Ακόμη ένα πλήγμα στην ποιότητα της δημοκρατίας

Αντισυγκεντρώσεις

Το φαινόμενο επαναλαμβάνεται με συστηματικότητα και επιμονή, ώστε να αποκλείεται απολύτως η εκδοχή του τυχαίου και του αυθόρμητου. Η με συγκεκριμένο τρόπο εκ των υστέρων παρουσίασή του από φιλικά στην αντιπολίτευση και κατ’ επανάληψη ελεγχόμενης αξιοπιστίας μέσα ενημέρωσης, σχεδόν επιβεβαιώνει την  υπόνοια της μεθόδευσης.

Σε προγραμματισμένες συγκεντρώσεις του κυβερνώντος κόμματος, μερικές δεκάδες άνθρωποι προπηλακίζουν στελέχη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και μέλη του υπουργικού συμβουλίου, που επισκέπτονται κάποιο νόμο για να μιλήσουν στους συγκεντρωμένους, υποστηρικτές του κόμματος…

Την επόμενη ημέρα, τα μέσα ενημέρωσης που  προανέφερα, θύματα του μιθριδατισμού ψευδολογίας που τα ίδια εξέμεσαν τα τελευταία τρία χρόνια, εμφανίζουν σ’ ένα κρεσέντο ψέματος αυτές τις μερικές δεκάδες ανθρώπους, κάτι σαν μια παλλαϊκή εξέγερση κατά της κυβέρνησης…

Και περί του δικαιώματος αυτο-γελοιοποίησης αναξιόπιστων μέσων ενημέρωσης, ούτε λόγος -ποσώς με ενδιαφέρει! Εδώ και καιρό, άλλωστε, δεν προσδιορίζεται από δημοσιογραφικά ανακλαστικά το τί γράφουν αυτά τα μέσα, αλλά από επιχειρηματικά και μιντιακά συμφέροντα, με ευκρινείς αντανακλάσεις της επιρροής τους και της αλληλεξάρτησής τους, προς και από πολιτικά συμφέροντα -δηλαδή αφορούν ευθέως σε μικροπολιτικές σκοπιμότητες.     

Πρόκειται για απολύτως αντιδημοκρατική πρακτική, η οποία ως εξαίρεση θα ήταν εξηγήσιμη (αν και για λόγους αρχών πάντα απαράδεκτη και απορριπτέα), αλλά ως επαναλαμβανόμενη στάση, εκπροσωπεί ό,τι χειρότερο στον δημόσιο χώρο.

Φυσικά -τηρουμένων των πολιτικών αναλογιών- παρόμοιες εκδηλώσεις (και γι’ αυτό εξ ίσου απαράδεκτες και απορριπτέες) έλαβαν χώρα και την περίοδο 2010-’11. (Θυμάμαι, για παράδειγμα, μια ανεπίτρεπτη επίθεση σε βάρος του Πέτρου Ευθυμίου στο Μαρούσι, τότε υποψήφιου με το ΠΑ.ΣΟΚ, που με εξόργισε πολύ, δεδομένου του ήθους του Πέτρου και της ποιότητας του γνωστού δημόσιου λόγου του, ως πολιτικού ομιλητή…)      

Το φαινόμενο αυτό, ως πολιτική πρακτική, δεν είναι η πρώτη φορά που εμφανίζεται στην Ελλάδα. Τα «πέτρινα χρόνια» κυριαρχίας της ελληνικής δεξιάς, ήταν μόνιμη επιλογή του φασίζοντος εγχώριου αστυνομικού κράτους. Καμιά πενηνταριά τραμπούκοι οπλισμένοι με στειλιάρια, μαζεύονταν έξω από αίθουσες στις οποίες η τότε Ένωση Κέντρου και η ΕΔΑ οργάνωναν πολιτικές εκδηλώσεις και με απειλές, ύβρεις και προπηλακισμούς, εξαπέλυαν επιθέσεις στους λιγοστούς τολμηρούς που πήγαιναν να ακούσουν τους ομιλητές. Της ίδιας της δολοφονίας του Λαμπράκη, όπως είναι γνωστό, προηγήθηκε αντι-συγκέντρωση παρακρατικών στο σημείο που θα μιλούσε ο βουλευτής της ΕΔΑ.

Το απαράδεκτο και ακραία αντιδημοκρατικό αυτό «κόλπο» της φασίζουσας προ-δικτατορικής δεξιάς, το «δημοκρατικό τόξο» της εποχής αντιμετώπισε με τη μέθοδο οργάνωσης  δημοσίων συγκεντρώσεων, η μαζικότητα και το δημοκρατικό σφρίγος των οποίων επέβαλε οι «προ-χουντικοί», αποκαλούμενοι τότε ευσχήμως από το κράτος της δεξιάς ως «αντιφρονούντες» να κρύβονται στα πολιτικά υπόγεια της εποχής. αντί να αποτολμούν  δημόσιες προκλήσεις.   

Οι σημερινές αντι-συγκεντρώσεις (προφανώς, λαμβανομένου υπόψη ότι μιλάμε για άλλες εποχές, και σήμερα η τεράστια δημοκρατική ωρίμανση της Ελλάδας από την πτώση της χούντας και μετά έχει διασφαλίσει τις θεμελιώδεις αρχές διεξαγωγής του δημόσιου πολιτικού διαλόγου), προσομοιάζουν μ’ εκείνες τις δολοφονικές πρακτικές της τότε σκληρής δεξιάς σε δύο σημαντικά στοιχεία και διαφέρουν σ’ ένα άλλο σημείο, εξ ίσου καίριο!

- Οι ομοιότητες είναι ότι πολύ δύσκολα θα μπορούσε, τότε και τώρα, να ανιχνευτεί το στοιχείο του αυθορμητισμού στην εκδήλωσή τους. Επίσης, ομοιότητες ανιχνεύονται διότι στο στόχαστρο των «αντι-συγκεντρωμένων» τίθενται -όπως τότε- πρωτίστως πολιτικές παρατάξεις της αριστεράς.

- Η διαφορά έγκειται στο ότι τότε θύματα των αντιδημοκρατικών αυτών πρακτικών  ήταν δυνάμεις της αντιπολίτευσης, ενώ σήμερα κυβέρνηση της αριστεράς. 

(Αντιπαρέρχομαι εδώ τους βολουνταριστικούς σχολιασμούς στα κοινωνικά δίκτυα, προσώπων  πολιτικά καταγόμενων από το σημερινό ΚΙΝΑΛ, που αντί της δημοκρατικά  οφειλόμενης, καθαρής και απροϋπόθετης καταδίκης των σημερινών αντι-συγκεντρώσεων, υπενθυμίζουν τέτοια περιστατικά του 2010-’11. Ανθρωπίνως κατανοητή η αντίδραση αυτών των σχολιαστών, απολύτως απαράγωγη δημοκρατικά, επί της ουσίας…)    

Δεν γνωρίζω αν οι σημερινές αντι-συγκεντρώσεις, συνδέονται πρακτικά με την αντιπολίτευση, μείζονα και ελάσσονα. Γνωρίζω, όμως, ότι συνδέονται πολιτικά και αλληλο-τροφοδοτούνται! 

Η γενική στάση της Ν.Δ. ως αντιπολίτευση, άλλωστε, ελάχιστη σχέση, σε κάθε περίπτωση, με δομημένη δημοκρατική διαχείριση του στάτους που αναγνωρίζεται στον ρόλο της, ως δευτερεύουσα πολιτική δύναμη στο σημερινό σκηνικό και με πρώτη ευθύνη την ενάσκηση κριτικής στην κυβέρνηση.

Από την αρχή κιόλας της παρούσας κυβέρνησης, κεντρικό στοιχείο του αντιπολιτευτικού λόγου Μητσοτάκη ήταν η αμφισβήτηση της δημοκρατικής νομιμοποίησης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α να ασκήσει τον εκ της κάλπης και του συντάγματος οριζόμενο πολιτικό ρόλο του. Ο ρεβανσισμός (και μάλιστα σε συσχέτιση με την πρόδηλα και αποδεδειγμένα -τυπικά και ουσιαστικά- κριθείσα ως κακή διακυβέρνηση Σαμαρά, όπως αποδεικνύεται από την πασίγνωστη φρούδα ελπίδα περί «αριστερής παρένθεσης»), η ευθεία αμφισβήτηση της βασικής δημοκρατικής αρχής εξασφάλισης επαρκούς «χωρο-χρόνου διακυβέρνησης» για τον εκάστοτε νικητή των εκλογών (όπως εκδηλώθηκε με το αίτημα για πρόωρες εκλογές εδώ και τρία χρόνια) και το ανοιχτό «τσαλαβούτημα» στην ακροδεξιά πολιτική «απόχη» των ψηφοφόρων (χωρίς ίχνος σεβασμού σε παραταξιακές αρχές και αξίες), προσδίδουν χαρακτηριστικά πρωτοφανούς πολιτικού τυχοδιωκτισμού  στον νεο-μητσοτακισμό της Ν.Δ..

Οι σταθεροί κανόνες του πολιτεύματος, φυσικά, ανέχονται ακόμη και τόσο σοβαρά αντιδημοκρατικά ολισθήματα από τον κ. Μητσοτάκη, επαφίοντας την κρίση γι’ αυτά στην  κορυφαία στιγμή της κάλπης.

Αυτό που δεν επιτρέπουν οι δημοκρατικοί κανόνες, είναι η σιωπή -και πολύ περισσότερο η ανοχή- σε πρακτικές αντι-συγκεντρώσεων. Με τη Ν.Δ. να σιωπά διαρκώς από την υποχρέωση δημόσιας καταδίκης αυτών των πρακτικών, από το ενδεχόμενο να είναι πολιτική αβλεψία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, περνάμε βήμα-βήμα στην πολιτική «κάλυψη» του φαινομένου. Δεν μπορεί μέρα παρά μέρα να εκδίδεται ανακοίνωση της Ν.Δ. για τον Ρουβίκωνα και να μην έχει λεχθεί από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ούτε μία λέξη για το σημερινό φαινόμενο των αυτοσυγκεντρώσεων. Και αλίμονο, αν τυχόν θα προέκυπταν τραγικές συνέπειες κάπου, ως αποτέλεσμα αυτών των πρακτικών από δήθεν αυθορμήτως ενεργουντες πολίτες…

Στις δημοκρατίες αναγνωρίζεται εξ ανοχής των πολιτών στα καμώματα των κομματικών γραφειοκρατιών το δικαίωμα μιας λογικής απόστασης από την πραγματικότητα, για να προαχθούν οι θεσεις των πολιτικών οργανισμών. Κακώς, ...αλλά συμβαίνει! Από το σημείο αυτό, όμως, έως την ανοιχτή προπαγάνδιση των ψεμάτων και την τόσο επιλεκτική παρέμβαση ενός κόμματος στις τρέχουσες εξελίξεις, όπως κάνει η σήμερα η Ν.Δ. η απόσταση είναι μεγάλη. Και είναι μια απόσταση προσδιοριστική της διαφοράς ανάμεσα στην πολιτική αστοχία και την βλαπτική επίπτωση στους δημοκρατικούς θεσμούς.   

...Όσο για το ΚΙΝ.ΑΛ., προσήκουν άλλοι και ήσσονες οι πολιτικοί καταλογισμοί, απόρροια νομίζω μιας ήπιας αντίδρασης σε συμπεριφορές των «πολιτικά ηττημένων», που δικαιολογεί μια ουσιαστική δημοκρατία… 

_________________

(Σημ.: Συνειδητά αποφεύγω να ασχοληθώ με τις σχολικές εκδηλώσεις ακροδεξιάς πολιτικής κοπής, με την ελπίδα ότι η υπόθεση θα εκτονωθεί και κλείσει άμεσα. Aντιλαμβάνομαι ότι ένα μέρος του οφέλους που προσπορίζεται η ακροδεξιά απ' αυτά είναι η δημόσια συζήτηση που τα ακολουθεί. Ας μην τα ενδυναμώμουμε αθέλητα. Ευχή να μη χρειαστεί να επανέλθω...)    

 

 

Το δράμα με την περιουσία του MEGA

Η άδεια του κ. Μαρινάκη

(Β΄ μέρος)

Προ ημερών (διαβάστε παρακάτω στην ίδια ιστοσελίδα) ασχολήθηκα με την πρόθεση Μαρινάκη να διεκδικήσει τηλεοπτική άδεια πανελλήνιας εμβέλειας και έθεσα ορισμένα ερωτήματα σχετικά με τις ορθές εταιρικές πρακτικές, που θα έπρεπε να διέπουν τη λειτουργία των ραδιοτηλεοπτικών πραγμάτων μας. Ταυτόχρονα προσπάθησα να θέσω τον προβληματισμό σχετικά το ενδεχόμενο η πρόθεση Μαρινάκη να γίνει καναλάρχης πανελλήνιας επιρροής διά του μιντιακού βραχίονα των εταιρικών δραστηριοτήτων του, της εταιρείας Alter Ego, να μην είναι άλλο από μια καταχρηστική διαχείριση του μετοχικού ποσοστού που ο ίδιος κατέχει στο MEGA. Καταχρηστική εταιρική συμπεριφορά, η οποία -εφ’ όσον ισχύει-  θα μπορούσε να έχει επιλεγεί ως επιχειρηματική κίνηση ακριβώς για να επηρεαστεί μονομερώς υπέρ των συμφερόντων του αιτούντος η τηλεοπτική αγορά, αλλά και για να αποκτήσει άδεια ο ίδιος, παρακάμπτοντας εν τω αποτελέσματι, τη νόμιμη διαδικασία την οποία ακολούθησαν όλα τα άλλα κανάλια ανταγωνιστές του.

«Κλειδί» για την κατανόηση της σωρείας ερωτημάτων που γεννώνται από την πρόθεση Μαρινάκη να γίνει «πανελλήνιος καναλάρχης» με τέτοιο τρόπο είναι το γεγονός ότι ο ίδιος την ώρα που επιζητεί την απόκτηση της αναγκαίας άδειας, τυγχάνει μέτοχος του MEGA, η εταιρεία ιδιοκτησίας του οποίου, η ΤΗΛΕΤΥΠΟΣ Α.Ε.,  απέφυγε να καταθέσει τέτοια αίτηση όταν προκηρύχτηκαν οι 6 άδειες (από τις 7 συνολικά προβλεπόμενες) αυτής της κατηγορίας από το ΕΣΡ. Έτσι, θα μπορούσε τεχνηέντως να αποφύγει ο κ. Μαρινάκης τα βάρη που καταλογίζονται στην ΤΗΛΕΤΥΠΟΣ κατά το τμήμα που αφορούν σ’ εκείνον και ταυτόχρονα να καταλήξει να κατέχει την πολυπόθητη άδεια υπό άλλη αιτητική διαδικασία, ελέγχοντας παράλληλα επί μακρόν το μερίδιο αγοράς που διατήρησε το MEGA εν λειτουργία, ώστε ακολούθως να το αξιοποιήσει και αυτό προς όφελός του. Και αφήνω, την απολύτως ανεπίτρεπτη ενδεχομένως περίπτωση, δημοσιογράφοι που έχασαν τη δουλειά τους στο MEGA χωρίς να αποζημιωθούν και στους οποίους ακόμη οφείλονται δεδουλευμένα από το ίδιο κανάλι, να εξαναγκαστούν να προσέλθουν ικέτες προς πρόσληψη στο νέο κανάλι Μαρινάκη λόγω της ανεργίας που πλήττει καίρια τον κλάδο, σε μια πανηγυρική καταπάτηση των όποιων εργασιακών και ανθρώπινων δικαιωμάτων τους, ως πολίτες και επαγγελματίες.        

Τις επόμενες ημέρες, όμως, από τότε που δημοσιεύτηκε το σχόλιό μου σχετικά με τον κ. Μαρινάκη και την άδεια που διεκδικεί, συνέβησαν ορισμένα σημαντικά γεγονότα, ευθέως σχετιζόμενα με την υπόθεση.

- το ίδιο το MEGA, κατ’ εφαρμογή σχετικής εντολής του ΣτΕ, έπαψε τις ανοιχτές εκπομπές του,

- το κανάλι, όμως, σύμφωνα με την ειδησεογραφία, θα συνεχίσει να εκπέμπει πρόγραμμα  στις συνδρομητικές πλατφόρμες της NOVA και του COSMOTE TV,

- δημοσιεύματα φέρουν το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο ΕΣΡ να επισπεύδει την προκήρυξη και των 2 εναπομενουσών αδιάθετων τηλεοπτικών αδειών πανελλήνιας εμβέλειας (μίας που απέμεινε αδιάθετη από την πρόσφατη προκήρυξη του ΕΣΡ και μία που εξ αρχής δεν προκηρύχτηκε),

- κατά τα ίδια δημοσιεύματα η αντίδραση του ΕΣΡ με τέτοιο τρόπο (επίσπευση προκήρυξης των 2 αδιάθετων αδειών) προκύπτει από την κατάθεση της σχετικής αίτησης Μαρινάκη προς το Συμβούλιο, διά της Alter Ego, αίτηση η οποία συνοδεύτηκε -πάντα κατά την ειδησεογραφία- από την προβλεπόμενη εγγυητική επιστολή 3,5 εκατ. ευρώ.

Τα νέα αυτά δεδομένα παράγουν σειρά νέων ερωτημάτων!

Ας τα δούμε:

1. Η συνέχιση προβολής προγράμματος του MEGA στα συνδρομητικά κανάλια, γίνεται νομίμως; Ερωτώ διότι, εξ όσων  γνωρίζω, για να μπορεί να εκπέμπεται πρόγραμμα καναλιού από τη NOVA και το COSMOTE TV, είτε το κανάλι αυτό θα πρέπει να εκπέμπει ανοιχτά και με νόμιμη άδεια (και άρα να πρόκειται για αναμετάδοση προγράμματος), είτε θα πρέπει να είναι «πάροχος προγράμματος τηλεοπτικού περιεχομένου»  σύμφωνα με τον νόμο. …αλλά για να είναι «πάροχος προγράμματος τηλεοπτικού περιεχομένου» θα πρέπει έτσι να έχει οριστεί η εταιρική δραστηριότητα του παρόχου, αλλά και να έχουν υπογραφεί  και οι επίσης  προβλεπόμενες από τον νόμο σχετικές συμβάσεις με τα συνδρομητικά κανάλια. Υπάρχουν  τέτοιες συμβάσεις; Τα έσοδα απ’ αυτές προς τα πού κατευθύνονται; Καταβάλλονται οι προβλεπόμενες φορολογικές επιβαρύνσεις; Ως πάροχος προγράμματος το MEGA ασκεί νομίμως τέτοια δραστηριότητα, με βάση το καταστατικό της ΤΗΛΕΤΥΠΟΣ Α.Ε.;

2. Ακόμη κι αν όλα τα παραπάνω είναι εντάξει, με απόφαση ποιανού επιτρέπεται η περιουσία (ταινιοθήκη, σειρές κ.λπ.) του υπό εκκαθάριση MEGA να γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης με τέτοιον τρόπο; Η υποψία διασπάθισης της περιουσίας του MEGA, έναντι της οποίας έχουν εγερθεί απαιτήσεις πιστωτών, ανάμεσά τους οι εργαζόμενοι και οι τράπεζες, είναι βάσιμη, ή όχι;

3. Αρκεί η αίτηση προς το ΕΣΡ και η εγγυητική επιτολή των 3,5 εκατ. ευρώ από μεριάς Μαρινάκη (διά της Alter Ego) για να ενεργοποιείται η προκήρυξη αδιάθετων αδειών από το ΕΣΡ; Κατ’ αρχάς ναι! Όμως, πριν την προκήρυξη, δεν πρέπει να διαπιστωθεί εάν δικαιούται να την αποκτήσει εκείνος που επέδειξε ενδιαφέρον για την απόκτηση τηλεοπτικής άδειας πανελλήνιας εμβέλειας; Προσοχή: Εδώ δεν πρόκειται για τη γνωστή διαδικασία ελέγχου νομιμότητας για όσους αιτούνται αδείας κατόπιν προκήρυξής της από το ΕΣΡ. Εδώ απαιτείται προκαταρκτικός έλεγχος νομιμότητας σχετικά με το εάν ο (μόνος ως τώρα) αιτών δικαιούται να λάβει άδεια, ή όχι; Για παράδειγμα, ένα απλό ερώτημα επ’ αυτού: Ήδη μέτοχος τηλεοπτικής επιχείρησης που εξακολουθεί να διακινεί τηλεοπτικό πρόγραμμα (είτε σε ανοιχτές εκπομπές ως αδειούχος επιχείρηση, είτε ως «πάροχος προγράμματος τηλεοπτικού περιεχομένου»), δικαιούται να κατέχει τηλεοπτική άδεια πανελλήνιας εμβέλειας, ή όχι; Αν όχι (κι αυτό θα πρέπει να διακριβώσει ο έλεγχος νομιμότητας πριν το ΕΣΡ προχωρήσει στην προκήρυξη), τότε απλά η προκήρυξη δεν πρέπει να γίνει! Και σ’ αυτήν την περίπτωση θα πρέπει να επιστραφεί άμεσα η εγγυητική επιστολή.

(Σημ.: Ήδη είναι αδειούχοι -από την πρώτη προκήρυξη του ΕΣΡ, όπου παραχωρήθηκαν 5 άδειες- άλλοι μέτοχoι του MEGA. Οι επιχειρηματίες Σαββίδης και Βαρδινογιάννης -μέσω εταιρειών συμφερόντων τους- έχουν  λάβει άδειες για το STAR και το Epsilon (ήδη άλλαξε όνομα σε OPEN). Άρα, ενδεχομένως, δεν θα υπάρχει πρόβλημα και για τον κ. Μαρινάκη ως προς αυτό. Όμως, υποθέτω πως έγινε ο έλεγχος νομιμότητας από το ΕΣΡ επ’ αυτού, κατόπιν της αρχικής προκήρυξης των 6 αδειών. Στην περίπτωση Μαρινάκη ο ίδιος έλεγχος, όμως, νομίζω πως πρέπει να διεξαχθεί πριν γίνει η νέα προκήρυξη.      

4. Σύμφωνα με τον νόμο οι ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες θεωρούνται «κρίσιμος πόρος» για κάθε χώρα. Τούτου δοθέντος, γιατί θα πρέπει να προκηρυχτούν και οι 2  αδιάθετες άδειες; Αν υπήρχαν περισσότεροι του ενός αιτούντες, εκτός της Alter Ego, θα το καταλάβαινα! Αλλά η αίτηση είναι μία!

5. Με την προκήρυξη και των 2 αδειών θα πρέπει να εμφανιστούν τουλάχιστον 3 υποψήφιοι για να γίνει ο προβλεπόμενος από τον νόμο πλειστηριασμός. Με 2 άδειες υπό προκήρυξη, εάν οι υποψήφιοι είναι ένας ή δύο, τότε δεν γίνεται πλειστηριασμός και οι άδειες παραχωρούνται με το ελάχιστο προβλεπόμενο τίμημα. Στην περίπτωση που θα προκηρυχτεί μία άδεια και εάν ο αιτών είναι μόνον ένας, πάλι η άδεια παραχωρείται στο ελάχιστο προβλεπόμενο τίμημα. Αντίθετα, αν οι υποψήφιοι για μία άδεια υπό προκήρυξη είναι δύο και περισσότεροι, θα πρέπει να γίνει πλειστηριασμός.

Όμως, η αγορά έχει δείξει από την προηγούμενη προκήρυξη ότι η ζήτηση είναι μικρή. Φρονώ πως όλα συντείνουν σε προκήρυξη μίας άδειας και εφ’ όσον φυσικά έχει διακριβωθεί ότι ο μόνος ως τώρα αιτών δικαιούται να λάβει άδεια.

Εν τω μεταξύ για αύριο έχει οριστεί η εκδίκαση της αίτησης των δανειστριών τραπεζών με αίτημα την υπαγωγή της ΤΗΛΕΤΥΠΟΣ Α.Ε. σε καθεστώς ειδικής εκκαθάρισης.

Σε περίπτωση που η αίτηση γίνει δεκτή θα ακολουθήσει πλειστηριασμός των περιουσιακών στοιχείων του καναλιού, με βασικά στοιχεία την ταινιοθήκη, το εμπορικό σήμα του MEGA και το αρχείο των ειδήσεων του σταθμού.

Σημειωτέον ότι η επαναπροβολή των σειρών σε άλλο κανάλι από το MEGA δεν μπορεί να γίνει χωρίς να επανακαταβληθούν αποζημιώσεις για πνευματικά δικαιώματα στους συντελεστές των σειρών.

Τώρα, πως είναι δυνατό μέτοχοι εταιρείας υπό εκκαθάριση (αν το εγκρίνει ο δικαστήριο, όπως είπαμε), δηλαδή μέτοχοι που δεν συνέβαλαν στην αιμοδότηση προς διάσωση της ΤΗΛΕΤΥΠΟΣ με συνέπεια την αποποίηση βαρών της εταιρείας τους, τυχόν να προσέλθουν για τη διεκδίκηση με εξαγορά περιουσιακών στοιχείων …της εταιρείας τους, δεν είναι προς σχολιασμό αυτή τη στιγμή… Θα το συζητήσουμε εφ’ όσον το δράμα με το MEGA φτάσει σε τέτοια ανεπανάληπτα επίπεδα!

Αυτά για την ώρα!

..και αν χρειαστεί τα ξαναλέμε!

 

 

 

To MEGA και η Alter Ego

Γιατί δεν μπορεί να διεκδικήσει

την 6 τηλεοπτική άδεια

ο κ. Βαγγέλης Μαρινάκης  

Ενημερώθηκα από τη ρέουσα ειδησεογραφία ότι η εταιρεία Alter Ego, επιχειρηματικός βραχίονας του κ. Βαγγέλη Μαρινάκη στον κλάδο των μέσων ενημέρωσης, κατέθεσε αίτηση στο Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης (ΕΣΡ) για να διεκδικήσει την αδιάθετη 6η άδεια τηλεοπτικού σταθμού πανελλήνιας εμβέλειας, που απέμεινε από τη διαγωνιστική διαδικασία της περασμένης χρονιάς.

Εδώ, λοιπόν, αναφύεται ένα θέμα μείζονος κατά τη γνώμη μου τυπικής και ουσιαστικής σημασίας για τα πολύπαθα τηλεοπτικά μας πράγματα, μόλις μερικούς μήνες μετά την τελείωση της διαδικασίας αδειοδότησης των καναλιών  πανελλήνιας εμβέλειας και μετά από περισσότερα από 10 χρόνια ανομίας και βάναυσης παραβίασης του νόμου και του ίδιου του συντάγματος στο εγχώριο ραδιοτηλεοπτικό σκηνικό.

Το πρόβλημα έγκειται στο ότι -εξ όσων γνωρίζω-  η Alter Ego, την ώρα που υποβάλλει την αίτηση τυγχάνει και μέτοχος του Mega, του καναλιού δηλαδή για το οποίο προ εβδομάδος το ΕΣΡ έκρινε ότι θα πρέπει να σταματήσει να εκπέμπει πρόγραμμα υπό την υπό εταιρική ταυτότητά του ως κανάλι πανελλήνιας εμβέλειας. Και θα πρέπει να σταματήσει το MEGA τις εκπομπές του, με την ορθή φρονώ αιτιολογία από μεριάς ΕΣΡ, ότι, αφού δεν υπέβαλε αίτηση για τη διεκδίκηση άδειας από τις 6 που προκηρύχτηκαν, δεν μπορεί να συνεχίσει τις εκπομπές του.

Κατά βάση το ΕΣΡ αξιολογώντας την επιχειρηματική απροθυμία της ιδιοκτησίας του MEGA να συνεχίσει να ασκεί τη δραστηριότητα ενός καναλιού πανελλήνιας εμβέλειας, έκρινε ότι δεν μπορεί να παραταθεί άλλο ο εκ των πραγμάτων προσωρινός χαρακτήρας του δικαιώματος εκπομπών από το MEGA. Και δεν πρέπει να παραταθεί ουδέ καν έως ότου εκκαθαριστεί και η επιχειρηματική τύχη της THΛΕΤΥΠΟΣ Α.Ε., στην οποία ανήκει το MEGA, σε βάρος της οποίας έχουν εγερθεί απαιτήσεις από πληθώρα πιστωτών της (εργαζόμενοι, τράπεζες, προμηθευτές κ.λπ.) και αυτοί έχουν άλλωστε με δικαστικές αποφάσεις ήδη ανακηρυχτεί ως δικαιούχοι των εσόδων από τη συνέχιση ενάσκησης της δραστηριότητας του καναλιού.

Η κρίση του ΕΣΡ περί διακοπής των εκπομπών του MEGA επίσης αφορά στο ότι δεν μπορεί μη αδειούχος εταιρεία μέσων ενημέρωσης να συνεχίσει να ασκεί τη δραστηριότητά της, όταν όλοι οι υπόλοιποι διαθέτουν άδειες, διότι έτσι θα παραβιαζόταν ευθέως η ελευθερία του ανταγωνισμού στον κλάδο.

Ο κ. Μαρινάκης, πάλι εξ όσον γνωρίζω, διεκδίκησε και κέρδισε ως πλειοδότης διαγωνισμό για την απόκτηση του 22,11% των μετοχών του MEGA, που «βγήκαν στο σφυρί», και τις οποίες ως τότε κατείχε ο ΔΟΛ.

Με τις μετοχές του MEGA ανά χείρας ο κ. Μαρινάκης διά της Alter Ego δεν εκδήλωσε ενδιαφέρον για την απόκτηση άδειας καναλιού πανελλήνιας εμβέλειας. Τώρα, διά της ίδιας εταιρείας διεκδικεί τέτοια άδεια.

Αν αυτή η άδεια τελικά παραχωρηθεί στην Alter Ego θα νομιμοποιεί απολύτως την πρακτική να εξαγοράζονται επιχειρήσεις με χρέη, ο αγοραστής να τις αφήνει να κλείσουν αρνούμενος να αναλάβει τα επιχειρηματικά βάρη που φέρουν και στη συνέχεια να ανοίγεται από τον ίδιον επιχειρηματία  καινούρια «μπίζνα» στον ίδιον κλάδο ελεύθερη πλέον βαρών.

Και όχι μόνον αυτό! Η νέα «μπίζνα» θα εισέλθει στην αγορά ουσιαστικά ευνοημένη εκ του γεγονότος ότι το μερίδιο αγοράς που έως τότε κατείχε εταιρεία ενδιαφέροντος του ιδιοκτήτη της, διατηρήθηκε χωρίς σημαντικές μειώσεις (μολονότι αποδεδειγμένα αυτό το μερίδιο αγοράς ανήκε σε εταιρεία που αποδειγμένα δεν ενδιαφέρεται να ασκήσει τη συγκεκριμένη εταιρική δραστηριότητα). Και κάπως έτσι θα μπορούσε  να εξηγείται γιατί ένας επιχειρηματίας διέθεσε αρκετά εκατομμύρια ευρώ για την αγορά επιχείρησης, χωρίς να τη λειτουργήσει ποτέ και αφήνοντάς την να καταρρεύσει, ώστε εκ των υστέρων και χωρίς να έχει αναλάβει τις υποχρεώσεις της να βρίσκεται με νέα επιχείρηση στα χέρια.

Αντιπαρέρχομαι ότι αίτηση για διεκδίκηση τέτοιας άδειας δεν είναι νοητή, εάν προηγουμένως το ΕΣΡ δεν την έχει προκηρύξει. Και αντιπαρέρχομαι ακόμη (άλλωστε δεν είναι και τυπικά ξεκαθαρισμένο) ότι η νέα άδεια θα πρέπει εκ της προκήρυξής της ήδη να προβλέπει αυξημένο αντάλλαγμα υπέρ του ελληνικού δημοσίου, σε σύγκριση με εκείνο που καταλογίστηκε στις 5 ήδη αδειούχες επιχειρήσεις από την πρώτη προκήρυξη. Διότι, φυσικά, άλλος ο ανταγωνισμός για 6 άδειες τις οποίες διεκδικεί το σύνολο των μεγάλων «παικτών» του εν λόγω κλάδου και άλλος ο ανταγωνισμός για 1 άδεια που ουσιαστικά θα έχει έναν μόνον ενδιαφερόμενο.

Και τα αντιπαρέρχομαι, παρ’ ό,τι πολύ σημαντικά, διότι υπάρχει και το μείζον θέμα ηθικής τάξης.

Ποιό είναι;

Μα, φυσικά, ότι οι δημοσιογράφοι του MEGA που εν τοις πράγμασι απολύθηκαν χωρίς αποζημιώσεις και ακόμη δεν έχουν λάβει τα δεδουλευμένα τους, λόγω της ανεργίας στον κλάδο θα εξαναγκαστούν να προσέλθουν αιτώντας να προσληφθούν από το νέο κανάλι του κ. Μαρινάκη, έχοντας ουσιαστικά χάσει κάθε εργασιακό δικαίωμά τους.

Ολ’ αυτά (και άλλα πολλά που θα τα συζητήσουμε στη συνέχεια και ενώ οι εξελίξεις θα τρέχουν) θα πρέπει να σκεφτεί το ΕΣΡ εξετάζοντας την αίτηση της Alter Ego. Διότι, βεβαίως, τα άλλα αδειούχα κανάλια ασφαλώς δεν θα μείνουν με στρωμένα χέρια και θα αντιδράσουν σε τυχόν αδειοδότηση καναλιού Μαρινάκη υπό τέτοιες συνθηκες. Όμως, εδώ το θέμα δεν είναι ενδιαφέροντος μεταξύ ανταγωνιζόμενων ιδιωτικών συμφερόντων, αλλά πρωτίστως θέμα θεσμικής ευταξίας και δημοκρατικής ευαισθησίας.   

 

 

 

Τί (δεν) θα πει ο Αλέξης Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη

"...ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να ξεμένει από όπλα και να καθίσταται «ένας ακόμη πρωθυπουργός της κρίσης»..."

Η ομολογία του πρωθυπουργού σχετικά με τις αυταπάτες που έτρεφε ο ίδιος και το κόμμα του πριν έρθουν στην εξουσία, με την παρουσία του στη ΔΕΘ, προσλαμβάνουν μιαν αλλόκοτη διάσταση. Δηλαδή, τώρα, που οι αυταπάτες είναι ομολογημένες (και όχι συγχωρημένες -στην Πολιτική η συγχώρεση εξέρχεται από την κάλπη και όχι από το θάλαμο εξομολόγησης), τί θα πρέπει να αναμένεται:

- Ανακοίνωση ενός σχεδίου προσαρμογής στην πραγματικότητα, όπου προσγειωθήκαμε μετά την συνειδητοποίηση της αυταπάτης;

- Ή, μήπως, ένα άλλο και νέο σχέδιο δραπέτευσης από τη σκληρή αλήθεια;

- Ή, ίσως, τέλος, -κάτι, το λιγότερο πιθανό- μια συνειδητή προσχώρηση στις θέσεις που έως τώρα δεν ήταν οι θέσεις του; 

Όπως και να ‘ναι, ο κ. Αλέξης Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη θα βρεθεί σε άχαρη θέση, ο,τιδήποτε απ’ τα τρία κι αν επέλεγε!

-         Διότι, ένα τυχόν σχέδιο προσαρμογής στην πραγματικότητα, συνιστά αναγνώριση σοβαρού πολιτικού σφάλματος.

-         Διότι, ένας νέος μύθος δραπέτευσης από την σκληρή αλήθεια απλά δεν θα είναι πιστευτός, και

-         Διότι, μια συνειδητή προσχώρηση στις θέσεις, με τις οποίες ο κ. Τσίπρας έως τώρα διαφωνούσε, δεν είναι άλλο από παραταξιακή προδοσία.

Μπροστά σ’ αυτό το αδιέξοδο, αναμένεται να ακολουθηθεί η πεπατημένη: Επικοινωνιακές «μπαλιές» (αφού προσφέρεται προς τούτο ο αντίπαλος Κυριάκος), πολιτική κεφαλαιοποίηση της θετικής κίνησης στα media (που καμιά σχεση δεν έχουν φυσικά με τη ΔΕΘ), και συμβατικοί χειρισμοί μιας τρέχουσας αντιλαϊκής διακυβέρνησης, απλά για να περιορίζονται οι πολιτικές απώλειες. Κι έτσι, ο κ. Τσίπρας θα χάσει ακόμη κι από τον Κυριάκο στις επόμενες εκλογές όποτε κι αν γίνουν, προσδίδοντας στην περισσότερο αφασιακή παρά ποτέ αντιπολίτευση του «ώριμου φρούτου» που εφαρμόζει η Νέα Δημοκρατία, μιαν απρόσμενη αποδοτικότητα!

Ο κ. Τσίπρας, δηλαδή, στη Θεσαλονίκη:

- Δεν θα εκφωνήσει ούτε λέξη για ρεαλιστική έξοδο από την κρίση και θα εξαντλήσει την παρέμβασή του στο πώς θα εφαρμοστεί καλύτερα το 3ο μνημόνιο,

- Δεν θα πει τίποτα σχετικά με κάτι -έστω συμβολικό- που θα ανεφέρεται σε απάλυνση των όρων του 3ου μνημονίου,

- Δεν θα μιλήσει καθόλου για κάποιο άλλο σχέδιο για την Ελλάδα,

- Δεν θα αναφερθεί καθόλου σε κάποιαν «άλλη πολιτική» για τη χώρα.          

Αλλά, ο κ. Τσίπρας, ακόμη κι αν δεχτούμε πως βρίσκεται στη δυσκολότερη στιγμή του και επί της οικονομίας δεν θα είχε να πει πολλά, στη Θεσαλονίκη:

- Δεν θα παρουσιάσει κανένα σχέδιο πολιτικών συμμαχιών, μια στοιχειώδη στρατηγική, τέλος πάντων, ώστε να ανοίξει έστω το σκηνικό σε μια τυχόν αποχρέωσή του από τον πολιτικά «πανάκριβο» και τυχοδιώκτη εταίρο του Καμμένο, παρατείνοντας έτσι την εξάρτησή του απ’ αυτόν,

- Δεν θα έχει τίποτα καινούριο να εμφανίσει σχετικά με κάποια θεσμική έστω πρωτοβουλία του, αφού ήδη οι άσσοι του (εκλογικός νόμος και συνταγματική αναθεώρηση) έχουν ριχτεί στο τραπέζι,

- Δεν θα κάνει καμιά αναφορά σε κινήσεις, πρωτοβουλίες ή έστω αφηγηματικές περιγραφές στα επόμενα, σε οποιοδήποτε πολιτικό πεδίο.

Μ’ άλλα λόγια, ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να ξεμένει από όπλα και να καθίσταται «ένας ακόμη πρωθυπουργός της κρίσης».

Είναι αυτό που θέλει; Εικάζω πως όχι! Μα, τότε, τί κάνει για αποφύγει την άχαρη και ίσως με σοβαρό κόστος για τον ίδιον στιγμή; Στ’ αλήθεια πιστεύει πως ό,τι δεν θα κάνει τώρα στη Θεσσαλονίκη θα έχει την ευκαιρία να το κάνει αργότερα στο συνέδριο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.; Δεν τον θεωρώ τόσο αφελή!

Επομένως, η στάση του κ. Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη, δεν είναι άλλο παρά απόδειξη ενός πολιτικού αδιεξόδου, στο οποίο έχει αχθεί ιδία ευθύνη. Η παγίδευση σε μια πολλή κακή διακυβέρνηση, σε συνδυασμό με τη συνεργασία μ’ έναν κυβερνητικό εταίρο που προσήκει σε μια «παράφρονα» πολιτική μεταβλητή του κομματικού μας συστήματος, και με εφεδρεία έναν απολύτως ασήμαντο και προχωρημένης ηλικίας Λεβέντη, δεν είναι οι παρακαταθήκες που θα δικαιολογούσαν οποιαδήποτε αισιοδοξία. Κι αυτά, συνδυαζόμενα με μια καθημερινότητα μείωσης του μηνιαίου εισοδήματος των συνταξιούχων και με άλλες μνημονιακές υποχρεώσεις προς υλοποίηση, είναι πιθανό να καταστούν η κρίσιμη θρυαλλίδα, που θα κατέληγε σα κατάρρευση.                       

Οφείλει να αντιδράσει! Η παρατεινόμενη εσωτερική αναστάτωση στην αξιωματική αντιπολίτευση και υπό τη μετριότατη νέα ηγεσία της, οι αστείες ζυμώσεις στο δίδυμο ΠΑ.ΣΟ.Κ.-Ποτάμι, η «σιωπή της εξαφάνισης» για τη Χρυσή Αυγή και ο ιδιότυπος πολιτικός λουδιτισμός του Κ.Κ.Ε., δεν φαίνεται ότι θα παραταθούν για πολύ ακόμη. Και υπ’ αυτήν την οπτική η «άχαρη ΔΕΘ» δεν έχει τα περιθώρια να είναι μια ακόμη από τις τελευταίες χαμένες ευκαιρίες του.   

Ίδωμεν!

Η Ελλάδα σε νέα φάση

Ό,τι και να λέγεται ή να γράφεται από τη μία ή την αντίπερα πολιτική όχθη του δημόσιου βίου μας, η Ελλάδα έχει εισέλθει σε μια νέα φάση!

Μέχρι πριν μόλις εξι μήνες, όλος ο διαθέσιμος παραταξιακός φανατισμός, πασπαλισμένος με άφθονο ταξικό μίσος εκατέρωθεν, έδινε μάχη υπέρ βωμών και εστιών, για τη δήθεν (όπως αποδείχτηκε) αντίθεση του «ναι» ή «όχι» στην Ευρώπη. Τί άλλο κρυβόταν πίσω απ’ αυτήν την πελώρια μαζική αυταπάτη, από το ποιός θα έπαιρνε την εξουσία; Σήμερα, υπάρχει άραγε κανένας που μπορεί να υπερασπιστεί στα σοβαρά ότι υπήρξε ποτέ το ελάχιστο φορτίο αληθείας στο ενδεχόμενο να φύγει η Ελλάδα αυτοβούλως από την ευρωζώνη; Τόσοι και τόσοι τόνοι μελάνι που έχουν χυθεί για τις ανοησίες Βαρουφάκη, δεν μπόρεσαν να αλλάξουν αυτό που όλοι γνωρίζουμε, αλλά οι παραταξιακές παρωπίδες δεν μας αφήνουν να (παραδεχτούμε ότι μπορούμε να) δούμε: Τελικά (στην κλίμακα μιας εσωτερικής πολιτικής αντίληψης των πραγμάτων), το θέμα δεν ήταν η αλλαγή σε μια μέθοδο διαχείρισης της ελληνικής οικονομικής κρίσης (ή τουλάχιστον ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν πέτυχε να την επιβάλλει), αλλά το ποιός θα κυβερνάει τον τόπο καθώς οι πολίτες του θα βαδίζουν τον μονόδρομο του νεο-μονεταρισμού Σόιμπλε! Κι αν ο Τσίπρας εψεύσθη ή απέτυχε να πραγματοποιήσει όσα υποσχέθηκε, ο νεοδημοκρατικός κόσμος της «αριστερής παρένθεσης» προς προαγωγή της μανιοκαταθλιπτικής απόπειρας να δικαιωθεί ο Σαμαράς, εψεύσθη εξ ίσου και δίχασε τουλάχιστον όσο και ο πολιτικός του αντίπαλος!    

Βεβαίως, αποτιμάται μέρα τη μέρα και στιγμή τη στιγμή, τί έκανε η μία και τί έκανε  η άλλη πλευρά για τον εξαντλητικό ποδαρόδρομό μας στον εν λόγω νεο-μονεταρισμό. Μια συζήτηση, που ξανά υποφέρει από τα ψεύδη της εκατέρωθεν μικρομματικής σκοπιμότητας! Όμως, κι εδώ βρίσκεται ίσως η ουσία των πραγμάτων, ό,τι και όποια μισή αλήθεια και αν επιχειρούν να ενσταλάξουν στους πολίτες τα πιεζόμενα μέσα «ενημέρωσης», οι σχέσεις της Ελλάδας με την Ε.Ε. έχουν εισέλθει σε τροχιά απόκλισης! Με απρόβλεπτη τελική κατάληξη!

Θυμίζω ότι από την επιφύλαξη της δεκαετίας του ‘80 και την πορεία ενσωμάτωσης της Ελλάδας στην Ε.Ο.Κ. και κατόπιν στην Ε.Ε., ανιχνευόταν πάντα στο βάθος των πραγμάτων και περισσότερο ως διαίσθηση των «τεμπέληδων» Ελλήνων, μια ασυμβατότητα με τον «ορθολογικό αριστοκρατισμό» των ευρωπαίων. Οι αντιρρήσεις που εκπήγαζαν απ’ αυτήν την αίσθηση διαφορετικότητας της Ελλάδας από τις χώρες της δυτικής Ευρώπης, εξαγοράστηκαν με το διαθέσιμο μέσο: τον συλλογικό χρηματισμό μας. Κι όταν, αργότερα, με την αποτυχία του Ντ’ Εστέν για την προγωγή της πολιτικής ενοποίησης διά του ευρωπαϊκού συντάγματος, αποκαλύφτηκε το έλλειμμα βάθους στην απόπειρα συγκρότησης της ενωμένης Ευρώπης, το ιδιο μέσο, ο χρηματισμός, επιστρατεύτηκε για να προσδώσει στο υποκατάστατο της πολιτικής ενοποίησης, δηλαδή το ευρώ, τη δήθεν δυναμική που θα μπορούσε να σηκώσει το βάρος του εγχειρήματος. Κι εδώ η πλάνη επεκτάθηκε σ’ όλους τους «εξευρωπαϊζόμενους» διά της διεύρυνσης πληθυσμούς της ηπείρου μας. Δεν ήταν μόνον η Ελλάδα πλέον στο σχέδιο εξαγοράς.             

Σήμερα, η Ευρώπη δρέπει τους καρπούς της αυταπάτης που χάρισε στους πληθυσμούς της ηπείρου μας. Με λεφτά και μόνο δεν χτίζεται ένα κοινό μέλλον! Και δη και διαφορετικών εθνικών και πολιτισμικών οντοτήτων! Πολύ περισσότερο, όταν τα λεφτά λείπουν, η ενοποιητική ουσία της υπόθεσης εξαερώνεται και καθίσταται ιστορικό «αστείο». Διαβάζω κάθε μέρα, εδώ και πολύ καιρό τώρα, τις αναφορές των μανιωδών φιλο-ευρωπαίων συμπατριωτών μου και θλίβομαι ειλικρινά από το βαθμό ανυπαρξίας εσωτερικής πειθούς που εκπέμπει ο λόγος τους. Και το χειρότερο: Δείχνουν ότι δεν κατανοούν το πρόβλημα! Χαρακτηριστικό παράδειγμα η αντίδραση ενός φίλου που τη διαφορετική μας ματιά στον βαθμό ρεαλισμού της υπόθεσης ευρωπαϊκή ενοποίηση, αντιμετώπισε ως αποτέλεσμα κοινωνικής διαγωγής! Τόσο προσχηματική διαφυγή επεδίωξε! (Το γράφω διότι γνωρίζω ότι διαβάζει τις απόψεις μου, όσο κι αν καμώνεται τον αδιάφορο). 

Εδώ, λοιπόν, η αστοχία της συλλογικής πλάνης ότι μπορεί  να προχωρήσει έτσι το ευρωπαϊκό ενοποιητικό όραμα, τουλάχιστον στη βάση των αρχών  της αρχικής εξαγγελίας του ευγενούς σκοπού, αποκαλύπτεται πλήρως! Απλούστατα, διότι οι κοινωνίες που εξαντλούν την εκπομπή της πειθούς τους στην οικονομική ισχύ και μόνον (όπως η σημερινή γερμανική Ε.Ε.), μπορούν να ελπίζουν ότι θα επιτύχουν μόνον εάν πληρώνουν τη «ζημιά». Αν ούτε να πληρώσουν δεν έχουν ή το αρνούνται, τότε πώς;    

Σ’ όλ’ αυτά, προστίθεται ένα ακόμη -αλλά μεγάλης πρακτικής και συμβολικής σημασίας- σημείο: Η επιταχυνόμενη αποδόμηση της ευρωπαϊκής ενοποίησης, χειρίζεται την Ελλάδα ως το προνομιακό θύμα της! Εδώ, σ’ αυτόν τον τόπο, απορρέουν τα λύματα της ευρωπαϊκής αποτυχίας. Κι ας μην κουβεντιάσουμε αν αυτό έχει συμβεί ξανά, γιατί ίσως μείνουμε έκπληκτοι από το όσο όμοιες είναι οι παλιές ιστορίες με τις σημερινές!

Στην αρχή μας έστελναν τα απόβλητα που γεννούν οι ανοησίες του ενιαίου νομίσματος (των ανόμοιων φορολογικών συστημάτων!!!) , με τις γελοιοδέστατες αφηγήσεις ότι εκείνοι πληρώνουν τις δικές μας δαπάνες, για να είμαστε «ευρωπαίοι». (…Αλλά την αλά καρτ εφαρμογή των κανόνων που σ’ εμάς χρέωναν την παραβίασή τους, κράταγαν μόνο για πάρτη τους). Μετά, με την αυταπόδεικτη παραδοχή ότι η κρίση δεν είναι γέννημα των «τεμπέληδων της άφορης κοιλάδας», αλλά παγκόσμιο πρόβλημα του καπιταλιστικού παραγωγικού αδιεξόδου, άρχισαν να μας διαμηνύουν τον νεώτερο μύθο της δήθεν απροθυμίας μας να κάνουμε «μεταρρυθμίσεις». (…Κι ας επιβεβαίωναν οι ρήτορες της παγκοσμιοποίησης -το ΔΝΤ εν προκειμένω- ότι ποτέ άλλοτε στην ιστορία του διεθνούς καπιταλισμού τόσο μεγάλη προσαρμογή σε τόσο λίγο χρόνο δεν έχει ξαναγίνει!).

Σήμερα, όμως, με αφορμή το προσφυγικό αφοδεύουν απροσχημάτιστα μέσα στα σπίτια μας! Όλη η δυσωδία της ηθικής και πνευματικής μιτζιριάς της γης όπου γεννήθηκαν η αποικιοκρατία, ο πολιτικός φασισμός, ο ρατσισμός και η πολιτισμική φοβικότητα στο διαφορετικό, εκβάλλεται στις αυλές μας. Και μας κάνουν και παρατήρηση ότι το χαρτί υγείας που τους προμηθεύουμε δεν είναι και καλής ποιότητας… (Και μην τολμήσει να αντιτείνει κανένας εδώ ότι επίσης στην Ευρώπη γεννήθηκαν μεγάλες αξίες, σαν αντίβαρο στην ανέντιμη βρωμιά τους, γιατί κανένας δεν το αμφισβητεί αυτό. Το ζήτημα ακριβώς είναι ότι τα καλά έργα της ηπείρου μας, στις δυσκολίες πάντα εκάμπτονταν υπέρ των αισχυνών της) 

Είμαστε, επομένως, μπροστά στο πιο ανέντιμο δίλημμα που έχει τεθεί στους Έλληνες στη μακρά ιστορία τους: Για να μας επιτρέψουν να μείνουμε ευρωπαίοι, μας ζητούν να καταστραφούμε!

Η βλακώδης ματιά στο πρόσωπο του κ. Ντομπρόβσκις τα λέει όλα: «Το προσφυγικό καθιστά ακόμη πιο αναγκαία την ολοκλήρωση της αξιολόγησης», εδήλωσε! Δεν  μπόρεσε ουδέ καν να μείνει στην ουδετερότητα της τυπικότητας ότι το προσφυγικό είναι ασύνδετο με την αξιολόγηση. (Που δεν είναι, ...αλλά ας το ΄λεγε κι έτσι!...). Όχι! Ευθύς και ομολογημένος εκβιασμός: Για να μπορεί η Ελλάδα να υπολογίζει στην ευρωπαϊκή στήριξη για το πρόσφυγικό, πρέπει να δεχτεί όσα ζητούν οι θεσμοί που κάνουν την αξιολόγηση, αυτό λέει! Και δεν αισθάνεται καμιά ντροπή για όσα δηλώνει! Κι ούτε του περνάει από το μυαλό ότι ούτε οι αξιολογητές συμφωνούν μεταξύ τους σχετικά με το τί ζητούν από την Ελλάδα για την αξιολόγηση, αλλ΄ ούτε και εγγυώνται καν τη στήριξη προς την Ελλάδα για το προσφυγικό! Τέτοια φθήνεια προθέσεων, λόγων και έργων!

Την ίδια ώρα, εμείς εδώ, αντί να μας ενώνει η κραγμένη ανεντιμότητα των ευρωπαίων «κοπανατζήδων» από την ίδια την ιστορία -στην οποία άλλωστε εξακολουθούν να χρωστάνε πολλά, αναλώνουμε τον δημόσιο λόγο μας σε προσχηματικές εκκκλήσεις περί ενότητας, που ξεδιάντροπα πάλι σε παραταξιακές σκοπιμότητες αντιστοιχούν! Όταν υπάρχει θέμα μείζονος εθνικής ανάγκης, παιδιά, δεν κοιτάς αν σ’ αρέσει εκείνος που την κρίσιμη ώρα κυβερνά. Αυτός έχει επιλεγεί από τους πολίτες, αυτός θα ηγηθεί, σε ό,τι θα αποφασίσουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις από κοινού. Αν, αντί γι’ αυτό, στον σκοπό υπέρ πατρίδας κάποιος τολμήσει να θέσει όρους, αυτός είναι που περιπίπτει σε ρόλο Εφιάλτη! Καθαρές κουβέντες! Αν η Ελλάδα κινδυνεύει, η δικαίωση Σαμαρά (ή οποιουδήποτε άλλου) να πάει στον διάολο!

Κι έτσι, τελικά, το ήθελε δεν το ήθελε ο Βαρουφάκης (ή ο οποιοσδήποτε άλλος αποδιοπομπαίος τράγος, νοήμων ή βλαξ), το ερώτημα πλέον είναι: Εσύ, ο Έλληνας του σήμερα, οπωσδήποτε κι αν αντιλαμβάνεσαι τον εαυτό σου, εξατομικευμενα ή συλλογικά, ως μέλος δηλαδή μιας ιστορικής, εθνικής και πολιτισμικής ομάδας, επιθυμείς πια να είσαι «ευρωπαίος», όπως προσδιορίζουν το περιεχόμενο του όρου οι «ιδιοκτήτες» του; Ναι ή όχι;

Και κάπως, έτσι το «ναι» ή «όχι» στην Ευρώπη, έχει πια καταστεί πραγματικό και όχι πλασματικό δίλημμα…

Αυτό καλείται να χειριστεί η γενιά μας, συμπατριώτες μου! Όλα τα άλλα, ας μείνουν να τα συζητούν στα καφενεία με τους lungo, οι ανταποκριτές της …Τασίας, ως αιτίας της κλιμάκωσης που προσφυγικού. Στις δύσκολες ώρες κάθε λαού, πάντα θα βρίσκονται «χώροι» για τους αναξίους! Είναι όσοι απέτυχαν ακόμη και την ατζέντα μιας εθνικής συνεννόησης να εντοπίσουν. Πού να βρουν αυτοί τον δρόμο τους, χωρίς να έχουν πρόσβαση στον αστρολάβο της ιστορίας;…                               

 

Mετριότητα και ιδιωτεία στη σύγχρονη Πολιτική

(ΠΡΟΣΟΧΗ: Αυτό το κείμενο δεν πρέπει να αναγνωστεί από ανθρώπους μη έξυπνους)   

…Κάπως έτσι, λοιπόν, φτάσαμε έως εδώ! Ακολουθώντας τη μοιραία συνέπεια να αλλάξουμε τις ευφυείς και δημιουργικές ηγεσίες, με τις θλιβερές μετριότητες και τις ακόμη και κάτω του μετρίου περιπτώσεις που τις διαδέχτηκαν.

Από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή (της αντίπαλης της δικής μου παράταξης), τον Ανδρέα Παπανδρέου και το παρακολούθημά τους (τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη), στους επόμενους… Τι σειρά!        

Το φαινόμενο, βεβαίως, δεν είναι ελληνικό! Την ίδια περίπου εποχή, στις Η.Π.Α. θριάμβευε ο Μπους, στη Ρωσία ο Γιέλτσιν, στη Βρετανία ο Μέιτζορς. Στην Τουρκία ο Ερντογάν. Και ακόμη, στην Ευρώπη ο Ζακ Σαντέρ, στη Γερμανία η Μέρκελ. Και στη συνέχεια, ο Όλι Ρεν και άλλοι. Και σήμερα, ο Ντάισελμπλουμ, ο Σόιμπλε, ο Κάμερον, ο Ολάντ… Ο Τουσκ και ο Ντομπρόβσκις!

Πάντως, για να είμαστε καθαροί, εδώ δεν ομιλούμε για την εξατομικευμένη αποτίμηση της ευφυΐας -ένα IQ test των προσώπων. Εδώ ομιλούμε περί της πολιτικής μωρίας των οερί ων…  

Επίσης, πρέπει να σημειωθεί ότι η κατεύθυνση και η οριστική εγκατάσταση της Δύσης στις άσχημες (α στερ. + σχήμα) σημερινές ηγεσίες, δεν ήρθε πάντα με ευθύγραμμο τρόπο. Για παράδειγμα, η εκλογή Ομπάμα έσπασε την αλυσίδα μετάδοσης της συνέχειας επικράτησης των επικίνδυνων ασήμαντων. Και το ίδιο απειλείται να συμβεί και σήμερα στις Η.Π.Α. με τον κ. Σάντερς. Στην Ιταλία ο κ. Ρέντσι, όσο περνάει ο χρόνος, αποδεικνύεται «διαβόλου κάλτσα» σε σύγκριση με τον κ. Μόντι της συνομοταξίας των απίθανα υπερτιμημένων μετριοτήτων. Αλλά και στην Ελλάδα, ο Τσίπρας! Όχι προνομιακής υπεροχής ευφυΐας ένεκεν έναντι των άλλων, αλλά γιατί είναι πιο «αλητάκος». Και μερικές φορές αυτό φτάνει, ιδίως όταν ο ανταγωνισμός στέλνει μηνύματα περί της ενδεχόμενης βλακείας του! Πώς, λοιπόν, να τον αντιμετωπίσουν ο Σαμαράς ή ο Μεϊμαράκης;

Ωστόσο, και στην άλλη πολιτική όχθη το φαινόμενο παρεπιδημεί! Με λαμπρά παραδείγματα την κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον κ. Γιάννη Βαρουφάκη. Τον κ. Καμμένο! Έκαστος στο είδος του!  

Φυσικά, πρέπει να αναγνωριστεί ότι στην αρχή όλοι αυτοί οι επικίνδυνοι μικρονοϊκοί ηγήτορες, μας ξεγέλασαν όλους. Φάνηκαν να είναι κάτι σαν «χρήσιμοι». Μαζέψανε λιγάκι την αφρονέστατη καταναλωτίτιδα της λεηλασίας δημοσιονομικών αποθεμάτων, που πηγαίνει στις τσέπες των ιδιωτών και όχι σε δημόσια ταμεία. Τους ανεχτήκαμε, δηλαδή, με τη σκέψη ότι θα έκαναν τη δουλειά και μετά η φυσιολογική επιβολή των ευφυών θα αποκαθιστούσε τα πράγματα και θα επιστρέφαμε στον απαράβατο δημοκρατικό κανόνα της φυσικής επιλογής των αρίστων, για να ηγηθούν. Τώρα που στρογγυλοκάθησαν και είναι καταστροφικότατοι και επικίνδυνοι, γιατί θα τους ανεχόταν κανένας;            

Πάντως η αντεπίθεση της ανάγκης να αναδειχτούν επί τέλους έξυπνες (εκ + ύπνος) ηγεσίες, είναι ήδη εδώ, στην Ελλάδα και σ’ όλον τον κόσμο, από τη στιγμή που η κρίση -κανένας πια δεν τολμά να το αμφισβητήσει- είναι παγκόσμια. Η απαίτηση να επιστρέψουν λαμπερά πρόσωπα στις εξουσίες, εκφράζει άλλωστε την ανάγκη των πληθυσμών να υπάρξουν επί τέλους λύσεις στα διαιωνιζόμενα και μεγεθυνόμενα προβλήματα τους. Η αφήγηση του νοικοκυριού που με στερήσεις χτίζει το μέλλον των κοινωνιών, τείνει πλέον να χρεοκοπήσει, επειδή η πειθώ της κατέρρευσε: Χτίζουμε-χτίζουμε-χτίζουμε, στερούμεθα-στερούμεθα-στερούμεθα και διαρκώς οι πλουσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι …για να αντιμετωπίσουμε την κρίση. Δηλαδή, η ζωή μας ως πολιτών χειροτερεύει. Αυτό για τις κοινωνίες δεν είναι εξέλιξη, βελτίωση, κίνηση! Είναι οπισθοδρόμηση και σάπισμα.

Κι ακόμη χειρότερο, όταν κοιτάμε πίσω στις πρόσφατες δόξες της αφθονίας, με έκπληξη διαπιστώνουμε ότι υπήρχε μια γερή δόση ματαιοδοξίας σε όσα απολαμβάναμε. Ίδιον της κατανάλωσης αυτοσκοπού, όπως μας εξεπαίδευσαν τα μέσα ενημέρωσης.     

Ας δούμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα από τα δικά μας. Ο Κώστας Σημίτης σε διάλεξή του προ ημερών στην Κύπρο, μεταξύ πολλών άλλων, αναφέρθηκε στις διάφορες απόψεις και συζητήσεις για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ισχυρίστηκε πως "…η σκέψη ότι η μετεξέλιξη της Ένωσης μπορεί να πραγματοποιηθεί με μία νέα Συνθήκη, η οποία θα επιλύει όλα τα κύρια προβλήματα, είναι εξωπραγματική". Στον σύγχρονο κόσμο -της παγκοσμιοποίησης και των κρατών με γιγαντιαίες διαστάσεις και δυνατότητες (όπως η Κίνα, οι Η.Π.Α., η Ρωσία)- "είναι ουτοπικό να πιστεύει κανείς ότι η Ελλάδα, η Δανία ή ακόμη και η Γαλλία και η Ιταλία θα μπορέσουν να ακολουθήσουν μια αυτόνομη πολιτική απέναντι σε παγκόσμια προβλήματα, όπως είναι η ενέργεια, το κλίμα, τα κύματα μετανάστευσης, οι κερδοσκοπικές τακτικές των μεγάλων επιχειρήσεων και των διεθνών κεφαλαιαγορών", παρατήρησε ο πρώην πρωθυπουργός, για να προσθέσει ότι στο ερώτημα ποιά θα είναι η πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα χρόνια που έρχονται "συγκεκριμένη απάντηση δεν είναι σήμερα δυνατή".

Πιο εντυπωσιακή και άμεση ομολογία ανεπάρκειας θα μπορούσε να αναλογιστεί κανένας;

- Η Ευρώπη δεν μπορεί να μετεξελιχτεί με μια νέα Συνθήκη (δηλαδή δεν μπορεί ουδέ καν να κουβεντιάσει τα ζέοντα προβλήματά της), διότι κάτι τέτοιο είναι «εξωπραγματικό»! Ό,τι δεν μπορεί να υλοποιήσει ο κ. Σημίτης -ούτε καν του περνάει από το μυαλό- δεν μπορεί να υπάρξει! Κλασσική αντίδραση μικρονοϊσμού απέναντι στην «απειλή» της εξέλιξης. (Γι΄αυτό άλλωστε η πολιτική συντήρηση ονομάζεται «συντήρηση», εμμένοντας στην διαιώνιση και όχι στη μετεξέλιξη των συστημάτων και αποκτώντας προνομιακές σχέσεις με την κοινωνική ηλιθιότητα. Και γι΄αυτό οι ιδιώτες ως ελπίδα για το μέλλον των κοινωνιών, όπως τόσοι και τόσοι σύγχρονοι ηγέτες διατείνονται, είναι μια κατάδυση στην επικράτεια του αποτελεσματικού «βλάκα»).

- Οι χώρες, λέει, δεν μπορούν πλέον να επηρεάσουν τις διεθνείς εξελίξεις! (Τί άραγε θα μπορούσε να επηρεάσει τις διεθνείς εξελίξεις, αν όχι οι χώρες;). Όλες μαζί; Μα, για να γίνει αυτό δεν πρέπει πρώτα κάθε μία συνειδητά να πράξει για τον εαυτό της; 

- «Οι κερδοσκοπικές τακτικές των μεγάλων επιχειρήσεων και των διεθνών κεφαλαιαγορών» (δηλαδή τα αίτια της σημερινής κρίσης), δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν από τις χώρες!!! (Ναι! Πολιτική ηγεσία -και δη και αποτιμημένη ως υψηλού επιπέδου- το είπε αυτό!  Δηλαδή, απλά μας εξηγεί ότι δεν έκανε τη δουλειά της όταν έπρεπε, και δεν θα ήθελε να την κάνει και από ‘δω και πέρα, αν της δινόταν η ευκαιρία! Αντί να κάνει τη δουλειά της, να ψάξει να βρει λύσεις για την αντιμετώπιση των κερδοσκοπικών τακτικών, τις μετατρέπει σε «φυσικό φαινόμενο» και ανθρώπινη συμπεριφορά μη επιδεχόμενη επεξεργασίας και ξεμπερδεύει! Έτσι, οι κερδοσκοπικές τακτικές γίνονται κάτι σαν το κλίμα, την ενέργεια και τα κύματα μετανάστευσης. Μ’ άλλα λόγια, όχι απλώς δεν απαντά στα ερωτήματα των καιρών, αλλ΄ούτε καν τολμά να τα θέσει! 

- Είπε: Η πορεία της Ε.Ε. δεν είναι προβλέψιμη! (Μα, καλέ μου άνθρωπε, δουλειά μιας ηγεσίας -ή μιας απελθούσας, τέλος πάντων, αγιογραφημένης μέχρις αηδίας ηγεσίας- δεν είναι να μας πει ότι δεν μπορεί να κάνει προβλέψεις.  Ως πολίτες, αυτό το ξέρουμε ήδη και γι’ αυτό προστρέχουμε στην πείρα και τη σοφία των ηγεσιών, ώστε να μας δώσουν τουλάχιστον μια γραμμή πλεύσης, να μας βοηθήσουν, βρε αδελφέ, να  σκιαγραφήσουμε έστω  το επιθυμητό μας…).

Αν οι απόψεις αυτές δεν είναι αποδείξεις των συνεπειών που είχε (και θα συνεχίσει να έχει αν παραμείνει στην εξουσία) η επικυριαρχία των καταστρεπτικών μετριοτήτων, τότε τι;

Άλλωστε, αυτά -ακριβώς τα ίδια- εξέπεμψε και ο κ. Βολφγκανγκ Σόιμπλε με το «Είναι η εφαρμογή, ανόητε», πριν μια-δυο εβδομάδες! Ποτέ δεν θα μπορούσε να ευθύνεται για τα προβλήματα του ελληνικού προγράμματος διάσωσης, το ίδιο το πρόγραμμα!  Μόνον η εφαρμογή του μπορεί και επιτρέπεται να ευθύνεται! Δεν πα’ να γράφουν και να αναλύουν, οικονομολόγοι, θεσμοί κι ακόμη και το ίδιο το ΔΝΤ! Αυτοί κάνουν λάθος, όχι βέβαια ο Βόλφγκανγκ. Αυτό μπορεί να αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος αυτό λέει! Κι αν αυτό συνιστά βλακεία -ακόμη και εξόφθαλμη, θα τολμούσα να πω- κακό του κεφαλιού της βλακείας.

Θυμάται κανένας, σ’ αυτό ακριβώς το σημείο, τις απόψεις του Ανδρέα Παπανδρέου, στο κύκνειο άσμα του σε ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής και καταλαβαίνει γιατί εκείνος υπήρξε ο προνομιακός αντίπαλος όλων αυτών,  όλ΄ αυτά τα τα χρόνια!  Ακόμη και τα χρόνια που ήταν παντοδύναμος τον μισούσαν αλλά… -όπως κάνουν οι κλασσικοί βραδύνοες, όποτε αισθάνονται ότι απειλούνται, εάν ό,τι τους απειλεί είναι ισχυρό, λουφάζουν, ενώ όταν είναι αδύναμο, πέφτουν να το ξεσκίσουν. Αυτή ακριβώς ήταν η στάση του Βόλφγκανγκ απέναντι στον Τσίπρα.

(σ.σ.: Οι δηλώσεις του Ανδρέα Παπανδρέου αμέσως μετά τη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. στις Κάννες στις 27 Ιουλίου 1995, μπορούν για όσους ενδιαφέρονται να  αναζητηθούν στο https://www.youtube.com/watch?v=VEpIjdXNDuA).

Βεβαίως, όλοι αυτοί απειλούνται από τις ανατροπές, τις αλλαγές, την εξέλιξη!

Ας δούμε πως το  εκφράζει ο κ. Σημίτης: Αναφερόμενος στην ίδια διάλεξή του στην Ελλάδα ο πρώην πρωθυπουργός υποστήριξε ότι "ο εθνολαϊκιστικός λόγος, τα μεγάλα λόγια για την εθνική κυριαρχία της χώρας, που δεν επιτρέπεται και δεν μπορεί να περιορισθεί, όπως και οι φαντασιώσεις «ότι εμείς θα διαμορφώσουμε μία νέα ευρωπαϊκή πολιτική διαφορετική εκείνης που μας επιβλήθηκε» αποτελούν ένα μόνιμο εμπόδιο, να συνειδητοποιήσουμε και να αξιοποιήσουμε τις δυνατότητες μας". Ο εθνολαϊκιστικός λόγος, υποστήριξε, "δεν ενδιαφέρεται για τη χώρα". Εκείνο που επιδιώκει, εκτίμησε ο κ. Σημίτης, "είναι η προστασία του συντηρητικού κατεστημένου που παρουσιάζεται υπό διάφορες σημαίες και μορφές -ακροδεξιές, δεξιές, αριστερές ή επαναστατικές". 

Σύμφωνα με τον ίδιο δεν πρέπει να γίνει αποδεχτή μια τέτοια εξέλιξη, διότι, όπως είπε, "τη χώρα, τη συμφέρει η οργανωμένη πρόοδος προς την ενοποίηση, η διαπραγμάτευση, ο συντονισμός με άλλες χώρες, οι κοινοί σχεδιασμοί όπου μπορούμε να προβάλουμε τις απόψεις μας και όχι οι επικλήσεις στο αθάνατο αρχαίο πνεύμα, ή η προλεταριακή επανάσταση". Επίσης, πρόβαλε την άποψη ότι όσο πιο άναρχη είναι η παγκοσμιοποίηση και η ευρωπαϊκή ενοποίηση, "τόσο περισσότερο η δυνατότητα παρέμβασης των μικρότερων κρατών (όπως η Ελλάδα ή η Κύπρος) συρρικνώνεται". Γι' αυτό, ανέφερε, "πρέπει να επιδιώκουμε άμεσα τον εκσυγχρονισμό της χώρας και σε συνάρτηση με τις δυνατότητές της και τις προοπτικές της, τη συμβολή της στη μετεξέλιξη της Ένωσης".

Ο ποιητής μας λέει, δηλαδή, ότι ο μεγάλος αντίπαλος των μοιραίων ηλιθίων που μας κατήντησαν εδώ που μας κατήντησαν δεν είναι άλλος, από τον λαϊκισμό! Και λαϊκισμός εστί (τον περιγράφει γλαφυρά ο κ. Σημίτης) ό,τι δήποτε αμφισβητεί το σύστημα. Το αρχαίο πνεύμα και η προλεταριακή επανάσταση, σε πακέτο ενός, με το όνομα «λαϊκισμός».  Η παραμονή στην ακινησία του σημερινού αδιεξόδου, αντιθέτως, διατίθεται υπό μορφήν λύσης. Προς Θεού να μην αλλάξει τίποτα, …και όλα θα πάνε καλά!  (Στεναγμός ανακούφισης).

Κι ύστερα, πάλι, αναλογίζομαι ότι εκείνοι που κατηγορήθηκαν από τους «βλάκες» περισσότερο απ’ όλους ως βλάκες, ξαφνικά αποκτούν νοημοσύνη και διαχωρίζονται από τη σειρά των καταστροφικών «καταλληλότερων»! Ποιοί κατηγορήθηκαν από τους «βλάκες» ως ηλίθιοι, αργόστροφοι, καθυστερημένοι, αποχαυνωμένοι, μπουνταλάδες, «ηλεκτρονικάκηδες», ζωντόβολα; Από τη σειρά ήταν μόνο δύο: Ο Κώστας Καραμανλής και ο Γιώργος Παπανδρέου! Τυχαίο; Μάλλον όχι! Τελικά, μάλλον ήταν οι απειλητικότεροι για να χαλάσουν τη δουλειά!...

Κι ακόμη (και αντιστρόφως): Ποιός τοποθετήθηκε με τυμπανοκρουσίες στην ηγεσία των ευφυεστάτων; Απάντηση: Ο Ευάγγελος Βενιζέλος!      

Κοιτάς γύρω σου και βλέπεις τους προβεβλημένους της εποχής των ηλιθίων: Χάρης Θεοχάρης, για παράδειγμα!

Κι απ’ την άλλη, οι μπουμπούνες των ηγεσιών έχουν και τα ξεκαρφώματά τους: Μπογδάνος! Ένας τόσο οξύνους άνθρωπος δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι βλάκας; Όχι βέβαια! Σωστό! …Εκτός κι αν κάνει τη δουλειά που του έχουν αναθέσει οι βλάκες!...  

Γιατί, όμως, μας προέκυψαν τόσοι βραδύνοες μαζεμένοι στις απανταχού πολιτικές ηγεσίες; Δεν προέκυψαν! Επελέγησαν! Μα, φυσικά, γιατί είναι εύκολοι στον χειρισμό και προσχωρούν ανέτως στο «ο δρόμος είναι ένας». Τί καλύτερο και πιο εξυπηρετικό για τους αετονύχηδες; Ενώ οι ξύπνιοι, κάνουνε πολλές ερωτήσεις, όλο εμφανίζουν προσκώμματα όποτε χρειάζεται να ληφθούν αποφάσεις δύσκολες για τον κοσμάκη και καμιά φορά κάνουν και του κεφαλιού τους. Α πα πα πα! Να λείπει το βύσινο! Ιδιωτεία και ξερό ψωμί!         

Σκέπτομαι πάλι ότι ένα ακόμη είδος τέτοιων βούρλων είναι οι συνομωσιολόγοι. Ο λαϊκισμός για εκείνους έχει καταστεί μια συνωμοσία κατά του αυτονόητου, όπως οι ίδιοι το έχουν ορίσει. Είναι όντως καταπληκτικό το φαινόμενο εκείνων  των υποστηρικτών της στρατιάς των βλακέντιων ηγετών, που διαπιστώνουν ότι όσοι διαφωνούν μαζί τους, δηλαδή αντιδρούν την ακινησία και τη σαπίλα που αυτή προκαλεί, …τρώνε σανό! Μαμά, αυτός ο βλάκας με είπε βλάκα!

Και αναλογίζομαι, ακόμη, ότι η μεγαλύτερη προσπάθεια για «ξεκάρφωμα» της επικυριαρχίας των ηλιθίων που βιώνουμε, αναλήφθηκε από τον …Σταύρο Θεοδωράκη!  Ο Λεβέντης ακολούθησε. Και, τέλος, το τελευταίο χαρτί που τους απομένει: Κυριάκος Μητσοτάκης!!!     

Ένα χρόνο πριν το κύκνειο άσμα του Ανδρέα Παπανδρέου σε σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. στις Κάννες, στις κινηματογραφικές αίθουσες όλου του κόσμου προβαλλόταν ένα θαυμάσιο φιλμ! Ο Φόρρεστ Γκαμπ ήταν πια εδώ! Μαζί μας. Ίσως ποτέ άλλοτε το Χόλιγουντ δεν υπήρξε τόσο προφητικό! Στις Η.Π.Α. άλλωστε είχαν λάβει χώρα από πολύ νωρίτερα οι πρώτες επιθέσεις ορδών ανοήτων προς την εξουσία. Ξεκίνησαν οι επιθέσεις αυτές, κατά πάσα πιθανότητα, όταν κατέβηκε υποψήφιος για την προεδρία και εξελέγη ο Ρόναλντ Ρίγκαν. (Είπαμε οι συντηρητικοί έχουν πλεονέκτημα στο πεδίο του αβδηριτισμού). Οι Δημοκρατικοί στις Η.Π.Α., αντιθέτως, σχεδόν πάντα ήταν μέρος των «έξυπνων» ηγεσιών της χώρας. Ο Τζον Κέννεντι και ο αδελφός του ο Ρόμπερτ, που αμφότεροι δολοφονήθηκαν. Ο Μπιλ Κλίντον (που αυτό που κυρίως του καταλογίστηκε από τους Ρεπουμπλικάνους ήταν ένας λεκές σε γυναικείο φόρεμα)! Ο Μπάρακ Ομπάμα!  Θα μου πείτε: «Είσαι πολιτικός ρατσιστής! Οι Ρεπουμπλικάνοι είχαν τον Νίξον!». Ίσως έχετε δίκιο. Νομίζω, όμως, πως μια πιο προσεκτική ματιά θα δείξει ότι ο πρόεδρος του Γουότεργκεϊτ ήταν περισσότερο «μαφία», παρά ευφυής…  

Ας κρατήσουμε την τεράστια παπαριά, που παρουσιάστηκε ως φοβερή μαγκιά, όταν ένας πρόεδρος των Η.Π.Α. για να ψέξει την πολυφωνία στην Ευρωπαϊκή Ένωση είπε πειρακτικά ότι σε περίπτωση κάποιας σοβαρής κρίσης δεν είχε κανέναν να καλέσει για να συνεννοηθεί μαζί του στην Ευρώπη. Η τραγική φιγούρα και η αντίδραση του προέδρου που επισκεπτόμενος ένα σχολείο και καθήμενος μπροστά στα παιδάκια, πληροφορείται στο αυτί από κάποιον συνεργάτη του τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, στον αντίποδα!

Επί τέλους! Ήρθε η ώρα της εξέγερσης των έξυπνων! Ούτε οι προλετάριοι ούτε κάποιοι άλλοι θα κάνουν την επόμενη επανάσταση, εάν δεν έχουν στην αρχηγία έναν ξύπνιο ηγέτη!      

 -----------------------------------

“Ο πιο πονηρός βλάκας είναι ο σοβαρός. Το υστερικά τυπικό και λιγόλογο ανθρωπάκι που οχυρώνεται καχύποπτο προς όλους πίσω από ένα προσωπείο σοβαρότητας και σπουδαιότητας. Αυτή η μάρκα πονηρών βουλώνει τρύπες: πάντα κάπου θα διοριστούν πρόεδροι, διοικητές, βιτρίνα για να κάνουν από πίσω τα τσακάλια τη δουλειά τους. Ένας τέτοιος έφτασε να γίνει και πρωθυπουργός, δεν διέθετε καμία έμφυτη κοινωνική επιρροή (λάμψη, ευφυΐα, παράστημα, γοητεία, ευφράδεια), σιχαινόταν τη συνάφεια με τον κόσμο (μετά τις αναγκαστικές χειραψίες είχε στο αυτοκίνητο ένα μπουκαλάκι οινόπνευμα για να απολυμαίνει τα χέρια του) και ήταν τόσο σοβαρός που γινόταν αστείος. Όμως δεν χρειαζόταν να πείσει ο ίδιος για τίποτα, τη δουλειά είχαν αναλάβει εργολαβία τα κανάλια και οι εφημερίδες -και όποτε το επιχειρούσε, το σαθρό και ολίγιστο μέσα του τον εξέθεταν. Αλησμόνητη είναι η σκηνή του εν λόγω όταν μετά τους σεισμούς... πήγε με τις κάμερες να επισκεφτεί τις περιοχές των σεισμοπλήκτων. Κοίταξε ξινά τα παιδάκια που πλατσούριζαν ξυπόλητα στις λάσπες ανάμεσα στα κοντέινερ και, κάνοντας προσπάθεια να φερθεί ανθρώπινα, τα ρώτησε: «Πού είναι πιο καλά, εδώ ή στο σπίτι;»”.

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Διονύση Χαριτόπουλου «Εγχειρίδιο βλακείας», Εκδόσεις Τόπος, 2008)   

Το κέντρο, η σοσιαλδημοκρατία

και η αριστερά (Μέρος Β΄)

(Ένας οδικός χάρτης μέχρι την αναβίωση του σοσιαλιστικού πολιτικού λόγου στην Ελλάδα) 

Με βάση τις διαπιστώσεις που εξετέθησαν στο Α΄ μέρος (όρα στη συνέχεια της ίδιας ιστοσελίδας) επιχειρώ στη συνέχεια την περιγραφή της βάσης πολιτικών αρχών, επί της οποίας θα μπορούσε να συγκροτηθεί μια προοδευτική-σοσιαλιστική παράταξη στην Ελλάδα της παρούσας συγκυρίας.

Α. Εσωτερική πολιτική σκηνή

- Ρητή αναγνώριση της αξίας των θέσεων της ιδρυτικής διακήρυξης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. της 3ης Σεπτεμβρίου 1974 και ορισμός του «ιστορικού σοσιαλιστικού ζητούμενου» ως θεμελιώδους ιδεολογικοπολιτικής παραδοχής – παρακαταθήκης της υπό ανασύσταση παράταξης.

- Σαφής δέσμευση αποστασιοποίησης από αυτο-χαρακτηρισμούς και επικοινωνιακά τεχνάσματα (όπως για παράδειγμα «κεντρο-αριστερά»), που -ακόμη κι αν έπεσαν στο τραπέζι με καλές προθέσεις- σήμερα συμβάλλουν στη σύγχυση και την ιδεολογικοπολιτική «θολούρα» που κυριαρχεί στον ευρύτερο παραταξιακό μας χώρο. (Συνδιάσκεψη ανασυγκρότησης παγιδευμένη και υπονομευμένη εξ αρχής σε πρακτικές και τεχνικές διαχείρισης επί μέρους πολιτικων κοινών του προοδευτικού κοινωνικού χώρου, ώστε βαρωνίες και μεμονωμένα πρόσωπα να εφεύρουν αναγκαιότητες ρόλων και με μόνον στην πραγματικότητα σκοπό έναν νέο συμβιβασμό ηγετίσκων δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Συνδιασκεψη τέτοιας μορφής και περιεχομένου δεν έχει κανενα νόημα, ει μη μόνο εάν ανομολόγητος σκοπός της θα ήταν να επικυρωθεί ο μοιραίος «κυβερνητισμός» του κινήματος, από την αποχώρηση του ιδρυτή μας και εντεύθεν). 

- Βασικός ιδεολογικός και παραταξιακός μας αντίπαλος παραμένει η δεξιά, ως πολιτικός εκπρόσωπος της συντήρησης και της εγχώριας άρχουσας τάξης και των συνοδοιπόρων της. Νεο-ναζιστικά και γενικότερα νεοδεξιά κινήματα και απόψεις, όπως και ο πολιτικός και οικονομικός νεοφιλευθερισμός, αποτελούν για μας όψεις του ίδιου νομίσματος της πολιτικής συντήρησης, της οποίας βασική επιδίωξη παραμένει η διαιώνιση ενός πολιτικού και οικονομικού συστήματος που εδράζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ανά χώρα και σε  παγκόσμια κλίμακα. Η ανατροπή αυτής της σήμερα κυρίαρχης πολιτικής και οικονομικής αντίληψης για την κίνηση των κοινωνιών και της ιστορίας και η υποκατάστασή της από μια παραγωγική δυναμική εξασφάλισης των αναγκαίων για την ομαλή ανάπτυξη της ανθρωπότητας πόρων, με σεβασμό στο Περιβάλλον και τον Άνθρωπο, συνιστά τον στρατηγικό μας στόχο.    

- Η υπό ανασυγκρότηση παράταξη, οριοθετείται σαφώς έναντι της παραδοσιακής αριστεράς, τόσο σε ό,τι αφορά ζητήματα αρχικών ιδεολογικών αναφορών του εν λόγω χώρου, όσο και -κυρίως- σε αντιλήψεις χειραγώγησης του λαϊκού παράγοντα και των ευρύτερα των μαζών, όπως προκύπτει από την ιστορική εμπειρία δράσεων και πρακτικών του κομμουνιστικού κινήματος, αντιλήψεων από τις οποίες διαχωριζόμαστε ρητά.

- Βάση, πολιτική και κοινωνική, της αντίληψης του σοσιαλισμού για την προαγωγή πολιτικών προόδου, προς όφελος της χώρας και των πολιτών της, παραμένει η στήριξη σε δυνάμεις της κοινωνίας, με δημοκρατικά μέσα και διαδικασίες, μακριά από πολιτικές γραφειοκρατίες και τεχνικές εξουσίας. Ο βαθμός συμμετοχής των δυνάμεων αυτών στις διαδικασίες λήψης των αποφάσεων, που θα διαμορφώσουν τις παραταξιακές θέσεις μας για την προσεχή περίοδο, συνιστούν το στοιχείο μείζονος νομιμοποίησης της γραμμής που θα κληθεί να εξειδικεύσει η ηγεσία που θα αναδειχτεί.

- Η πρόσκληση συμμετοχής στην προσπάθεια ανασυγκρότησης του ελληνικού σοσιαλιστικού παραταξιακού πόλου έχει τον χαρακτήρα take it or leave it και δεν υπόκειται σε καμιά άλλη διαπραγμάτευση και διαβούλευση και με κανέναν, μέχρι τη σύγκληση της πρώτης συνδιάσκεψης που θα διοργανωθεί για τον σκοπό. Η πρόσκληση αυτή απευθύνεται εφάπαξ και με τον ίδιον τρόπο προς πάσα πλευρά και καμιά ιδιαίτερη διαχείρισή της έναντι μεμονωμένων προσώπων ή πολιτικών ομάδων δεν είναι επιτρεπτή.

- Αποκλειστική ατζέντα της πρώτης συνδιάσκεψης είναι η κατάρτιση των ιδεολογικοπολιτικών μας αρχών. Το τελικό βασικό πολιτικό πλαίσιο που θα προκύψει θα πρέπει να είναι προϊόν ψηφοφορίας και όχι συμψηφισμών, ιδίως μεταξύ ανομοίων και ιδεολογικά ασύμβατων μεταξύ τους πολιτικών ιδεών, κάτι που η παράταξή μας πλήρωσε πολύ ακριβά, μόνο και μόνο για να συντηρηθεί στην εξουσία. Η καταγραφή μειοψηφικών απόψεων της ίδιας όμως αντίληψης περί της πολιτικής ιδεολογίας και πράξης καλωσορίζεται. Όντας χρήσιμη ένεκα της συμβολής στην καλώς νοούμενη «πολυσυλλεκτικότητα» του σοσιαλιστικού εγχειρήματος, που θα κληθεί να υποκαταστήσει την «πολιτική σούπα», που έφθειρε και παρέφρασε τις ιδέες και την παράταξή μας, υπονομεύοντάς την και οδηγώντας στη ρευστοποίησή της και δη και προς όφελος του μείζονος ιδεολογικού και πολιτικού αντιπάλου μας της δεξιάς. 

- Στο τέλος των εργασιών της πρώτης συνδιάσκεψης, θα εκλεγεί η παραταξιακή ηγεσία από το σώμα της συνδιάσκεψης και όχι από μαζικές κάλπες. Κοινωνικές δυνάμεις, αντιλήψεις προσωπικές και συλλογικές, ομάδες και πρόσωπα, όπως και οποιοσδήποτε άλλος δεν έλαβε μέρος στις εργασίες της συνδιάσκεψης και δεν τελεί εν γνώσει του διαλόγου που έλαβε χώρα και των απόψεων που διατυπώθηκαν, δεν φέρει τεκμήριο νομιμοποίησης για να μπορεί να συμμετάσχει στη διαδικασία εκλογής ηγεσίας.

- Οι αποφάσεις της συνδιάσκεψης δεσμεύουν όσους λάβουν μέρος στις εργασίες της.  

- Η οριστική συγκρότηση της ανασυγκροτούμενης παράταξής μας οφείλει να τελειωθεί με τη διοργάνωση του 1ου συνεδρίου της, σε λογικό χρόνο, που δεν μπορεί να υπερβεί τα 2 έτη από την ολοκλήρωση των εργασιών της πρώτης συνδιάσκεψης.   

Β. Η Ελλάδα στον κόσμο         

- Κατηγορηματική δέσμευση του σεβασμού στις παραδόσεις και τις αρχές του διεθνούς σοσιαλιστικού κινήματος, με την εμπειρία που αποκτήθηκε τους τελευταίους 2 αιώνες, από επιτυχίες και σφάλματα των προσπαθειών που αναλήφθηκαν σ’ ολόκληρο τον κόσμο, για να προωθηθεί η σοσιαλιστική ιδεολογία και πράξη και να καταστεί εφαρμόσιμη πολιτική, ανά χώρα και παγκοσμίως.

- Η ευρωπαϊκή ταυτότητα παραμένει κύριο στοιχείο του γεωπολιτικού αυτοπροσδιορισμού της πατρίδας μας. Η ευρωπαϊκή υπόσταση της Ελλάδας είναι νοητή αποκλειστικά και μόνο υπό τον όρο ότι συμμετέχουμε ισότιμα με τους άλλους εταίρους μας στη διαμόρφωση της ενιαίας Ευρώπης. Μιας Ευρώπης δημοκρατικής και κοινωνικά δίκαιης, ταγμένης στον σκοπό προαγωγής της παγκόσμιας Ειρήνης και της διαφύλαξης των ατομικών δικαιωμάτων των πολιτών της. Το δικαίωμα κάθε χώρας στις ιδιαίτερες πολιτισμικές παραδόσεις της είναι αναπαλλοτρίωτο και αδιαπραγμάτευτο.                       

- Ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της Ελλάδας, ως κεντρικής επιλογής της πατρίδας σε ό,τι αφορά τον γεωπολιτικό αυτοπροσδιορισμό της, δεν μπορεί να αντιμάχεται τις άλλες υφιστάμενες γεωγραφικές και ιστορικές παραμέτρους, που συγκροτούν την «ελληνικότητα», όπως αυτή είναι παγιωμένη ως εικόνα και αντίληψη στη διεθνή κοινότητα.

- Η μεσογειακή πλευρά της Ελλάδας παραμένει σημαντικό θεμέλιο του γεωπολιτικού ρόλου που οφείλει να συνεχίσει να διαδραματίζει η χώρα, ως παράγων ειρήνης, προόδου και συνεργασίας μεταξύ των ανόμοιων πολιτισμών και των εθνοτήτων που περιβάλλουν τη Μεσόγειο Θάλασσα. Επιπροσθέτως, αποτελεί το μεγάλο παραγωγικό απόθεμα που η αξιοποίησή του σε σεβασμο με το Περιβάλλον, είναι εγγύηση για ένα καλύτερο μέλλον για την Ελλάδα και τους πολίτες της.

- Η Ελλάδα, ως χώρα της Βαλκανικής Χερσονήσου, επίσης έχει ιδιαίτερο ρόλο στην περιοχή, ιστορικά προσδιορισμένο ως δύναμης, ειρήνης, άμβλυνσης των εθνικών και   άλλων διαφορών μεταξύ των λαών της περιοχής. Ο σύγχρονος ρόλος της Ελλάδας στα Βαλκάνια, αποκτά τελευταία αυξημένο βάρος, επειδή η χώρα μας και το Αιγαίο αποτελούν τα φυσικά σύνορα μεταξύ Ευρώπης και Ασίας και συνεπεία τούτου υποδέχεται το μεγαλύτερο μέρος των μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών που έχει παράξει η ρευστοποίηση των μέχρι σήμερα παγιωμένων πολιτικών ισορροπιών μεταξύ χωρών της ευρύτερης περιοχής, που αναδιατάσσονται. Η αρνητική συμβολή της οικονομικής παγκοσμιοποίησης στις εν λόγω αρνητικές εξελίξεις είναι αυταπόδεικτη και θα πρέπει να γίνει σαφές ότι χωρίς αναδιάταξη των οικονομικών σκοπιμοτήτων από μεριάς των ισχυρών δυνάμεων του πλανήτη, σε ό,τι αφορά την απόπειρα άφρονος διαχείρισης των πλουτοπαραγωγικών πόρων της περιοχής, το πρόβλημα θα συνεχιστεί και πιθανότατα θα ενταθεί.

- Το Κυπριακό πρόβλημα παραμένει για την Ελλάδα και τον ελληνισμό η μείζονα προς επίλυση ιστορική εκκρεμότητα. Οι ευνοϊκές συνθήκες που φαίνεται να διαμορφώνονται σήμερα, είναι μια ευκαιρία που δεν πρέπει να πάει χαμένη, ώστε η γενιά αυτή να λύσει επιτέλους το μείζον εθνικό μας πρόβλημα, με σεβασμό στις αποφάσεις της διεθνούς κοινότητας, εκπροσωπούμενης από τα ψηφίσματα και τις αποφάσεις του Ο.Η.Ε..          

- Η Ελλάδα συμμετέχει στη διεθνή κοινότητα, ως ισότιμος εταίρος σ’ όλες τις διεθνείς οργανώσεις, συμβάλλοντας στην κατανόηση και τη συνεργασία μεταξύ των λαών της γης. Δεν διεκδικεί τίποτα και από καμιά άλλη χώρα και δεν παραχωρεί τίποτα από τα διεθνώς κατοχυρωμένα δικαιώματά της σε κανέναν και για οποιονδήποτε λόγο.                       

Γ. Η Ελλάδα στη σημερινή συγκυρία

- Η δυσμενέστατη συγκυρία για την Ελλάδα είναι δεδομένη και σε σημαντικό βαθμό περιορίζει τις διαθέσιμες λύσεις για τη διαφυγή από το αδιέξοδο των τελευταίων ετών.  Οι δυσκολίες για την Ελλάδα ασφαλώς επιτείνονται από την τάση επιτάχυνσης και γενίκευσης της κρίσης του διεθνούς καπιταλισμού.

- Τις αγωνιωδώς επιζητούμενες λύσεις για την πατρίδα οφείλουμε να τις αναζητήσουμε σε συμπόρευση με τους περιορισμούς και τους όρους που εκ των πραγμάτων τίθενται στο πλαίσιο λειτουργίας της δυτικής καπιταλιστικής οικονομίας, της οποίας η Ελλάδα είναι τμήμα. Η Ελλάδα δεν μπορεί να διεκδικεί σε συνθήκες άγριου διεθνούς οικονομικού ανταγωνισμού ρυθμίσεις αλά καρτ προς όφελός της, αλλά να αναζητήσει δόκιμες προσαρμογές της οικονομίας της στους σκληρούς κανόνες του ανταγωνισμού και επιζητώντας παραγωγικές εξειδικεύσεις τους στις ιδιαιτερότητες της χώρας.     

- Κεντρικός πολιτικός τακτικός στόχος της υπό ανασυγκρότηση παράταξής μας ορίζεται η συμβολή στη διαμόρφωση της αναγκαίας ενότητας μεταξύ των πολιτικών οργανισμών  της χώρας, (κομμάτων, φορέων και σχηματισμών εκπροσώπησης των πολιτών), ώστε να συγκροτηθεί το ευρύτερο δυνατό μέτωπο δυνάμεων. Ένα μέτωπο δυνάμεων, προσδιοριζόμενο πρωτίστως από τις πολιτικές παραδοχές που θα συνομολογούν οι συμμετέχοντες σ’ αυτό και όχι υποκείμενο -όπως γίνεται σήμερα- σε καλύψεις αναγκών συγκρότησης κοινοβουλευτικών πλειοψηφιών, που η πράξη έδειξε ότι είναι βραχύβιες και υπηρέτησαν παραταξιακές σκοπιμότητες πριν απ’ ό,τιδήποτε άλλο και με τεράστιο εθνικό κόστος. Σ’ αυτό το πλαίσιο, η παράταξή μας αρνείται προκαταβολικά να συμμετάσχει στον διάλογο για τη διαμόρφωση των προϋποθέσεων επίτευξης της αναγκαίας ευρύτερης δυνατής πολιτικής ενότητας στη χώρα, εφ’ όσον ως όρος απ’ οποιαδήποτε πλευρά τίθεται η αξιολογική αποτίμηση των κυβερνήσεων που διαχειρίστηκαν την κρίση από την εκδήλωσή της έως σήμερα -ατζέντα που αποδεδειγμένα συνέβαλε στον διχασμό των Ελλήνων και δυναμίτισε κάθε ενδεχόμενο συνεργασιών που θα διευκόλυναν την πατρίδα στην αντιμετώπιση των μεγάλων σημερινών  προβλημάτων της.

- Η παράταξή μας δηλώνει ότι δεν επιθυμεί τη συμμετοχή της σε οποιαδήποτε κυβέρνηση από ‘δω και πέρα, τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που θα τελειωθεί η διεργασία συγκρότησής της. Είναι, όμως, διατεθειμένη να συμβάλλει με τις κοινοβουλευτικές δυνάμεις που διατηρεί σε στήριξη κοινά αποφασισμένων επιλογών στο πλαίσιο της ζητούμενης πολιτικής ενότητας των Ελλήνων.

- Η κατάρτιση των επί μέρους προγραμματικών στοιχείων της πολιτικής μας, είναι αυτονόητο πως θα διαμορφωθούν μετά την πρώτη συνδιάσκεψη ανασυγκρότησης και ανάλογα με το πλαίσιο αρχών και θέσεων που θα πλειοψηφίσει στη διάρκεια των εργασιών της.      

Το κέντρο, η σοσιαλδημοκρατία

και η αριστερά (Μέρος Α΄)

(Ένας οδικός χάρτης μέχρι την αναβίωση του σοσιαλιστικού πολιτικού λόγου στην Ελλάδα)

Η συζήτηση σχετικά με την πρόταση της προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ., προκαλεί ήδη αντιδράσεις, από πολλές μεριές, θετικές και αρνητικές. Οι αντιδράσεις αυτές αποδεικνύουν ότι υφίσταται το αντικείμενο του διαλόγου και δεν είναι απόρροια μιας «επικοινωνίας» του πράγματος, όπως εν πολλοίς συμβαίνει με τη συζήτηση περί τον Κυριάκο. (Όπου, βασικό ενοποιό στοιχείο της όλης υπόθεσης είναι η σύμπηξη συμμαχίας από εξαιρετικά ανομοιογενείς και ετερόκλιτες δυνάμεις, με μόνο ζητούμενο την ανακατάληψη της εξουσίας από τον πολιτικό εκπρόσωπο της άρχουσας τάξης και των συνοδοιπόρων του).

Άλλωστε, η «καλή πίστη» στην περί ης ο λόγος περίπτωση τεκμαίρεται κυρίως εκ του ότι η ήττα του κινήματος είναι επιβεβαιωμένο πως έχει προσλάβει στρατηγικό χαρακτήρα και μόνο με μεταπήδηση όλης της παράταξης «σε άλλη φάση» θα είχε νόημα το εγχείρημα, ως εμπεριέχον μελλοντικό πολιτικό ενδιαφέρον. Αλλιώς…

(Δηλαδή) συμπέρασμα 1ον: Η αντίδραση διαφόρων πλευρών στην πρόταση Γεννηματά, με κριτήριο την αξιολόγηση της ειλικρίνειας των προθέσεών της, απορρίπτεται ως προερχόμενη από εμπεδωμένες αντι-ΠΑ.ΣΟ.Κ. επάλξεις και δη και υπό το κράτος προκαταλήψεων, παλιών ή καινούριων. Το κίνημα διελύθη και δεν μπορεί πλέον να επέχει ρόλο ρυθμιστή των πολιτικών εξελίξεων, στόχο που είχε θέσει ο απελθών πρόεδρος, αποτυγχάνοντας ωστόσο να τον υπηρετήσει και εξαναγκαζόμενος έτσι σε απόσυρση. Άλλωστε, ουσιαστική συζήτηση περί αναβίωσης του ελληνικού σοσιαλιστικού πολιτικού μετώπου δεν θα είχε νόημα, με επίκεντρο τακτικισμούς περί τη διακυβέρνηση της χώρας, όπως εικάζω -νομίζω βασίμως- ότι πρωτίστως ενδιαφέρει όσους διακινούν την αμφιβολία περί της ειλικρίνειας της πρότασης. Εδώ ομιλούμε για ανασυγκρότηση της δέσμης ιδεολογικοπολιτικών αναφορών του σύγχρονου σοσιαλιστικού κινήματος, και όχι για κατανομές σκιωδών θώκων, προς οριστική κατανομή οψέποτε καταστεί εκ νέου η παράταξη «κυβερνώσα». Προς τούτο, όσοι περί νομής εξουσιών το ενδιαφέρον, ας μείνουν μακριά και ας απευθυνθούν στις ορίτζιναλ εναλλακτικές διακυβέρνησης, ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και Νέα Δημοκρατία. Τους περιμένουν με ανοικτές αγκάλες…  

Βεβαίως, εξ ίσου, προκαταβολικοί όροι και προϋποθέσεις εν είδει εγγυήσεων «καλής βουλήσεως» για να δεχτεί κάποιος τη συμμετοχή του στο εγχείρημα, ωσαύτως παραβλέπονται, περίπου ως εκδοχές της προηγούμενης περίπτωσης. Η πρόταση είτε έχει χαρακτήρα take it οr leave it, είτε δεν ισχύει για όσους την αντιλαμβάνονται (ή επιχειρούν να την καταστήσουν) εξ αρχής πεδίο διαπραγμάτευσης προς ίδιον όφελος. 

Αυτά εισαγωγικά! Επί της πολιτικής ουσίας τώρα…

Η πρόταση έχει ασαφή στοιχεία, άνευ της διασαφήνισης των οποίων οι καιροφυλακτούσες κακοπιστίες και η μεμψιμοιρία των ηττημένων θα υπονόμευαν το εγχείρημα.

Μερικά παραδείγματα κρίσιμων ασαφειών:

- Η αντίφαση ανάμεσα στο πλαίσιο πολιτικής που θα εγκριθεί στην προτεινόμενη συνδιάσκεψη και το ενδεχόμενο μετά την έγκρισή του να εκλεγεί στην ηγεσία πρόσωπο που δεν υποστήριξε το πλαίσιο πολιτικής που ενεκρίθη. 

- Η εμμονή στη «μαζική ψηφοφορία» εκλογής της ηγεσίας, που (ιδίως μετά το περιστατικό εκλογής ηγεσίας στη Νέα Δημοκρατία) ελέγχεται σοβαρότατα, ως πεδίο δυνητικής κατίσχυσης -εξαιρετικά πιθανής, μάλιστα- τυχοδιωκτικών προαιρέσεων. (Ειρήσθω εν παρόδω, είναι τελείως διαφορετική η πολιτική ανάγκη που υπηρετείται από τέτοιες μαζικές ψηφοφορίες, για μια ηγεσία που έρχεται να επικρατήσει ως μόνη υποψηφιότητα και δη και ως προϊόν συμφωνημένης διαδικασίας διαδοχής μεταξύ του απερχομένου και επερχομένου. Αυτή η μαζική εκλογή χρειάζεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις για προσδώσει στον εκλεγηθησόμενο αρχηγό τη νομιμοποίηση που μια συμφωνημένη διαδοχή τού αποστερεί την ευκαιρία να αποδείξει πως διαθέτει.

(Δηλαδή) συμπέρασμα 2ον: Κατανοώ, αντιλαμβάνομαι και δικαιολογώ την επιμονή του Γιώργου Παπανδρέου για «μαζική κάλπη» εκλογής νέου προέδρου, όταν σε συμφωνία με τον Κώστα Σημίτη ήλθε στην ηγεσία του κινήματος. Εξ ίσου καταλαβαίνω ότι η επικύρωση του νέου γύρου προεδρίας του Γιώργου Παπανδρέου με αντίπαλό του -εκείνη τη φορά- τον Ευάγγελο Βενιζέλο, δεν υπήρχε χρόνος να επανεξεταστεί ως προς τη χρησιμότητα και την ανάγκη της, μετά την εκλογική ήττα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. το 2007. Ακόμη, αναπόφευκτη ήταν η ίδια «μαζική επιλογή» Βενιζέλου, ως μόνου υποψηφίου, αργότερα, αφού και εκείνος είχε χρείαν μιας νομιμοποίησης της εκλογής του, διαθέσιμης τότε μόνο μιας εσωκομματικής κάλπης τέτοιας «φύσης».

Σήμερα, όμως, η νομιμοποίηση του επικεφαλής της υπό ανασυγκρότηση σοσιαλιστικής πολιτικής παράταξης στην Ελλάδα, δεν πρέπει πρωτίστως να είναι προϊόν μαζικών πολιτικών καταλογισμών (άλλωστε, αυτό θα είχε σημασία εάν η παράταξη θα προσέβλεπε πολύ σύντομα σε ρόλους διακυβέρνησης, που -όπως είπαμε, όμως- παρέλκουν), αλλά (πρέπει να είναι) αποτέλεσμα της ιδεολογικοπολιτικής πειστικότητας που θα εκπέμψει μια άποψη και ο εκπρόσωπός της στη συνδιάσκεψη ανασυγκρότησης, για να πλειοψηφήσουν. Μια συνδιάσκεψη, υπενθυμίζεται και υπογραμμίζεται, που ως επίδικο αντικείμενο των εργασιών της θα έχει την ανασύσταση του χώρου και όχι την «κυβερνησιμότητά» του.               

- Η σκιαγράφηση ενός «διμέτωπου» αγώνα, κατά τόσο της Νέας Δημοκρατίας (από τη μία πλευρά), όσο και του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (από την άλλη).

(Δηλαδή) συμπέρασμα 3ον: Η στρατηγική του «διμέτωπου» ελέγχεται σοβαρότατα ως εσφαλμένη! Κύριος πολιτικός αντίπαλος των δυνάμεων του σύγχρονου σοσιαλιστικού εγχειρήματος ήταν, είναι και θα παραμείνει η συντηρητική πολιτική παράταξη, η δεξιά! Η τέμνουσα γραμμή των σημερινών κοινωνιών, ό,τι και να μηχανεύεται ο καπιταλισμός και οι πολιτικοί εκπρόσωποί του και όσον νεο-αντι-κομμουνισμό κι αν επιστρατεύουν σε συνεργασία με τα νεο-ναζιστικά μορφώματα στη Δύση, παραμένει η αντίθεση ανάμεσα στις διαδικασίες συγκρότησης της παραγωγικής διαδικασίας και της κατανομής του προϊόντος της, δηλαδή του πλούτου. Η "σούπα" της πολιτικής που δεν ορίζεται από την αντίθεση αριστερά/δεξιά (ως προμετωπίδων της ουσιαστικής αντιπαράθεσης συντήρησης/προόδου), δεν μπορεί να καταστεί επαρκές όχημα για την πολιτική εκπροσώπηση του σοσιαλιστικού DNA, που θα μπορούσε να καταστεί καταλύτης της ανασυγκρότησης ενός προοδευτικού βιώσιμου κομματικού σχήματος. Δεν θα πρέπει να μπερδεύουμε το αίτημα της τακτικά αναγκαίας ευρύτερης πολιτικής ενότητας που χρειάζεται η πατρίδα για να ξεπεράσουμε τον κυκλώνα της εποχής, με την ιδεολογικοπολιτική αντεπίθεση που οφείλουμε να αναλάβουμε. Να την αναλάβουμε, μετά από δεκαετίες φληναφημάτων της παγκόσμιας συντήρησης και της διεθνούς δεξιάς, οι οποίες με ενοποιό στοιχείο τον νεο-φιλελευθερισμό κατέφαγαν τη θετική εξέλιξη κατάρρευσης του αντιδημοκρατικού και άγονου υπαρκτού σοσιαλισμού, αξιοποιώντας τους τεράστιους πόρους που τότε απελευθερώθηκαν μονομερέστατα υπέρ της κεφαλαιοκρατίας. Με συνέπεια την παγκόσμια καταστροφή που ζούμε σήμερα. Δεν μπορεί να αφεθεί ξανά να χρεωθεί η ηχηρότατη καπιταλιστική αποτυχία που εκδηλώθηκε από τις αρχές του 21ου αιώνα, στην ...αριστερά. Θα πρόκειται για διακωμώδηση της αλήθειας.                  

- Τέλος, κορυφαία ασάφεια της πρότασης Γεννηματά, κρίνω πως είναι η συγκράτηση (το «κόλλημα») σε μια γκάμα θεματικών αντικειμένων που περίπου εξαντλούνται σε μια αντιπολιτευτική διαχείριση της περιόδου Τσίπρα, χωρίς την παραμικρή επέκταση σε θέματα πολιτικής στρατηγικής. Κάτι, που ούτε στο βάθος των προθέσεων που δηλώνει πως φέρει η περί ης ο λόγος πρόταση ανταποκρίνεται, αλλ’ ούτε και στις ανάγκες της χώρας καθ’ εαυτές στην παρούσα δύσκολη συγκυρία απαντά.         

(Δηλαδή) συμπέρασμα 4ον: Η επαναβεβαίωση του ευρωπαϊκού προσανατολισμού της χώρας, ως μόνης και προδήλως ελλιπούς αναφοράς για την εθνική στρατηγική της Ελλάδας εντός του 21ου αιώνα, περισσότερο αφορά σε φοβικές αναγωγές στην ατυχέστατη διακυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α., παρά σε σχέδιο για τον τόπο στις σημερινές συνθήκες της παγκόσμιας γεωπολιτικής και κατ’ επέκταση οικονομικής αποσταθεροποίησης, που έχει παράξει η εξελισσόμενη καπιταλιστική κρίση.

Η ανασυγκρότηση ενός προοδευτικού και σοσιαλιστικά φορτισμένου κομματικού χώρου, δεν μπορεί να είναι νοητή χωρίς αναφορές σε επιδιώξεις εθνικής σημασίας, που θα προσδιορίζουν τόσο τους στόχους για την πατρίδα και τον πληθυσμό της τις επερχόμενες δεκαετίες, όσο και τα μέσα για την επίτευξή τους.

Ήδη, η αντίστιξη που επιχείρησε να επιβάλλει ο απελθών πρόεδρος Ευάγγελος Βενιζέλος, προσπαθώντας να κλείσει την οπτική της προτεινόμενης παραταξιακής αναβίωσης αποκλειστικά και μόνο στο περιβάλλον του ευρωπαϊκού μονοδρόμου, είναι ενδεικτική της προσπάθειάς του να περικλείσει την ατζέντα του αναβιωτικού παραταξιακού εγχειρήματος, στο άγονο αντικείμενο ετεροχρονισμένης έστω δικαίωσης της ολέθριας διακυβέρνησης Σαμαρά. Κι αυτό, ασφαλέστατα, δεν μπορεί να συνιστά το πεδίο επί του οποίου θα δομηθεί μια βιώσιμη σοσιαλιστική-προοδευτική πολιτική παράταξη στην Ελλάδα. Τυχόν (αυτο)παγίδευση της πρότασης που εξετάζουμε σε τόσο άγονες και ρεβανσιστικές εμπλοκές, δεν θα άφηναν περιθώριο καμιάς σοβαρής συζήτησης και θα δυναμίτιζαν εκ θεμελίων την όλη προσπάθεια. Γι’ αυτό και είναι ανάγκη από την  αρχή και χωρίς περιστροφές τέτοιες απόψεις να οριστούν από εκείνον που παίρνει την πρωτοβουλία, ως ασύμβατες με την πρόταση Γεννηματά.                            

(Στο Β΄ Μέρος ο οδικός χάρτης προς μια νέα σοσιαλιστική παράταξη στην Ελλάδα της κρίσης) 

Η μειοψηφία που θέλει να (ξανα)γίνει κυβέρνηση…

(B΄ μέρος)

…κάπως έτσι λοιπόν μαζεύτηκαν περί τον Κυριάκο οι δυνάμεις εκείνες που του προσέφεραν την προεδρία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. (Όρα στο Α΄ μέρος).

Βεβαίως, κατ’ αρχάς, ουδέν το παράτυπο και προβληματικό για μια πολιτική, κοινωνική και εισοδηματική ομάδα να μετέρχεται μέσα ακόμη και μικρού πολιτικού «ηθικού φορτίου» για να πετύχει τους σκοπούς της. Η Δημοκρατία, άλλωστε, εδράζεται στην παραδοχή ότι οι πολίτες μπορούν να διακρίνουν την Πολιτική χωρίς αρχές και ιδεολογία -τον οππορτουνισμό, μ’ άλλα λόγια- και να τον απομονώνουν με τις επιλογές τους στη μάχη της ψήφου. Αυτό είναι, αλήθεια, ισχυρότατο όπλο της Δημοκρατίας και κατ’ επέκταση του πολίτη! …Υπό τον όρο ότι η Ενημέρωση λειτουργεί. Και στην περίπτωσή μας τούτο είναι πολύ συζητήσιμο εάν ισχύει! 

Όμως, υπάρχουν 2 ακόμη πολύ σοβαρά στοιχεία που πρέπει να συνεκτιμηθούν:

α. Ο πολιτικός τυχοδιωκτισμός των ‘σώγαμπρων του εκσυγχρονισμού περί τον Κυριάκο, είναι εκείνος που «μοστράρεται» ως ο ογκόλιθος του πολιτικού ήθους που ως πολιτικός Δον Κιχώτης θα γκρεμίσει τους ανεμόμυλους του λαϊκισμού. (Ο Σερβάντες ακριβώς αυτόν τον συμβολισμό χρησιμοποίησε για να ορίσει τη ματαιότητα της αστείας ιπποσύνης του ήρωά του. Και ο συμβολισμός μετά τέσσερεις αιώνες παραμένει, θαρρώ, πανίσχυρος και με συγκλονιστικές αναλογίες με το γηραλέο ιππικό που εναπομένει εις χείρας όσων προκάλεσαν όσα περνάει σήμερα η πατρίδα).

Μπορούν λοιπόν, όλοι αυτοί να επιχειρούν να μας κοροϊδέψουν ως οι κατάλληλοι (σ.σ. θυμάστε την ανεκδιήγητη παράμετρο των μετρήσεων της εποχής του εκσυγχρονισμού περί «καταλληλότερου» πρωθυπουργού;) εκπρόσωποι του δήθεν παντός ποιοτικότερου στοιχείου διαθέτει σήμερα η Ελλάδα. Αλλά, από την άλλη πλευρά, το «κόλπο» τους με τον Κυριάκο «πήρε φως» από νωρίς. (Διότι τεκμήριο της ανοησίας τους, άλλωστε, είναι ότι δεν μπορούν και «κρυφτούν» από τον ήλιο. Θυμάστε εκείνους που φώναζαν «βάστα γερά Σόιμπλε» για να πέσει ο Τσίπρας –κι ας έπεφτε μαζί και η χώρα, τί τους ένοιαζε; Θυμάστε τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο που προσκαλούσε τους Έλληνες πριν τις εκλογές τον Ιανουάριο του 2015 να πάρουν όλα τα λεφτά τους από την Ελλάδα, για να κραυγάζει μετά ότι τα capital controls και ο Τσίπρας κατέστρεψαν τις τράπεζες; –Αλήθεια, αυτόν θα τοποθετήσει σε ηγετική θέση ο Κυριάκος, ως ο εκπρόσωπος ό, τι ποιοτικότερου στοιχείου διαθέτει σήμερα ο τόπος;).

Κι ακόμη, πήρε φως το «κόλπο», διότι πώς να κρατηθεί ο …Γρηγοράκος;

β. Όλης αυτής της προσπάθειας για να στηθεί ο ιστός του «κόλπου» με τον Κυριάκο προηγήθηκε η μανιασμένη προσπάθεια να αποσοβηθεί κάθε ενδεχόμενο οποιασδήποτε συνεννόησης μεταξύ των κομμάτων της σημερινής Βουλής, για την επίτευξη της ελάχιστης έστω συναίνεσης σχετικά με το πώς θα πορευτεί η χώρα από τούδε και στο εξής. Οποιαδήποτε αναφορά στην ανάγκη να συνομιλούν ουσιαστικά μεταξύ τους τα κόμματα της Βουλής, τορπιλίστηκε συστηματικά από τη μανιοκαταθλιπτική εμμονή Σαμαρά για επιβεβαίωση του σεναρίου περί «αριστερής παρένθεσης», συνεπικουρούμενου από τις δυνάμεις του πούρου εκσυγχρονισμού. Η πολιτική ποινικοποίηση κάθε πιθανότητας να επιζητηθούν και να προωθηθούν συναινέσεις ενισχύθηκε, βεβαίως, και από τον αστείο και πρόδηλα προσχηματικό τρόπο, με τον οποίο το Μέγαρο Μαξίμου έστησε το σκηνικό της σύσκεψης των αρχηγών των κομμάτων για το Ασφαλιστικό! 

Όμως, είτε έτσι-είτε αλλιώς, το πρακτικό αποτέλεσμα παραμένει ότι μόνο «αντιπολίτευση περιορισμένης ευθύνης» θα παρέβλεπε τη μεγάλη ανάγκη του τόπου για ενότητα και θα έθετε σε προτεραιότητα το να φύγει εκείνος που κέρδισε τις εκλογές πριν 4 μόλις μήνες και για δεύτερη στη συνέχεια φορά μέσα σ’ έναν χρόνο, …απλά και μόνο για να πετύχει ένα come back ο μοιραίος Σαμαράς -έστω και δι’ αντιπροσώπου- του Κυριάκου.

Το έωλον και ανεύθυνο του πράγματος αναδεικνύεται απλά και μόνον αν δει κανένας τη θέση του νέου αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας για το Ασφαλιστικό: Θα καταψηφίσει, λέει, το σχέδιο νόμου (και ουδέν πρόβλημα έως εδώ), και …θα παρουσιάσει τις θέσεις του κόμματός επί του ζητήματος! Λες και ενδιαφέρει κανέναν στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στο ΔΝΤ και οπουδήποτε αλλού, για το ποιά είναι η θέση για το Ασφαλιστικό του κόμματος …που δεν είναι στην κυβέρνηση …αλλά θα μπορούσε να γίνει κυβέρνηση …εάν γίνονταν εκλογές και …εάν τις κέρδιζε αυτό το κόμμα.

Δυστυχέστατα, το κόστος σε βάρος της ενότητας, που είναι το τελευταίο μεγάλο όπλο του καταλαιπωρημένου -από την καταστροφή Σαμαρά και την ασύγγνωστη ανεπάρκεια Τσίπρα- πληθυσμού πληρώνει μόνον η χώρα και οι πολίτες της! Αλλά όσοι οργάνωσαν και εκτέλεσαν αυτό το κόλπο, παλαιόθεν, μόνον έτσι μπορούν να γίνουν πολιτικά υπολογίσιμοι. Διότι πάντα ήταν, είναι και θα παραμείνουν μειοψηφία.  

Η μειοψηφία που θέλει να (ξανα)γίνει κυβέρνηση…

(Α΄ μέρος)

Η επικαιρότητα αφιερώνει προνομιακότατη αναφορά στην επικράτηση του  Κυριάκου.  Ορθότατα!

Ξεκίνησε τρίτο-τέταρτος και κέρδισε! Ευνοήθηκε από την αναβολή της αρχικής ημερομηνίας διεξαγωγής των εκλογών και πέρασε αρχικά στον β΄ γύρο. Στην τελική κάλπη διατήρησε τις εκτός Νέας Δημοκρατίας δυνάμεις, που με ευκολία πέρασαν τον Ρουβίκωνα της συμμετοχής σε εσωκομματικές εκλογές αλλοτρίου κόμματος (υπογράφοντας και τη σχετική δήλωση ότι συμφωνούν με τις ιδεολογικοπολιτικές αρχές της Νέας Δημοκρατίας και εντάσσονται στον κομματικό σχηματισμό που εκπροσωπεί την εγχώρια δεξιά) και εκμεταλλευόμενος την επανάπαυση των «παλιών» του Μεϊμαράκη, έλαβε το χρίσμα. Αρμόζει εκτεταμένη αναφορά σ’ αυτά!

(Μπορείτε να δείτε τη δήλωση που υπέγραψαν όσοι έλαβαν μέρος στις εσωκομματικές εκλογές της Ν.Δ. στο http://newpost.gr/storage/files/uploads/aithsh-nd.pdf).

Αν προσέξει κανένας καλά την «πολιτική γεωγραφία» περί τον νέο πρόεδρο του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μπορεί να διακρίνει τις ιδεολογικές, κοινωνικές και άλλες αναφορές του στον κόσμο της σημερινής Ελλάδας.  Υπάρχουν 2 βασικές κατηγορίες κοινών, στις σημερινές συνθήκες, πολιτικώς προσδιοριστικές των πεποιθήσεων που συναθροίζονται περί τον Κυριάκο:

            - Οι δεξιοί ψηφοφόροι (οι, οποίοι, βεβαίως, δεν ανήκουν όλοι στη Νέα Δημοκρατία), και

            - Οι ψηφοφόροι που επέλεξαν ΝΑΙ στο δημοψήφισμα του περασμένου Καλοκαιριού.

Κι επειδή η πρώτη κατηγορία είναι υποσύνολο της δεύτερης και φαντάζει απίθανο όσοι έριξαν ΟΧΙ στο δημοψήφισμα να προσήλθαν τώρα στις εσωκομματικές κάλπες της Νέας Δημοκρατίας, το δυνάμει κοινό «απεύθυνσης» του Κυριάκου έχει πλαφόν το 38%  του εκλογικού σώματος.

Απ’ αυτό το 38% θα πρέπει να αφαιρεθούν στη συνέχεια και τα μη νεοδημοκρατικά πολιτικά κοινά που προτίμησαν ΝΑΙ στο δημοψήφισμα, δηλαδή, ΠΑ.ΣΟ.Κ., Ποτάμι, Κεντρώοι «Λεβέντηδες», κ.α.. (Οι  3 αυτοί βασικοί και εντός Βουλής κομματικοί σχηματισμοί στις τελευταίες κάλπες συγκέντρωσαν αθροιστικά περί το 14% των εκλογέων. Αν αφαιρέσουμε αυτό 14% από το «συνολικό» 38% του ΝΑΙ του δημοψηφίσματος,  βρισκόμαστε στην περιοχή του 25-26%, δηλαδή ένα ποσοστό πολύ κοντά στο εκλογικό ποσοστό της Ν.Δ. στις εκλογές του περασμένου Σεπτεμβρίου, συνεκτιμωμένου ιδίως ότι η συμμετοχή σ’ αυτές τις εκλογές δεν ήταν μεγάλη).  

Το «κόλπο», δηλαδή, περί τον Κυριάκο, είναι η κατανόηση από τον μη επιδεχόμενο  αμφισβήτησης συνασπισμό των δεξιο-σαμαρο-βενιζελο-νεοφιλελεύθερων-εκσυγχρονιστών πολιτών (σαφέστατα ταξικώς οριζόμενο χώρο, ως ανήκοντα στις μεσο-ανώτερες εισοδηματικά κοινωνικές ομάδες και προδήλως «τεμνόμενο» με τα πολιτικά, οικονομικά, επιχειρηματικά και μιντιακά συμφέροντα του ούτω καλουμένου «συστήματος»), ότι παραμένει στην Ελλάδα μειοψηφικός. Κι επειδή, στις δημοκρατίες οι μειοψηφίες δεν μπορούν να ασκούν το διά της λαϊκής ψήφου παραχωρούμενο δικαίωμα διακυβέρνησης, η εξουσία πρέπει να κερδηθεί είτε με πραξικόπημα (αγαπημένη μέθοδος στην προδικτατορική Ελλάδα), είτε με πολιτικές τερατογενέσεις πλασματικών κομματικών οντοτήτων, που δήθεν διαθέτουν ενοποιητικά στοιχεία, για να μην αποκαλύπτεται διά γυμνού οφθαλμού και στη συνέχεια διακωμωδείται ο τυχοδιωκτισμός του εγχειρήματος, ως μόνου συνεκτικού στοιχείου της υπόθεσης. Πρόκειται δηλαδή για ένα «πραξικόπημα» σχεδιαζόμενο «επί  κάλπης», ώστε η μειοψηφούσα πολιτική παράταξη να μπορέσει εκείνη να κερδίσει το δικαίωμα διακυβέρνησης της χώρας.

(Κι αν ο Ευάγγελος Βενιζέλος εφηύρε τον υποτιμητικό όρο plebis citum για το δημοψήφισμα, διερωτώμαι αν θα συμφωνούσε σήμερα με τη διαπίστωση ότι ακριβώς αυτή η πολιτική διαδικασία της εκλογής του Κυριάκου από κοινά και εκτός του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης περιγράφεται πληρέστατα και ακριβέστατα από τον ίδιο όρο…).      

Η προσπάθεια, δηλαδή, είναι να κλείσει η ψαλίδα της διαφοράς μεταξύ ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και Ν.Δ. στις πρόσφατες εκλογές, με στήριξη σε 2 επιδιώξεις:

α. Να μεγεθυνθεί η αντιλαμβανόμενη φθορά που εκ των πραγμάτων πλήττει το εκάστοτε κυβερνών κόμμα με εργαλείο υλοποίησης τούτου την ειδησεογραφία των μέσων ενημέρωσης που πρόσκεινται στην μειοψηφική πολιτική παράταξη (και που ιδίως λόγω της διαδικασίας απονομής νομίμων αδειών μάχονται μέχρις τελευταίας ρανίδος του αίματός τους κατά της σημερινής κυβέρνησης) –μια προσπάθεια η οποία ευνοείται ιδιαίτερα από την προβληματική διακυβέρνηση Τσίπρα, και

β. Να συναθροιστούν περί τον Κυριάκο πολίτες που μόνο τεχνηέντως θα μπορούσαν να συστεγαστούν σε ενιαίο κομματικό χώρο, ώστε να ξεγελαστεί ο τόπος και οι πολίτες του, να περάσουν οι μειοψηφούντες έστω και για μία ψήφο μπροστά και «αρπάζοντας» το bonus των 50 εδρών του εκλογικού νόμου να επιχειρήσουν το πολυπόθητο come back τους στην εξουσία, που τόσο άτεχνα προσπάθησε να πετύχει καθ’ όλην τη διάρκεια του 2015 ο πολιτικός «θίασος» Σαμαρά, χωρίς αποτέλεσμα, φυσικά!

(Παρά τη σχετική ενημερωτική φιλολογία των επίλεκτων σχολιαστών του συστημικού μηχανισμού ενημέρωσης, όλοι αυτοί γνωρίζουν καλά πως δεν μπορούν να υπάρξουν σοβαρές προσδοκίες ουσιαστικής αντιστροφής του σημερινού συσχετισμού πολιτικών δυνάμεων στην Ελλάδα, με ευθεία και σε τόσο σύντομο χρόνο αντιμετάθεση προτίμησης ψήφου, από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. προς τη Νέα Δημοκρατία, και δη και του Κυριάκου! Γι’ αυτό και το «κόλπο» αυτό είναι η μόνη λύση όλοι αυτοί να προωθήσουν τα συμφέροντά τους και να ικανοποιήσουν τη μανία εξουσίας που τους διακατέχει. Θα το υπηρετήσουν, δηλαδή, με συνέπεια μέχρι το τέλος αυτό το σχέδιο!).    

(Έπεται το Β΄ μέρος, μετ’ ου πολύ…)                       

Να μιλήσουμε λίγο για τα εθνικά μας θέματα… (Β΄ μέρος)

(Οι χειρισμοί της Ελλάδας)

Ακριβώς την ώρα, λοιπόν, που η πιο πολύ διχασμένη εδώ και δεκαετίες Ευρώπη αποκαλύπτεται στη διεθνή κοινότητα ως η προδήλως ανώριμη δύναμη να παίξει πρώτο ρόλο στις παγκόσμιες εξελίξεις, ξεσπά και κορυφώνεται η προσφυγική κρίση!

Η «ευκολία» παραμερισμού των σαφών αιτίων πρόκλησης του προσφυγικού κύματος (πεδίο στο οποίο η Ευρώπη φέρει φορτίο ευθυνών βαρύτατο, είτε ένεκα της στάσης της στο συριακό πρόβλημα, είτε επειδή η γενική γεωπολιτική στρατηγική της προς Ανατολάς, από την καλή εποχή κυριαρχίας της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας και της Οστπολιτίκ έχει προσγειωθεί στη φοβική στάση της σημερινής ευρωπαϊκής δεξιάς), αποδεικνύει πόσο ανέτοιμη είναι η Ε.Ε. να δράσει αποτελεσματικά. Αν, όμως, μέχρι τώρα οι ευρωπαϊκές αποκοτιές στο διεθνές πεδίο, είχαν σαν αποτέλεσμα ταλαιπωρίες ολόκληρων πληθυσμών στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή, το προσφυγικό μοιάζει να είναι η ρωγμή συνεπειών της διεθνούς αποσταθεροποίησης που θα βαρύνει δραματικά στη γηραιά ήπειρο.

Στο σκηνικό αυτό, η κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αποδεικνύεται ανέτοιμη, απρόθυμη και ανεπαρκέστατη να χειριστεί τα λεγόμενα εθνικά μας θέματα! Είναι, δηλαδή, το «αντικείμενο πολιτικής» τέτοιο, που δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιταλαντεύσεων, παλινωδιών και ασάφειας. Διότι σε τέτοιους χειρισμούς το κόστος είναι βαρύ για την πατρίδα και το δημόσιο συμφέρον. Στην Οικονομία, άλλωστε, σφάλματα γίνονται και επανορθώνονται, σ’ αυτόν τον αέναο κύκλο διελεύσεων από τις ευημερίες στα δύσκολα και τανάπαλιν. Στο γεωπολιτικό πεδίο, αντιθέτως, τα λάθη πληρώνονται πολύ ακριβότερα και συχνά με αιμορραγίες απωλειών σε κυριαρχικά -ακόμη και εδαφικά- κατοχυρωμένα δικαιώματα της χώρας.

Η επαρχιώτικη και συμπλεγματική ευρωπαϊκή στάση απέναντι στην Τουρκία, με την αναγόρευση της γειτονικής χώρας σε παράγοντα αποφόρτισης του προσφυγικού ζητήματος (αντί της παραδοχής του αυτονοήτου: ότι, δηλαδή, οι γείτονές μας εκτός από διάδικο επιβαρυντικό στοιχείο του συριακού προβλήματος εκόντες συνιστούν επισπεύδοντα παράγοντα διαμετακόμισης 1 περίπου εκατομμυρίου προσφύγων στην Ευρώπη -κυρίως διά της Ελλάδας), έμεινε αναπάντητη από την Αθήνα!

Η σιωπή της Ελλάδας στην τελευταία σύνοδο αναθέρμανσης των σχέσεων Ε.Ε.-Τουρκίας υπήρξε ηχηρότατη! Και, βεβαίως, είναι απολύτως αντιληπτό ότι η ίδια συμφωνία αναθέρμανσης των ευρω-τουρκικών σχέσεων συνιστά μια γεωπολιτική «κωμωδία» σε ό,τι αφορά την πραγματική αποτελεσματικότητα όσων συμφωνήθηκαν, αλλά για την Ελλάδα δεν είναι έτσι και οι συνέπειες είναι σοβαρές.

Διότι ήδη η Τουρκία «μαντρώνοντας» περί τους 2.000 πρόσφυγες -απ’ τα 2. εκατ., που παραμένουν στα εδάφη της προς προώθηση προς Δυσμάς- διακινεί την εντύπωση ότι τηρεί την αστεία συμφωνία, ενώ η Ελλάδα, που σηκώνει μόνη το βάρος των συνεπειών από προβλήματα που δεν προκάλεσε, παρά την συγκλονιστική αλληλεγγύη επί της ουσίας που δείχνουν οι Έλληνες, σώζοντας την τιμή των πολιτικά «παχύσαρκων» εταίρων της,  κατηγορείται ότι κωλυσιεργεί …στις δακτυλοσκοπήσεις των δύστυχων προσφύγων!

H Ελλάδα στην ευρω-τουρκική σύνοδο όφειλε να διατυπώσει ρητά τις διαφωνίες της επί της ευρωπαϊκής πολιτικής για το προσφυγικό, κατά το τμήμα που αφορά στο ρόλο της Τουρκίας! Αλλά κι αν δεν ήταν απολύτως αναγκαίο ένα «όχι» στις σημερινές συνθήκες, τουλάχιστον η ελληνική κυβέρνηση είχε χρέος να ζητήσει πολύ σαφέστερες εγγυήσεις περί των δεσμεύσεων που η Τουρκία ανέλαβε να υλοποιήσει, με αντάλλαγμα την επανεκκίνηση της ενταξιακής διαδικασίας στην Ε.Ε. και δη και χωρίς συγκεκριμένη αναφορά στον απαράβατο όρο αναγνώρισης του Κυπριακής Δημοκρατίας από την Άγκυρα.  Και παράλληλα, οι ανοησίες των ευρωπαίων επιχειρούν να εμφανίσουν ως «ελληνική παραδοξότητα» και αντιευρωπαϊσμό την απόρριψη από την Αθήνα κάθε ενδεχόμενου ελληνοτουρκικών περιπολιών στις περιοχές, την ελληνική κυριαρχία των οποίων αμφισβητεί η Άγκυρα. Κοινές περιπολίες στο Αιγαίο, ναι! Υπό τον απαράβατο όρο, όμως, ότι η Τουρκία θα άρει άμεσα το casus belli και θα  δηλώσει ρητά και κατηγορηματικά ότι αναγνωρίζει τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο! Αλλιώς, πώς;

Αντ’ αυτών, μάλιστα, ο Έλληνας πρωθυπουργός ενεπλάκη σε μια διαπραγμάτευση, που και εσφαλμένων στόχων είναι και καμιά πολιτική νομιμοποίηση δεν έχει να την επιχειρήσει! Μέσες-άκρες ο κ. Τσίπρας κινείται ως επιζητών ένα αντάλλαγμα χαλάρωσης των μέτρων δημοσιονομικής περιστολής, …επειδή θα ανεχτεί να «χαϊδεύεται» η Τουρκία από την φιλοτουρκική αδιέξοδη ευρωπαϊκή δραστηριότητα στο προσφυγικό.                      

Αλλά:

- ούτε οι δημοσιονομικές χαλαρώσεις είναι της ίδιας σημασίας και του ίδιου γεωπολιτικού και ιστορικού βάρους θέματα με το Κυπριακό και τα ελληνοτουρκικά, για να μπορεί να θεωρείται παραγωγικός ένας συμψηφισμός θεματολογικών παραλληλισμών, και

- ούτε πολιτική νομιμοποίηση και εξουσιοδότηση έχει από τους Έλληνες πολίτες η κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α.  να βάλει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων διάσωσης της οικονομίας μας κανένα εθνικό θέμα, ελληνοτουρκικά, Κυπριακό, Σκοπιανό ή οποιοδήποτε άλλο!     

Δηλαδή, την ώρα που καμιά εικοσαριά πρόσφυγες όλοι κι όλοι έχουν επίσημα (και με ουρανομήκεις τυμπανοκρουσίες) με παρέμβαση της Ε.Ε. μετακινηθεί από την Ελλάδα σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, συνιστά ανεπίτρεπτο θράσος και ασύγγνωστη αμετροέπεια να τολμούν να ζητούν χώρες-μέλη της Ένωσης να επιβληθεί στη χώρα μας η «ποινή» της προσωρινής αποβολής της από τη ζώνη Σένγκεν. Και η Αθήνα, να αντιδρά ενοχικά!

Ορθότατα, η Ελλάδα ζήτησε την ευρωπαϊκή συνδρομή! Άλλο αυτό, όμως, και άλλο η ανοχή στο ευρωπαϊκό θράσος να επισείεται αποβολή της Ελλάδας από τη ζώνη Σένγκεν και την ίδια ώρα να προσφέρεται στην …Τουρκία ένταξη στη ζώνη Σένγκεν από τον Οκτώβριο του 2016, ως ένδειξη καλής διάθεσης για την επανενεργοποίηση των ευρω-τουρκικών σχέσεων.    

Η κυβέρνηση και ο κ. Τσίπρας προσωπικά έμελε να είναι αυτοί οι διαχειριστές της τύχης των Ελλήνων, σε συνθήκες πολύ περιπλοκότερες από την προσπάθεια αντιμετώπισης των επιπτώσεων μιας οικονομικής κρίσης.  Οφείλουν να το κάνουν, μακριά από ιδεοληψίες των κομματικών και ιδεολογικών καταβολών τους. Δρώντας ως εκπρόσωποι όλων των Ελλήνων! Κι αν δεν το μπορούν, το να απευθυνθούν ακόμη και προς τους σκληρότερους επικριτές τους στο τρέχον πολιτικό παίγνιο, είναι επιβεβλημένο!  Αλλιώς, ας φύγουν! Πριν καταστούν μοιραίοι!      

Να μιλήσουμε λίγο για τα εθνικά μας θέματα…

(Α΄ μέρος)

Πριν καμιά δεκαπενταετία η απόφαση ένταξης της Ελλάδας στην ευρωζώνη, επηρέασε καταλυτικά τη ζωή μας. Προς όφελος ή προς βλάβην της χώρας, η ιστορία θα δείξει, καθώς τα τελευταία χρόνια εξανεμίζεται με ραγδαίους ρυθμούς το εισοδηματικό πλεόνασμα που συσσωρεύτηκε και εξαερώνονται κοινωνικά και δημοκρατικά κεκτημένα που ορίζονται ως οιονεί εγγυημένα από την Ευρωπαϊκή Ένωση.      

Παρά την επιμονή κύκλων ετερόκλιτων συμφερόντων να δικαιολογήσουν τις τεράστιες απώλειες για την Ελλάδα την τελευταία εξαετία, αποδίδοντας το κακό καθ’ ολοκληρία στην τεμπελιά, τη σπατάλη και κάποιαν απροσδιόριστη με λογικούς όρους ιστορική και πολιτισμική «παραδοξότητα» των πολιτών τούτης της χώρας, ουδείς λογικός σήμερα αμφιβάλλει ότι το πρόβλημα δεν είναι «ελληνικό». Τουναντίον γενικεύεται ταχύτατα. Ο ιδιότυπος πολιτικός και οικονομικός «ρατσισμός» κατά της Ελλάδας ως κεντρικό ερμηνευτικό σημείο των συμβαινόντων στην Ελλάδα και ευρύτερα, προφανέστατα πλέον καταπίπτει. Η Ευρώπη ταχέως αλλάζει επί τα χείρω. Η οικονομία αγκομαχάει και οι κοινωνίες συγκλονίζονται από πολιτικά άγη των πολέμων του προηγούμενου αιώνα που αναβιώνουν περί τη συντηρητική πολιτική παράταξη της ηπείρου μας!

Περισσότερο απ’ όλα, όμως, εκείνο που έχει κλονιστεί είναι η εντύπωση ασφάλειας των πληθυσμών στα νότια και ανατολικά σύνορα της Ευρώπης.  Έχει, δηλαδή, παραμεριστεί το βασικό κίνητρο για τις περισσότερο εκτεθειμένες γεωπολιτικά ευρωπαϊκές χώρες να συναινέσουν σε μια συγκλίνουσα πορεία όλων, προς ένα πεπρωμένο ασφαλέστερο, ισότητας και δικαιοσύνης για όλους, πιο δημοκρατικό! Και, η αντίδραση μεγάλου μέρους πολιτών του ευρωπαϊκού νότου -αλλά κι άλλων περιοχών της ηπείρου- σ’ αυτήν την τάση αμφισβήτησης της πορείας προς το κοινό ευρωπαϊκό πεπρωμένο, βεβαίως δεν μπορεί να ερμηνεύεται με φληναφήματα και επιφανειακότατες εξηγήσεις. Για παράδειγμα, της μορφής ότι ένας «λαϊκισμός» των «πολιτών των συσσιτίων» (και όχι της συντεταγμένης κρατικής αλληλεγγύης), είναι εκείνο το στοιχείο που αρκεί για να εξηγεί τον κλονισμό της Ε.Ε.. Έτσι, διακωμωδούνται πληθυσμοί που υποφέρουν και προσβάλλονται αρχές που υποτίθεται πως ήταν αμετακίνητες στην ενωμένη Ευρώπη των αξιών, του ανθρωπισμού, της δημοκρατίας και της ειρήνης.                            

Σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο της απόπειρας επιστράτευσης ερμηνειών αδιανόητης ταξικής και συνάγωγα πολιτικής μονομέρειας, για να αναπαραχθεί η συστημική έδραση της ενωμένης Ευρώπης σε συστοιχίες τρεχόντων συμφερόντων, αντί σε δέσμες αξιών, επανέρχεται η χώρα μας στο προσκήνιο.

Η απόπειρα να επιμετρηθεί ξανά στην Ελλάδα παράλογη αιτιολόγηση των δεινών της γεωπολιτικής αποσταθεροποίησης στη νοτιανατολική Ευρώπη, με ερμηνείες του τύπου περί «ελλιπούς καταγραφής των δακτυλικών αποτυπωμάτων των συρρεόντων προσφύγων», προκαλούν θυμηδία, εάν δεν κατέληγαν σε σοβαρές συνέπειες για όλους. Μια σειρά χώρες της «δορυφορικής ένταξης» στην Ε.Ε. (ανάμεσά τους η Ουγγαρία, η Σλοβακία κ.α.) προσφεύγουν στο ότι η χώρα μας ευθύνεται για το προσφυγικό και τον χειρισμό του, για να παραμερίσουν την υποχρέωσή τους να συμπράξουν στην από κοινού προσπάθεια αντιμετώπισης του μεγαλύτερου ίσως προβλήματος της Ευρώπης, από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και εντεύθεν.  

(Στο Β΄ μέρος οι χειρισμοί της Ελλάδας)            

2 "αριστερές προτάσεις"

για την ψηφιακή ραδιοτηλεόραση

Υπό την ιδιότητα του πρώην μέλους του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου (ΕΣΡ), επιτρέψτε μου και μια δεύτερη ανάρτηση (και με δυσνόητους ίσως όρους λόγω του ζητήματος), σχετικά με την υπόθεση των ραδιοτηλεοπτικών αδειών, που μονοπώλησαν την επικαιρότητα την περασμένη εβδομάδα…

Με «παλιά υλικά» εξελίσσεται, λοιπόν, η προσπάθεια της κυβέρνησης να εποπτεύσει τα ψηφιακά κανάλια στη ραδιοτηλεόραση.

Μεταξύ των άλλων -και ίσως πριν και πάνω απ’ όλα- η όλη προσπάθεια να τεθεί ένα όριο στην αυθαιρεσία των ιδιωτικών ραδιοτηλεοπτικών σταθμών (με ολέθριες συνέπειες  για την ποιότητα της δημοκρατίας μας), επιχειρείται για μιαν ακόμη φορά  να στηριχτεί στις  παρεμβάσεις εποπτείας των μετοχικών συμμετοχών στις ραδιοτηλεοπτικές επιχειρήσεις. Ενώ -καλώς ή κακώς, και κατά τη γνώμη μου κάκιστα- η ευρωπαϊκή νομοθεσία και η διεθνής πρακτική ευνοεί την ανεξέλεγκτη κυκλοφορία κεφαλαίων, αποτρέποντας εποπτικές επεμβάσεις που θα μπορούσαν να αποτρέψουν τα δύο βασικά προβλήματα που παράγουν τη ρίζα του κακού:

- Τη διείσδυση στον κλάδο των μέσων ενημέρωσης επιχειρηματιών που αποσκοπούν στην προαγωγή άλλων συμφερόντων τους, αντί της πλήρους και ανεξάρτητης ενημέρωσης και της ποιοτικής ψυχαγωγίας, που συνιστούν το καθ’ εαυτόν  «περιεχόμενο έργου» του κλάδου, και

- Την -επίσης διεθνή- εντεινόμενη τάση συγκέντρωσης επιχειρήσεων μέσων ενημέρωσης στα χέρια μικρού αριθμού φυσικών προσώπων επιχειρηματιών, με πρακτικό αποτέλεσμα τη συγκρότηση ενός ισχυρότατου κύκλου συμφερόντων, πολιτικών, επιχειρηματικών ακόμη και συμφερόντων που αφορούν σε κράτη και γεωπολιτικές οντότητες, με αποτέλεσμα αντί η δημοκρατία να θωρακίζεται και να ενισχύεται, να αποσταθεροποιείται, όποτε οι πολιτικές εξουσίες δεν υποκύπτουν στις επιταγές του εν λόγω κύκλου συμφερόντων.

Κι όμως! Υπάρχουν λύσεις, που αντιπαρέρχονται τη δημοκρατική έκβαση της υπόθεσης άσκησης εποπτείας στα κανάλια, διά των μετοχικών ελέγχων. Δηλαδή, μακράν του ότι, όπως είπαμε, η ευρωπαϊκή νομοθεσία δεν το επιτρέπει ακυρώνοντας και την υποχρέωση ικανοποίησης του ελληνικού συντάγματος, που π.χ. απαγορεύει σε προμηθευτές του ελληνικού δημοσίου να μπορούν να είναι μέτοχοι σε ραδιοτηλεοπτικές επιχειρήσεις.

Ας δούμε δύο άλλους τρόπους περιορισμού της αυθαιρεσίας στον κλάδο των μέσων ενημέρωσης:  

α. η θεσμοθέτηση περιορισμών -μέχρις και πλήρους απαγόρευσης- σε επιχειρήσεις μέσων ενημέρωσης ή μετόχους τους να κατέχουν μετοχικά μερίδια σε επιχειρήσεις που κατέχουν άδεια για πλατφόρμες ψηφιακών εκπομπών. (Για να γίνει κατανοητό τί διακυβεύεται και διασφαλίζεται εδώ, στη συγκεκριμένη περίπτωση θα ήταν σαν να  θεσπίζονταν περιορισμοί στη συμμετοχή καναλιών-επιχειρήσεων μέσων ενημέρωσης στην πλατφόρμα της Digea ή την υπό συγκρότηση πλατφόρμα που προσπαθεί να δημιουργήσει η ΕΡΤ.  Λόγοι τεκμηρίωσης περιορισμών τέτοιας μορφής είναι πολλοί, όπως για παράδειγμα η αντιμετώπιση του προβλήματος κατάχρησης της λεγόμενης «δεσπόζουσας θέσης» στη ραδιοτηλεοπτική αγορά, κ.α.. Φυσικά, για να αποφευχθεί εδώ ο «αιφνιδιασμός» του επιχειρηματία ιδιώτη, θα μπορούσε αυτός ο περιορισμός ή ακόμη και η απαγόρευση,  να συνοδευτεί από μεταβατική  περίοδο -για παράδειγμα ενός έτους- εντός της οποίας θα πρέπει να έχουν αποχωρήσει τα κανάλια από τη Digea). 

β. η  θέσπιση της υποχρέωσης υπογραφής εκτεταμένης «σύμβασης παραχώρησης» μεταξύ του αδειολήπτη και του ΕΣΡ ως εκπροσώπου του ελληνικού δημοσίου (αμέσως μετά την αδειοδότηση και πριν την έναρξη των ψηφιακών εκπομπών ή -εάν ένα κανάλι ήδη εκπέμπει- πριν την εφαρμογή των άλλων όρων ψηφιακών εκπομπών), με ρήτρες διασφάλισης της τήρησης των συνταγματικών διατάξεων.         

Τα αναφέρω αυτά, για να υπογραμμίσω την ανετοιμότητα της κυβέρνησης να χειριστεί σοβαρά ζητήματα δημοκρατίας με όρους αριστερών πολιτικών ανακλαστικών. (Πτυχή, που εμένα με ενδιαφέρει κατά προτεραιότητα).

Αυτά είναι πεδία πολιτικής, τα οποία άπτονται του «σκληρού πυρήνα» διαμάχης των εξουσιών μιας κοινωνίας έντονα φορτισμένων ταξικών αντιθέσεων, όπως η ελληνική, ιδίως σε συνθήκες βαθειάς κρίσης. Πολιτικά πεδία αυτής της σημασίας, δεν υπόκεινται σε soft χειρισμούς, που αφορούν σε παραγωγή εντυπώσεων. Αναφέρονται, αντιθέτως, σε ώριμες και προσεκτικά σχεδιασμένες παρεμβάσεις μιας αυτο-αναγορευόμενης ως «προοδευτικής διακυβέρνησης», ώστε να πιθανολογούνται θετικές εξελίξεις αναδιανομής δυνάμεων των πόλων άσκησης εξουσιών υπέρ  του δημοσίου συμφέροντος και της αριστερής πολιτικής ιδεολογίας.

Εδώ, δεν είδα τέτοια πράγματα. Κι αυτό, εκτός του ότι με θλίβει ως ανεπάρκεια κυβέρνησης με φορτίο αριστερών πολιτικών προσήμων, με προβληματίζει για την  εν γένει κυβερνητική αποτελεσματικότητα επί της ουσίας. Και τούτη είναι μία κυβέρνηση που είναι «καταδικασμένη» να επιτύχει.  Αν όχι, οι συνέπειες για τις εγχώριες προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις αλλά και για την ίδια τη χώρα και τους πολίτες της θα είναι βαρύτατες.             

Δύο-τρία βασικά στοιχεία

για την υπόθεση των τηλεοπτικών αδειών…

φορμή για τις παρακάτω αναφορές ήταν οι αναρτήσεις φίλων που σέβομαι και εκτιμώ,  και που οι απόψεις και τα ερωτήματά τους αποδεικνύουν πόσο λίγα είναι γνωστά σχετικά μ’ αυτό το κεφαλαιώδους σημασίας για την ποιότητα της δημοκρατίας μας θέμα…)

Για παράδειγμα, ένας φίλος ρώτησε γιατί ο αριθμός των δημοπρατούμενων αδειών καθορίζεται με απόφαση του Υπουργού, υπονοώντας ότι έτσι υπάρχει αντιδημοκρατική παρέμβαση του κράτους σε πεδίο όπου θα όφειλε να θεσπίζεται απόλυτη ελευθερία.

Κι άλλος, διερωτήθηκε γιατί πρέπει να υπάρχουν άδειες αντί να μην υπάρχει κανένας περιορισμός, όπως συμβαίνει με τις εφημερίδες και τα έντυπα μέσα ενημέρωσης.

Όμως:

- η ευρωπαϊκή νομοθεσία (και η διεθνής εμπειρία) δεν θεωρεί τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης ως ένα πεδίο επιχειρηματικής δραστηριότητας «σαν όλα τ’ άλλα», των έντυπων μέσων ενημέρωσης συμπεριλαμβανομένων. Επιζητείται, αντιθέτως, παρέμβαση του κράτους (θεσμική, ρυθμιστική και εποπτική), στην Ελλάδα ώστε να εξασφαλίζεται η λειτουργία των ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης κατά τις διατάξεις του συντάγματος (εποπτεία των εκπεμπόμενων ραδιοτηλεοπτικών προγραμμάτων),

- η λειτουργία αυτή ορίζεται ως «δημόσια λειτουργία», ακριβώς για να αντιδιαστέλλεται από τις άλλες κάθε λογής επιχειρηματικές δραστηριότητες,

- εξουσιοδοτημένο όργανο για την ενάσκηση των αρμοδιοτήτων του κράτους (θεσμικών, ρυθμιστικών και εποπτικών) σ’ αυτόν τον τομέα είναι το ΕΣΡ-Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο (ως ανεξάρτητη διοικητική αρχή), του οποίου η σύνθεση συγκροτείται με μέριμνες εξασφάλισης σύμφωνης γνώμης  της ευρύτερης δυνατής πλειοψηφίας των κομμάτων που εκπροσωπούνται στη Βουλή,

- ανεπίτρεπτη παρέμβαση θα ανιχνευόταν εάν οριζόταν συνολικός αριθμός επιτρεπόμενων αδειών προς δημοπράτηση, ενώ στην ψηφιακή ραδιοτηλεόραση πρακτικά  δεν υπάρχει τεχνικός  περιορισμός. Αντιθέτως, ο ορισμός κάθε φορά αριθμού δημοπρατούμενων αδειών, προσφέρει τη δυνατότητα, ανάλογα με τις εξελίξεις (τεχνολογικές, οικονομικές και άλλες), να δημοπρατηθούν  και νέες άδειες. Παράλληλα, τυχόν μη επαναπροκήρυξη άδειας ή αδειών που έληξαν, μειώνει τις δημοπρατηθείσες αρχικά άδειες, σε αντίστροφη κατεύθυνση, πάλι, όμως, σε συνάρτηση με τις εξελίξεις (τεχνολογικές, οικονομικές και άλλες),           

- με κανέναν άλλον τρόπο δεν θα μπορούσε να γίνει η δημοπράτηση αδειών αυτού του σκοπού και σε κανέναν άλλον δεν θα μπορούσε να ανατεθεί αυτή η ευθύνη (άλλο η ανάθεση της θεσμικής, ρυθμιστικής και εποπτικής κρατικής ευθύνης σε ανεξάρτητη διοικητική αρχή -στο ΕΣΡ εν προκειμένω- και άλλο η διαχείριση της δημόσιας περιουσίας -συχνότητες εκπομπών ραδιοτηλεοπτικών προγραμμάτων, ψηφιακές και αναλογικές),

- αφού δεν υπάρχουν τεχνικοί περιορισμοί, τότε γιατί πρέπει το κράτος να παρέμβει και να μην αφήσει τα πράγματα να εξελιχθούν από μόνα τους; Απάντηση: διότι εκτός από τους τεχνικούς περιορισμούς, υπάρχει η ανάγκη ικανοποίησης της επιζητούμενης λεγόμενης «προγραμματικής πληρότητας», η οποία εξασφαλίζεται μέσω της διασφάλισης της ποιότητας των εκπεμπόμενων προγραμμάτων, της βιωσιμότητας των αδειοδοτημένων επιχειρήσεων (για να μην απαξιώνεται ο κλάδος, και τούτο είναι πρόσθετο στοιχείο διασφάλισης της αναγκαίας «προγραμματικής πληρότητας»), της επαρκούς ενημέρωσης της κοινής γνώμης σε συνθήκες διαφάνειας, αντικειμενικότητας και ισότητας προσβασιμότητας στα εκπεμπόμενα προγράμματα όλων των πολιτών. (Όλ’ αυτά είναι ευθύνη του ΕΣΡ), 

- αλλά οι εξελίξεις στην τεχνολογία ήδη προσδιορίζουν και νέα πεδία αναγκαστικής εποπτικής παρέμβασης του κράτους (π.χ. στις ψηφιακές πλατφόρμες μπορούν να μεταφερθούν υπηρεσίες, όπως για παράδειγμα κινητής τηλεφωνίας, με συνέπεια οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας να ζητούν από τις αδειούχες επιχειρήσεις να τις «φορτώσουν» στις πλατφόρμες τους έναντι ανταλλάγματος. Κι επειδή εδώ ανιχνεύεται πεδίο δόξης λαμπρό για την εκδήλωση ενδεχόμενων καταχρηστικών όρων σε βάρος των εταιρειών κινητής τηλεφωνίας, υπάρχει ανάγκη ρυθμιστικής και εποπτικής δημόσιας παρέμβασης. Εδώ η ευθύνη έχει ανατεθεί σε άλλη ανεξάρτητη διοικητική αρχή, την Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων,                       

- οι άδειες που θα δημοπρατηθούν θα αφορούν σε «παρόχους περιεχομένου επίγειας ψηφιακής τηλεοπτικής ευρυεκπομπής ελεύθερης λήψης», όπως ονομάζονται. Οι άδειες αυτές δεν αφορούν και αντιδιαστέλλονται πλήρως από τις εταιρείες «προμηθευτές ραδιοτηλεοπτικών προγραμμάτων», για τις οποίες δεν υπάρχει κανένας περιορισμός και οποτεδήποτε επιθυμεί κάποιος ενδιαφερόμενος να αποκτήσει, μπορεί να το ζητήσει με αίτησή του,

- και τότε γιατί παρενέβη η επιτροπή ανταγωνισμού της Ε.Ε. για την ίδρυση εταιρείας «παρόχου περιεχομένου επίγειας ψηφιακής τηλεοπτικής ευρυεκπομπής ελεύθερης λήψης», όπως είναι η Digea; Παρ’ όλο που δεν έχω συγκεκριμένη γνώση των αναφορών της επιτροπής ανταγωνισμού της ΕΕ, εικάζω πως πρόκειται για παρέμβαση που αφορά στο ενδεχόμενο δημόσιων χρηματοδοτήσεων σε επιχειρηματική δραστηριότητα, που επηρεάζει τον ανταγωνισμό. Αν έχω δίκιο, όμως, πρέπει να λεχθεί ότι δεν υπήρχε ανάλογη προηγούμενη παρέμβαση της επιτροπής ανταγωνισμού, όταν η ΕΡΤ εξέπεμπε κανονικά ψηφιακά και η απόφαση της κυβέρνησης Σαμαρά να την κλείσει προφανώς επηρέασε τον ανταγωνισμό και μάλιστα με πρακτικό αποτέλεσμα μονοπώλιο υπέρ ιδιωτών (Digea). Το γιατί τίθεται τώρα τέτοιο θέμα -αν πρόκειται περί αυτού- υποθέτω πως θα γίνει γνωστό στη συνέχεια,

- πάντως, η παρέμβαση της επιτροπής ανταγωνισμού της Ε.Ε. δεν μπορεί να έχει καμιά σχέση με τον αριθμό των αδειών. Άλλωστε, κρατικοί ραδιοτηλεοπτικοί φορείς που εκπέμπουν ψηφιακά σ’ όλες τις ευρωπαϊκές χώρες εκπέμπουν χωρίς να απαιτείται άδεια και πουθενά δεν έχει τεθεί θέμα «κρατικών επιδοτήσεων» (παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες ιδιωτικών επιχειρήσεων Μ.Μ.Ε.),       

- ναι, αλλά αφού τώρα δεν μπορεί να συγκροτηθεί ΕΣΡ, γιατί γίνεται η νομοθετική ρύθμιση; Απλά, γιατί άλλο το ένα και άλλο το άλλο! Δεν μπορώ να κατανοήσω γιατί επειδή υπάρχουν προβλήματα στη συγκρότηση του ΕΣΡ θα έπρεπε να μην γίνει η απολύτως αναγκαία νομοθετική παρέμβαση, (το γιατί δεν μπορεί να συγκροτηθεί το ΕΣΡ αφορά σε λειτουργικές δυσανεξίες των τελευταίων συνθέσεων της Βουλής κι αυτό είναι άλλη συζήτηση),                                      

- ποιά είναι τα προβλήματα του σ/ν; Πολλά και σοβαρότατα: η σύμβαση παραχώρησης, οι ανοησίες με απαιτούμενους αριθμούς απασχολουμένων, η κακή εφαρμογή του κριτηρίου χρόνου λειτουργίας, και τόσα άλλα...

Αλλά περισσότερα σε άλλη αναφορά μου…

- Κάτι τελευταίο: Στα εγχώρια κανάλια γίνεται προσπάθεια να εμφανιστεί ότι η όλη ιστορία μοιάζει πολύ με το περιστατικό της κυβέρνησης Καραμανλή και την τότε παρέμβαση Μακ Κρίβι περί «βασικού μετόχου». Καμιά απολύτως σχέση ο «βασικός μέτοχος» με το τί συζητείται σήμερα! Όμως, η -κατά τη γνώμη μου τελείως εσφαλμένη- νομοθεσία της Ε.Ε. πράγματι δεν επιτρέπει τον έλεγχο των μετόχων ραδιοτηλεοπτικών επιχειρήσεων στο βάθος που θα εξασφάλιζε την αναγκαία διαφάνεια. (Ειρήσθω εν παρόδω, εξακολουθεί να ισχύει η συνταγματική διάταξη στην Ελλάδα που δεν επιτρέπει τη συμμετοχή προμηθευτών  του δημοσίου σε μετοχικό κεφάλαιο ραδιοτηλεοπτικών επιχειρήσεων. Απλά η διάταξη δεν μπορεί να εφαρμοστεί διότι η νομοθεσία της Ε.Ε. πράγματι δεν επιτρέπει τον έλεγχο των μετόχων ραδιοτηλεοπτικών επιχειρήσεων. Άρα, ποτέ το θέμα δεν ήταν αν ισχύει το ελληνικό σύνταγμα ή ευρωπαϊκή νομοθεσία, όπως σκοπίμως εμφανίζουν τα ελληνικά κανάλια. Η αλήθεια είναι ότι συνταγματική διάταξη δεν έχει βρεθεί -εξ αμελείας,  αδυναμίας ή σκοπιμότητας- τρόπος να εφαρμοστεί, χωρίς να παραβιάζεται η ευρωπαϊκή νομοθεσία).      

(…πάντως ψυχραιμία, γιατί το νομοσχέδιο δεν είναι καλό ή κακό επειδή είναι του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.. Πολύ περισσότερο αφού πρόδηλες είναι οι σκοπιμότητες, υπό το βάρος των οποίων μας ενημερώνουν τα κανάλια μας σχετικά με τις εξελίξεις…)

H θρασεία επιστροφή

του success story

Tις τελευταίες εβδομάδες έχει κάνει την εμφάνισή της μια νέα στάση και συμπεριφορά στον δημόσιο βίο μας, φαινόμενο που εγώ χαρακτηρίζω ως «η θρασεία επιστροφή του success story». Μ’ άλλα λόγια, πρόκειται για την απόπειρα των ίδιων πολιτικών, επιχειρηματικών και μιντιακών κύκλων που στήριξαν και υπερασπίστηκαν μέχρις δημοκρατικής εκτροπής τα έργα και τις ημέρες της διακυβέρνησης Σαμαρά, να επιχειρήσουν το τελευταίο απονενοημένο come back τους.

Και το πράττουν ανερυθρίαστα αυτοί οι ίδιοι κύκλοι, ενώ όχι μόνον έχουν πλέον πλήρως αποκαλυφθεί οι ολέθριες δημοκρατικές και οικονομικές συνέπειες της περί ης ο λόγος διακυβέρνησης Σαμαρά για την Ελλάδα της κρίσης, αλλά και επί της αξιολόγησης αυτής της περιόδου έχουν επίσης αποφανθεί καταδικαστικά και ηχηρότατα οι πολίτες σε σειρά αλλεπάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων. Δηλαδή, ξανανοίγει τεχνηέντως μια συζήτηση, ενώ πολιτικά η υπόθεση έχει κριθεί σαφέστατα και τελεσίδικα και αν υπάρξει άλλη περίπτωση στο μέλλον να επανακριθεί κάτι εκ της καταστροφής που άφησε πίσω της η περίοδος του success story, αυτό θα έχει ιστορικό και περιγραφικό και μόνον χαρακτήρα.                 

«Ναυαρχίδα» της επιχειρηματολογίας όσων τολμούν να επαναφέρουν την επαναξιολόγηση του ανέντιμου πολιτικού μύθου του success story, είναι η σύγκριση της Ελλάδας με την Ισπανία και την Πορτογαλία, στο πλαίσιο μιας ανομολόγητης προσπάθειας να επιστρέψει στους ιθαγενείς από άλλη δίοδο, η ατζέντα «δεν κάναμε εμείς κανένα λάθος, αντιθέτως εσείς είπατε ψέματα και με λαϊκισμό πήρατε την εξουσία (και με την αφανή υπονόηση ότι κακώς και παρατύπως βρίσκεται σήμερα στη διακυβέρνηση ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και ένεκα τούτου αυτή θα πρέπει να επιστραφεί στα χέρια Σαμαρά και του κύκλων των υποστηρικτών του)».

Απαντώντας σ’ αυτά τα αστεία επιχειρήματα, έχω σε 3-4 προηγούμενες αναρτήσεις μου αναφερθεί στις εξελίξεις στην Πορτογαλία. Σήμερα μερικά λόγια για την Ισπανία.  (…που έχει και ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον, διότι ουδείς ομοιότερος του κ. Αντώνη Σαμαρά …από τον κ. Μαριάνο Ραχόι).

Στις εκλογές που έπονται, η ισπανική δεξιά πλάθει μύθο του δικού της success story. Αυτόν το μύθο επιχείρησε να πουλήσει ο κ. Ραχόι στο συντακτικό προσωπικό  αμερικανικών εφημερίδων κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στις Η.Π.Α.. Όμως τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά, καθώς οι δημοσιογράφοι άρχισαν να τον "βομβαρδίζουν" με ερωτήσεις σχετικά με τις αμφιβολίες που διατυπώνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για το σχέδιο προϋπολογισμού του 2016. Και, βεβαίως, δεν είναι μόνο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή που θεωρεί ότι η Ισπανία θα αναγκαστεί να εισέλθει σε νέο γύρο δημοσιονομικών  περιστολών, με σοβαρές ενισχύσεις των ελλειμμάτων. Όλοι σχεδόν οι οικονομικοί αναλυτές έχουν την ίδια γνώμη.

Χαρακτηριστικότερη όλων είναι η άποψη του γνωστού και έγκυρου στην Ισπανία νεο-φιλελεύθερου αναλυτή, Χουάν Ιγκνάθιο Κρέσπο, ο οποίος έκανε το ακόλουθο σχόλιο: «…σε χρονιά εκλογών καμία κυβέρνηση δεν επιτρέπει στον εαυτό της την πολυτέλεια να προχωρήσει σε περικοπές, αλλιώς πολύ απλά θα χάσει τις εκλογές. Το σχέδιο προϋπολογισμού για το 2016 είναι απλώς αναξιόπιστο. Αλλά βέβαια, αν ένα πολιτικό κόμμα τολμήσει να πει στους ψηφοφόρους του ότι “ξέρετε, μετά τις εκλογές θα σφίξετε το ζωνάρι”, είναι βέβαιο ότι θα χάσει τις εκλογές».

Και -απλώς το θυμίζω-  η Ισπανία του Ραχόι που τολμά να κομπάζει για «επιτυχία» συμπαρασύροντας σε γελοιότητα και τους εν Ελλάδι θαυμαστές του, έσωσε τις τράπεζές της χωρίς τα κεφάλαια για τη διάσωσή τους να έχουν προσμετρηθεί στο εξωτερικό χρέος της χώρας, και ενώ οι τράπεζες εκεί κανένα «κούρεμα» αξιών δεν υπέστησαν, όπως οι ελληνικές.

Αιδώς Ισπανέ ιστοριογράφε της "επιτυχίας"! (Για την Ελλάδα ποιάν αιδώ να ζητήσεις και να πετύχεις να βρεις από τους ομοϊδεάτες του;)…               

Οι αφόρητες πολιτικές ταυτίσεις

της «σημαίνουσας αντιπολίτευσης»

Οι αναφορές της «σημαίνουσας αντιπολίτευσης» (Ν.Δ., ΠΑ.ΣΟ.Κ.) σε αντίδραση της ομιλίας Τσίπρα  στη Βουλή στις προγραμματικές δηλώσεις της νέας κυβέρνησης, υποφέρουν και πάλι από αφόρητες πολιτικές ταυτίσεις! Και τούτο εξακολουθεί να είναι πρόβλημα του κινήματος και όχι της δεξιάς.

Η λογική του «…από δώ και πέρα θα καταψηφίζω ο,τι υποστήριξα προεκλογικά, επειδή δεν κυβερνάω εγώ αλλά εσύ…», είναι αυτόχρημα ακατανόητη και ανόητη. Σκεφτόμουν πως αν δεν ήταν πολύ σοβαρά τα πράγματα ο Τσίπρας θα είχε τη δυνατότητα να απαντήσει σ’ αυτήν τη θέση με μιαν απογυμνωτική πρόκληση: «Δεν συμφωνείτε τώρα με όσα κάνατε τόσα χρόνια τώρα και όσα υποστηρίξατε και προεκλογικά; Αλλάξατε θέση από το «ΝΑΙ σε όλα» του δημοψηφίσματος; Πιστεύετε ότι κακώς άκουσα τις μανιώδεις προτροπές σας να πάρω ο,τιδήποτε μου προσφερόταν από τους ευρωπαίους δανειστές μας και έσφαλα όταν έκανα την «κωλοτούμπα» που λέτε ότι έκανα μετατρέποντας το ΟΧΙ σε ΝΑΙ; Ε, λοιπόν, αν αναθεωρήσατε τις απόψεις σας, εμπρός όλοι μαζί να καταψηφίσουμε τις ρυθμίσεις που επιφέρει το 3ο μνημόνιο και να προχωρήσουμε συντεταγμένα σε εθνικό νόμισμα! Αλλιώς;…».

Και επειδή η γελοιότητα και ο τυχοδιωκτισμός έχουν τα όριά τους, να πω πως το μόνο που μπορεί στοιχειωδώς να σταθεί ως επιχείρημα καταψήφισης για τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑ.ΣΟ.Κ., σε ό,τι αφορά τη γραμμή υποχρεώσεων της Ελλάδας που αναδύεται από το 3ο μνημόνιο, είναι ένα: Καταψηφίζουμε επειδή τα κάνατε χειρότερα απ’ ό,τι θα τα είχαμε κάνει εμείς!...

…αλλά, πάλι, είναι σοβαρό να επιμένει κάποιος ακόμη και σήμερα να συγκρίνει το μέιλ Χαρδούβελη με …το 3ο μνημόνιο; Ο ….Λοβέρδος, που είναι ο μόνος που συνεχίζει να το αποτολμά, δεν εχει πάρει χαμπάρι ότι κανένας πια δεν αυτο-εξευτελίζεται με τέτοιες συγκρίσεις; Δεν βλέπει ότι ΚΑΝΕΝΑΣ πια δεν διανοείται να βάζει στην ίδια ζυγαριά χρηματοδοτήσεις της Ελλάδας για την επόμενη περίοδο με επιτόκια των «αγορών», δηλαδή πενταπλάσια τουλάχιστον, συγκρίνοντάς τα με αυτά που προβλέπονται στο 3ο μνημόνιο; Και δεν αντιλαμβάνεται ότι χωρίς την επί θύραις ρύθμιση του χρέους, σε αντιδιαστολή με τη «βιωσιμότητά» του που διατυμπάνιζε φανατικά ως επίσημη ελληνική θέση διεθνώς η κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας-ΠΑ.ΣΟ.Κ. μέχρι την αποχώρησή της τον Γενάρη του 2015, η Ελλάδα απλούστατα θα ήταν σήμερα μια επισήμως πτωχευμένη οικονομία; Ή, εξακολουθεί να διακινεί τον μύθο του success story, των πρωτογενών πλεονασμάτων, της ανάπτυξης  και της μείωσης της ανεργίας, που παραδεδεγμένα είναι πλέον «καθρεφτάκια για τους ιθαγενείς»;

Το θέμα, όμως δεν είναι ο …Λοβέρδος! Αυτός είναι όποιος και ό,τι είναι! Οι ηγεσίες της αντιπολίτευσης, όμως, τέτοια ανευθυνότητα;

Και, καλά, από την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, δεν θα ανέμενα κατι διαφορετικό, για λόγους σχετιζόμενους με τις εγνωσμένες πολιτικές πρακτικές του κόμματος, από τον Σαμαρά και εντεύθεν. Δεν θα ανέμενα κάτι άλλο και επειδή ο Μεϊμαράκης, επίσης, είναι όποιος είναι και ό,τι είναι!

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ., όμως;…                       

Εξηγούμαι, λοιπόν: Γνώμη μου είναι πως το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έπραξε άριστα καταψηφίζοντας την κυβέρνηση Τσίπρα! Όχι, όμως, με τεκμηρίωση καταψήφισης ότι κακώς εφαρμόζει το 3ο μνημόνιο…

Άξιζε στην κυβέρνηση Τσίπρα σκληρή κριτική και αποστασιοποίηση από επιλογές της, λόγω της πλήρους αφωνίας, προγραμματικής ή έστω υπαινικτικής, για ένα παραγωγικό σχέδιο που θα έδινε προοπτική στην πατρίδα και τους πολίτες. Για την εκκωφαντική σιωπή Τσίπρα σχετικά με την ανατοποθέτηση του αυξημένου γεωπολιτικού βάρους της Ελλάδας στις σημερινές συνθήκες αποσταθεροποίησης του ανατολικού μεθοριακού τόξου της Ευρώπης.  Για την ανυπαρξία πολιτισμικών αναφορών, που θα ενδυνάμωναν τις συλλογικές λειτουργίες της ελληνικής κοινωνίας, απέναντι στον ορυμαγδό φθήνιας και χυδαιότητας του καταναλωτισμού που υπήρξε η ιδεολογικοπολιτική μήτρα καταστροφικής διεύρυνσης των ελλειμμάτων μας. Και τόσα και τόσα άλλα, που …δεν αναφέρθηκε σ΄αυτά ο πρωθυπουργός.                   

Σ’ αυτά θα στεκόταν μια αντιπολίτευση με δημοκρατικό ήθος και προοδευτικό πολιτικό προσανατολισμό στην εποχή μας. Και δεν τα είπε αυτά το ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Ταυτιζόμενο ξανά με την κακορρίζικη και μικρόψυχη Νέα Δημοκρατία της διαδρομής από τα Ζάππεια στην τραγική κωμωδία του success story.

Και δεν θα έφτανε καν αυτό! Η αντιπολίτευση, όπως την έκανε μια πολιτική παράταξη που με τιμά ότι την στήριξα και την υπηρέτησα τόσα χρόνια, δεν θα αρκείτο στο να κατηγορήσει, μια κυβέρνηση στη Βουλή  στις προγραμματικές δηλώσεις της, για αφωνία επί σημαντικών. Θα πρότεινε το δικό της σχέδιο! Γιατί υπεύθυνη αντιπολίτευση -εκτός της αυτο-επιβεβαίωσης μετρίων και αναξίων ηγεσιών-  έχει ρόλο υποκατάστασης των κενών πολιτικού λόγου και των εν γένει ανεπαρκειών μιας κυβέρνησης -της οποιασδήποτε!             

Αλήθεια, όσοι ψήφισαν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στις τελευταίες εκλογές αλλά και όσοι παρακολουθούν αυτήν την παράταξη, για όποιους λόγους έκαστος το κάνει, αισθάνονται ικανοποιημένοι για την παρουσία της στις προγραμματικές δηλώσεις στη Βουλή;

Ή, απλώς, η εμφάνιση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ήταν  προς εκπλήρωση των χαμερπών πολιτικών ενστίκτων της «αντίθεσης για την αντίθεση», που τρέφει ένας χαμένος πολιτικός ρόλος που δεν μπορεί να ξανακερδηθεί από δικά σου σφάλματα, αλλά -ελλείψει αυτοκριτικής- φυσικά δεν μπορεί παρά να φταίνε …οι άλλοι;…       

 

Μετεκλογικές αναφορές

- Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. με την άνετη εκλογική του επικράτηση, διευκολύνεται να χτίσει μια διευρυμένη πολιτική ατζέντα, στον αντίποδα της αντι-μνημονιακής προγραμματικής μονοτονίας του, στο πρόσφατο παρελθόν.

- Το κάνει με άγαρμπο τρόπο, όπως κυβέρνησε από τον περασμένο Ιανουάριο ως τον περασμένο Αύγουστο. Τα ανοίγματα στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία και το ταξίδι στις Η.Π.Α., παρά τον αφόρητο επαρχιωτισμό της οργάνωσης και της πολιτικής και επικοινωνιακής διαχείρισής τους, αποδεικνύουν ότι ο Τσίπρας ασχολείται με την επόμενη περίοδο, ενώ όλοι οι υπόλοιποι κομματικοί σχηματισμοί ακόμη με τους διακανονισμούς του προβληματικού παρελθόντος τους.

- Η διαιώνιση της μάλλον μανιοκαταθλιπτικής παρά πολιτικώς εδραίας αντι-ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δημόσιας ατζέντας από μια συρρικνούμενη πλέον μερίδα πολιτών, κατ’ επέκταση της επιμονής των εγχώριων media να πλήξουν όσο περισσότερο μπορούν τον πλέον επικίνδυνο για τα συμφέροντά τους πολιτικό χώρο, αποδομείται ολοένα και περισσότερο ως η προοπτική του δημόσιου διαλόγου. Οι πολίτες, ακόμη και οι σκληροί επικριτές του Τσίπρα, δείχνουν να αντιλαμβάνονται ότι οι ενστάσεις πολιτικής νομιμοποίησης της παρούσας κυβέρνησης κατέρρευσαν. Αν είναι, επομένως, να ασκηθεί κριτική στη διακυβέρνηση από τούδε και στο εξής, αυτή θα πρέπει να απόρροια οργανωμένου αντιπολιτευτικού λόγου και όχι άκριτων φιλο-ευρωπαϊσμών, εξυπνακισμών και επικοινωνιακών κόλπων «τύπου Μεϊμαράκη».

- Η αντοχή που έδειξαν οι Έλληνες πολίτες στην δύσκολη επιλογή του ευρωπαϊκού προσανατολισμού της χώρας -αλλ’ όχι με οποιοδήποτε κόστος, παρά μάλιστα την ασφυκτική πίεση που υπέστησαν τόσο μέσω άκομψων παρεμβάσεων του ευρωπαϊκού-γερμανικού παράγοντα στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό όσο και ένεκα της περιπέτειας των capital controls, αποδεικνύει ωριμότητα προθέσεων, που είναι πια αδύνατο να αγνοηθούν. Η υιοθέτηση αυτής της «γραμμής», ως εθνικού στόχου ενότητας των πολιτών, από μεριάς των άλλων κομμάτων, στον αντίποδα του ηττημένου «ΝΑΙ σε όλα», δεν είναι επιλογή υπέρ του Τσίπρα αλλά υπέρ της Ελλάδας.

- Οι πολίτες χρειάζεται να δείξουν υπομονή απέναντι στην προσπάθεια της Νέας Δημοκρατίας να αλλάξει ό,τι την οδήγησε στην απαξίωση, εγκαταλείποντας την τόσο προφανή και πολιτικώς άγονη ταύτισή της με επιχειρηματικά και εκδοτικά συμφέροντα και προσωποποιημένους μικρομματισμούς ακροδεξιάς έμπνευσης. Άλλωστε, ούτε η ίδια Νέα Δημοκρατία δεν έχει ακόμη διευκρινίσει τί στην πραγματικότητα επιζητεί από την άτσαλη διαδικασία αλλαγής ηγεσίας που άνοιξε από μόνη της: Αλλαγή πολιτικής που απέτυχε ή αλλαγή προσώπων εν είδει προσχήματος συνέχισης των ίδιων λαθών; Παρά το ότι το σκηνικό πιθανών υποψηφιοτήτων, βεβαίως, δεν επιτρέπει και μεγάλη αισιοδοξία, ας περιμένουμε να δούμε την τελική εικόνα.

- Η οριακή ενίσχυση του ΠΑ.ΣΟ.Κ., δεν δικαιολογεί την ικανοποίηση μερίδας προσώπων που το στήριξαν. Ούτε «επιστροφή» υπάρχει, ούτε αποκατάσταση του ρυθμιστικού ρόλου του στις εξελίξεις, όπως παράλαβε ο Ευάγγελος Βενιζέλος για να παραδώσει την περιθωριακή παράταξη του Ιανουαρίου 2015. Η ανάγκη χαμηλών τόνων και η ανασυγκρότηση της «στρατηγικής του ρυθμιστή», ως δυνάμει εγγυητή της πολιτικής σταθερότητας, δεν μπορεί να προέλθει από την αντι-ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ατζέντα, ούτε από την επιμονή σε δεξιές πολιτικές. Αντίθετα, η ουσιαστική και πειστική «αριστερή στροφή» είναι η μόνη επιλογή που δείχνει να μπορεί να υπόσχεται καλύτερη συνέχεια.                                                  

- Οι εξελίξεις στη διεθνή σκηνή ευνοούν, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, την αποφόρτιση του περισταλτικού δημοσιονομικού προτάγματος, έναντι οιουδήποτε άλλου πολιτικού, εθνικού και κοινωνικού στόχου για την Ελλάδα των επομένων ετών. Ο εξ ορισμού καίριος ελληνικός λόγος και ρόλος στο προσφυγικό ζήτημα, η επιστροφή της αναπτυξιακής ατζέντας ως ζητούμενου σ’ όλον τον κόσμο (και παρά τη θλιβερή εμμονή των ευρωπαίων, αυτών μόνων, σε  περιοριστικές οικονομικές πολιτικές), οι κλιμακώσεις συνεπειών των γεωπολιτικών αποσταθεροποιήσεων (π.χ. η όψιμη απόπειρα συνεννόησης Η.Π.Α.-Ρωσίας για το ζήτημα της Συρίας) και η απειλή αποδιάρθρωσης της Ε.Ε. (βρετανικό δημοψήφισμα, δυσανεξία των ανατολικοευρωπαϊκών χωρών της Ε.Ε. στο προσφυγικό κ.λπ.), αλλάζουν τοις πράγμασι επί τα βελτίω τους στόχους και τις δυνατότητες της πατρίδας μας. Όμως, …από μας εξαρτάται!

- Η επιμονή σε μια δημόσια συζήτηση με επίκεντρο τα -κατά τα άλλα υπαρκτά- επώδυνα μέτρα (όπως μονονοτόνως επιχειρούν να επιβάλλουν τα εγχώρια media και στο πλαίσιο της προσπάθειας τους να εξασφαλίσουν ότι η υλοποίηση των μέτρων θα ευνοήσει συγκεκριμένους κύκλους συμφερόντων, κι αν όχι, τουλάχιστον να μην τους πλήξει πρωτίστως, δηλαδή ό,τι συνέβη κατά τη διακυβέρνηση Σαμαρά), συνιστά πορεία εκτροπής από τις ανάγκες της χώρας. Ευτυχώς, ήδη αρκετοί ευρωπαίοι δανειστές μας δείχνουν να αντιλαμβάνονται ότι η δήθεν μεταρρυθμιστική ατζέντα πολλών κηρύκων του νεο-φιλελευθερισμού «ρωμέικης κοπής», που έφερε ο Σαμαράς, αφορά σε υπηρέτηση πελατειακών επιχειρηματικών συμφερόντων και όχι σε ανασυγκρότηση δομών μιας βιώσιμης οικονομίας.    

- Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα έχει κάθε ευκαιρία να κινηθεί δημοσιονομικά χωρίς προβλήματα τα επόμενα έτη, να χρηματοδοτηθεί σημαντικά για ανάπτυξη (και με αδιανόητα θετικό τρόπο σε σύγκριση με τα δεδομένα της συμφωνίας Σαμαρά, που ευτυχώς έληξε χωρίς άλλες συνέπειες) μέχρι το 2020, και μάλιστα με προτεραιότητα τη διετία 2016-2017, και να διεκδικήσει και να πετύχει την αναδιάρθρωση του χρέους της. Η αξιοποίηση αυτής της ευκαιρίας, εκ των πραγμάτων συνιστά και το κριτήριο αποτίμησης της ικανότητας των κυβερνώντων και της υπευθυνότητας των αντιπολιτευομένων. Αυτή είναι η ατζέντα για την Ελλάδα του 21ου αιώνα, και όχι βεβαίως, η κυρία Περιστέρα Μπαζιάνα, τα κιλά του κ. Φίλη και άλλα τοιαύτα προσφερόμενα κατά τα άλλα για τους διαλόγους των social media.

- Τέλος, επειδή ένα μεγάλο μέρος της τύχης των Ελλήνων θα εξαρτηθεί από τις επενδύσεις  που θα πραγματοποιηθούν μέχρι το 2020, καθαρά λόγια για να είμαστε συνεννοημένοι μεταξύ μας και να μην παραπλανόμαστε από τις σκόπιμες γραφίδες συστημικών «αναλυτών»: Στις παρούσες συνθήκες (στην Ελλάδα και τη διεθνή οικονομία), ενεργή συμμετοχή ιδιωτικών κεφαλαίων προς επένδυση στην διαλυμένη πατρίδα μας δεν μπορεί να αναμένεται. Αν εμφανιστούν επενδυτές για τα κονδύλια της εμπροσθοβαρούς υπέρ της Ελλάδας χρηματοδότησης από το «πακέτο Γιουνγκέρ», για (μιαν ακόμη) «αρπαχτή» θα έρθουν περισσότερο, παρά για γόνιμη επιχειρηματική δραστηριοποίηση στη χώρα. Γι’ αυτό και η συνεχιζόμενη διακινούμενη ανοησία «ποινικοποίησης» κάθε κίνησης του δημόσιου τομέα να λειτουργήσει ως επενδυτικός καταλύτης της ελληνικής οικονομίας τα επόμενα έτη, πρέπει να σταματήσει, ή -αν δεν το μπορούμε, όσο αυτή η επιχειρηματολογία υποστηρίζεται από τα προς ίδιον όφελος δρώντα ελληνικά media- να αντιμετωπιστεί με σοβαρό και τεκμηριωμένο δημόσιο αντίλογο. Να συζητήσουμε πολιτικές που θα εγγυώνται την ταχεία αποχώρηση του δημόσιου τομέα από παραγωγικές επενδυτικές πρωτοβουλίες, ναι! Οφείλουμε, επίσης να το κάνουμε! Αλλά το να πλήττεται κάθε επένδυση, αν την επιχειρεί το δημόσιο, με συνέπεια καμιά επένδυση και από κανέναν ιδιώτη που βέβαια διστάζει να επενδύσει στις παρούσες συνθήκες και με αποτέλεσμα να υπάρχει ανεργία αρκεί να μην καλύψει ο δημόσιος τομέας δραστηριότητες, είναι κάτι που δεν μπορεί να συνεχιστεί. Οργανωμένο, λοιπόν, και φιλόδοξο σχέδιο δημόσιων επενδύσεων, με συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, με μέριμνες αποφυγής συγκρότησης νεο-πελατειακών μηχανισμών. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει!                                           

Οι ατελείωτες πολιτικές λαθροχειρίες

του κ. Ευάγγελου Βενιζέλου

(Α΄μέρος)

Απετόλμησε να αποτιμήσει τη καταστροφική διακυβέρνηση Σαμαρά, με αναλυτικά εφόδια το ψεύδος, την επιλεκτική μνήμη και την αποσιώπηση των τεράστιων προσωπικών ευθυνών του.  Το έκανε, πριν μερικές μέρες μιλώντας σ’ ένα κανάλι. Το επανέλαβε, πιο συγκροτημένα σε άρθρο του σε site (http://www.iefimerida.gr/news/224444/venizelos-idoy-ti-tha-eihe-symvei-sti-hora-den-mesolavoyse-eptamino-tis-diakyvernisis#ixzz3kwrQ4tKF).

Βεβαίως, προκλήθηκε εδώ και καιρό κατ’ επανάληψη να ξεκαθαρίσει τις δικές του θέσεις ιδίως στα πεδία των μεγάλων προσωπικών ευθυνών του. Και αφού υπεξέφυγε εντέχνως διά μακρόν να διασαφηνίσει τί πραγματικά πιστεύει για το χρέος και τον θεσμικό βασανισμό της Ελληνικής Δημοκρατίας από τις ακροδεξιές πρακτικές Σαμαρά που ανέχτηκε και συγκάλυψε, αναγκάζεται τώρα να πάρει θέση, αφού οι υπεκφυγές και η ψευδολογία πλέον δεν μπορούν να κρυφτούν «κάτω απ’ το χαλί». Εκμεταλλεύεται την ατυχέστατη διακυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α., όχι για να εξαχθούν συμπεράσματα ώστε να αποφευχθούν ανάλογες δημοκρατικές εκτροπές στο μέλλον, αλλά για κρύψει πίσω από την ανεκδιήγητη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον επικίνδυνο Βαρουφάκη, το άγος Μπαλτάκου, το κλείσιμο του κρατικού ραδιοτηλεοπτικού φορέα (που καμιά κυβέρνηση στην Ευρώπη δεν έχει τολμήσει να κάνει) και τόσα άλλα...       

Ελπίζω η απάντηση που ακολουθεί να διευκολύνει όσους εξακολουθούν να έχουν την  υπομονή να τον ακούν, να διακρίνουν την αλήθεια, την οποία ξανά θολώνει με ανεπίτρεπτα μονομερείς για πολιτικό άνδρα που σέβεται τον εαυτό του αφηγήσεις!...   

Mας διηγείται, λοιπόν, τί θα είχε συμβεί αν δεν είχε κερδίσει τις εκλογές του περασμένου Ιανουαρίου ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α..  

Αντιπαρερχόμενος -προσώρας- τον πρόδηλα σοφισματικό χαρακτήρα να συγκρίνονται γεγονότα με υποθέσεις, που μόνον η οργανωμένη η προπαγάνδα των  ολοκληρωτισμών αποπειράται, ας δούμε τα ψέματα:

- Αν συνεχίζαμε να κυβερνάμε εμείς, λέει, θα είχαμε πάρει τα εναπομένοντα αδιάθετα από το πρόγραμμα-μνημόνιο Σαμαρά, με μόνο αντάλλαγμα κάτι σαν το μέιλ Χαρδούβελη. Μα, τότε, γιατί δεν είχε φέρει νωρίτερα τα μέτρα Χαρδούβελη η κυβέρνηση Σαμαρά, ερωτάται! Εκείνος δεν κυβερνούσε μαζί με τον κ. Σαμαρά, ή ο κ. Τσίπρας; Και, εν πάση περιπτώσει, στη διακυβέρνηση ποιού οφειλόταν η μη καταβολή των συμφωνημένων από τους δανειστές; Στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.; Δηλαδή ο κ. Σαμαράς και ο κ. Βενιζέλος ήταν εκείνοι που δεν έφεραν στη Βουλή προς έγκριση τα μέτρα για να λάβουν τις εκκρεμούσες δόσεις από το μνημόνιο Σαμαρά όπως κατά τη λογική τους θα έπρεπε να είχαν κάνει τόσους μήνες πριν την προκήρυξη των εκλογών του Ιανουαρίου 2015, …αλλά φταίει ο Τσίπρας που δεν τα έφερε εκείνος προς ψήφιση, αφού εκείνοι αποχώρησαν;… Η ποιότητα της πολιτικής επιχειρηματολογίας κρίνεται!  

- Όμως, για να μην ξεχνάμε παρασυρμένοι από την έντεχνη αφήγηση του τέως προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και αντιπροέδρου τη κυβέρνησης Σαμαρά, θα θυμίσουμε τί ήταν το μέιλ Χαρδούβελη: Ήταν μια «υποσχετική» της κυβέρνησης Σαμαρά με μόνο αντάλλαγμα την παραχώρηση παράτασης δύο μηνών στη σύμβαση-μνημόνιο Σαμαρά με τους ευρωπαίους δανειστές, η οποία έληγε στις 31 Δεκεμβρίου 2015. Για να υπάρξει περαιτέρω παράταση  και πολύ περισσότερο για να υπάρξει 3ο πρόγραμμα είναι απολύτως βέβαιον ότι τα μέτρα θα ήταν συντριπτικά βαρύτερα, ιδίως εάν το 3ο πρόγραμμα επεκτεινόταν και στην κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών της Ελλάδας για τα επόμενα έτη, όπως και έγινε. Αλήθεια, ο κ. Βενιζέλος επί της διακυβέρνησης Σαμαρά δεν είχε ακούσει τίποτα για τις χρηματοδοτικές ανάγκες της Ελλάδας 2015-2018; Δεν ντρέπεται να λέγει ότι οι χρηματοδοτικές αυτές ανάγκες δήθεν προέκυψαν από τη διακυβέρνηση Τσίπρα; Και, τέλος, αλήθεια, ο κ. Βενιζέλος θα προτιμούσε αντί της κάλυψης των χρηματοδοτικών αναγκών της Ελλάδας με 3ο πρόγραμμα και τα προνομιακά επιτόκια των ευρωπαϊκών μηχανισμών στήριξης, οι χρηματοδοτικές αυτές ανάγκες να καλυφθούν με έξοδο στις αγορές, αφού θα είχε υπογραφεί και το νέο μνημόνιο (όπως προβλέπουν οι ευρωπαϊκοί κανονισμοί) και με επιτόκια που ακόμη και στις πιο αισιόδοξες προβλέψεις θα ήταν πενταπλάσια αυτών που προβλέπονται στη συμφωνία που έφερε ο Τσίπρας; Έχει το θράσος να υποστηρίζει αυτή τη θέση;       

- Τα μέτρα Χαρδούβελη, λέει, θα επέτρεπαν στο ΔΝΤ να καταβάλει τις δόσεις του δικού του δανείου που ίσχυε ως τα τέλη Μαρτίου 2016. Αλήθεια; Και το χρέος; Τί μεσολάβησε και το ΔΝΤ θέτει σήμερα ως απαράβατο όρο συμμετοχής του στο νέο πρόγραμμα τη ρύθμιση του ελληνικού χρέους; Αν ο κ. Βενιζέλος εννοεί με την αναφορά του αυτή ότι το ελληνικό χρέος ήταν βιώσιμο μέχρι την αποχώρηση της κυβέρνησης Σαμαρά και έπαψε να είναι βιώσιμο ένεκα της κυβέρνησης Τσίπρα, είτε ψεύδεται ενσυνειδήτως, είτε αγνοεί σκοπίμως τα στοιχεία της αλήθειας.

- Συνεχίζει με την θέση ότι τα μέτρα Χαρδούβελη θα επέτρεπαν επίσης στην ΕΚΤ μαζί με τις κεντρικές τράπεζες των κρατών - μελών της ευρωζώνης, να επιστρέψουν στην Ελλάδα τα κέρδη από τα χαρτοφυλάκια τους ελληνικών ομολόγων. Γιατί, τώρα δεν θα τα επιστρέψουν; Έτσι ξέρει ο κ. Βενιζέλος;

- Κι όλ’ αυτά, συνεχίζει να αφηγείται, με μόνο αντάλλαγμα το μέιλ Χαρδούβελη! Η υποχρέωση της Ελλάδας για πλεονάσματα 3% του ΑΕΠ το 2015 και 4,5% το 2016 αίφνης εξαφανίζονται! Πώς; Μα απλούστατα διά της προσφυγής στην επιλεκτική αναφορά των δεδομένων της πραγματικότητας, κλασσική δηλαδή μέθοδος της κοινής και χυδαίας προπαγάνδας. Λες και δεν ήταν ο κ. Τσίπρας που έφερε τις μειώσεις των στόχων για τα πρωτογενή πλεονάσματα. Μεταχειρίζεται το θέμα λες και  είναι προσωπικό του επίτευγμα!                                      

- Και φτάνουμε στην πρώτη σοβαρή πολιτική απάτη του! Λέει: «…Ταυτοχρόνως η Ελλάδα -σύμφωνα με την απόφαση που είχε λάβει το Eurogroup ήδη από το Νοέμβριο του 2014- θα εισερχόταν στο καθεστώς της ενισχυμένης προληπτικής πιστωτικής γραμμής (ECCL) έχοντας στη διάθεσή της τα 11 δισ. που είχαν μείνει αδιάθετα στο ΤΧΣ από το δεύτερο δάνειο λόγω μικρότερων -μέχρι τις εκλογές του Ιανουαρίου- αναγκών για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών». Εδώ από να ξεκινήσεις και που να τελειώσεις! Αλήθεια, κύριε Βενιζέλο, στην απόφαση του eurogroup τον Νοέμβριο του 2012 γινόταν αναφορά σε προληπτική πιστοληπτική γραμμή;  Ή μήπως, εσείς παραφράζετε κατά το δοκούν τις αποφάσεις, απλά και μόνο για να αποφύγετε τον ψόγο από την παταγώδη αποτυχία της κυβέρνησης Σαμαρά να πετύχει ο,τιδήποτε σχετικά με την απολύτως αναγκαία ρύθμιση του ελληνικού χρέους;

- Για να αποκατασταθεί η αλήθεια: Η απόφαση του eurogroup τον Νοέμβριο του 2012 περιλάμβανε δέσμευση των ευρωπαίων δανειστών να ελαφρύνουν περαιτέρω το ελληνικό χρέος, εάν η Ελλάδα πετύχαινε πρωτογενές πλεόνασμα. Πράγμα που επετεύχθη και ελάφρυνση του χρέος δεν έγινε, με τους ευρωπαίους δανειστές να αθετούν τις δεσμεύσεις τους και την ελληνική κυβέρνηση Σαμαρά να αδυνατεί να διεκδικήσει όσα οφείλονταν στην Ελλάδα. Εκείνη η απόφαση του eurogroup τον Νοέμβριο του 2012 ΔΕΝ ΠΕΡΙΕΛΑΜΒΑΝΕ  έξοδο στις αγορές αντί για ρύθμιση του χρέους, όπως με τα λόγια επιχειρεί σήμερα να μεταμφιέσει την αλήθεια ο κ. Βενιζέλος. Και δεν θα μπορούσε να το κάνει αυτό εκείνη η απόφαση του eurogroup, απλούστατα διότι τα υψηλά επιτόκια από την έξοδο στις αγορές θα επιβάρυναν το ελληνικό χρέος αντί να το απομειώσουν, όπως ζητούσε και ζητάει το ΔΝΤ. Επίσης, υπενθυμίζεται, όλη η φιλοσοφία του μνημονίου Σαμαρά εδραζόταν στην παραδοχή ότι θα χρειαζόταν ρύθμιση του ελληνικού χρέους για να «βγει» το μνημόνιο Σαμαρά (γι’ αυτό, άλλωστε, είχε συμφωνήσει το ΔΝΤ να συμμετάσχει σ΄ αυτό). Που η κυβέρνηση που το υπέγραψε και εφήρμοσε δεν είχε τη δύναμη είτε τη διάθεση να πείσει τους εταίρους-δανειστές να τιμήσουν τη δέσμευσή τους. Και αδυνατώντας να κάνει τη δουλειά της η κυβέρνηση Σαμαρά, απλούστατα έθεσε το μνημόνιο που η ίδια είχε υπογράψει εκτός τροχιάς!

- Αλλά στη συνέχεια, άλλωστε, όπως ομολογεί ο ίδιος, εάν είχε παραμείνει μετά το Γενάρη του ’15 η κυβέρνηση Σαμαρά θα γίνονταν «…περαιτέρω παραμετρικές αλλαγές στο χρέος»! Α, δηλαδή, τελικά, η ρύθμιση του χρέους θα γινόταν! Μα, καλά: Ο ίδιος ο κ. Βενιζέλος δεν έλεγε μέχρι τη στιγμή που έφυγε από την κυβέρνηση ότι το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο και δεν χρειάζεται ρύθμισή του; Αν τελικά χρειαζόταν, όπως παραδέχεται τώρα, μετά από μεγάλη περίοδο σκόπιμης σιωπής του επί του θέματος, γιατί δεν μερίμνησε η κυβέρνησή του να το κάνει και, αντ’ αυτού, υποστήριζε την αντίθετη άποψη;  Και ύστερα, μετά απ’ όλ’ αυτά, τελικά αναγνωρίζει σήμερα ότι θα ήταν  αναγκαία η ρύθμιση του χρέους ακόμη κι αν είχε επανεκλεγεί ο κ. Σαμαράς. Δηλαδή, δεν είναι η διακυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. εκείνη που δημιούργησε την ανάγκη της ρύθμισης, όπως περίπου είχε υπαινιχτεί προηγουμένως!...

- (Κι αφήνω το ότι ο κ. Βενιζέλος στη θέση του περί ρύθμισης του χρέους εάν κυβερνούσε εκείνος, που με τόση καθυστέρηση μας λέει σήμερα, χρησιμοποιεί τον όρο «πρόσθετο κούρεμα», γιατί -εμένα τουλάχιστον- αυτή η αναφορά μου ‘φερε γέλιο. Όπως, επίσης, αφήνω την όψιμη υπεράσπιση του success story που έχει το θράσος να συνεχίζει να αποπειράται, με επιτεύγματα της διακυβέρνησης Σαμαρά ύφεση περισσότερο από 15% -από το συνολικό 25% που έχει καταγραφεί από την αρχή της κρίσης- και διατήρηση της ανεργίας σε απίθανα υψηλά επίπεδα, παρ’ ότι έλαβε η κυβέρνησή του μαζεμένα 42 δισ. ευρώ όταν υπέγραψε το μνημόνιο Σαμαρά και δεν τα αξιοποίησε παρά για να εμφανίσει υψηλότερα του αναγκαίου πρωτογενή πλεονάσματα και να μοιράσει επιδόματα σε ημέτερα εκλογικά κοινά, αντί μ’ αυτά τα κεφάλαια που χρέωσε τη χώρα και τους πολίτες να ενισχύσει την ανάπτυξη και να δημιουργήσει θέσεις εργασίας. Θέλει αλήθεια μεγάλο θράσος να θριαμβολογείς ανερυθρίαστα για την καταστροφή που προκάλεσες!)…      

- Σε ό,τι αφορά τα 10,2 δισ. ευρώ που αναφέρει για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, δεν είναι κατανοητό τί λέει! Τα κεφάλαια αυτά, πράγματι, αποσύρθηκαν από το να είναι διαθέσιμα για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, αφαιρουμένου του ποσού αυτού από το ελληνικό χρέος. Και επαναδιατίθενται για τον ίδιον σκοπό στο πλαίσιο της νέας συμφωνίας (αυξημένα, λόγω των επιβαρύνσεων των capital controls) με χαμηλότερα επιτόκια σε σύγκριση με εκείνα του μνημονίου Σαμαρά.       

- Κι ακόμη: Αλήθεια κύριε Βενιζέλο θα είχε ενταχθεί η Ελλάδα στην προληπτική γραμμή στήριξης, χωρίς καμία άλλη μνημονιακή δέσμευση, εκτός του μέιλ Χαρδούβελη; Απλώς να αναφερθεί εδώ ότι οι κανονισμοί και οι διαδικασίες που διέπουν την παραχώρηση προληπτικής πιστοληπτικής γραμμής σε χώρα της ευρωζώνης, προβλέπουν ρητά την υποχρέωση της χώρας που της παραχωρείται να υπογράψει δεσμευτικότερο μνημόνιο εκείνου που υπέγραψε ο κ. Σαμαράς ως πρωθυπουργός. Κι εδώ μισή αλήθεια!               

- Πουθενά ο κ. Βενιζέλος δεν επιχειρεί να αποτιμήσει το όφελος από τη ρύθμιση του χρέους που αναποφεύκτως πλέον έχει εξασφαλίσει η Ελλάδα από τη συμφωνία Τσίπρα! Κι όμως, είναι τόσο προφανές το όφελος, που ακόμη και ο ίδιος που τόσο πολέμησε αυτήν την θετική εξέλιξη (αντιπροτείνοντας -όπως ήδη ελέχθη- την πανάκριβη εναλλακτική της εξόδου στις αγορές-ECCL), σήμερα αποδέχεται ότι πρέπει να γίνει.

- Ακόμη, παραβλέπει σκοπίμως (ή είναι πολύ «ξεχασιάρης») ότι η συμφωνία Τσίπρα περιλαμβάνει εμπροσθοβαρή εκταμίευση πιστώσεων από το πακέτο Γιουνγκέρ, ήδη από το 2015, ενώ για τις άλλες χώρες οι εκταμιεύσεις θα γίνουν από το 2017. (Για την ιστορία, αυτό -όπως και η ρύθμιση του χρέους που εξασφαλίζεται- δεν συμπεριλαμβάνονταν στις προτάσεις των θεσμών που ετέθησαν υπό κρίση στο δημοψήφισμα και παραχωρήθηκαν μετά το δημοψήφισμα. Και, κατά την προσωπική γνώμη μου αυτά και μόνο αρκούν για να καταστήσουν εκ του αποτελέσματος το δημοψήφισμα πολιτικώς επιβεβλημένη κίνηση. Και τούτο, ανεξαρτήτως του ότι η οργάνωση και η διεξαγωγή του δημοψηφίσματος έλαβαν χώρα με τον γνωστό ατυχέστατο τρόπο που κυβέρνησε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.).        

- Παραβλέπω για την οικονομία του λόγου σοβαρό αντίλογο (που θα μπορούσα να τεκμηριώσω), σχετικά με τους κομπασμούς περί του «κουρέματος» του ελληνικού χρέους  που διακινεί τον ισχυρισμό ότι προσωπικώς πέτυχε ο κ. Βενιζέλος το 2012! Λες και δεν ήταν εκείνη η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους πολιτική μιας κυβέρνησης που είχε προηγηθεί! Λες και ξαφνικά εμφανίστηκε ο κ. Βενιζέλος στο προσκήνιο  και μόνος του έφερε την αναδιάρθρωση! Με τέτοιες πολιτικές προσλαμβάνουσες αντιλαμβάνεται την ιστορία ο άνθρωπος! Αλλά, από τις τεχνικές πτυχές των αυτο-θριαμβολογικών ισχυρισμών του, αξίζει να σταθώ μόνο σε μία: «Κουρεύτηκαν» τότε τα ομόλογα της Ελλάδας που διακρατούσαν οι ελληνικές τράπεζες (κάτι που δεν έγινε για καμιά άλλη τράπεζα της ευρωζώνης, ενώ παράλληλα για καμιά άλλη από τις χώρες της ευρωζώνης στις οποίες εφαρμόστηκαν προγράμματα στήριξης των οικονομιών τους τα κεφάλαια διάσωσης των τραπεζών τους δεν ενεγράφησαν στο εθνικό χρέος, όπως έγινε στην Ελλάδα). Επίσης, «κουρεύτηκαν» τα ελληνικά ομόλογα που είχαν στα χέρια τους οι ασφαλιστικοί φορείς! Τί έλεγε τότε ο κ. Βενιζέλος: Ότι αυτά τα «κουρέματα»  ελληνικών συμφερόντων ήταν αναπόφευκτα, διότι αλλιώς -δηλαδή, αν δεν «κουρεύονταν» αυτά- δεν θα προσχωρούσαν οι άλλοι ιδιώτες (χρέος προς ιδιώτες κουρεύτηκε, υπενθυμίζεται, και όχι διακρατικό χρέος, όπως θα γίνει τώρα) στην εθελούσια απομείωση του ελληνικού χρέους. Ναι, αλλά τότε γιατί δεν «κουρεύτηκαν» και τα ομόλογα ιδιωτών της ευρωζώνης, όπως οι ευρωπαϊκές τράπεζες; Το θέμα, όμως δεν είναι «τί δεν πέτυχε ο κ. Βενιζέλος»! Το «κούρεμα» του 2012 καλώς έγινε και υπήρξε γενικώς επιτυχές! Το θέμα είναι ότι οι ζημίες που υπέστησαν τότε οι ελληνικές τράπεζες και οι ασφαλιστικοί φορείς, ως απόρροια του ετεροβαρούς εκείνου «κουρέματος», επιβάρυναν στη συνέχεια για δεύτερη φορά την ελληνική οικονομία, αφού χρειάστηκαν πιστώσεις για τις ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών και τη χρηματοδότηση των ασφαλιστικών φορέων, πιστώσεις προήλθαν από διακρατικό δανεισμό και επιβάρυναν το ελληνικό χρέος για μιαν ακόμη φορά. Δικαιούται, ασφαλώς, ο κ. Βενιζέλος να προβάλλει τη γενική συμβολή του «κουρέματος» του 2012 στην απόπειρα διάσωσης της ελληνικής οικονομίας. Αλλά οι τεχνικές υλοποίηση της απόφασης που ο ίδιος αποδέχτηκε δεν ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να πετύχει η Ελλάδα. Κομπασμός επί αποτυχίας, όμως, συνιστά εν προκειμένω πολιτικό θράσος.                          

- Αφήνω, επίσης, τον αντίλογο σε αναφορές του τύπου «θα είχαν συνεχιστεί οι αποκρατικοποιήσεις» και άλλες αναφορές τρέχουσας καταγραφής, απλούστατα διότι όλες αυτές αποδεικνύουν ότι μάλλον εξακολουθεί να αντιλαμβάνεται τις κάλπες που κέρδισε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. κάτι σαν «εκτροπή». Δεν δύναται, δηλαδή, να κατανοήσει ότι όταν αλλάζει μια κυβέρνηση αλλάζουν και οι πολιτικές! Μόνον τις αποφάσεις που θα ελάμβανε ο ίδιος αντιλαμβάνεται ως ορθές! Μού θυμίζει, τη δεξιά του 1981, που έκανε τότε λόγο για «εκτροπές», αν και είχαν μιλήσει οι κάλπες… Ίσως του ταιριάζει η κληρονομικώ δικαίω αναπαραγωγή των εξουσιών, σύμπτωμα πρόδηλο της ολοκληρωτικής αντίληψης για την ενάσκηση της διακυβέρνησης του τόπου.          

- Πόσο κόστισε τελικά η κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α.; Παρά τις σοφιστείες Βενιζέλου δεν επιθυμώ να αποφύγω το ερώτημα! Ασφαλώς κόστισε περισσότερο απ’ ό,τι εάν παρέμενε η κυβέρνηση Σαμαρά!  Μόνο που η κυβέρνηση Σαμαρά, «για να κρυφτεί κάτω απ’ το χαλί» η πελώρια αποτυχία της σ’ όλα τα πεδία του δημόσιου βίου μας, θα συνέχιζε ένα πρόγραμμα που δεν «έβγαινε», όσα ψεύδη και αν επιστρατεύει σήμερα ο κ. Βενιζέλος. Για να «βγει» το πρόγραμμα, εάν έμενε η κυβέρνηση Σαμαρά, θα απαιτούνταν πρόσθετες ενισχύσεις, που αν προερχόντουσαν από έξοδο στις αγορές (όπως λέει ο κ. Βενιζέλος) με τα πενταπλάσια τουλάχιστον επιτόκια της χρηματοδότησης που  συμφωνήθηκε από τον κ. Τσίπρα, η χώρα θα επιβαρυνόταν πολύ περισσότερο απ’ όσο με τη συμφωνία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και θα έμπαινε πιθανότατα σε νέα περιδίνηση. Αυτή είναι η αλήθεια!

(Στο β΄ μέρος -μετά τις αναφορές στο δημοσιονομικό ζήτημα- οι απαντήσεις στα πολιτικά επιχειρήματα του κ. Βενιζέλου)    

(Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο site http://news4people.gr)      

Οι ατελείωτες πολιτικές λαθροχειρίες

του κ. Ευάγγελου Βενιζέλου

(Β΄μέρος)

 Συνεχίζω την οφειλόμενη (όπως την αισθάνομαι) απάντηση στον κ. Ευάγγελο Βενιζέλο για ένα άρθρο του (http://www.iefimerida.gr/news/224444/venizelos-idoy-ti-tha-eihe-symvei-sti-hora-den-mesolavoyse-eptamino-tis-diakyvernisis#ixzz3kwrQ4tKF), επικεντρώνοντας στις αναφορές του σε ζητήματα δημοκρατίας και εν γένει πολιτικής ομαλότητας.

- Επετέθη ο κ. Βενιζέλος (ναι, ο κ. Βενιζέλος!!!) στην κυβέρνηση Τσίπρα για τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ)! Τι να πει εδώ κανένας! Ας θυμίσω, μόνον, ότι η κυβέρνηση Σαμαρά ακόμη και τους σχολικούς φύλακες με ειδική για την περίσταση ΠΝΠ ρύθμισε! Στο σπίτι του κρεμασμένου…

- Διαμαρτύρεται, επίσης, ότι επί ΣΥ.ΡΙΖ.Α., όπως γράφει, «… περάσαμε ξυστά από την επίταξη του χρηματικού αποθέματος της Τραπέζης της Ελλάδος χωρίς άδεια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (πρόταση Λαφαζάνη), από το σχέδιο Βαρουφάκη για παράλληλο νόμισμα  με χακάρισμα των ΑΦΜ, από το Grexit με τη στήριξη των ενόπλων δυνάμεων οι οποίες αναγορεύτηκαν από τον αρμόδιο υπουργό σε “παράγοντα εσωτερικής σταθερότητας”…”. Ναι, είναι η κριτική που μόνο ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος θα μπορούσε να εμπνευστεί: η ενάσκηση κριτικής για όσα δεν έγιναν …αλλά θα μπορούσαν να έχουν γίνει. Προφανώς, καμιά ανάγκη να αναφερθεί σε όσα έκανε η κυβέρνηση Σαμαρά δεν αισθάνεται. Για παράδειγμα, ανησύχησε πολύ για τα αποθεματικά της Τράπεζας της Ελλάδας, …αλλά το αναφερθέν δικαστικό πραξικόπημα με την δηλούμενη ευνοϊκή μεταχείριση της Χρυσής Αυγής κατόπιν της παρέμβασης του τότε γενικού γραμματέα της κυβέρνησης, στην οποία ο ίδιος συμμετείχε ως αντιπρόεδρος, του κ. Μπαλτάκου, φαίνεται δεν τον ενόχλησε και πολύ, γιατί δεν κάνει καμιά αναφορά σ΄ αυτό το περιστατικό, εδώ και τόσα χρόνια!    

- Σχετικά με την Ευρώπη, λέγει: «…Η εξομάλυνση και η αξιοποίηση της σχέσης μας με την Ευρώπη δεν αρκεί. Το μνημόνιο Τσίπρα πρέπει να εφαρμοστεί, στοιχείο της εφαρμογής του είναι όμως η συνεχής παρακολούθηση και προσαρμογή του περιεχομένου του και κατά το δημοσιονομικό και κατά το διαρθρωτικό σκέλος, ώστε να αποτρέπονται υφεσιακές επιπτώσεις και να ενισχύεται η αναπτυξιακή προοπτική, μέσα από τη συστηματική, έντιμη και αξιοπρεπή συνεργασία με τους εταίρους και τους θεσμούς…». Θέτει ως στόχους εκείνα που ο ίδιος ως κυβέρνηση με τη συνεργασία του απέτυχε παταγωδώς να εξασφαλίσει! Ιδίως το σημείο εκείνο όπου διαπιστώνει τις υφεσιακές επιπτώσεις από το μνημόνιο που έφερε ο κ. Τσίπρας, ξεπερνάει κάθε όριο!

- Δύο ημέρες πριν η Ευρωπαϊκή Ένωση επαναλάβει την παλιότερη και πολύ καλά γνωστή στην Ελλάδα προεκλογική αήθεια, να υποδεικνύει την επιθυμητή κυβέρνηση στους Έλληνες ενώπιον της κάλπης, ο κ. Βενιζέλος στο άρθρο του είχε προλάβει να υποδείξει την ανάγκη, όπως γράφει «...για ευρύτατη συνεργασία όλων των δυνάμεων του δημοκρατικού τόξου που αποδέχονται το ευρωπαϊκό πλαίσιο αναφοράς, χωρίς αποκλεισμούς ή αυτοαποκλεισμούς». Και συνεχίζει: «Αυτό το οποίο κατέστη αναγκαίο  και αποδείχθηκε εφικτό στην Βουλή που διαλύθηκε, γιατί δεν μπορεί να συνεχιστεί με πιο συστηματικό και ολοκληρωμένο τρόπο στην επόμενη Βουλή; Και γιατί δεν μπορεί να εκφραστεί στο επίπεδο της κυβέρνησης που θα λειτουργεί, όχι ως άθροισμα κομματικών εκπροσώπων, αλλά ως εθνική ομάδα επεξεργασίας και εφαρμογής του εθνικού σχεδίου ανασυγκρότησης;», ανέφερε! Κυβέρνηση, ίδια μ’ εκείνην που διαρρέεται ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα επιθυμούσε να έχει η Ελλάδα μετά τις κάλπες της 20ης Σεπτεμβρίου, ζητεί, …για όσους ακόμη δεν το κατάλαβαν…

- Η αηθέστατη παρέμβαση της Ε.Ε. να υποδεικνύει τις μετεκλογικές κυβερνήσεις σε χώρα-μέλος της, δεν είχε εκδηλωθεί βεβαίως όταν ο κ. Βενιζέλος ζητούσε το ίδιο στο εν λόγω άρθρο του πριν λίγα εικοσιτετράωρα, για να κατηγορηθεί ότι έκανε τη βρώμικη δουλειά της προαναγγελίας των ευρωπαϊκών αηθειών. Απλώς καταγράφεται η σύμπτωση! (Επί τη ευκαιρία να θυμίσω ότι όταν ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου -παρ’ ότι εκλεγμένος από το 44% των Ελλήνων πολιτών- εξεδιώκετο από τους ευρωπαίους λόγω της απόπειράς του να διενεργήσει δημοψήφισμα, ο κ. Βενιζέλος και πάλι συμπτωματικά φάνηκε εκ των προτέρων να γνωρίζει πολλά για τις προθέσεις Μέρκελ και Σαρκοζί σχετικά με την Ελλάδα, όπως άλλωστε επιβεβαιώθηκε εκ των υστέρων. Επρόκειτο για μιαν ακόμη σύμπτωση).                           

- Κορυφαία πολιτική ανεντιμότητα, όμως, του τέως προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και πρώην αντιπροέδρου της κυβέρνησης Σαμαρά, είναι ότι δεν σιωπά! Όχι, βεβαίως, γιατί δεν έχει το δικαίωμα να ομιλεί και να εκφράζει δημοσίως την άποψή του! Αλλά γιατί μόλις πριν μερικές εβδομάδες η παράταξη η οποία τον ετίμησε με την εκλογή του στην ηγεσία της, εξέλεξε νέα ηγεσία: την κυρία Φώφη Γεννηματά! Και παρ’ ότι σε προεκλογική περίοδο, ο κ. Βενιζέλος επιμένει απολύτως αναρμοδίως να είναι εκείνος που δεσμεύει το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και κατά την μετέπειτα της δικής του ηγεσίας περίοδο, σε θέσεις και επιλογές. Και, καλά! Ως πολιτικός είναι ασυγκράτητος! Σαν άνθρωπος, όμως, δεν διαθέτει τη στοιχειώδη ευγένεια να επιτρέψει στη νέα πρόεδρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να καθορίσει την παραταξιακή γραμμή σε τούτες τις εκλογές; Ο θανατηφόρος εναγκαλισμός με τη Νέα Δημοκρατία πρέπει να παραταθεί ακόμη περισσότερο; Κανένα συμπέρασμα δεν έχει εξάγει εκ του γεγονότος ότι το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ήταν το τελευταίο σε δύναμη από τα κόμματα της διαλυθείσας Βουλής;

- Εν τάξει, ο κ. Τσίπρας ας δεχτούμε πως είναι σ’ όλα λάθος! Μα ούτε ένα αδύναμο σημείο δεν έχει βρει ο κ. Βενιζέλος στον κ. Σαμαρά και στον ενδιάμεσο (και με τη  έγκριση Σαμαρά) αντικαταστάτη του, τον κ. Μεϊμαράκη. Ο «αγράμματος», «λαϊκιστής» και «τυχοδιώκτης» Τσίπρας, τόσο πολύ τέλος πάντων διαφέρει επί τα χείρω από τον κ. Μεϊμαράκη και την «παράταξη των παξιμαδιών Τζαμτζή»; Δεν αντιλαμβάνεται ο κ. Βενιζέλος πόσο βλάπτει το ΠΑ.ΣΟ.Κ. μ’ αυτές τις αναφορές του; Ή, απλώς, άλλος είναι ο τελικός σκοπός του, διερωτώμαι: Να (επαν)εκλεγεί πάση θυσία η Δεξιά και ο κ. Μεϊμαράκης, …κι ας πάει και το ΠΑ.ΣΟ.Κ.;... Με αντάλλαγμα ίσως για τον ίδιον (;) την επιστροφή του στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, ακόμη και ως επικεφαλής Έλληνας διαπραγματευτής για τη ρύθμιση του ελληνικού χρέους που έφερε ο κ. Τσίπρας; Αλήθεια, η κυρία Γεννηματά θα ήθελε τον κ. Βενιζέλο διαπραγματευτή της Ελλάδας για το ζήτημα του χρέους, όταν μέχρι την αποχώρηση του από την παραταξιακή ηγεσία ο ίδιος θεωρούσε το ελληνικό χρέος βιώσιμο και επομένως χωρίς καμιά ανάγκη ρύθμισής του; 

Ψεύδη και επιλεκτικές αλήθειες, ων ουκ έστιν αριθμός! Θα μπορούσε κανένας να καταρτίσει ολόκληρο σύγγραμμα, απαντώντας του!

Αλλά φτάνει έως εδώ!  Πρόδηλες οι προθέσεις και ασυγκράτητες βουλήσεις εκρέουν των λόγων του. Θα κριθεί ξανά και με τη δέουσα αυστηρότητα. Και θα λάβει την κρίση που αναλογεί.    

Τσίπρας ή ΣΥ.ΡΙΖ.Α.;

Καθώς η κριτική για τη συμφωνία ανάμεσα στην Ελλάδα και τους ευρωπαίους δανειστές της κορυφώνεται, ιδιαίτερο ενδιαφέρον βρίσκω στο φαινόμενο μετάπτωσης μεγάλης μερίδας οπαδών του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στο φανατικότερο πολιτικό κοινό κατά του κ. Τσίπρα!

Εξ ίσου μεγάλο ενδιαφέρον διακρίνω πως έχει η μη ευθύγραμμη εκπροσώπηση τούτων των πολιτικών κοινών που στήριξαν ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (και σήμερα, στην καλύτερη περίπτωση, επανεξετάζουν τη στάση τους απέναντι στο μείζον κυβερνητικό κόμμα) από την πολιτική γραμμή της «εξόδου» από το ευρώ κι ακόμη και από την Ευρωπαϊκή Ένωση.   

Κι όλ’ αυτά, ενώ είναι πλέον ή σαφές ότι η στρατηγική προγραμματική δέσμευση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν εκτεινόταν μέχρι την έξοδο από το ενιαίο νόμισμα, και -αντιθέτως- όπου και όποτε κι αν είχε ακουστεί ως «σενάριο κυβερνητικής πολιτικής» αφηνόταν ταυτόχρονα εντέχνως να διαφανεί ότι συνιστά ένα «εφόδιο» μιας διαπραγματευτικής τακτικής, και όχι δυνητική τελική κατάληξη της ίδιας διαπραγμάτευσης.         

Yπ’ αυτές τις παραδοχές είτε τα εν λόγω πολιτικά κοινά που στήριξαν τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και σήμερα τον αμφισβητούν, ρυμουλκούνται σε θέσεις και απόψεις που δεν τα εκφράζουν (για λόγους σε σημαντικό βαθμό «προσωποποιημένου θυμού», ειλικρινούς απογοήτευσης, ή κάτι άλλο… -κανένας δεν μπορεί ακόμη να προσδιορίσει τί ακριβώς), είτε η μάχη στο εσωτερικό του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. υπέρ της φιλοευρωπαϊκής πτέρυγας είχε ήδη κερδηθεί από νωρίς, και, πάντως, πολύ πριν ακόμη τις εκλογές του περασμένου Ιανουαρίου, οπότε και η σημερινή απογοήτευση και οι κατηγορίες κατά του κ. Τσίπρα δεν έχουν το παραμικρό πολιτικό έρμα!  

Ωστόσο, πρέπει εκ παραλλήλου να λεχθεί ότι η «θεωρία Βενιζέλου» (μία ακόμη από εκείνες τις τόσο βολικές αποκλειστικού προσωπικού ενδιαφέροντος θεωρίες, που κατέστρεψαν οριστικά τα όποια υπολείμματα της παράταξης διασώζονταν μέχρι τη στιγμή που ανέλαβε την ηγεσία του ΠΑ.ΣΟ.Κ.), είναι παντελώς αβάσιμη! Διότι, προφανέστατα, δεν ήταν η προεκλογική «υπερ-υποσχεσιολογία» (overpromising) του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., που τού έδωσε τη νίκη στις κάλπες! Υπάρχουν, δηλαδή, πολύ σοβαρότερα κίνητρα από την αποδιδόμενη αφέλεια στον εκλογικό σώμα  (που εξαπατήθηκε, κατά τη «θεωρία Βενιζέλου», ως απόρροια της «αριστοκρατικής άποψης» περί καταλογισμού ευθύνης της ψήφου μόνον στους μορφωμένους και του ακαταλόγιστου για τους «ατάκτους ψηφοφόρους της πλέμπας», προσέγγιση που είναι ό,τι πιο δεξιό έχω ακούσει εδώ και καιρό).  

Η εκλογική επικράτηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., όπως έχω αναφέρει κι άλλες φορές, ήταν προϊόν καθαρής πολιτικής απονομιμοποίησης των σχεδίων διάσωσης της ελληνικής οικονομίας, σε συνδυασμό με την εξαχρείωση των δημοκρατικών κανόνων της ίδιας της Ε.Ε. και προς χάριν της at any cost προαγωγής του ενιαίου νομίσματος, με το «σκληρό μοντέλο». Παράλληλα, ήταν αποτέλεσμα της σκληρής ταξικής συγκρότησης των ίδιων των σχεδίων διάσωσης σε βάρος των αδυνάμων, με συνέπεια την ανισοκατανομή των βαρών διάσωσης της ελληνικής οικονομίας υπέρ των ισχυρών και με τρόπο, που αργά ή γρήγορα θα κατέληγε σε πολιτικές ανατροπές. (Και ομιλούμε, βεβαίως, εδώ, μόνο για τις πολιτικές παραμέτρους της υπόθεσης, αφήνοντας τις οικονομολογικές θεωρήσεις στη συμφωνία που κατορθώθηκε λίαν προσφάτως εκτός ενδιαφερόντων του παρόντος κειμένου –άλλωστε έχουμε μιλήσει αλλού διά μακρόν και για τα οικονομικά στοιχεία της συμφωνίας…).     

Επιστρέφοντας, όμως, στους νεοπαγείς «αντι-τσιπρικούς» πολίτες, μέχρι πρότινος θερμούς υποστηρικτές του μείζονος κυβερνώντος κόμματος και της ηγεσίας του, το ερώτημα παραμένει: Αισθάνονται πως ηττήθηκαν στα καφενεία των δημόσιων διαλόγων του λαού, πραγματικά καφενεία ή εκείνα των κοινωνικών δικτύων;  Ή ιδεολογικοπολιτικά, αίφνης, έχουν ταυτιστεί με την αποχώρηση της Ελλάδας από την Ε.Ε. (και δη και με όρους Κ.Κ.Ε., για να λέμε όλην την αλήθεια, με την οποία, όμως, μέχρι τώρα διαφωνούσαν); Ή, τελικά, απλά δοκιμάζουν την εμπειρία της ιστορικά επιβεβαιωμένης ιδεολογικοπολιτικής ασυμβατότητας της παράταξής τους με τη δοκιμασία διακυβέρνησης (κι όλ’ αυτά, ιδίως, εκ του αποτελέσματος προς δικαίωση του σεναρίου της λεγόμενης «αριστερής παρένθεσης»), με την υιοθέτηση της εξήγησης περί «κωλοτούμπας»; (Μια εξήγηση, φυσική συνέχεια της «βενιζελαίας άποψης», όπως ήδη ανέφερα, περί συνειδητότατης και απολύτως σκόπιμης προεκλογικής «υπερ-υποσχεσιολογίας» του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.. Αλλά και μια άποψη που και από τις ίδιες τις εξελίξεις αποδείχτηκε αφόρητα κατασκευασμένη, ώστε και οι ίδιοι οι αρχικοί εισηγητές της να αποφεύγουν πλέον να την διακινούν και να την υπερασπίζονται).

Για όσους, λοιπόν, εκ των μέχρι πρότινος διαπρύσιων υποστηρικτών του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και του κ. Τσίπρα γνωρίζω και διαθέτω γνώμη για το πολιτικό ήθος και τα κίνητρά τους, αρνούμαι να δεχτώ πως υιοθετούν τώρα εκείνοι τη «θεωρία της κωλοτούμπας», και αφού την έχουν πλέον εγκαταλείψει οι πολιτικοί αντίπαλοί τους!  Κρίνω πως είναι ζήτημα πολιτικής νοημοσύνης να μην σκέπτονται και ενεργούν τοιουτοτρόπως!

Εξ ίσου για τους ίδιους είμαι βέβαιος ότι η μεταπήδησή τους στα πολιτικά κοινά που ελκύονται από τον πολιτικό λόγο ο Κ.Κ.Ε., δεν είναι πιθανή. Το αντίθετο, μάλιστα!  

Τι απομένει; Η προσωποποίηση των αντιφάσεων που γεννά η δρώσα πολιτική εξέλιξη! Δηλαδή -και μ’ άλλα λόγια- τα προσωπικά βιώματα εγκατάλειψης από την ηγεσία, οι διαψεύσεις ατομικών ονείρων, οι συσσωρευόμενες μειώσεις για τις αθετούμενες δημόσιες δεσμεύσεις (που ο καθένας τους, όμως, ανέλαβε μπροστά στα φανταστικά κοινά-ακροατήρια της μικροκλίμακας του κοινωνικού του περιβάλλοντος), ο θυμός για τις αναβολές επιβεβαιώσεων και επαληθεύσεων, που δεν μπορούν να έρθουν όπως τις είχαν φανταστεί!       

Όμως όλ’ αυτά, δεν είναι πεδία αποτίμησης πολιτικών ηγεσιών! Είναι ο οππορτουνισμός του ατομισμού, που ποτέ δεν παρακάμφθηκε, ακόμη και στις διηγήσεις των μεγαλύτερων επαναστάσεων της ιστορίας.

Σ’ όλους αυτούς τους φίλους (που παρά τα όσα τους αποδίδω εδώ, εξακολουθούν να με συγκινούν και να με παρακινούν οι γνησιότητες των προθέσεών τους), αφιερώνω το παρακάτω: «…Το ελατήριο της δραματικής συμπεριφοράς τους είναι η συνταύτισή τους με τους μύθους της αστικής ηθικής.  …ζουν με δανεικά κουρελόρουχα. Μεταμφιέζουν μ’ αυτά τα προβλήματά τους και την ίδια τους την κατάσταση. …Η διαλεκτική της μελοδραματικής συνείδησης είναι δυνατή μόνο μ’ αυτό το αντάλλαγμα: αυτή η συνείδηση να είναι δανεισμένη απ’ έξω (από τον κόσμο των άλλοθι, των εξαγνισμών και των ψευδών της αστικής ηθικής), κι ωστόσο να βιώνεται σαν η ίδια η συνείδηση μιας κατάστασης (ο λαουτζίκος), η οποία όμως είναι ριζικά ξένη προς αυτή τη συνείδηση…».

(Απόσπασμα από  το «…για τον Μαρξ», του Λουί Αλτουσέρ, Εκδόσεις γραμματα 1978)     

Το σκίτσo που συνοδεύει το άρθρο του Jean Quatremer

Το Eurogroup

ως όργανο περιορισμένης δημοκρατικής ευθύνης

Σε ασυνήθιστο άρθρο του (http://bruxelles.blogs.liberation.fr/2015/04/27/il-faut-mettre-fin-au-secret-des-negociations-entre-la-grece-et-la-zone-euro/) στο ιστολόγιo της Liberation (bruxelles.blogs.liberation.fr) ο J. Quatremer ζητεί διαφάνεια από τους «θεσμούς» ώστε οι πολίτες να μπορούν να συγκρίνουν τί προτείνουν αυτοί και τί προτείνει η Ελληνική Κυβέρνηση και υπογραμμίζει ότι το έλλειμμα διαφάνειας θέτει ζήτημα δημοκρατίας που αμαυρώνει την εικόνα της Ευρώπης...

(Διάβασε σχετικά με το άρθρο στο blog μου www.molyvi.gr και συγκεκριμένα στο link http://www.molyvi.com/414929145)

Όσοι φίλοι με παρακολουθούν, θα γνωρίζουν ασφαλώς πως σε αναφορές δικές μου μοιράζομαι τον ίδιον προβληματισμό σχετικά με την ακραία αντιδημοκρατική μέθοδο και τις πρακτικές, με τις οποίες το eurogroup χειρίζεται την κρίση στην ευρωζώνη και ενώ η οικονομία της Ευρώπης διέρχεται έντονο αντιπληθωριστικό κύκλο.  

Σύμφωνα με το άρθρο του J. Quatremer, λόγω των αργών διαπραγματεύσεων με τους πιστωτές και της αρνητικής κριτικής που ασκήθηκε στον Γ. Βαρουφάκη, ο Α. Τσίπρας προχώρησε σε ανασχηματισμό της ομάδας διαπραγμάτευσης. Η επόμενη «αποφασιστική» συνάντηση με το Γιούρογκρουπ ορίστηκε για τις 11 Μαΐου.

Τα πάντα διεξάγονται «κεκλεισμένων των θυρών». Οι Βρυξέλλες γνωστοποιούν ελάχιστες πληροφορίες, δηλώνουν πως ζητούν μεταρρύθμιση του Κράτους και υπογραμμίζουν πως η Αθήνα αρνείται να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας και το συνταξιοδοτικό σύστημα.

Από την ελληνική πλευρά, οι απόψεις είναι πολύ πιο ξεκάθαρες. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. κατηγορεί τις Βρυξέλλες ότι προσπαθούν να επιβάλλουν μια πολιτική λιτότητας με τη μείωση των συντάξεων, την καταστροφή της οικονομίας των νησιών, την κατάσχεση των σπιτιών των οποίων τα δάνεια έχουν πάψει να αποπληρώνονται, ενώ την ίδια στιγμή αρνούνται την αύξηση του κατώτατου μισθού.

Ο Τσακαλώτος, επικεφαλής πλέον των διαπραγματεύσεων με την Ευρωζώνη, κατηγορεί τους πιστωτές ότι, με την εξάντληση της ρευστότητας της Ελλάδας, προσπαθούν να οδηγήσουν τη χώρα σε περαιτέρω συμβιβασμούς.

Στο σημείο αυτό ο αρθρογράφος τονίζει πως «οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο μερών θα πρέπει να βγουν από την αδιαφάνεια που αμαυρώνει την εικόνα της Ευρώπης ιδιαίτερα μέσα στην Ελλάδα, Γιατί η ευρωζώνη δεν δημοσιεύει την ακριβή λίστα των μεταρρυθμίσεων που απαιτεί μαζί με το ΔΝΤ και από την άλλη αυτά που προτείνει η Ελληνική Κυβέρνηση; Αυτό θα επέτρεπε στο καθένα να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα για την ουσία των διαπραγματεύσεων και τα συγκεκριμένα μέτρα που ζητούνται, με ποιες προθεσμίες και για ποιο λόγο.

Το ίδιο για τις συντάξεις (πρόκειται για μείωσή τους παρά το ότι έχουν μειωθεί ήδη κατά 30% ή για παράταση του ορίου συνταξιοδότησης, με ποιο όριο και γιατί;) το ίδιο και για το ΦΠΑ ή τη μεταρρύθμιση του κράτους».

Καταλήγοντας σημειώνει ότι μέσα σε μια δημοκρατία «η εκπόνηση των οικονομικών και δημοσιονομικών πολιτικών πρέπει να έχει διαφάνεια».

Το Ευρωκοινοβούλιο για Ελλάδα:

Έκθεση-κόλαφος

για την πολιτική χειρισμού της κρίσης  

Του Χρήστου ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

Χρόνια τώρα ζούμε την Ελλάδα της κρίσης! Με επίκεντρο την επιλογή της σκληρής δημοσιονομικής περιστολής, ως προτιμητέας μεθόδου χειρισμού της κρίσης, και με φορέα επιτήρησης την περίφημη «τρόικα».

Οι εξελίξεις αυτές, για πρώτη φορά από το 2010, εξετέθησαν και συζητήθηκαν διεξοδικότατα στο πλαίσιο πρωτοβουλίας που ανέλαβε το κατά τεκμήριο δημοκρατικότερο πολιτικό όργανο της ΕΕ, το ευρωκοινοβούλιο (ΕΚ). Οι απόψεις του ΕΚ έχουν αυτονόητα μεγάλη σημασία, ως εργαλείο κατανόησης της πραγματικότητας, μακράν των τρεχουσών πολιτικών σκοπιμοτήτων, που σχεδιάζονται, οργανώνονται και δρουν επί άλλου πεδίου αναγκών.   

 

HΈκθεση του ΕΚ, μετά από μακρά περίοδο έντονων εργασιών, υπερψηφίστηκε τελικά (με μεγάλη πλειοψηφία) από την Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου την Πέμπτη 13 Μαρτίου. Τίτλος του κειμένου ήταν: «Ρόλος και εργασίες της Τρόικας όσον αφορά τις χώρες της ζώνης του ευρώ που έχουν υπαχθεί σε πρόγραμμα προσαρμογής - Ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 13ης Μαρτίου 2014 σχετικά με τη διερευνητική έκθεση για τον ρόλο και τις εργασίες της Τρόικας (ΕΚΤ, Επιτροπή και ΔΝΤ) όσον αφορά τις χώρες της ζώνης του ευρώ που έχουν υπαχθεί σε πρόγραμμα προσαρμογής».

Η επικαιρότητα δεν επέτρεψε να φτάσει η εν λόγω Έκθεση στις ενημερωτικές προσλαμβάνουσες των Ελλήνων. Τούτο οφείλεται στο ότι η Έκθεση καταψηφίστηκε από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και τη Νέα Δημοκρατία, ενώ το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον να την διακινήσει προς ενημέρωση των πολιτών, απασχολημένο ίσως πλήρως με την προϊούσα αποσύνθεσή του αλλά και την αφιέρωση της εναπομένουσας (μικρής) πολιτικής του ενέργειας να «αποδείξει» ότι η σημερινή ηγεσία του είχε και έχει δίκιο σε όλα.      

(Όποιος ενδιαφέρεται για το πλήρες κείμενο της Έκθεσης, ας το αναζητήσει στα ελληνικά στο link: όλο το κείμενο της Έκθεσης στα ελληνικά)

 

Σταχυολογώ βασικά σημεία:

(Το ΕΚ)

- • λαμβάνοντας υπόψη ότι η χρηματοπιστωτική κρίση έχει επιφέρει οικονομική και κοινωνική κρίση • λαμβάνοντας υπόψη ότι η οικονομική κατάσταση και οι πρόσφατες εξελίξεις σε ορισμένα κράτη-μέλη είχαν σοβαρές και πρωτοφανείς αρνητικές επιπτώσεις όσον αφορά την ποσότητα και ποιότητα της απασχόλησης, την πρόσβαση στην πίστη (σ.σ. εννοεί τη νομισματοπιστωτική), τα επίπεδα εισοδήματος, την κοινωνική προστασία και τα πρότυπα υγείας και ασφάλειας, και ότι συνεπώς υπάρχει αναμφισβήτητη οικονομική και κοινωνική δυσπραγία • λαμβάνοντας υπόψη ότι αυτές οι αρνητικές επιπτώσεις θα μπορούσαν να είναι σαφώς χειρότερες χωρίς τη χρηματοδοτική συνδρομή ΕΕ-ΔΝΤ και ότι η δράση σε ευρωπαϊκό επίπεδο έχει συμβάλει ώστε να αποσοβηθεί μια περαιτέρω επιδείνωση της κατάστασης…

- • επισημαίνει ότι η πρόσφατη χρηματοπιστωτική, οικονομική και τραπεζική κρίση είναι η σοβαρότερη κρίση που παρατηρήθηκε μετά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο • αναγνωρίζει ότι, εάν δεν είχε αναληφθεί δράση σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η κρίση θα μπορούσε να είχε ακόμα σοβαρότερες επιπτώσεις • σημειώνει εν προκειμένω ότι ο πρώην πρόεδρος της ΕΚΤ Jean-Claude Trichet επισήμανε σε μια δημόσια ακρόαση τον φόβο του πως, εάν δεν αναλαμβανόταν άμεση και αποφασιστική δράση, η κρίση δημόσιου χρέους μπορεί να είχε πυροδοτήσει μια κρίση ανάλογη της Μεγάλης Κρίσης του 1929…

- • επισημαίνει ότι, πριν από την έναρξη του προγράμματος συνδρομής ΕΕ-ΔΝΤ, το οποίο δρομολογήθηκε την άνοιξη του 2010, υπήρχε ένας διττός φόβος που αφορούσε την «αφερεγγυότητα» και τη «μη βιωσιμότητα» των δημόσιων οικονομικών της Ελλάδας ως αποτέλεσμα της συνεχώς μειούμενης ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας και του μακροχρόνιου δημοσιονομικού εκτροχιασμού, λόγω της χαμηλής πραγματικής είσπραξης φόρου εταιρειών, με το δημόσιο έλλειμμα να αγγίζει το 15,7% του ΑΕΠ το 2009, έναντι -6,5% το 2007, και τον λόγο δημόσιου χρέους προς ΑΕΠ να συνεχίζει την ανοδική πορεία του από το 2003, όταν είχε διαμορφωθεί στο 97,4%, αγγίζοντας το 129,7% το 2009 και το 156,9% το 2012 • είναι της γνώμης ότι η προβληματική κατάσταση της Ελλάδας οφειλόταν και στη στατιστική λαθροχειρία κατά τα έτη που προηγήθηκαν της κατάρτισης του προγράμματος· χαιρετίζει την αποφασιστική δράση της ελληνικής κυβέρνησης για επείγουσα και αποτελεσματική αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων, συμπεριλαμβανομένης της ίδρυσης της ανεξάρτητης Ελληνικής Στατιστικής Αρχής τον Μάρτιο του 2010 • σημειώνει ότι η βαθμιαία αποκάλυψη της στατιστικής λαθροχειρίας στην Ελλάδα είχε αντίκτυπο στην ανάγκη αναπροσαρμογής των πολλαπλασιαστών, των προγνώσεων και των προτεινόμενων μέτρων • υπενθυμίζει ότι, λόγω της επιμονής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η Eurostat (η στατιστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης) είναι πλέον επιφορτισμένη με τις εξουσίες και τα μέσα για την παροχή ενός στέρεου συνόλου αξιόπιστων και αντικειμενικών στατιστικών στοιχείων…

- • επισημαίνει ότι η Ελλάδα εισήλθε σε περίοδο ύφεσης το τέταρτο τρίμηνο του 2008 • σημειώνει ότι συνέπεια των έξι τριμήνων αρνητικού ρυθμού ανάπτυξης του ΑΕΠ που βίωσε η χώρα ήταν η ενεργοποίηση, κατά το έβδομο, του προγράμματος συνδρομής • σημειώνει ότι υπάρχει στενή συσχέτιση μεταξύ, αφενός, των επιπτώσεων της χρηματοπιστωτικής κρίσης και της αύξησης του δημόσιου χρέους και, αφετέρου, της αύξησης του εθνικού χρέους και της οικονομικής κάμψης, δεδομένου ότι το δημόσιο χρέος είχε αυξηθεί από 254,7 δισεκατομμύρια ευρώ στο τέλος του τρίτου τριμήνου του 2008 σε 314,1 δισεκατομμύρια ευρώ στο τέλος του δεύτερου τριμήνου του 2010…

- • σημειώνει ότι, ύστερα από την αίτηση της ελληνικής κυβέρνησης για χρηματοδοτική συνδρομή τον Απρίλιο του 2010, οι αγορές άρχισαν να επανεκτιμούν τα θεμελιώδη οικονομικά δεδομένα και τη φερεγγυότητα άλλων κρατών-μελών της ζώνης του ευρώ και, στη συνέχεια, οι εντάσεις σχετικά με τα πορτογαλικά κρατικά ομόλογα οδήγησε γρήγορα το κόστος αναχρηματοδότησης της Πορτογαλίας σε μη βιώσιμα επίπεδα…

- • επισημαίνει ότι τα οικονομικά στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν αρχικά από την κυβέρνηση κατά τις διαπραγματεύσεις χρειάστηκε να αναθεωρηθούν…

- • επισημαίνει ότι η πρώτη συμφωνία του Μαΐου 2010 δεν περιλάμβανε διατάξεις για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, αν και είχε προταθεί από το ΔΝΤ, το οποίο, σύμφωνα με τη συνήθη πρακτική του, θα προτιμούσε μια έγκαιρη αναδιάρθρωση του χρέους • υπενθυμίζει την απροθυμία της ΕΚΤ να εξετάσει οιαδήποτε μορφή αναδιάρθρωσης του χρέους το 2010 και το 2011 με το σκεπτικό ότι αυτό θα προκαλούσε μετάδοση των επιπτώσεων της κρίσης σε άλλα κράτη-μέλη, καθώς και την άρνησή της να συμμετάσχει στην αναδιάρθρωση που συμφωνήθηκε τον Φεβρουάριο του 2012 • επισημαίνει ότι, τον Νοέμβριο του 2010, η Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδας συνέβαλε στην εντατικοποίηση της αναταραχής στην αγορά, προειδοποιώντας δημόσια τους επενδυτές ότι οι πράξεις στήριξης ρευστότητας της ΕΚΤ δεν μπορούσαν πλέον να θεωρούνται δεδομένες στην περίπτωση του ελληνικού δημόσιου χρέους • επισημαίνει ακόμη ότι η δέσμευση των κρατών-μελών ότι οι τράπεζές τους θα διατηρούσαν τα ανοίγματά τους στις ελληνικές αγορές ομολόγων δεν τηρήθηκε…

- • διαπιστώνει ότι η ΕΕ και οι διεθνείς οργανισμοί βρέθηκαν απροετοίμαστοι για μια μεγάλης εμβέλειας κρίση δημόσιου χρέους καθώς και για τις ποικίλες εστίες και επιπτώσεις της εντός της ζώνης του ευρώ, που οφείλονται, μεταξύ άλλων, στη μεγαλύτερη χρηματοπιστωτική κρίση από το 1929 • εκφράζει την απογοήτευσή του για την απουσία κατάλληλης νομικής βάσης για την αντιμετώπιση μιας τέτοιας κρίσης • αναγνωρίζει τις προσπάθειες που καταβλήθηκαν για ταχεία και αποφασιστική αντίδραση, αλλά εκφράζει τη λύπη του για το γεγονός ότι το Συμβούλιο αρνήθηκε συστηματικά να επεξεργαστεί μια μακροπρόθεσμη, ολοκληρωμένη και συστημική προσέγγιση • εκφράζει τη λύπη του για το γεγονός ότι τα διαρθρωτικά ταμεία της ΕΕ και οι ενωσιακές πολιτικές που αποσκοπούν στη μακροπρόθεσμη οικονομική σύγκλιση εντός της Ένωσης δεν έχουν αποφέρει απτά αποτελέσματα…

- • αναγνωρίζει, παρ’ όλα τα ανωτέρω, ότι η τεράστια πρόκληση την οποία αντιμετώπισε η Τρόικα καθώς εντεινόταν η κρίση ήταν πρωτοφανής, κάτι που οφείλεται μεταξύ άλλων στην κακή κατάσταση των δημόσιων οικονομικών, στην ανάγκη για διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις σε ορισμένα κράτη-μέλη, στην ανεπάρκεια του ρυθμιστικού πλαισίου για τις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο, στις μεγάλες μακροοικονομικές ανισορροπίες που σωρεύονταν επί πολλά χρόνια, καθώς επίσης στις αποτυχίες σε επίπεδο πολιτικής και σε θεσμικό επίπεδο και στο γεγονός ότι τα περισσότερα παραδοσιακά μακροοικονομικά εργαλεία, όπως η δημοσιονομική πολιτική ή η εξωτερική υποτίμηση, δεν ήταν διαθέσιμα εξαιτίας των περιορισμών της νομισματικής ένωσης και του ανολοκλήρωτου χαρακτήρα της ζώνης του ευρώ • επισημαίνει ακόμη τη σημαντική πίεση χρόνου που οφειλόταν εν μέρει στο ότι οι αιτήσεις χρηματοδοτικής συνδρομής υποβλήθηκαν κατά κανόνα σε μια στιγμή κατά την οποία οι χώρες βρίσκονταν ήδη κοντά στη χρεοκοπία και είχαν χάσει την πρόσβαση στις αγορές, ενώ επίσης χρειαζόταν να ξεπεραστούν νομικά εμπόδια, ο φόβος αποσύνθεσης της ζώνης του ευρώ ήταν υπαρκτός, υπήρχε εξόφθαλμη ανάγκη να επιτευχθούν πολιτικές συμφωνίες και να ληφθούν αποφάσεις για μεταρρυθμίσεις, η παγκόσμια οικονομία βρισκόταν σε σοβαρή κάμψη και ορισμένες χώρες που θα συνεισέφεραν στη χρηματοδοτική συνδρομή γνώριζαν ανησυχητική αύξηση του δικού τους δημόσιου και ιδιωτικού χρέους…

- • εκφράζει ικανοποίηση για το γεγονός ότι η χρηματοδοτική συνδρομή πέτυχε βραχυπρόθεσμα τον στόχο της αποφυγής μιας ανεξέλεγκτης αδυναμίας εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους που θα επέφερε εξαιρετικά σοβαρές οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις, οι οποίες πιθανώς θα ήταν χειρότερες από τις σημερινές, καθώς και δευτερογενείς συνέπειες ανυπολόγιστου μεγέθους για άλλες χώρες, και, ενδεχομένως, την αναγκαστική έξοδο χωρών από τη ζώνη του ευρώ • επισημαίνει, ωστόσο, ότι δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί μακροπρόθεσμα • σημειώνει επίσης ότι η χρηματοδοτική συνδρομή και το πρόγραμμα προσαρμογής στην Ελλάδα δεν απέτρεψε ούτε μια εύτακτη χρεοκοπία ούτε τη μετάδοση επιπτώσεων της κρίσης σε άλλα κράτη-μέλη, και ότι η εμπιστοσύνη της αγοράς αποκαταστάθηκε και η προσαύξηση επιτοκίων (σπρεντ) του δημόσιου χρέους άρχισε να μειώνεται μόνο όταν η ΕΚΤ συμπλήρωσε τις δράσεις που είχαν ήδη αναληφθεί με το πρόγραμμα των οριστικών νομισματικών συναλλαγών (Outright Monetary Transactions, OMT) τον Αύγουστο του 2012 • εκφράζει τη λύπη του για την οικονομική και κοινωνική κάμψη που έγινε εμφανής όταν τέθηκαν σε εφαρμογή οι δημοσιονομικές και μακροοικονομικές διορθώσεις •  σημειώνει ότι οι οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις θα ήταν χειρότερες χωρίς τη χρηματοδοτική και τεχνική συνδρομή ΕΕ-ΔΝΤ…

Χρειάζονται άλλα στοιχεία για να τεκμηριωθεί η αποτυχία του προγράμματος στην Ελλάδα;...

Πώς κατανεμήθηκαν

τα βάρη της διάσωσης

στην Ελλάδα της κρίσης

Οι φτωχοί επιβαρύνθηκαν συντριπτικά περισσότερο από τους πλουσίους

Ολόκληρη η μελέτη στο https://drive.google.com/…/0B6Sn_Yo-AhH2bEJMMXdpRlBtbTA/view

Αναπόφευκτη σύγκριση!

Του Χρήστου ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

Τον άνθρωπο με τις παρακάτω δραστηριότητες και δράσεις (μικρή αναφορά), ορδές ανευθύνων κατήγγειλαν περίπου ως προδότη:
- καθ' όλη τη διάρκεια της δικτατορίας (1967-1974) συνεργαζόταν τακτικά με την ελληνική εκπομπή της Deutsche Welle καταγγέλλοντας το καθεστώς των Συνταγματαρχών,
- πρωταγωνίστησε σε όλες τις προσπάθειες επίλυσης του μεσανατολικού ζητήματος με κορυφαίο γεγονός την επιτυχή διαμεσολάβησή του για την ασφαλή αποχώρηση των εγκλωβισμένων μαχητών της παλαιστινιακής αντίστασης και του ίδιου του Αραφάτ με ελληνικά πλοία από την Τρίπολη του Λιβάνου (1983),
- την τριετία 1993-96 υπήρξε σημαντική η συμβολή του στην έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Κυπριακής Δημοκρατίας, ιδιαίτερα στο καθοριστικό για την ένταξη της Συμβούλιο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) στο Έσσεν,
- υπέγραψε την Ενδιάμεση Συμφωνία με την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (13 Σεπτεμβρίου 1995), στην οποία η πΓΔΜ (Σκόπια) υποχρεώθηκε να αλλάξει τη σημαία της μετά το ελληνικό εμπάργκο,
- με δική του πρωτοβουλία πραγματοποιήθηκε η πρώτη διαβαλκανική διάσκεψη Υπουργών Εξωτερικών στο Βελιγράδι (1988), όπου πέτυχε την έναρξη συνομιλιών με τη Βουλγαρία και την τότε ΕΣΣΔ για τον πετρελαιαγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη,
- υποστήριξε με αμείωτο ενδιαφέρον κάθε θετικό βήμα προς την κατεύθυνση της ύφεσης της ειρήνης και του αφοπλισμού. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσονται: Η “πρωτοβουλία των έξι” για την ειρήνη και τον αφοπλισμό (Αλφονσίν, Ντελαντρίντ, Νυερέρε, Πάλμε, Γκάντι, Παπανδρέου). Η συμμετοχή στη Διάσκεψη για τον αφοπλισμό και την ειρήνη στην Ευρώπη, στη Διάσκεψη για την κατάργηση των χημικών όπλων, οι προτάσεις για τη δημιουργία αποπυρηνικής ζώνης στα Βαλκάνια, η προώθηση της ιδέας για τη μετατροπή της Μεσογείου σε θάλασσα ειρήνης και συνεργασίας. Υπήρξε εμπνευστής της τριμερούς Διάσκεψης συνεργασίας Ελλάδος-Βουλγαρίας-Ρουμανίας (JANNINA 1) και ένθερμος υποστηρικτής της Διάσκεψης των παρευξεινίων χωρών, της οποίας διατέλεσε και πρόεδρος επί σειρά ετών. Την περίοδο 1997-2003 διετέλεσε Πρόεδρος της επιτροπής της Ελληνικής Βουλής για τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη.

Αυτόν τον άνθρωπο αντικαθιστά, με πρόταση Τσίπρα, …ο κ. Προκόπης Παυλόπουλος.
Εύχομαι στον νέο Πρόεδρο με την καρδιά μου να πετύχει.

Αλλά οι συγκρίσεις αναπόφευκτες…

(Τρίτη, 17-2-15)

Η συμφωνία με τους ευρωπαίους δανειστές και η κύρωσή της από την ελληνική Βουλή

Eurogroup και ελληνική Βουλή

Του Χρήστου ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

Επειδή διαβάζω σχετικά σχόλια…

Ερώτημα: Τί ακριβώς θα κληθεί να ψηφίσει η Βουλή σχετικά με την τελευταία συμφωνία του eurogroup που αφορά στην Ελλάδα; Υπάρχει κάποια σύμβαση που πρέπει να κυρωθεί, ή όχι; Διότι, εξ όσων γνωρίζω, κανένα άλλο κείμενο δεν υπάρχει, πέραν της απόφασης του eurogroup, που ελήφθη κατόπιν του λεγόμενου e-mail Βαρουφάκη! Επομένως, η Βουλή, εάν εψήφιζε, θα εκαλείτο να πράξει τί; Να εγκρίνει την απόφαση του eurogroup ή το e-mail Βαρουφάκη;

Τούτων δοθέντων, θεωρώ ορθή την άποψη ότι δεν υπάρχει τίποτα που χρειάζεται να ψηφίσει η ελληνική Βουλή, πέραν των επί μέρους νομοσχεδίων που περιλαμβάνονται στο e-mail Βαρουφάκη!

Γιατί ψηφίζουν τα άλλα κοινοβούλια; Δεν το γνωρίζω και σε καμιά περίπτωση το τί πράττουν εκείνα δεν συμπαρασύρει σε ανάλογη υποχρέωση την ελληνική Βουλή. Άλλωστε, δεν ψηφίζουν όλα! Η ολλανδική Βουλή, φερ’ ειπείν, ήδη ανακοίνωσε ότι δεν θα διεξαχθεί ψηφοφορία επ’ αυτού.

Τα λέγω αυτά, διότι ήδη ξεκίνησε μεγάλη συζήτηση για αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις της κυβέρνησης, σε μια προσπάθεια να παραλληλιστεί η απαράδεκτη πρακτική των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου της απελθούσας κυβέρνησης, με …τη μη ψήφιση από τη Βουλή κάποιου «πράγματος» σχετικά με την τελευταία απόφαση του eurogroup.
Όμως, πρέπει να είμαστε διπλά προσεκτικοί όταν μιλάμε για τη Δημοκρατία μας! Τέτοιες ανεκδιήγητες ταυτίσεις, σαν την παραπάνω για να ικανοποιηθούν κομματικοί εγωισμοί, είναι μέγα σφάλμα! Και πρέπει να αποφεύγονται! Εκτός κι αν κάποιοι βιάζονται να αποδείξουν ότι το μνημόνιο με τους ευρωπαίους δεν λήγει στις 28 Φεβρουαρίου, όπως προβλέπεται στη σχετική συμφωνία, αλλά για κάποιον απροσδιόριστο λόγο έχει παραταθεί… (Ενώ η αλήθεια μαρτυρεί πως ό,τι είναι να γίνει σχετικά με τις σχέσεις Ελλάδας πιστωτών της από τούδε και στο εξής θα συζητηθεί σε 4 μήνες από σήμερα).

Ασφαλώς η κυβέρνηση εκμεταλλεύεται πολιτικά τη μη ανάγκη διεξαγωγής ψηφοφορίας στο κοινοβούλιο, για να αποφύγει προβλήματα που αναδύονται από τις εσωκομματικές αντιδράσεις σχετικά με την απόφαση του eurogroup! Αυτό είναι μια πολιτική διαπίστωση που ορθότατα γίνεται απ’ όποιους συμφωνούν μ’ αυτήν την εκτίμηση (κι εγώ ανάμεσά τους). Αλλά άλλο αυτό και άλλο βαρύγδουπες συζητήσεις περί θεσμών από παρατάξεις και πρόσωπα που ανέχτηκαν την ανεπίτρεπτη τακτική των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου!

Έτσι!

Πέμπτη, 26/2/2015

Πλούτος και νεο-Έλληνες

Ζούμε πλουσιότερα απ' όσο μπορούμε;

Του Χρήστου ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

Ηγερμανική άποψη, ούτε λίγο-ούτε πολύ, είναι ότι οι Έλληνες εξακολουθούμε να ζούμε πλουσιότερα απ’ όσο μπορούμε… Πιο σκληρά, θα έλεγαν ότι «…οι Έλληνες ξοδεύουν περισσότερα απ’ όσα παράγουν…», κλισέ που παρεπιδημεί εν μέρει και εις τα καθ’ ημάς.

 Η διαπίστωση είναι αληθής! Η παραγωγική βάση της ελληνικής οικονομίας και οι υποδομές της δημιουργούν και διαθέτουν λιγότερα από τις χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας.

 Κάπως έτσι, άλλωστε, το έλλειμμά μας απογειώθηκε σε μη διαχειρίσιμα επίπεδα, με συνέπεια την άδηλη πτώχευση της χώρας μας και το αδιέξοδο εξασφάλισης πιστώσεων που θα μπορούσαν να αποκρούσουν τις συνέπειες της κρίσης των αγορών…

 

Ωστόσο, εάν κριτήριο αποτίμησης του πόσο μπορεί να ξοδεύει κάθε χώρα για να αποφύγει ενδεχόμενες δημοσιονομικές περιπέτειες, είναι οι δαπάνες της να μην υπερβαίνουν ό,τι παράγει, τότε δεν υπάρχει χώρα του δυτικού κόσμου που να μην έχει «αμαρτήσει»!

 Έτσι, σήμερα βρισκόμαστε στο σημείο το συσσωρευμένο χρέος της οικονομίας των χωρών της λεγόμενης Δύσης, προφανώς να μην μπορεί  να εξυπηρετηθεί, άνευ της θετικής αξιολόγησης των φερώνυμων «οίκων». Απολύτως αποκαλυπτική είναι η περίπτωση των Η.Π.Α., οι οποίες χωρίς δεξιοτεχνικούς πολιτικούς χειρισμούς στο εσωτερικό τους, θα είχαν ...χρεοκοπήσει επισήμως!

 

Κι εδώ φτάνουμε στην μέθοδο, που εκατέρωθεν των ακτών του Ατλαντικού, εφαρμόζουν οι σύγχρονες μητροπόλεις του καπιταλισμού για να χειριστούν την κρίση:

 - Οι Η.Π.Α., ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες του παραδεδεγμένου καπιταλιστικού manual, έκοβαν -μέχρι πρότινος τουλάχιστον- πληθωριστικό δολάριο, για να αποπληρώνουν τις διεθνείς οφειλές τους και να χρηματοδοτούν με κεφάλαια την ανάπτυξή τους.

 - Η Ευρωπαϊκή Ένωση, αντιθέτως, επέλεξε (και ακόμη επιμένει σ’ αυτό) σε περιοριστικές πολιτικές, διατηρώντας παράλληλα το «σκληρό» ευρώ.

 Έχουν περάσει 6 χρόνια από την πρώτη εκδήλωση της μεγαλύτερης διεθνούς οικονομικής κρίσης από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Και αποτελέσματα δείχνουν ότι οι Η.Π.Α., εύκολα ή δύσκολα (με όρους εσωτερικών πολιτικών  διακανονισμών) έχουν μια οικονομία που αναπτύσσεται, ενώ αντιθέτως οι ευρωπαίοι αγκομαχούν. Και επειδή αγκομαχούν έχουν αρχίσει να ταλανίζονται από σοβαρά προβλήματα συνοχής!

 Μ’ άλλα λόγια, ανεξαρτήτως των «δημοκρατικών τύπων» που φαίνεται να τηρούνται κατά τις διαδικασίες λήψης των ευρωπαϊκών αποφάσεων, στη Γηραιά Ήπειρο εμπεδώνεται ένα διαρκώς διευρυνόμενο έλλειμμα πολιτικής εκπροσώπησης των πληθυσμών της. Ιδίως αυτών του Νότου. Κι αυτό, είναι ένα στοιχείο που μόνον απαισιοδοξία παράγει, ιδίως εν όψει και των ευρωεκλογών.

 

Ως προς την Ελλάδα, τώρα, προκαλούν απορία και ερωτηματικά γιατί εν μέσω της κρίσης επιμένουν οι ηγέτες της Ευρώπης αντί να δουν το γενικό πρόβλημα της Ευρώπης και του μέλλοντος του ευρώ εστιάζουν στα ψεύτικα στοιχεία, με τα οποία τροφοδοτούσε η Ελλάδα τη Eurostatτην περίοδο ένταξης της χώρας στην ΟΝΕ και στο ότι οι Έλληνες διάγουν πολυτελή βίο, τον οποίο δεν μπορούν να έχουν!

 Και οι δύο αυτές θέσεις είναι εξαιρετικά απλουστευτικές και δεν απαντούν στο σοβαρό ζήτημα τόσο της βιαστικής προώθησης του ενιαίου νομίσματος όσο και γιατί καθυστερούν σήμερα οι απαραίτητες ενέργειες ώστε να προχωρήσει το «όραμα» της ευρωπαϊκής ενοποίησης.                         

 Ας δούμε εδώ και το παράδειγμα της γειτονικής Ιταλίας. Η Ιταλία είναι μια χώρα με μεγάλη και εκτεταμένη παραγωγική βάση και βρίσκεται εν μέσω αλλεπάλληλων πολιτικών κρίσεων. Υποφέρει κι αυτή εξίσου έντονα από ανάλογα προβλήματα μεγάλου εξωτερικού χρέους. Όμως, η χώρα δεν πιέζεται μέχρις ασφυξίας για να λάβει δημοσιονομικά μέτρα, ανάλογης ή τουλάχιστον σχετικής έντασης με τα μέτρα που λαμβάνονται στην Ελλάδα.

 

Μάλλον αυτό που συμβαίνει αυτή την ώρα στο κοινό ευρωπαϊκό μας «σπίτι» είναι μια διαδικασία ανακατανομής του αθροιστικώς παραγόμενου ευρωπαϊκού πλούτου, αλλά με τρόπο που από τα ίδια τα πράγματα αποδεικνύεται ότι ευνοεί τους οικονομικά ισχυρότερους.

 Η Ελλάδα είναι χώρα που υπολείπεται αισθητά του ευρωπαϊκού μέσου όρου στο κατά κεφαλήν εισόδημα. Επομένως, εξ αρχής ήταν γνωστό σ’ όλους ότι θα ξόδευε περισσότερα απ’ όσα θα παρήγαγε, με σχετική πρόβλεψη στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών συνθηκών για κάλυψη των πρόσθετων δαπανών της, ένεκα της ένταξης στο ευρώ, από εισροές κεφαλαίων προερχομένων από τις πλουσιότερες χώρες. Εισροές, οι οποίες προβλέπονται ρητώς από το ευρωπαϊκό δίκαιο και αιτιολογούνται ως αναγκαίο μέτρο για το «κλείσιμο της ψαλίδας» της διαφοράς εισοδήματος μεταξύ πλουσίων και φτωχών ευρωπαίων. Είναι, ακριβώς, το πλαίσιο πολιτικής που υπάρχει για την προαγωγή της ευρωπαϊκής ενοποίησης!

 Η Ελλάδα, πράγματι, υπερέβη (και κακώς) πριν την  εκδήλωση της κρίσης χρέους τα επίπεδα ανεκτής χρηματοδότησης της οικονομίας της. Υπήρξε υπερδανεισμός. Αλλά αυτό δεν έγινε στο κενό. Σε μεγάλο βαθμό έγινε στο πλαίσιο συγκεκριμένων ευρωπαϊκών κανόνων πολιτικής συνύπαρξης των χωρών-μελών.

 Από την άλλη το περιορισμένο οικονομικό μέγεθος της χώρας μας, ως ποσοστό επί του συνολικού ευρωπαϊκού ΑΕΠ, δεν δικαιώνει την υπερβολική άποψη ότι η Ελλάδα είναι αιτία της κρίσης και είναι αυτή που ευθύνεται για την έκτασή της.

 Σήμερα, πρακτικά, οι ευρωπαίοι εταίροι της Ελλάδας (αν και έχουν συμβάλλει στην εξυπηρέτηση αποπληρωμών του ελληνικού χρέους), εμφανίζονται απρόθυμοι να χρηματοδοτήσουν την ανάνηψη της ελληνικής οικονομίας.

Όμως, αν αυτή είναι η βασική στρατηγική τους τότε καταργείται η συστατική για την Ευρωπαϊκή Ένωση αρχή της αλληλεγγύης.

 

Απ' αυτήν την άποψη η μικρή Ελλάδα αναδεικνύεται σε σύμβολο εδραίωσης του πλανώμενου πάνω από την Ευρώπη και βαθμιαία ενισχυόμενου ευρωσκεπτικισμού. Και ακόμα περισσότερο αναδεικνύεται και ως κεντρικό πεδίο μάχης για την ανάσχεση του ευρωσκεπτικισμού που μπορεί να γίνει μόνο με την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας.

(Αναρτήθηκε στο facebook στις 12 Απριλίου 2014)

Ο ελάχιστος κόσμος του μικρονοϊκού δογματισμού

ή, …μια ζωή σκιαμαχία

(Μια αναφορά για λίγους αλλά προς όλους)

Του Χρήστου ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

(σ.σ.: Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε ένα περίπου μήνα πριν τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015) 

Ξύπνησα αυτό το πρωί και …αίφνης, ήμουν πλέον ένας …απατεώνας! Ένα, περίπου, κατάπτυστο και οπωσδήποτε μισητό πρόσωπο είμαι πια, επειδή δεν έχω αναγνωρίσει στον Σαμαρά τις θετικές πλευρές του έργου του (και, άντε αν το έκανα- θα μου εδίδετο ανοιχτοχέρικα και η δυνατότητα να πω και κάποιαν άσχημη στιγμή των ημερών του «για ξεκάρφωμα»). Κι όλ’ αυτά, στο πλαίσιο μιας αποδιδόμενης σε μένα τακτικής, ούτως ώστε σκοπίμως να αποφύγω την υποχρέωσή μου να πάρω ξεκάθαρη θέση απέναντι στις εξελίξεις. Αυτό μου καταμαρτυρείται!

Μάλιστα, είμαι πλέον τόσο μεγάλος απατεώνας, ώστε να τοποθετούμαι σε δεινότερη θέση από τους Παπαδημουλοσταθάκηδες και τους Μηλιοβούτσηδες! (Σημ. προς τους δογματικούς απογόνους του παραδοσιακού κομμουνισμού: παιδιά, θυμάστε τους «Πηλιογούσηδες»; Ρε πώς η γλώσσα ξεσκεπάζει αμείλικτα και τις πιο φτιασιδωμένες πολιτικές ξετσιπωσιές και τις εντυπωσιακότερες κωλοτούμπες!!! Εσείς, παιδιά, πρώην μέλη της ΚΝΕ, που κάνατε τις διακοπές της νιότης του βίου σας στην ορθόδοξη κομμουνιστική νεολαία, σίγουρα ξέρετε για τί μιλώ! Εσάς, που σας πήρε στην αγκαλιά του ο «γιάπις της γωνίας» (του τετραγώνου της οικίας σας) του 1996 και σας πήγε ταξίδι στο όνειρο του νεο-φιλελευθερισμού των ΕΛΔΕ, θυμάστε άραγε τίποτα απ’ τα παλιά; Σεις, που σας διάλεξε με ύμνους στεντόριους η εύπορη τάξη, για να υπερασπιστείτε τα συμφέροντά της! Και το κάνετε με τόση αυταπάρνηση, ώστε σήμερα να μη χρειάζεται να δράσει η ίδια η εύπορη τάξη: έχει τόσο μεγάλο απόθεμα εκπροσώπων από την ομάδα σας στο κελάρι της, που μπορεί να φύγει ήσυχη για χειμερινές διακοπές στο Mont Blanc. Εσείς, που -τότε, εκείνα τα χρόνια- τους μη δογματικούς κομμουνιστές του αριστερού χώρου «ρεβιζιονιστές» τους ανεβάζατε και «οππουρτουνιστές» τους κατεβάζατε! Το θυμάστε; Ε, ξανά ως «τυχοδιώκτες» τους βλέπετε! Ασχέτως που σήμερα είναι πια «οππορτούνες» της αριστεράς», ενώ τότε ήταν «της δεξιάς». Ίδιοι χαρακτηρισμοί, από τα ίδια πρόσωπα, για το ίδιο πολιτικό ατόπημα: τον ανίκητο δογματισμό, που μόνο με τον μικρονοϊσμό θα μπορούσε να ανταγωνιστεί σε στατικότητα θέασης του κόσμου και των ανθρώπων).

Πώς να υπερασπιστώ τον εαυτό μου, μέσα σε τόση μικρότητα; Πώς να δωσω τη μάχη για να μη μείνει ούτε και ένας που να μη με θεωρεί «απατεώνα»; Τόσες και τόσες αναφορές ανήρτησα «για να πάρω θέση στις εξελίξεις»! Τι να κάνω: να τις αναρτήσω και πάλι; Όχι βέβαια!!!
Όσο επίμονα αήττητα κι αν είναι η βλακεία και ο δογματισμός, δεν θα επέτρεπα στον εαυτό μου να αφήσω να με σύρουν στην κατωφέρεια της μανικαταθλιπτικής επανάληψης, που είναι ο λόγος των δογματικών. Ο λόγος ο δικός τους ο αφόρητα κουραστικός! Ναι! Δογματικοί όλων των προελεύσεων, εσείς θα συνεχίσετε να λέτε ακούραστα τα ίδια και τα ίδια (και τα media των στημένων ειδήσεων εξ ίσου ακούραστα να αναμεταδίδουν):
- ότι φταίει μόνον το δημόσιο και οι κομματικές προσλήψεις για το δημοσιονομικό έλλειμμα, παραβλέποντας τις ασύλληπτες κερδοφορίες των ιδιωτών, που υπολογίζονται σε 170 δισ. ευρώ διαφυγή κεφαλαίων (το 65% περίπου του σημερινού σημερινού εξωτερικού χρέους μας), που στην αρχή της κρίσης την «έκαναν» από τη χώρα,
- ότι τα πρόσθετα 6 δισ. που κόστισε στα νοικοκυριά η επιμονή Σαμαρά να γίνει πρωθυπουργός, δεν «μετράει» και δεν θα έπρεπε να παράγει πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση, για να μην απειληθεί η διασωστική προσπάθεια της χώρας (λες και απλά «δεν πειράζει» και όλα θα ξεπεραστούν αν τα νοικοκυριά πληρώσουν και κάτι περισσότερο, …αλλά με τα 170 δισ. ευρώ των ιδιωτών πάντα στη σιγουριά του εξωτερικού),
- ότι το πολιτικό αίτημα της αναδιανομής των βαρών της διάσωσης (ανεξαρτήτως του πώς αυτό τίθεται και πώς διεκδικείται από την προφανώς ανεπαρκή και «ελαφρά» αντιπολίτευση), δεν είναι ένα δίκαιο και ορθό αίτημα αλλά μια λαϊκίστικη παράσταση,
- ότι ο Σαμαράς δεν είναι άλλο παρά ένας λίγο δεξιότερος ηγέτης από τη συνήθη εικόνα της εγχώριας συντηρητικής παράταξης (λες και την προτροπή προς τους πολίτες για «ανακατάληψη των πόλεών μας», που υπήρξε καίρια αιτολογική και πολιτικώς νομιμοποιητική βάση για την είσοδο των νεο-ναζιστών στη Βουλή μας, την έδωσε κάποιος άλλος και όχι ο Σαμαράς),
- ότι…, ότι…, ότι…, …πόσα «ότι» μπορώ να αραδιάσω εδώ!
Δεν χρειάζεται, όμως να πω άλλα! Σίγουρα ξέρετε τι εννοώ και για ποιους το εννοώ!...

Δεν θα ασχολιόμουν καν! Δεν αξίζει τον κόπο!
Οφείλω, όμως, να υπερασπιστώ τον εαυτό μου και μέχρις τελευταίας ρανίδος των ιδεών μου την τελευταία «αμαρτία» που μου καταλογίζουν οι «δογματικοί της μεταρρύθμισης»: Λένε, ούτε λίγο-ούτε πολύ, ότι για να μην αποκαλυφεί η ένδεια θέσεών μου και για «να μη γίνω ρεζίλι» ένεκα της φιλο-λαϊκίστικης ματιάς μου στα πράγματα, ξεμπερδεύω μ’ ένα «ο φασίστας ο Μπαλτάκος» και τελειώσαμε!...
Ναι! Αυτήν την ακραία ανέντιμη αναφορά κάνουν στις προθέσεις μου και στο περιεχόμενο όσων έχω υποστηρίξει.
Μ’ άλλα λόγια, όσα εγώ κατεβατά «ανέβασα» σε τούτον εδώ τον τοίχο για το έγκλημα κατά της δημοκρατίας μας που εκτέλεσε εν ψυχρώ ο Αντώνης Σαμαράς μετά του Μπλατάκου, δεν ήταν παρά τα προσχήματα της αδυναμίας μου να τεκμηριώσω τις απόψεις μου! Αυτό εννοούν!
Τόσο χαμηλά έπεσαν για να μην ηττηθούν στη σκιαμαχία που εξ αρχής έδιναν με τον εαυτό τους, επειδή «πήραν τη ζωή τους λάθος» και -παρά ταύτα- «δεν άλλαξαν ζωή», ευελπιστώντας ανοήτως πως θα αρκούσε ότι άλλαξαν μόνον τους «τίτλους τέλους».

Τους συγχωρώ, παρ’ όλ’ αυτά! Αυτο-τιμωρούνται σκληρότατα, επιμένοντας στο δογματισμό των μεταρρυθμίσεων, που συνιστά το σωσίβιο της αυτοεπιβεβαίωσής τους. Εδώ βρήκαν το μονομελές κοινό που σ’ όλον τον βίο τους αναζητούσαν αλλά ποτέ δεν αξιώθηκαν να αποκτήσουν: τον ίδιον τον εαυτό τους. Που κάθε φορά τον πείθουν θριαμβευτικά και λέγοντας τα ίδια. Μια πειθώ τόσο άδεια, ώστε η μόνη πειστικότητά της να ανευρίσκεται στο ότι απλούστατα ισχύει επειδή …το είπαν εκείνοι! Τελικά, μιλούν στον εαυτό τους για τον εαυτό τους. Τι θλιβερή κατάληξη!

Ξεχνούν, δηλαδή, και πάλι, πως κι απ’ το περιεχόμενο των απόψεων του καθένα, εκείνο που αξίζει περισσότερο είναι το πώς ο ίδιος τις υπερασπίζεται.

(αναρτήθηκε στο facebook στις 28/12/2014)