8 Ιαν. 2021

Κάτι τελευταίο…

(…γιατί η πολιτική απατεωνιά

αποκαλύφτηκε και ηττήθηκε)

Εκ συστήματος η δεξιά, η ακροδεξιά και οι συνοδοιπόροι τους εμφανίζουν τις μαζικές λαϊκές εξεγέρσεις (ανεξαρτήτως της στη συνέχεια διαχείρισης και της εκ των υστέρων πολιτικής εκμετάλλευσής τους από συντεταγμένες κομματικές δυνάμεις) ως κάτι «δαιμονικό» και εκτός των κανόνων του παραδεδεγμένου πολιτικού και ταξικού ανταγωνισμού.

Όμως, αρέσει-δεν αρέσει στους δεξιούς, τους ακροδεξιούς και τους συνοδοιπόρους τους, τέτοιες εξεγέρσεις όχι μόνο έχουν προσλάβει ιστορική νομιμοποίηση αλλά και οι δυτικές δημοκρατίες σήμερα αναγνωρίζουν και προστατεύουν το συνταγματικό δικαίωμα συνάθροισης ως μέσο για την παραγωγή πολιτικών εξελίξεων. Φυσικά, όχι με εισβολές στα κοινοβούλια…

Η ειδοποιός διαφορά τους από τις ακροδεξιές πραξικοπηματικές επεμβάσεις (χαρακτηριστικότερα παραδείγματα των οποίων είναι ο ναζισμός, ο φασισμός και στην Ελλάδα αλλά και αλλού οι δικτατορίες, συνήθως από αξιωματικούς του στρατού ή ναζιστοφασιστoειδή σκύβαλα) είναι ότι δεν ανιχνεύεται η άνωθεν υποκίνηση και με σκοπό την αρπαγή της εξουσίας με μέσα που καταλύουν τη δημοκρατική ομαλότητα (π.χ. με πραξικοπήματα και με ανατροπές εκλεγμένων, όπως του Γ. Παπανδρέου από βουλευτές του κόμματός του), αλλά η έκφραση διαμαρτυρίας για τις πολιτικές λειτουργίες και τις κοινωνικές ανισότητες κάθε εποχής που σηματοδοτείται από τέτοιες εξεγέρσεις.

Έχει συγκλονιστικό ενδιαφέρον πόσες ομοιότητες έχουν οι αντιδράσεις της δεξιάς, της ακροδεξιάς και των συνοδοιπόρων τους σήμερα, με τις αντιδράσεις των ίδιων π.χ. κατά τον Μάη του ’68. Πόσο ίδια επιχειρήματα έχουν οι σημερινοί δεξιοί, ακροδεξιοί και συνοδοιπόροι τους, με τα επιχειρήματα της Κου-Κλουξ-Κλαν κατά την εξέγερση των μαύρων στις ΗΠΑ. Πόσο μεγάλες αναλογίες ανιχνεύονται με τη λεκτική και την πρακτική των αποικιοκρατών κατά των εθνικοαπαλευθερωτικών κινημάτων. Τι ανατριχιαστικές συμπτώσεις προκύπτουν στο βάθος των λεγομένων του σημερινού συμπλέγματος σύμπραξης ακροδεξιάς-ΝΔ-μερίδας του ΚΙΝΑΛ, με όσα έλεγαν για την εξέγερση του Πολυτεχνείου οι συνταγματάρχες.

Ένα βήμα περισσότερο: Πόσο διαστρέφουν εκ του αποτελέσματος αυτές οι πεποιθήσεις των δεξιών, των ακροδεξιών και των συνοδοιπόρων τους σήμερα στην Ελλάδα και υπό τις παρούσες συνθήκες διακυβέρνησης τις δημοκρατικές ελευθερίες, όταν με την επίκληση δήθεν «αποκατάστασης της τάξης» (ενώ στην πραγματικότητα κατισχύει ολοφάνερα η πολιτική προληπτικής καταστολής δυνητικών αυριανών εξεγερτικών κοινωνικών φαινομένων) πραγματοποιούνται εισβολές στα σπίτια πολιτών (ποιός ξεχνάει το απολύτως ενδεικτικό περιστατικό δημοκρατικής εκτροπής κατάλυσης του οικιακού άβατου Ινδαρρέ).

Διαπιστώνω με ικανοποίηση ότι τα επιφανειακά προσχήματα επίκλησης του λαϊκισμού (που είναι πολύ ευρύτερο πολιτικό και κοινωνικό φαινόμενο από τη σκόπιμη και δαιμονολογικών προθέσεων σημερινή απόπειρα των δεξιών, των ακροδεξιών και των νεοδεξιών να συκοφαντήσουν κάθε κοινωνικό κίνημα του 21ου αιώνα), όσο περνάει ο καιρός αποκαλύπτονται ως προς τις πολιτικές προθέσεις τους. Έτσι, δημοκρατικοί πολίτες που ως σήμερα παγιδεύονταν στο κατασκευασμένο αφήγημα ότι δήθεν ένα κόμμα του 5% ανέτρεψε εκλεγμένο με 45%  πρωθυπουργό, ενώ αναντίρρητα την εκτροπή επέβαλαν βουλευτές του ίδιου του κόμματός του και υπό την προφανή υποκίνηση των ίδιων που σήμερα υπό την «καραμέλα» περί λαϊκισμού δαιμονοποιούν την ευρύτερη προοδευτική παράταξη, αρχίζουν να απελευθερώνονται από τα δεσμά της προκατασκευασμένης πολιτικής πλάνης τους. 

Έχουμε ήδη εισέλθει σε τροχιά εξελίξεων ώριμης αποτύπωσης στο πολιτικό δημοκρατικό εποικοδόμημα του απεγκλωβισμού δημοκρατικών πολιτών από τον επικίνδυνο φιλοδεξιό συφερτό, που υποστήριζαν ή ανέχονταν ως σήμερα. Θεωρώ πολύ σημαντικό ότι αυτός ο απεγκλωβισμός δεν δρομολογήθηκε ούτε εδράζεται στη συσσωρευόμενη κοινωνική οργή για τα εγκλήματα της σημερινής κυβέρνησης στο μέτωπο της πανδημίας, αλλά είναι γόνιμο αποτέλεσμα συνειδητοποίησης πολιτικών κοινών που διαχωρίζουν πλέον το «στημένο» από το «πραγματικό».

Οι εξελίξεις είναι μπροστά μας και πολύ δύσκολα ανατρέπεται, ως δεδομένο του αυριανού σκηνικού σε ευθύγραμμες δημοκρατικές εξελίξεις, ότι προάγονται προοδευτικές και αριστερές ιδέες και πεποιθήσεις, αντί της βορίδειας ακροδεξιάς ρητά εκφρασμένης επιδίωξης. Δημοκρατία και αριστερά είναι τα δύο πολυτιμότερα εφόδια της ουσιαστικής πολιτικής αλλαγής που χρειάζεται ο τόπος και όσο περνάει ο καιρός και τα δύο ενισχύονται περισσότερο.

(Υγ.: Δύο μέρες μετά τα γεγονότα στις ΗΠΑ συντρέχει η 30η επέτειος από τη δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα. Το σημερινό σχόλιο είναι αφιερωμένο στη μνήμη του, για να θυμίζει τα εγκλήματα του ακροδεξιού παρακράτους και των συνοδοιπόρων και πολιτικών εκφραστών του σήμερα, κατά των δημοκρατικών εξεγέρσεων κάθε εποχής) 

 

 

 

7 Ιαν. 2021

Οι ΗΠΑ, η Ελλάδα

και η Δημοκρατία

Στις δυτικές δημοκρατίες, εδώ και δεκαετίες, θυμάμαι 3 μόνο σοβαρές περιπτώσεις, στις οποίες με εισβολή στη Βουλή επιχειρήθηκε να  δρομολογηθούν πολιτικές εξελίξεις:

1. Στην Ισπανία το 1981 με τον γελοίο Τεχέρο, που πυροβολούσε μέσα στο κοινοβούλιο,

2. Στην Ελλάδα τον Ιανουάριο του 2019, με την απόπειρα εισβολής χρυσαυγητών στη Βουλή, υπό τον Λαγό, και

3. Χθες στις ΗΠΑ.

Και στις 3 περιπτώσεις, επρόκειτο περί ακροδεξιών που στόχευαν σε κατάλυση της Δημοκρατίας με βίαιο τρόπο. Και στις 3 περιπτώσεις, η παράταξη από την οποία προέρχονταν οι επίδοξοι πραξικοπηματίες ήταν η δεξιά πολιτική παράταξη, που εμμέσως ή ευθέως,  ιδεολογικά ή και εκλογικά εφάπτεται συστηματικά και ως την εποχή μας (σήμερα, μάλιστα, με στενότερο τρόπο)  με τους νοσταλγούς των ναζιστών, των φασιστών  και των πολιτικών απογόνων τους.

Σε όλες τις περιπτώσεις οι απόπειρες δρομολόγησης πολιτικών εξελίξεων ακύρωσης των δημοκρατικών ελευθεριών απέτυχαν.

Στις ΗΠΑ με τα χθεσινά γεγονότα παρουσιάζεται η ιδιαιτερότητα ότι η απόπειρα κατάλυσης της Δημοκρατίας, εκπορεύεται ευθέως από πρόσωπο που ασκεί τυπικά την εξουσία, έστω και μεταβατικά. Απ’ αυτή την οπτική, η χθεσινή κατάληψη του Κογκρέσου αποτελεί ποιοτική αναβάθμιση των απειλών κατά του δυτικού δημοκρατικού μοντέλου. Και αυτό, προφανώς είναι απόρροια της ανοχής που με ολοφάνερη σκοπιμότητα επιδεικνύει εδώ και καιρό η δεξιά πολιτική παράταξη απέναντι στην ακροδεξιά, αγρεύοντας υποστήριξη και ψήφους. Και έτσι, όσα συνέβησαν χθες στις ΗΠΑ είναι μια φωτογραφία του μέλλοντος, εάν συνεχιστούν επικίνδυνα  φαινόμενα, όπως οι επίσημες και ανοιχτές προσκλήσεις στους ακροδεξιούς να συμπορευτούν με τη δεξιά και τους συνοδοιπόρους της και να την ψηφίζουν όποτε γίνονται εκλογές. (Ένα παράδειγμα είναι η γνωστή συζήτηση περί  «λογικής Χρυσής Αυγής»). Επίσης, όπως είναι οι ανιστόρητες και τελικά επικίνδυνες για τους δημοκρατικούς θεσμούς αφηγήσεις ανεκδιήγητης ταύτισης της πολιτικής αριστεράς με τον ολοκληρωτισμό, πεδίο που έχει καταστεί πρόσφορο για την ενδυνάμωση  νεοναζιστικών και νεοφασιστικών μορφωμάτων ιδίως στην Ευρώπη. Αφηγήσεις, που παρουσιάζουν το ξεχωριστό ενδιαφέρον ότι υιοθετούνται (στην Ελλάδα κατ εξοχήν -αλλ’ όχι μόνον εδώ) από πρόσωπα και πολιτικούς χώρους που ενώ διακηρύσσουν ότι «δεν είναι δεξιοί» και «τσαλαβουτάνε» μάλιστα και στον χώρο του πολιτικού κέντρου, τελικά αποδεικνύονται με συστηματικό τρόπο και εν τοις πράγμασι δεξιότεροι και πιο επικίνδυνοι από τις δεξιές παρατάξεις.

Το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι με την αριστερά του 21ου αιώνα να έχει πλέον σπάσει τον κλοιό αποκλεισμού της από την πρόκληση διεκδίκησης διακυβέρνησης δυτικών δημοκρατιών (εξέλιξη, που αναμφίβολα αναβαθμίζει ποιοτικά και σε θετική κατεύθυνση το ίδιο το δυτικό δημοκρατικό μοντέλο, όπως στην Πορτογαλία, την Ελλάδα και τις ίδιες τις ΗΠΑ στο πρόσωπο του Σάντερς και άλλων, αλλά και στη Βρετανία με τον Τζέρεμι Κόρμπιν), τέτοια φαινόμενα επιθέσεων κατά της κοινοβουλευτικής ομαλότητας, θα μπορούσαν ενδεχομένως  να επενδυθούν κάποια μορφή νομιμοποίησης ακροδεξιού προσήμου, για να αποκρουστεί η πρόσβαση της Αριστεράς στην εξουσία. Και υπ’ αυτή τη δευτερεύουσα αλλά απολύτως υπαρκτή πτυχή, εισβολές ακροδεξιών στα κοινοβούλια υπό την ανοχή της δεξιάς και με τη σύμπραξη εμφανιζόμενων ως κεντρώων, είναι αντικειμενικά πρόβες τζενεράλε για την ακύρωση αριστερών  διακυβερνήσεων, δημοκρατικά απολύτως νομιμοποιημένων.

Η σημερινή επί της πολιτικής ουσίας γελοία προσπάθεια στην Ελλάδα να παραλληλιστούν οι εισβολείς της σημερινής αμερικανικής ακροδεξιάς στο Κογκρέσο με την ελληνική πολιτική αριστερά, εκτός από αστήρικτες και εξόφθαλμα σκόπιμες, είναι τελικά επικίνδυνες, αφού προσφέρουν έρμα νομιμοποίησης σε τυχόν δημοκρατικές εκτροπές αύριο, εάν η αριστερά τυχόν κληθεί να επιστρέψει στη διακυβέρνηση της Ελλάδας. Το κλίμα και αυτή η πολιτική «λογική» αναδύεται ολοφάνερα από αναφορές δεξιών και δήθεν κεντρώων  και αποτελεί φυσική συνέχεια του ίδιου κλίματος και των αναφορών που εκδηλώθηκαν όταν κυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Καθόλου τυχαία -αντίθετα, άκρως ενδεικτική- είναι η ταύτιση των συντηρητικών μέσων ενημέρωσης στις ΗΠΑ για κάποια απροσδιόριστη ανάμιξη της αριστεράς στην εισβολή των οπαδών του Τραμπ στο Κογκρέσο, με όσα επιστρατεύουν Έλληνες δεξιοί και "κεντρώοι" σε δήθεν απόπειρες αριστερών συμπατριωτών μας να ανατρέψουν τη Δημοκρατία. (Δείτε εδώ: https://www.circogreco.gr/2021/01/07/eisvoli-sto-kapitolio-ta-ypersyn/

Κατά τούτο, σήμερα είναι μάλλον επιφανειακή και καταλήγει σε πρακτικό πολιτικό επίπεδο προσχηματική η δήλωση ότι πρέπει να «επαγρυπνούμε», ως μόνο συμπέρασμα από τα γεγονότα στις ΗΠΑ. Πέραν της επαγρύπνησης και για να είναι γνήσια και πολιτικά παραγωγική για τη Δημοκρατία η αντίδραση σε σχέση με την ακροδεξιά έφοδο στις ΗΠΑ κατά του κοινοβουλίου, οφείλουμε να είμαστε πολύ πιο περιεκτικοί στην κατανόηση και καταγραφή του πόθεν και πώς εκπορεύονται οι σημερινές απειλές κατά των δημοκρατικών θεσμών, πέραν της ακροδεξιάς, και από δεξιές και  δήθεν κεντρώες ιδελογικοπολιτικές κατασκευές.

 

 

 

 

8 Δεκ. 2020

Ο ναός του Ποσειδώνα

και το Ε9 του Τσίπρα

Η εξαιρετικά ταχεία αποδόμηση και διάψευση (και εδώ μιλάμε για το συλλογικά συνειδητό) του κλασσικού fake news ότι ο Τσίπρας μετακόμισε σε πολυτελή βίλα κοντά στο Σούνιο, αποδεικνύει ότι αυτή η πρακτική που χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί κατά κόρον το κυβερνητικό «σύστημα» Κυριάκου Μητσοτάκη, φτάνει στο τέλος της, τουλάχιστον ως κεντρικό μέσο παραγωγής πολιτικών εξελίξεων.

Θυμίζω ότι η παραπληροφόρηση ότι η κυβέρνηση Τσίπρα μας είχε βάλει σε 4ο μνημόνιο και ότι η ίδια κυβέρνηση είχε ανταλλάξει με τις Βρυξέλλες το όνομα «Μακεδονία» για να μην περικοπούν οι συντάξεις (και άλλα γνωστά σήμερα ψέματα), παρ’ ό, τι εδώ και καιρό αποκαλύφτηκαν απολύτως ως κοινά και συνειδητοποιημένα ψεύδη Μητσοτάκη και Γεννηματά, βαραίνοντας σήμερα στην αντιλαμβανόμενη από την κοινή γνώμη αξιοπιστία των δύο πολιτικών αρχηγών, έπαιξαν τότε σημαντικό ρόλο στην ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2019 με 6-7 μονάδες επί τοις εκατό από τη ΝΔ.       

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον (ως επιβεβαιωτικό της πολιτικής κάλυψης που παρέχει η κυβέρνηση στην ψευδολόγο ενημέρωση) ότι για την πληροφοριακή «ενσάρκωση» αυτού του fake news περί μετακόμισης Τσίπρα στο Σούνιο επιστρατεύτηκε και ο ίδιος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, που φυσικά εκτέθηκε ανεπανόρθωτα (και δεν ήταν η πρώτη φορά -αλλά τούτη έχει ιδιαίτερη σημασία ως συμβολισμός μετάβασης σε άλλη πολιτική φάση).

Όπως μεγάλο ενδιαφέρον έχει ότι η γελοιοποίηση Πέτσα συνέπεσε και με τη δεύτερη πρωθυπουργική και κυβερνητική επικοινωνιακή πανωλεθρία, να ζητάει συγγνώμη μετά από 10 μέρες ο Κυριάκος Μητσοτάκης για τη γαϊδουριά να βολτάρει χωρίς μάσκα στην Πάρνηθα και να συγχρωτίζεται με άλλους (όταν συλλαμβάνονται από τον Χρυσοχοΐδη -για υγειονομικούς, λέει, λόγους- δυάδες πολιτών που φορώντας μάσκα πήγαν να αφήσουν λουλούδια στο σημείο που μαρτύρησε ο Γρηγορόπουλος). Μια όψιμη συγγνώμη Μητσοτάκη, που συνιστά το κατεξευτελιστικό απόγειο για τον Πέτσα, που ως σήμερα εξηγούσε από την καθέδρα του κυβερνητικού εκπροσώπου ότι ο αρχηγός του δεν υπέπεσε στο ατόπημα της (sic) «ανεμελιάς»-γαϊδουριάς, αλλά ότι απλά έκανε μια βόλτα όπως όλοι οι πολίτες (οι οποίοι, όμως,  αν συλλαμβάνονταν να κάνουν ό,τι και Κυριάκος Μητσοτάκης στην Πάρνηθα θα τους κόβονταν πρόστιμα εκατοντάδων ευρώ). Απορώ, κατόπιν αυτού, ποιά λογική αξιοπιστία φέρει ο Πέτσας  για να είναι εκπρόσωπος σοβαρής κυβέρνησης!...

Υπάρχει και ένα τρίτο σημείο σ’ αυτή την υπόθεση: Η παταγώδης αστοχία του κυβερνητικού σχεδίου να επιχειρηθεί πολιτική επίθεση κατά Τσίπρα μέσω της δήθεν μετακόμισης του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο Σούνιο, με την επίκληση των δηλώσεων του Ε9! Δηλαδή ένα σημείο στο οποίο ο Κυριάκος Μητσοτάκης παραμένει επί έτη ακάλυπτος και ανίκανος να προσκομίσει πειστικές εξηγήσεις για ακίνητο στο δικό του Ε9 (και που η αδυναμία του αυτή αποσιωπάται συστηματικά από την ίδια «μηχανή» παραπληροφόρησης, η οποία διακινεί το fake news περί μετακόμισης Τσίπρα στο Σούνιο). Η επιστράτευση του Ε9 από τον Πέτσα, είναι κορυφαία αστοχία. Δεν μπορώ καν να διανοηθώ ότι θα την επιστράτευε το Μέγαρο Μαξίμου και την αποδίδω σε πρωτοβουλία Πέτσα. Και πώς να παραμείνει ο δύστυχος Πέτσας στη θέση του μετά απ’ αυτό σε ενδεχόμενο ανασχηματισμό;…

Όμως, αν ο ίδιος ο εκπρόσωπος του κ. Μητσοτάκη κάνει τόσο σοβαρό επικοινωνιακό λάθος να ανακινεί άκων τόσο επιβαρυντικό για τη συλλογική αξιολόγηση του αρχηγού του στοιχείο, είτε απλά στην κυβέρνηση βρίσκονται σε πανικό, είτε ο πάντα καλοκουρεμένος κυβερνητικός εκπρόσωπος στο συνειδητό του καταγράφει και ανακαλεί στη μνήμη του μόνον εκείνα που βολεύουν την παράταξή του, απωθώντας από το πολιτικώς υπαρκτό πλαίσιο εντός του οποίου δρα την απολύτως πραγματική «ζαβολιά» Κυριάκου Μητσοτάκη με το Ε9 του. Κι αυτό, δηλαδή είτε η εκδοχή περί «κυβερνητικού πανικού» είτε η εκδοχή περί «πλασματικού πολιτικού περιβάλλοντος δράσης Πέτσα», είναι η απόλυτη απόδειξη ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι συν αυτώ, έχουν πλέον παγιδευτεί  στον κλοιό του μηχανισμού παραγωγής fake news, τον οποίο κατασκεύασαν για να πλήξουν τους πολιτικούς αντιπάλους τους και τώρα στρέφεται εναντίον τους.

Απ’ αυτά δεν απομένει παρά το αποτύπωμα των συνεπειών που έχουν παραχθεί στη χώρα, από την μαζική προσχώρηση μεγάλων ομάδων εκλογέων στην περίεργη αναδοχή ως δήθεν πραγματικών των fake news (ανάμεσα σε πολλά άλλα) σχετικά με την ανταλλαγή του ονόματος της Μακεδονίας και το 4ο μνημόνιο. Κι αυτό, παρ’ ό,τι εξαρχής είχε «πάρει φως» ότι επρόκειτο περί σκαστών ψεμάτων.

…αλλά αυτό είναι ατομική υπόθεση της αυτο-αξιολόγησης του κάθε πολίτη…    

 

 

 

 

5 Δεκ. 2020

Ο προφανώς ακατάλληλος πρόεδρος

Κουτρομάνος

Παρακολούθησα με μεγάλη προσοχή και ενδιαφέρον (και από πάθος παρακολούθησης εκ του σύνεγγυς των εξελίξεων σ’ αυτό το αντικείμενο) το θέμα που έχει ανοίξει με το αίτημα παραίτησης του προέδρου του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου (ΕΣΡ) Αθανάσιου Κουτρομάνου. Αίτημα που έθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ και υποστηρίζει το ΜεΡΑ25.

Τα αίτια που επιστράτευσε η αντιπολίτευση για την τεκμηρίωση αυτού του αιτήματος είναι σε γενικές γραμμές γνωστά και παρέλκει να τα επαναλάβω. Άλλωστε, όλοι ζούμε την σημερινή μιντιακή πραγματικότητα στην Ελλάδα καθημερινά και ο καθένας από μας ως πολίτης έχει διαμορφωμένη αντίληψη για το ζήτημα, φιλικά ή εχθρικά διακείμενος προς την μείζονα αντιπολίτευση.

Όμως, εδώ το θέμα έχει πάψει πλέον να είναι το τί λέει ο ΣΥΡΙΖΑ. Έχει καταστεί θεσμική υπόθεση εξαιρετικά μεγάλης σημασίας και άμεσου δημοκρατικού βάθους. Και αφορά στο πώς αντέδρασε ο πρόεδρος του ΕΣΡ στο αίτημα παραίτησής του.

Ο κύριος Κουτρομάνος, λοιπόν, αντέδρασε στο αίτημα της αξιωματικής αντιπολίτευσης μ’ ένα «δεν παραιτούμαι» πασπαλισμένο με κάτι νομικίστικα φληναφήματα σχετικά με τη βασιμότητα όσων καταμαρτυρούνται σε βάρος του. Και η αντίδρασή του αυτή, από μόνη της, αποτελεί λόγο πολύ σοβαρό, για την ανάγκη ταχείας απομάκρυνσής του από την προεδρία του ΕΣΡ, ανεξάρτητης αρχής -θυμίζω- με συνταγματική κατοχύρωση. Ο άνθρωπος δεν φέρει τις στοιχειώδεις δημοκρατικές περγαμηνές για να κατέχει πόστο κεντρικού θεσμικού βάρους, πρακτικού και συμβολικού, για τη λειτουργία της δημοκρατίας και η Βουλή οφείλει το ταχύτερο να τον αποπέμψει.  

Γιατί; Διότι απλούστατα το ζήτημα δεν έχει σχέση με κανένα άλλο πεδίο αναφοράς από την πολιτική και τους θεσμούς που την υπηρετούν, δηλαδή τα κόμματα και τη Βουλή. Φαντάζει λίγο γελοίο να υποδεικνύεται σ’ έναν επιφανή δικαστικό, όπως ο κ. Κουτρομάνος, ότι καμιά σημασία εν προκειμένω δεν έχει η ενασχόληση με τη βασιμότητα των αναφορών της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατά του προσώπου του. Εφ’ όσον αίρεται η εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του από κάποια από τις κοινοβουλευτικές παρατάξεις που εκπροσωπούνται στο προεδρείο της Βουλής και με τη στήριξη των οποίων ως σήμερα ασκούσε τα καθήκοντά του, δεν υπάρχει κάτι άλλο να πρέπει να γίνει, από το να θέσει αυθωρεί και παραχρήμα την παραίτηση του στη διάθεση της Βουλής, από την οποία έλκει τη νομιμοποίηση να ασκεί τον θεσμικό ρόλο του.

Αυτό πολύ περισσότερο ισχύει, αφού ο κ. Κουτρομάνος κατέλαβε την προεδρία του ΕΣΡ επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ο ίδιος προτάθηκε για την προεδρία του ΕΣΡ από το τότε κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δηλαδή τη ΝΔ, που σήμερα κυβερνάει. Μέχρι τον ορισμό του το ΕΣΡ παρέμενε χωρίς νόμιμη συγκρότηση, αδυνατώντας φυσικά να ασκήσει τα καθήκοντά του, επειδή η ΝΔ ως κόμμα τότε της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν συναινούσε στη συγκρότησή του και χρειάστηκε η παρέμβαση του απελθόντος προέδρου της ΝΔ Βαγγέλη Μεϊμαράκη, για να κατανοήσει ο νέος ακόμη τότε πρόεδρος του κόμματος Κυριάκος Μητσοτάκης τις θεσμικές ευθύνες του ως επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης και να αναγκαστεί να υποδείξει τον κ. Κουτρομάνο, τον οποίο η τότε πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ αποδέχτηκε, ώστε το Συμβούλιο να συγκροτηθεί και να επαναλειτουργήσει μετά από μια δεκαετία ημιπαράνομης (σύμφωνα και με δικαστικές αποφάσεις) λειτουργίας.      

Φυσικά, μετά τη συγκρότησή του (που γίνεται με όρο να συμφωνούν στη σύνθεση του ΕΣΡ τα 3/5 της ολομέλειας του προεδρείου της Βουλής) το Συμβούλιο δεν είναι διοικητικά άμεσα εξαρτώμενο από τη Βουλή. Άπαξ και εκφράστηκε η εμπιστοσύνη των 4/5 της ολομέλειας του προεδρείου της Βουλής, το Συμβούλιο αυτονομείται για να ασκήσει τα καθήκοντά του με συγκεκριμένη θητεία. Έτσι, απ’ αυτήν την οπτική, παρ’ ό,τι δύο κόμματα της αντιπολίτευσης ήραν την εμπιστοσύνη τους στο πρόσωπο του προέδρου του ΕΣΡ (με συνέπεια να μην υφίσταται πια η εμπιστοσύνη των 4/5 της ολομέλειας του προεδρείου της Βουλής) το Συμβούλιο μπορεί να συνεχίσει τη λειτουργία του. Και μάλλον σ’ αυτό θα αναφέρεται ο προφανώς ακατάλληλος πρόεδρος του ΕΣΡ όταν δηλώνει ότι αρνείται να παραιτηθεί. Όμως, άνευ της εμπιστοσύνης της Βουλής (όπως έχει οριστεί  να εκφράζεται αυτή η εμπιστοσύνη), είναι απορίας άξιο πώς ο ίδιος και με ποιά νομιμοποίηση αντιλαμβάνεται ότι μπορεί να συνεχίσει να προεδρεύει!

Άλλωστε, ακόμη κι αν επιμείνει να μείνει πρόεδρος, με την εμπιστοσύνη της Βουλής στο πρόσωπό του να έχει αρθεί, ή ολομέλεια του προεδρείου της Βουλής μετά από αίτημα των ενδιαφερόμενων κομμάτων της αντιπολίτευσης, μπορεί να συγκληθεί και εκεί απλά να διαπιστωθεί ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις νόμιμης συγκρότησης του ΕΣΡ. Με τον πρόεδρο της Βουλής στη συνέχεια να είναι υποχρεωμένος να ενημερώσει αρμοδίως το Συμβούλιο, ζητώντας την παραίτηση του προέδρου του ΕΣΡ. Δεν είναι στη διακριτική ευχέρεια του προέδρου της Βουλής να το κάνει. Υποχρέωσή του είναι και μάλιστα άκαμπτη! Αν δεν αποφευχθεί αυτό, θα πρόκειται για τον απόλυτο εξευτελισμό του προσώπου και δυστυχώς και του θεσμού.

Ως τώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει προχωρήσει σ’ αυτό το βήμα. Νομίζω πως το κάνει για να μην ζήσουμε ως ελληνική δημοκρατία αυτήν την θεσμικά εξευτελιστική στιγμή. Αφήνει τον χρόνο και τη δυνατότητα να εξελιχτούν τα πράγματα με όρους θεσμικής σοβαρότητας. Αλλά φυσικά αυτό δεν μπορεί να παραταθεί πολύ και υποθέτω πως αν ο κ. Κουτρομάνος εμμείνει στην αντιθεσμική συμπεριφορά του θα δούμε και την επόμενη φάση. Εύχομαι να μην αναγκαστούμε να το δούμε και ο τωρινός πρόεδρος του ΕΣΡ να προχωρήσει στην αυτονόητα επιβαλλόμενη παραίτησή του!

Όμως, υπάρχει και ένα ακόμη ζήτημα, τελευταίο, που βαραίνει εδώ! Επειδή στη σημερινή συγκρότηση του ΕΣΡ δεν υπάρχει αντιπρόεδρος (λόγω του ότι -και ένεκα της θεσμικής ελαφρότητας με την οποία η παρούσα κυβέρνηση αντιλαμβάνεται την εκ του συντάγματος οριζόμενη πολιτική εποπτεία του ΕΣΡ- δεν έχει αντικατασταθεί ο εκλιπών το 2019 ως τότε αντιπρόεδρος του Συμβουλίου, Ροδόλφος Μορώνης), με την τυχόν παραίτηση Κουτρομάνου, το ΕΣΡ δεν θα μπορεί να ολοκληρώσει τη θητεία του και πιθανότατα θα απαιτηθεί ο ορισμός νέας σύνθεσης. Ακόμη κι αν φαίνεται ότι με τυχόν αναπληρώσεις Κουτρομάνου και Μορώνη, θα μπορούσε να συνεχίσει και να ολοκληρώσει τη θητεία της η παρούσα σύνθεση.  

Μολονότι δεν μού είναι απολύτως σαφές, έχω την εντύπωση ότι η εμπιστοσύνη της ολομέλειας του προεδρείου της Βουλής αν και αφορά και στα φυσικά πρόσωπα  που ορίζονται ως πρόεδρος, αντιπρόεδρος και ως μέλη του, εκτείνεται και ως της σύνθεσής του ως ολότητας. Νομίζω πως δεν αρκούν αναπληρώσεις εδώ και θα χρειαστεί νέα σύνθεση και θητεία από την αρχή.

Αυτά ως τώρα και αναμένοντας τη συνέχεια, αν χρειαστεί θα επανέλθω…       

 

 

 

 

13 Νοε. 2020

Σε πλήρη εξέλιξη σχέδιο διάσωσης

του καταρρέοντος Μητσοτάκη

Είναι οργανωμένη, προσχεδιασμένη, μεθοδευμένη και στημένη από τον ίδιον τον Κυριάκο Μητσοτάκη η προσπάθεια να προβοκαριστεί ο εορτασμός της επετείου για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, με σκοπό να αποπροσανατολιστεί η χαίνουσα δυσαρέσκεια των πολιτών για τις πράξεις και τις παραλείψεις του πρωθυπουργού, που έχουν προκαλέσει το δράμα της πανδημικής έκρηξης, την οποία όλοι μας ζούμε με αποτέλεσμα εκατοντάδες νεκρούς συμπολίτες μας.

Το σχέδιο, εκτός από τον βασικό σκοπό, που είναι η εργαλειοποίηση της επετείου της μεγάλης εξέγερσης κατά των δικτατόρων για να ξεπλυθεί  το κυβερνητικό όνειδος στους μοιραίους χειρισμούς κατά του κορονοϊού, έχει και έναν δευτερεύοντα αλλά εξ ίσου κρίσιμο στόχο: Να διασπάσει την αντιπολίτευση που στη Βουλή απομόνωσε τον εφιαλτικό πρωθυπουργό.

Πώς το κάνουνε; Με δύο τρόπους:

- Ο πρώτος είναι με την προσπάθεια (επανα)ρυμούλκησης του ΚΙΝΑΛ ξανά στα παραμητσοτακικά θολά νερά, που πλέει εδώ και πολύ καιρό, για να αποκρυβεί η πλήρης πολιτική απομόνωση του Μητσοτάκη στη Βουλή. Το ΚΙΝΑΛ καλείται να αποκρούσει τη χυδαία προσπάθεια δημοκρατικού αποπροσανατολισμού και να μην υποκύψει στις σειρήνες της αήθειας, που υπόσχονται εδώ και καιρό δημόσιες θέσεις σε ανθρώπους του, για να φτιασιδωθεί η εικόνα δήθεν ευρύτερης ανοχής στη χειρότερη και αυταρχικότερη κυβέρνηση από την εποχή της χούντας των συνταγματαρχών. Η πολιτικά θλιθερή υπερψήφιση από το ΚΙΝΑΛ του νόμου Χρυσοχοΐδη για την απαγόρευση των συγκεντρώσεων, στη βάση του οποίου κάνει σήμερα τις «μαγκιές» του ο «παρα-χουντικός» υπουργός και πρώην στέλεχός του, έχει σήμερα τη χρυσή ευκαιρία να παραγραφεί με τη συστράτευσή του στη δημοκρατική αντιπολίτευση κατά των ακραίων κυβερνητικών αυταρχισμών επ’ ευκαιρία του εορτασμού της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Αν δεν το κάνει, θα είναι σαν  να ψηφίζει για δεύτερη φορά τις χουντικές πρακτικές Μητσοτάκη-Χρυσοχοΐδη και ο καταλογισμός σε βάρος του θα είναι οριστικός και αμετάκλητος. Θα έχει οριστικά περάσει στο χώρο των πολιτικών δυνάμεων της δεξιάς.   

- Ο δεύτερος είναι με την απόπειρα να διασπαστεί η αριστερά και να εμφανιστεί ότι μόνο το ΚΚΕ καλεί στον εορτασμό για την επέτειο της εξέργερσης του Πολυτεχνείου, ενώ στη Βουλή ολοφάνερη ήταν ταυτόσημη αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ και του ΜεΡΑ25, κατά των ανεπίτρεπτων και δημοκρατικά απολύτως ανοίκειων και συνεχιζόμενων τραμπουκισμών Μητσοτάκη-Χρυσοχοΐδη. Το ΚΚΕ καλείται αυτές τις κρίσιμες στιγμές να αποκρούσει την απόπειρα έντεχνης παγίδευσής του στο πολιτικά συντηρητικό αφήγημά του περί «μόνου κόμματος που αγωνίζεται για τον λαό» και να αποφύγει την αντικειμενική στήριξη που θα προσέφερε στον Κυριάκο Μητσοτάκη, διασπώντας την ενωμένη αντιπολίτευση σε «πραγματικούς» και «μη πραγματικούς αγωνιστές». Αν το κάνει, εκόν-άκον θα εχει προσφέρει πολλά στη δεξιά και την  ακροδεξιά. Ήδη επίλεκτοι φιλομητσοτακικοί κονδυλοφόροι της γνωστής «λίστας» ξοδεύουν μελάνι για να θολώσουν τη σημασία της παλλαϊκής ενωμένης  δημοκρατικής αντιπολίτευσης και εντέχνως δείχνουν το ΚΚΕ ως το μόνο κόμμα ανυπακοής απέναντι στους αυταρχισμούς, ενώ είναι ολοφάνερο ότι κανένα κόμμα της αριστεράς δεν είναι διατεθειμένο να ανεχτεί τους χρυσοχοΐδισμούς και όλα θα προστρέξουν στον εορτασμό της μεγάλης δημοκρατικής επετείου, τηρουμένων απαρεγκλίτως των μέτρων υγειονομικής προστασίας που ισχύουν λόγω της πανδημίας.  

Το ύπουλο σχέδιο διάσωσης του καταρρέοντος Κυριάκου Μητσοτάκη, με εξαγορές και αποστασίες προσώπων της αντιπολίτευσης, που τόσο καλά ξέρει και ως «παράδοση της φαμίλιας» να οργανώνει ο πρωθυπουργός, βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.

Η δημοκρατική παράταξη, οι προοδευτικοί πολίτες και η αριστερά οφείλουν να αποκρούσουν το χυδαίο σχέδιο. Και όλοι θα κριθούν από τη στάση τους, εδώ και τώρα!