13 Ιουν. 2022

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης

και η ένωση των ελλήνων

Οι εξυπνακισμοί τοίχων στα κοινωνικά δίκτυα που προσκαλούν σε εθνική συσπείρωση γύρω από τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο αυτονόητο μέτωπο κατά των ανήκουστων τουρκικών προκλήσεων σε βάρος κυριαρχικών και εκμεταλλευτικών δικαιωμάτων της Ελλάδας στο Αιγαίο, είναι θλιβερό αλλά τελικά και επικίνδυνο δείγμα κακώς νοοούμενης «ενότητας» γύρω από την δυστυχώς ενισχυόμενη προοπτική μιας ενδεχόμενης εθνικής καταστροφής.

Για δύο λόγους:

α. διότι το ιστορικό παρελθόν έχει διδάξει ότι ο αυτοσκοπός της  συσπείρωσης των ελλήνων γύρω από την ηγεσία τους, ως βήμα καίριας προαγωγής των συμφερόντων της χώρας, δεν μπορεί να ευδοκιμήσει με εξωτερική πολιτική οποιασδήποτε κυβέρνησης της Ελλάδας που αποδεδειγμένα αδυνατεί να υπηρετήσει τα μείζονα συμφέροντά μας -αντίθετα, εκούσα-άκουσα τα πλήττει καίρια. (Η υπό την μπότα της δικτατορίας αναγκαστική ενότητα των ελλήνων κατά την τραγωδία του Κυπριακού, αποδεικνύει ότι τέτοια ενότητα είναι πριν και πάνω απ’ όλα ζήτημα περιεχομένου πολιτικής γύρω από την οποία θα επιχειρηθεί η συσπείρωση και όχι μεταφυσική επίκληση προθέσεων).

Το πλαίσιο δηλαδή της πολιτικής γύρω από την οποία θα επιχειρηθεί η συσπείρωσή μας, δεν είναι απλά μια τυπική προϋπόθεση για να ενωθούμε, αλλά αποτελεί τον θεμελιώδη παράγοντα πολιτικής πειθούς για τον ίδιο τον σκοπό της ενότητας. Για παράδειγμα, με δεδομένες τις μεγάλης συμβολικής και πρακτικής σημασίας ήττες της Ελλάδας στο τουρκο-λιβυκό μνημόνιο για την απολύτως πλασματική και στερούμενη οποιασδήποτε νομιμοποίησης κοινή ΑΟΖ μεταξύ των δύο χωρών, καθώς και με τις γεωτρήσεις τουρκικών πλοίων στη θαλάσσια ζώνη μεταξύ 6 και 12 μιλίων ανατολικά της Κρήτης (δηλαδή σε ζώνη αναφαίρετου δικαιώματος της Ελλάδας δυνητικής επέκτασης των χωρικών  υδάτων της έως τα 12 μίλια), για ποιά ενότητα μπορούν και δικαιούνται ο Κυριάκος Μητσοτάκης και όσοι προσκαλούν σε ενότητα γύρω απ’ αυτόν να κάνουν λόγο; Ενότητα γύρω από ένα πρόσωπο που ήδη έχει επισσωρεύσει στον σύντομο χρόνο της κυβερνητικής θητείας του δύο τουλάχιστον σοβαρές ήττες για τα συμφέροντα της Ελλάδας στα ελληνοτουρκικά;

(Και αντιπαρέρχομαι  την τραγική επίδειξη πρακτικών βαθύτατου διχασμού για μικροκομματικούς σκοπούς από τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη όταν ήταν στην αντιπολίτευση και με αρνητικές συνέπειες ως και σήμερα στην κατά γενική ομολογία θετική για ελληνικά συμφέροντα συμφωνία των Πρεσπών, που βεβαίως κάθε άλλο παρά δείχνει καλές προθέσεις του στο μέτωπο των λεγόμενων εθνικών θεμάτων…)                 

β. διότι η επίκληση επιζήτησης τέτοιας ενότητας ενδεδυμένης με λεκτική άκαμπτου εθνικού προτάγματος, για να μην είναι απλά και μόνο σύνθημα ή φραστικό κόλπο υπηρέτησης μιας επικοινωνιακής προσπάθειας κλονιζόμενης κυβέρνησης, θα πρέπει τέτοια πρόθεση να τεκμαίρεται  από έμπρακτες συμπεριφορές εκείνου που προσκαλεί σε ενότητα. Κι αυτό απλά δεν συντρέχει κατά κανένα τρόπο!  

Υπάρχουν ακόμη στο επίκεντρο της επικαιρότητας κάποια θέματα, που με κάνουν βασίμως να υποθέτω ότι κάποιοι όψιμοι προσκαλούντες σε ενότητα υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη στα ελληνοτουρκικά, ενοχλούνται από άλλα πεδία δημόσιου ενδιαφέροντος, παρά διακατέχονται από την αγωνία να συμβάλλουν στην ενότητα των ελλήνων. Για παράδειγμα είναι κοινό μυστικό ότι κάποιοι θεωρούν ανεκτή αν όχι επιβεβλημένη την απαράδεκτη πρακτική των pushbacks, η οποία εκτός από ευθεία παραβίαση του ισχύοντος διεθνούς δικαίου για αιτήσεις και χορήγηση ασύλου σε  πρόσφυγες και μετανάστες, έχει εκθέσει διεθνώς την Ελλάδα. Και επίσης ποιός ξεχνάει το γελοίο «ο Έβρος άντεξε», ως όχημα περισυλλογής ακροδεξιών και εθνικιστών στοιχείων όταν ο Ερντογάν άνοιξε τις διόδους για τους Σύρους και Αφγανούς πρόσφυγες; Φυσικά και ήταν μεθοδευομένη τουρκική επιχείρηση η απόπειρα να πιεστεί η Ελλάδα στα ευαίσθητα ελληνοτουρκικά σύνορα. Αλλά άλλο να δρας ως σοβαρή χώρα αποτροπής της προσπάθειας αντίπαλης χώρας να μετατρέψει τα σύνορα (σημειωτέον σύνορα και της ΕΕ) σε σουρωτήρι, και άλλο (δυστυχώς υπό την ανοχή αν όχι την προτροπή και των γελοίων ηγετών των Βρυξελλών) να διοργανώνεις προσκλητήριο σε ακροδεξιούς και επικίνδυνους εθνικιστές, για να καταγράψεις μικροκομματικά οφέλη.              

Όσοι, λοιπόν, πιστεύουν και επηρεάζονται από τα παραπάνω και αίφνης σήμερα προσκαλούν σε συσπείρωση γύρω από τον Κυριάκο Μητσοτάκη στα ελληνο-τουρκικά, πιθανότατα προσβλέπουν και σε άλλες κατευθύνσεις με αφορμή απλά τις τελευταίες ανήκουστες τουρκικές προκλήσεις κατά της Ελλάδας. Φυσικά συσπείρωση των ελλήνων γύρω από επιλογές ανάλογες με τα προηγούμενα, όχι μόνο δεν μπορεί να θεωρείται αποδεκτό πλαίσιο ενότητας, αντίθετα είναι σοβαρός λόγος απόρριψής του.      

Τέλος, στη συζήτηση αυτή μετράνε και οι προσωπικές πολιτικές αξιολογήσεις του προσώπου, γύρω από το οποίο γίνεται η επίκληση συγκρότησης ενότητας. Δηλαδή, ανεξαρτήτως των προθέσεών του, κρίνεται εάν διαθέτει το συγκεκριμένο πρόσωπο, που προωθείται ως το ενοποιό στοιείο, το διαμέτρημα να υπηρετήσει μια πολιτική εθνικής ενότητας.

Στο τελευταίο δεν θα πλατειάσω διότι εν πολλοίς είναι υποκειμενικές εδώ οι κρίσεις. Όμως, η συλλογική αίσθηση των ελλήνων επ’ αυτού υπάρχει και δίνει απαντήσεις. Αρκεί να μην κανουμε τον κουφό και να τις ακούμε!

 

 

 

 

12 Ιουν. 2022

H Γεροβασίλη...

Άλλαξε τίποτα στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ μετά από όλον αυτό τον ορυμαγδό με το συνέδριο και την εκλογή της νέας γραμματέα του κόμματος; Μιας εκλογής, που υποτίθεται ότι κατά τις διαρροές του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ήταν το πρώτο βήμα για τις γενναίες και σε βάθος  μεταβολές πολιτικής και τακτικής, που θα ενίσχυαν την μεγάλη προσπάθεια προαγωγής της ανάγκης να απομακρυνθεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης από την κυβέρνηση, ως γνήσιου και πολιτικά ορατού αιτήματος των πολιτών;

Δική μου εντύπωση είναι ότι με τις περιοδείες Τσίπρα (που κατά τα άλλα ορθώς γίνονται, αλλά δεν μπορούν μαζί με τις εμφανίσεις του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στην επαρχία και στη Βουλή να είναι τα βασικά -αν όχι τα μόνα- οχήματα για μια πειστική ηγετική παρουσία στον δημόσιο βίο μας) καθώς και με τη μετασυνδριακή επιστροφή στη ρουτίνα ανακοινώσεων των τομεαρχών του κόμματος, όχι μόνο τίποτα δεν έχει αλλάξει, αλλ’ αντίθετα επικυρώνεται η «λογική των συστημικών ορίων» που κυριαρχούσε και κυριαρχεί. Κι αν ως πριν το συνέδριο ήταν η πανδημία που περιόριζε τις κινήσεις (που κι αυτό είναι πολύ συζητήσιμο αν συνιστά νόμιμο λόγο ακύρωσης ενός στόχου πολιτικής ανατροπής), σήμερα ποιό είναι το αίτιο αυτής της αυτοσυγκράτησης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ως προς τον πολιτικό λόγο του αλλά και ως προς την εκφορά του, που σε τελευταία ανάλυση τον κάνει να φαίνεται και να ακούγεται σαν συντηρητικό κόμμα; Τί άλλο θα μπορούσε να τεκμαίρεται στο σημείο αυτό αν όχι μια εθελούσια προσχώρηση σε μια (τελικά απέλπιδα) απόπειρα να πειστούν μηχανισμοί του συστήματος να αποδεχτούν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Και ως προς τα άμεσα πολιτικά αποτελέσματά της αυτή η επιλογή σε ποιό βαθμό ακυρώνει το πρόταγμα ανατροπής που οφείλει να εκπληρώσει το ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, ενισχυμένος μάλιστα από το πάνδημο αίτημα εκδίωξης μιας προφανώς ανάξιας και επικίνδυνης για τα συμφέροντα της χώρας νεο-μητσοτακικής διακυβέρνησης; Δηλαδή ακυρώνει και τον πρωταρχικό λόγο που οντολογικά ως πολιτικό στοιχείο ορίζει τον λόγο ύπαρξης και ενδυνάμωσης του ίδιου κόμματος εδώ και μια δεκαετία;

Θα χρησιμοποιήσω ένα παράδειγμα για να γίνουν όλα πιο σαφή:   

Η Όλγα Γεροβασίλη προβεβλημένο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και πρώην αρμόδια υπουργός σε τελευταία αναφορά της στο απαράδεκτο φαινόμενο των pushbacks που έχει εκθέσει σοβαρά την Ελλάδα στην ΕΕ αλλά και ευρύτερα (ΟΗΕ), μεταξύ άλλων ανέφερε: «Από τη δική μου εμπειρία, η άποψή μου για το Λιμενικό Σώμα είναι εξαιρετική. Οι γυναίκες και άνδρες του λιμενικού έχουν δώσει μάχες στη θάλασσα, με αυτοθυσία πολλές φορές, για να ερευνήσουν και να διασώσουν. Καθήκον της κυβέρνησης είναι να διασφαλίζει ότι η χώρα στέκεται στην πλευρά του διεθνούς δικαίου. Κάθε καταγγελία πρέπει να ερευνάται, όχι να ξορκίζεται. Σε κάθε περίπτωση, όμως, κάθε καταγγελία οφείλει να ερευνάται. Κάθε περιστατικό οφείλει να διαλευκαίνεται. Και αυτό είναι ευθύνη της κάθε κυβέρνησης, η οποία έχει χρέος να διασφαλίζει ότι η χώρα μας στέκεται σταθερά στην πλευρά του διεθνούς δικαίου».   

Η κυρία Γεροβασίλη με τέτοιες δηλώσεις και στη συγκεκριμένη ιδίως συγκυρία όπου δίνεται μεγάλη μάχη εντυπώσεων αλλά και ουσίας (με τόνους που φτάνουν σε χαρακτηρισμούς ακόμη και για προδοσία για όσους καταγγέλλουν βασιμότατα διάπραξη εγκλημάτων σε βάρος προσφύγων και μετεναστών στο Αιγαίο), λειτουργεί εν προκειμένω πολιτικώς αδικαιολόγητα ως τομεάρχης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ! Διότι εδώ το θέμα δεν είναι η κολακεία του λιμενικού για να μη χαθούν οι ανοχές των λιμενικών ως κεντρικού και απολύτως αναγκαίου εργαλείου για τη διάπραξη των pushbacks. Ορθώς η κυρία Γεροβασίλη αναφέρεται στην κυβέρνηση και τον ρόλο της, αλλά το ξέπλυμα του λιμενικού όχι μόνο φαλκιδεύει το βάρος της αποκάλυψης για τα pushbacks αλλά αντικειμενικά οδηγεί στην υποτίμηση ενός διεθνούς ζητήματος που και ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχει συμβάλλει καταλυτικά για τη διεθνή καταγραφή του. Κι όλ’ αυτά, με αντάλλαγμα μια κάποια νομιζόμενη ανοχή ενός σκληρού πόλου του κυρίαρχου συστήματος (δηλαδή του λιμενικού σώματος) και με πολύ αμφίβολη τελικά ουσιαστική ενίσχυση του κόμματος.

Άλλωστε, και η ίδια η ΕΕ με την απομάκρυνση του πρώην επικεφαλής της Frontex Φαμπρίς Λεγκερί (απ)έδειξε ότι τα όργανα που είναι επιφορτισμένα με την τήρηση της διεθνούς νομιμότητας σε ό,τι αφορά τις διαδικασίες αίτησης για τη χορήγηση ασύλου ευθύνονται για τα pushbacks. Για το ελληνικό λιμενικό και τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ φταίει μόνο η κυβέρνηση και οι λιμενικοί κάνουν καλά τη δουλειά τους!  

Τηρουμένων των αναλογιών, για τις ακραίες βιαιότητες των αστυνομικών κατά πολιτών και φοιτητών, για τους ξυλοδαρμούς και τον βασανισμό του Ινδαρρέ, για την καθημερινότητα του αυταρχικού κράτους, ευθύνεται για γενικούς πολιτικούς λόγους η κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη και δεν ευθύνονται οι αστυνομικοί, δηλαδή τα κρατικά όργανα-εργαλεία των εγκλημάτων κατά της ελευθερίας και των βασικών ατομικών  δικαιωμάτων των πολιτών! Πόσοι άραγε πολίτες εξοργίστηκαν απ’ αυτό το αχρείαστο και τελικά βλαπτικό «στρογγύλεμα» επί του θέματος; Και πόσων άραγε πολιτών κλονίστηκε η σχέση τους με τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ με την πολιτικά ανοίκεια αυτή στάση του κόμματος;  

Τα παραπάνω είναι μια αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ μετά το συνέδριο, που αποτελεί πλήρη επιβεβαίωση της επιστροφής του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην άγονη πρακτική της «ρουτίνας ανακοινώσεων των τομεαρχών και των πρώην υπουργών». Μια πρακτική, που μόνο ως επιβεβαίωση ότι το μόνο που ενδιαφέρει τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είναι η επιστροφή του στην κυβέρνηση και αποκλειστικά για λόγους πρόσβασης στη νομή της εξουσίας, χωρίς τακτικούς και στρατηγικούς στόχους ανατροπής, μπορεί να εκλαμβάνεται. Κι έτσι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης εκτρέπεται από τα βασικά διακυβεύματα που τίθενται στο πολιτικό προσκήνιο: Ότι η χώρα έχει ανάγκη μια ουσιαστική και σε βάθος πολιτική αλλαγή!

 

 

 

                                 

10 Ιουν. 2022

 

Περί κυριαρχίας των νησιών του Αιγαίου

Ελπίζω πως κάποια στιγμή οι διάφοροι συμπατριώτες μου "δικαιωματιστές" που αναγνωρίζουν λόγο στην Τουρκία για τα νησιά του Αιγαίου, θα καταλάβουν την απλή και πεντακάθαρη αρχή που θέτει η συνθήκη της Λωζάννης και όλες οι άλλες συνθήκες που διέπουν το καθεστώς ελληνικής κυριαρχίας στα νησιά του αρχιπελάγους, εκτός από την Ίμβρο και Τένεδο:
 
Την αρχή ότι οποιαδήποτε άλλη τυχόν πρόβλεψη των ίδιων συνθηκών (π.χ. τα τουρκικά φληναφήματα περί αποστρατιωτικοποίησης κ.α.) ΔΕΝ ΑΙΡΟΥΝ την ελληνική κυριαρχία επί των νησιών, ούτε δίνουν σε κανένα δικαίωμα καθ' οιονδήποτε τρόπο να θέτει εν αμφιβόλω αυτή την κυριαρχία.
 
Για να μπορούσε να γεννάται θέμα αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας θα έπρεπε στις ίδιες συνθήκες να υπήρχε ρητή πρόβλεψη σύμφωνα με την οποία τυχόν παραβιάσεις άλλων όρων των ίδιων συμβάσεων θα μπορούσαν να εγείρουν θέμα σχετικά με την ελληνική κυριαρχία επί των νησιών. Και τέτοια πρόβλεψη ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!
 
Για τον λόγο αυτό κάθε συζήτηση σχετικά τις τουρκικές αναφορές περί μη αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του ανατολικού Αιγαίου από την Ελλάδα παρέλκει, αν τέτοια συζήτηση γίνεται στη βάση έγερσης τυχόν δικαιώματος άρσης της ελληνικής κυριαρχίας στα ίδια νησιά. Τέτοια συζήτηση, επομένως θα μπορούσε ενδεχομένως και καλή τη πίστει να υπάρξει μόνον κατόπιν ρητής αναγνώρισης της ελληνικής κυριαρχίας επί των νησιών από την Τουρκία. Κι αυτό δεν θα το κάνουν ποτέ οι τούρκοι.
 
Τούτο το σημείο και μόνο καθιστά αναθεωρητική και επικίνδυνη για την ειρήνη την τουρκική στάση.
 
Και κάποια στιγμή ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι δυτικοί σύμμαχοί μας (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ) οφείλουν να αφήσουν τα μισόλογα περί "διαλόγου" μεταξυ των δύο μερών, διότι απλούστατα διάλογος με αντικείμενο την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας επί των νησιών του Αιγαίου ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΟΗΤΟΣ!
 
Τα λέγω αυτά, τώρα που η κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη ανοίγει χαρακτηρισμούς περί "προδοσίας" για έλληνες πολίτες. Η κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη είναι η τελευταία που έχει το δικαίωμα σε τέτοιους χαρακτηρισμούς, όταν η ίδια δηλώνει ικανοποίηση για προτροπές των δυτικών συμμάχων μας να κάνουμε διάλογο με την Τουρκία για να "τα βρούμε" με μόνο αντικείμενο διαλόγου εξ ορισμού μη εκχωρητέα και μη επιδεχόμενα αμφισβήτηση ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.
 
 
 
 
7 Ιουν. 2022

Μόνο οι νέοι

μπορούν να σώσουν το Περιβάλλον

Η ηθική βάση του καπιταλισμού υπό την ερεβώδη προσωπίδα του νεο-φιλελευθερισμού, είναι να εμφανίσει τα πάντα ως ευθέως εξαρτώμενα από τον ανταγωνισμό ανθρώπου απέναντι σε άλλον άνθρωπο. Έτσι ο άνθρωπος, και ενώ όλα τα άλλα στοιχεία της πολυσύνθετης «συμπαντικότητας» της οποίας το ανθρώπινο είδος είναι ένα μικρό, ένα ελάχιστο, συστατικό μέρος κυριαρχούν, μετατρέπεται σε εργαλείο  καταστροφής του οτιδήποτε τον περιβάλλει.

Για παράδειγμα η Φύση και το Περιβάλλον για όποιον ασπάζεται αυτές τις αντιλήψεις, αντί για το πλαίσιο εντός του οποίου οφείλει ο άνθρωπος να αναζητήσει μεθόδους να είναι είναι παραγωγικός και με θετικό αποτύπωμα των δραστηριοτήτων του, καταλήγουν να είναι ανενδοίαστα και τελικά αισχρά από άποψη ηθικής μέσα αποκόμισης και συσσώρευσης πλούτου, προς όφελος οικτρών  μειοψηφιών και σε βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας των υπολοίπων αλλά και της ίδιας της Φύσης και των νομοτελειών που την συνθέτουν.

Εδώ δεν υπάρχουν «αντικειμενικά αίτια» για την καταστροφή που έχει προετοιμάσει  ο νεο-φιλελευθερισμός  για όλον τον γήινο κόσμο. Αντίθετα εντοπίζονται ολοκάθαρες «υποκειμενικές ευθύνες» ηγεσιών, που επί δεκαετίες όχι μόνο ανέχονται αλλά και υποστηρίζουν έμπρακτα  την αδίστακτη εργαλειοποίηση του κοινού πεπρωμένου και του πλούτου όλων ανεξαιρέτως των ανθρώπων, θεματοφύλακας του οποίου είναι ακριβώς το βιαζόμενο αλλεπαλλήλως Περιβάλλον, για  να κερδοσκοπούν εγκληματικά ελάχιστοι εναντίον τελικά του ίδιου του αθρώπινου είδους. Κι ακόμη και σήμερα οι ίδιες ηγεσίες συνεχίζουν αμετανόητες να διαπραγματεύονται με τους ίδιους εγκληματίες κατά του κοινού μέλλοντός μας, ψελλίζοντας αστεία ημίμετρα, ενώ ο πλανήτης μας έχει πάρει για τα καλά την κατηφόρα.

Εδώ δεν έχουμε κάνουμε με μια νατουραλιστική ρομαντική ματιά μας στο πρόβλημα, αλά οικολογία, ως δήθεν λύσης στο κακό που μας πλησιάζει με δρασκελιές.

Αντίθετα, εδώ έχουμε να κάνουμε μ’ ένα σαφές πολιτικό και κοινωνικό μήνυμα, τον ιερό  πολιτικό σκοπό, της ολοκληρωτικής ήττας του νεο-φιλελευθερισμού και των ηγεσιών που τον εκπροσωπούν και τον εκφράζουν, καθώς της αντικατάστασής του από μια αντίληψη προαγωγής της ανθρώπινης συλλογικής υπόστασης, με όρους εφαρμοσμένης πολιτικής.

Δεν είναι πλέον ζήτημα επικράτησης της μίας ή της άλλης πολιτικής ιδεολογίας, αλλά απαράβατος όρος επιβίωσής μας. Σ΄ αυτό καλούνται να λάβουν θέση οι πολίτες στην εποχή μας και όχι στα αδιανόητης βλακείας και ανευθυνότητας τεχνητής ανάδειξης ψευδοδιλήμματα, όπως για παράδειγμα εδώ στην Ελλάδα το  γνωστό «βαριοπούλα ή βιβλιοθήκη», ή στον κόσμο το «Πούτιν ή Ζελένσκι».

Και σ’ όλα αυτά θα απαντήσει ελπίζω και εύχομαι θετικά και για λογαριασμό όλων μας η νέα γενιά των καιρών μας, που φυσικά δεν εμπιστεύεται καθόλου τους εμπνευστές και αυτουργούς των μεγάλων εγκλημάτων κατά του ανθρώπου.           

 

 

 

 

2 Ιουν. 2022

Ο Κώστας Καραμανλής

και τα εθνικά θέματα

Είναι τουλάχιστον τραγικό, αν και με βαρύτατες συνέπειες για τη χώρα και τα μείζοντα συμφέροντά της, να υποβαθμίζονται και να μετατρέπονται σε ζήτημα απολύτως μικρομματικών κινήτρων προς όφελος του Κυριάκου Μητσοτάκη και των φαντασιακών αφηγημάτων του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, όσα είπε πριν μερικές ώρες ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμνλής σχετικά με τα εθνικά μας θέματα και την στα όρια της μειοδοτικής ευθύνης εξωτερική πολιτική του Κυριάκου Μητσοτάκη στα ελληνοτουρκικά.

Είναι φανερό πως για κάθε νοήμονα πολίτη οι τεράστιες ευθύνες του Κώστα Καραμανλή να αποτρέψει το πτωχευτικό περιστατικό που ακολούθησε την πρωθυπουργία του αλλά κυρίως να ανακόψει τις ολέθριες συνέπειες της υπό εγκληματικούς όρους και μοιραίας για την ελληνική οικονομία ένταξης στο ευρώ από τον Κώστα Σημίτη, δεν είναι νοητό να συμψηφίζονται με τα εθνικά θέματα. Δεν είναι νοητό ούτε ως προς το περιεχόμενο των συμψηφιζομένων, αλλ’ ούτε και ως προς τις δυνάμει συνέπειες του ενός και του άλλου. Το πρώτο, η ένταξη στο ευρώ, σε κάθε περίπτωση επιτρέπει μια διαρκή διαπραγμάτευση με ζητούμενο την βελτίωση των όρων πλήρους πλέον στην εποχή μας οικονομικής εξάρτησης από την ΕΕ. Το δεύτερο, όμως, τα εθνικά θέματα δηλαδή και τα μείζονα συμφέροντα της Ελλάδας, στο σκηνικό μιας ενδεχόμενης ήττας καταλήγουν σε ανήκεστη βλάβη για τη χώρα και τους πολίτες της.

Τι, άραγε συγκρίνουν, λοιπόν, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ; Την οικονομική πολιτική του Κώστα Καραμανλή, με τις δραματικές προειδοποιήσεις του ίδιου στην ομιλία του πριν λίγες ώρες, για τους μεγάλους πια κινδύνους για σοβαρές οπισθοχωρήσεις της Ελλάδας στα ελληνοτουρκικά; Υπάρχει άραγε πιο τυχοδωκτικός συμψηφισμός από τον παραπάνω;         

Δεν ξέρω αν οι παραπάνω εξ ορισμού πολιτικοί τυχοδιώκτες  σε μια πολύ δύσκολη, στιγμή για την Ελλάδα, αντιλαμβάνονται το εθνικό ανοσιούργημα που ενορχηστρώνουν στην πλάτη του ύψιστου συμφέροντος της χώρας. Και στο τέλος της μέρας δεν έχει και σημασία να προσπαθούμε να δούμε τί καταλαβαίνουν αυτοί οι πολιτικοί τυχοδιώκτες και με τί κίνητρα επιτελούν τον τελικά ανθελληνικό σκοπό τους. Απόλυτη προτεραιότητα έχει η απομόνωση και ο στιγματισμός τους.

Όχι για να υποστηριχτεί ο Κώστας Καραμανλής! Αλλά για να προαχθούν τα ύψιστα συμφέροντα της χώρας και των πολιτών της.