2 Αυγ. 2020

Εξομολόγηση ενός γενίτσαρου

Λοιπόν, εγώ από μικρός φαινόμουν ότι θα γίνω προδότης! Και δεν λέμε προδοσία παιδική, από πείσματα και γινάτια ή από φόβο. Μιλάμε για συνειδητή επιλογή, όταν δηλαδή κάνεις αυτό που πιστεύεις ως σωστό και το κάνεις χωρίς ανταλλάγματα κανενός είδους, αλλά τούτο …τυχαίνει να είναι προδοσία. Άλλωστε, για να υφίσταται αυτή η απαισία και χαμαιρπής συμπεριφορά προϋποτίθεται ότι προκύπτουν και προδομένοι. Αλλιώς, δουλειά δεν γίνεται…

Μάλιστα, οι προδομένοι είναι εκείνοι που τελικά αποφαίνονται και ορίζουν το ίδιο το προδοτικό περιστατικό, όποτε αυτό προκύπτει. Και καμιά διάψευση από την πραγματικότητα και την απλή λογική δεν μπορεί να περιορίζει αυτόν τον δυσάρεστο πόνο που αισθάνεται ο προδομένος και που ισοδυναμεί μ’ έναν μικρό θάνατο. Αν ο απατηθείς σύντροφος (το αυτό ισχύει και για την απατηθείσα σύντροφο) αισθάνεται ότι τον κεράτωσαν, ποιός λογικός συνειρμός και ποιάς λογής συμψηφισμός θα απάλυνε τον πόνο; Κανένας! Και, φυσικά, δεν έχει καμια σημασία αν ο κερατωμένος/μενη προηγουμένως έχουν πάρει τη μισή υφήλιο! Τούς τα φόρεσε το έτερον ήμισυ, ναι ή όχι; Αν ναι, η ετυμηγορία είναι ακατάλυτη: ήταν σκαστή περίπτωση προδοσίας! Τελεία και παύλα!  

Σε νεαρότερες ηλικίες, όταν η εξατομικευμένη «ιστορία» του κάθε ανθρώπου γράφεται ακόμη στα ερωτικά στρωσίδια, τα πράγματα είναι πιο απλά. Ακριβώς όπως περιέγραψα πιο πάνω. Όλα κρίνονται στους στενούς και κλειστούς κύκλους της «παρέας». Αργότερα, όταν το σαρκίο αρχίζει να περιφέρεται σε ατραπούς συλλογικής πρόσληψης των υποστάσεών μας, όταν δηλαδή γινόμαστε συνειδητά μέλη μιας μεγάλη ομάδας «ομοίων», με ίδιες απόψεις, πολίτες μιας συγκεκριμένης χώρας, οπαδοί μιας ποδοσφαιρικής ομάδας ή υποστηρικτές μιας πολιτικής παράταξης, τότε η προδοσία εκφεύγει του κλειστού και στενού κύκλου της «παρέας» που προανέφερα και διευρύνεται σε κοινωνικές αναφορές της ομάδας που πρόδωσες. Και ο προδότης, σαν κι εμένα, δικαίως διασύρεται και διαπομπεύεται για την απαράδεκτη εγκατάλειψη του κοινωνικού κύκλου στον οποίο συγκαταλεγόταν τόσα χρόνια, ως ο  ενδεικτικός δαίμων της ασυνέπειας. Είναι μια δαιμονοποίηση απολύτως δημοκρατική και ηθικά ανεκτή, αν όχι επιβεβλημένη. Αυτό δα έλειπε! Όποιος γουστάρει και ερήμην των άλλων να παίρνει το καπελάκι του και να φεύγει όποτε θέλει χωρίς να ρωτήσει τους άλλους. Τί το κάναμε; Κωλοχανείο; Εδώ για νομείς της εξουσίας ο λόγος και χαλαρές συμπεριφορές είναι απορριπτέες.

Γι’ αυτό, δικαίως, με τον απολύτως τεκμηριωμένο και νομιμοποιημένο στο μυαλό κάθε μέλους της προδομένης ομάδας ξεχωριστά τρόπο, προκύπτει για τον ειδεχθή προδότη ο χαρακτηρισμός «γενίτσαρος». Είναι η λέξη, που επειδή παραπέμπει στον εκβιαστικά απαχθέντα και σε παιδική ηλικία από στρατιώτες του προαιώνιου αντιπάλου, υποδηλώνει ότι η προδοσία δεν είναι απλά μια συνειδητοποιημένη επιλογή του γενίτσαρου, αλλά περαιτέρω μια στάση που αναδύεται από το ενσταλαγμένο από τον απαγωγέα μίσος κατά των γεννητόρων του προδότη. Η άλλη εκδοχή, εξ ίσου ισχυρή, είναι πως πραγματικό κίνητρο της προδοσίας ήταν η εξαγορά. Δεν έχει καμία σημασία αν ξανά η πραγματικότητα ή η απλή λογική  αδυνατούν να υποστηρίξουν στοιχειωδώς αυτήν την εκδοχή. Σιγά μη μπορούν αυτά τα δύο, η πραγματικότητα και η απλή λογική, να λένε την αλήθεια, όποτε περί προδοσίας ο λόγος! Μόνον οι προδομένοι ξέρουν! Κι αν δεν μπορούν να το υποστηρίξουν, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα και την απλή λογική.

Όμως, είτε γενίτσαρος είτε εξαγορασμένος, ένας προδότης -πάντα σαν κι εμένα- δεν μπορεί να είχε παρά μόνον ένα από τα δύο κίνητρα για την αλητεία που διέπραξε: ή φανατικός εκ πλύσεως εγκεφάλου παιδιόθεν είναι, ή απλά τά ‘πιασε! Τα άλλα ενδεχόμενα, απλά δεν υφίστανται. Άλλωστε, δεν μπορεί τόσο πολλοί προδομένοι να σκούζουνε εν χορώ χωρίς λόγο! Ο επίορκος κάποια κουτσουκέλα θα έχει κάνει κι ας μην ξέρουν οι προδομένοι ή κι ο ίδιος ο προδότης ποια ακριβώς είναι.    

Υπάρχει ακόμη ένα καίριο σημείο σε όσα πραγματευόμαστε εδώ! Είναι η εσωτερική ανάγκη των προδομένων να διαδηλώσουν ότι ανήκουν στην ομάδα των ανώτερων ανθρώπων, που αυτή ακριβώς η υπεροχή τους είναι που προσδίδει στην προδοσία το βάθος πραγματικής ηθικής παρεκτοπής, ενός «εγκλήματος» μ’ άλλα λόγια.

Πώς τόλμησες και άφησες εμάς τους από κάθε άποψη ανώτερους, για να πας με την πλέμπα και τους αγράμματους;

Πρόκειται για άγος! Που μόνο με κολασμό μπορεί να επανορθωθεί. Στο πελώριο δικαστήριο της κοινωνίας, όπου ανήκει η αρμοδιότητα κρίσης για τα εγκλήματα αυτού του τύπου, κριτές δικαιούνται να είναι μόνον οι προδομένοι. Σιγά μην επαραχωρείτο δικαίωμα απολογίας στους εγκληματίες! Περίπτωση να μην έχει τελεστεί το ανοσιούργημα δεν υπάρχει. Μόνον ο προσδιορισμός της ποινής απομένει. Και στις περισσότερες περιπτώσεις ποινή είναι η ταπείνωση, η καθαίρεση, το ασταμάτητητο ηθικό μαστίγωμα και το φτύσιμο! Εκτελεστές της ποινής είναι όλοι οι προδομένοι, οι οποίοι από κοινού συναθροίζονται με κάθε πρόσφορο μέσο και καθυβρίζουν τον ένοχο. Φωνάζουν όλοι μαζί, λες και προσπαθούν να μην ακουστεί η άλλη άποψη (και γιατί να ακουστεί στη συγκεκριμένη περίπτωση;) καταδικάζουν και επιβάλλουν στον ανήθικο αυτουργό της προδοσίας τον αναλογούντα καταλογισμό διά βοής.                                             

Έτσι, λοιπόν, και μ’ εμένα. Προδοσία έκανα! Δεν έχω δικαίωμα στην οργή για την ανοίκεια σε βάρος μου απαξία από μεριάς των προδομένων!  Οφείλω να σιωπήσω. 

Όταν σε μια έξαρση δημοκρατικής συγκίνησης πριν 46 χρόνια βούτηξα μια ελληνική σημαία, που στο σπίτι ο πατέρας μας κρέμαγε στο μπαλκόνι κάθε εθνική γιορτή, για  να κατέβω και να την ανεμίσω στο σύνταγμα με την αποκατάσταση της ελευθερίας μας από την 7χρονη τυραννία των συνταγματαρχών πραξικοπηματιών, δεν ήταν η συνειδητή πράξη ενός 19χρονου άγουρου πολίτη (ουδέ καν ψήφιζα τότε, το δικαίωμα της ψήφου αποκτάτο μόλις γινόμασταν 21 ετών). Είναι χαρατηριστικό ότι στην πρώτη μεγάλη συγκέντρωση του ΠΑΣΟΚ στο σύνταγμα για τις εκλογές του 1974, μια τεράστια και ογκωδέστατη συγκέντρωση με συγκλονιστικό παλμό, οι δεξιοί μας κοίταζαν αφ’ υψηλού τότε καθώς πορευόμασταν προς τον τόπο της συγκέντρωσης σείοντας τα πανό και τα λάβαρά μας, και υποτιμητικά αλλά και επιτιμητικά μας ρωτούσαν: Καλέ, εσείς ψηφίζετε;

Με τέτοιες προδοσίες κύλησε διά βίου η σχέση μου με την πολιτική. Αυλαία, το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 1996, όπου είδα δύο φατρίες νομής της εξουσίας (τους σημιτικούς και τους τσοχατζοπουλικούς) να ξιφομαχούν μέχρις αίματος για το «ψητό». Τότε ήταν η μεγάλη προδοτική στιγμή μου, που αποχώρησα από τα κομματικά πράγματα. Πέρασα οριστικά στην άλλη όχθη.

Γι’ αυτό και όταν μετά από περισσότερα από 20 χρόνια αποφάσισα ουσιαστικά να επανενεργοποιηθώ πολιτικά με την ένταξή μου στη «Γέφυρα», πολύ λογικό ήταν που μού την πέσανε όλοι οι προδομένοι! Όχι που θα μ’ αφήνανε να μιλώ υπερασπιζόμενος ό,τι βίωσα από το 1973 ως το 1996! «Γεφυρατζής», γενίτσαρος, προδότης, εξαγορασμένος και γενικώς ένα ανήθικο πολιτικά πρόσωπο και μόνο θα μπορούσα να είμαι! Αν πραγματικά επιθυμούσα να μην μου καταλογιστούν όλ’ αυτά, θα έπρεπε να σιωπήσω. Για να τολμάω να μιλώ, όμως, η απόδειξη επαρκούσε: Προδότης! Στην πυρά!         

Οι μαζικές καταγγελίες για την προδοσία μου, η δαιμονοποίησή μου ως το πολιτικό «τέρας της αποκαλύψεως», ακόμη και οι απειλές (πολύ περισσότερο που πήγα προς ΣΥΡΙΖΑ μεριά και δεν έγινα δεξιό παρακολούθημα του Κυριάκου Μητσοτάκη, όπου εκεί απαντάται το αποδεικτικό της συντηρητικής πολιτικής φύσης των προδομένων ίδιον της συγχωρητέας προτίμησης του δεξιού κομματικού ιδιώματος -γι’ αυτό άλλωστε οι απανταχού προδομένοι τον χαρακτηρισμό «γενίτσαρος» ποτέ δεν σπατάλησαν σ’ όσους πήγαν στο μητσοτακέικο και τον απένειμαν επαξίως μόνο σ’ όσους κοιτάξαμε αριστερά), ήταν το φυσικό αποτέλεσμα της προδοτικής πορείας μου.

Μόνον όσοι έπραξαν σαν κι εμένα, κατευθυνόμενοι στην αριστερά, και μέχρις ότου επέλθει ο πολιτικός μας θάνατος, τυγχάνουμε τέτοιας αντιμετώπισης. Είναι ένα συμβόλαιο τιμής ανάμεσα στους προδομένους. Και μόνον όταν θα τελευτήσει οριστικά ο έσχατος εξ ημών  θα σταματήσει το υβρεολόγιο. Οι πολιτικοί προδότες δεν δικαιούμεθα κανενός ελαφυντικού. Μόνο η θανάτωση μας θα φέρει το τέλος. Ως τότε, ο Κυριακος Μητσοτάκης θα έχει θριαμβεύσει. Τί άλλο να έμενε να προσήκει σε μας;  

 

 

 

 

21 Ιουλ. 2020

Σύνοδος κορυφής: Ζημία 38 δισ.

για την Ελλάδα

από τη διαπραγμάτευση Μητσοτάκη

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, πήγε στη διαπραγμάτευση έχοντας ήδη ως προτεινόμενη πρόβλεψη να λαμβάνει από το Ταμείο Ανάκαμψης 32 δισ. (27 σε επιδοτήσεις και 5 σε δάνεια -όχι από τον ESM, αλλά έκτακτα δάνεια στο πλαίσιο του Ταμείου Ανάκαμψης).

Σήμερα μετά τη διαπραγμάτευση των 110 ωρών και την -ευτυχώς- συμφωνία (κι ας είναι πολύ χειρότερη της αρχικής πρότασης της Κομισιόν) βγηκε σε συνέντευξη και διέπραξε μία από τις μεγαλύτερες απάτες στην ελληνική πολιτική ιστορία: Πανηγύρισε ότι η Ελλάδα θα λάβει 70 δισ.!!!

Βεβαίως, εντέχνως έβαλε μαζί με τις πιστώσεις από το Ταμείο Ανάκαμψης και τη συνολική αναλογία του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού 2021-2027 για την Ελλάδα για να τα βγάλει …70 δισ.!

Τι δεν είπε:

-Ότι από τη διαπραγμάτευση στην οποία εκείνος εκπροσώπησε τη χώρα μας, η Ελλάδα θα λάβει περίπου 30 δισ. λιγότερα, από εκείνα που προβλεπόταν ως χθες να λαμβάνει στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού 2021-2027,

-Ότι για την Ελλάδα (και την ευρωζώνη) αυτό που προέχει είναι το Ταμείο Ανάκαμψης, γιατί απ’ αυτό κρίνεται η προσπάθεια να ξανασηκωθούμε μετά την πανδημία. Προϋπολογισμός της ΕΕ θα υπήρχε ούτως ή άλλως και πιστώσεις από τον προϋπολογισμό αυτόν θα υπήρχαν ούτως ή άλλως! Και φυσικά, δεν ήταν εκείνος που έφερε αυτά τα λεφτά, όπως ηλιθίως προσπάθησε να εμφανίσει! 

-Ότι τη διαπραγμάτευση στην οποία εκείνος εκπροσώπησε τη χώρα μας, ενώ όταν πήγε στη σύνοδο η Ελλάδα προβλεπόταν στην πρόταση να λαμβάνει 27 δισ. σε επιδοτήσεις, τελικά στην απόφαση προβλέπεται να λάβει 19 δισ., δηλαδή 8 δισ. λιγότερα,

-Ότι η βλακώδης θριαμβολογία του ότι δήθεν εκείνος πέτυχε να μη μειωθούν οι πόροι για τους Έλληνες αγρότες από την ΚΑΠ, ήταν αποφασισμένη εδώ και μήνες, αφού η ΕΕ έχει στις επιλέξιμες για προνομιακή στήριξη δαπάνες την επόμενη περίοδο την ευρωπαϊκή γεωργία,

-Ότι από τη διαπραγμάτευση στην οποία εκείνος εκπροσώπησε τη χώρα μας, για να μη φανεί η ζημία που προκάλεσε, συσκότισε  ότι ενώ στην αρχική πρόταση της Κομισιόν για την Ελλάδα προβλεπόταν να λάβουμε 27 δισ. επιδοτήσεις + 5 δισ. δάνεια (όχι δάνεια από τον ΕSΜ), τελικά η απόφαση προβλέπει η Ελλάδα να λάβει μόνο 19 δισ. επιδοτήσεις και για να «ξαναβγούν» τα 32 δισ. που είχαμε λαμβάνειν και να μη φανεί η ζημιά αναγκάστηκε να προσθέσει και τα δάνεια από τον ESM (που, επαναλαμβάνω, παραχωρούνται με σκληρούς μνημονιακούς όρους εποπτείας),

-Ότι από το παραπάνω προκύπτει η ανοιχτή ομολογία Κυριάκου Μητσοτάκη ότι ο ίδιος συναίνεσε ο δανεισμός της Ελλάδας από την ΕΕ να γίνει με τις ευρωπαϊκές διαδικασίες ECCL, που είναι ακριβώς το ίδιο με το μνημόνια που είχαμε ως το 2018 και από τα οποία μας έβγαλε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ,

-Ότι από τη διαπραγμάτευση στην οποία εκείνος εκπροσώπησε τη χώρα μας, για τις τουρκικές προκλήσεις σε βαρος της Ελλάδας και της Κύπρου, όχι μόνο έκτακτη σύνοδος της ΕΕ δεν θα γίνει, αλλά μόνον τον ερχόμενο Σεπτέμβριο …θα ξανασυζητηθεί το θέμα! Κι αυτό λίγες μέρες μετά τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί! Κι αυτό, ενώ όλον τον Αύγουστο η Τουρκία έχει επισήμως ανακοινώσει ότι θα διεξάγει παράνομες γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ! Όλο κι όλο που θα γίνει στο σημείο αυτό είναι να βγάλει η ΕΕ μια ακόμη από τις γνωστές νερόβραστες ανακοινώσεις για να προειδοποιήσει την Τουρκία, με τις οποίες στην Άγκυρα γελάνε ακατάπαυστα, επειδή ακριβώς δεν παράγουν ΚΑΝΕΝΑ αποτέλεσμα. Μιλάμε για πρωτοφανή ήττα στα μείζονα συμφέροντα της Ελλάδας και της Κύπρου! Μόνο ένας Μητσοτάκης θα μπορούσε να προκαλέσει τόσο μεγάλη ζημία στα μείζονα συμφέροντα της χώρας, κι από πάνω να έχει το θράσος να θριαμβολογεί!

Γενικά, στη διαπραγμάτευση αυτή ο Κυριάκος Μητσοτάκης από εκείνα που είχε να λαμβάνει η χώρα μας όταν πήγε στη σύνοδο κορυφής και κατά την αρχική πρόταση της κομισιόν, έχασε 30 δισ. για την Ελλάδα από τον προϋπολογισμό 2021-2027 + 8 δισ. για την Ελλάδα από επιδοτήσεις του Ταμείου Ανάκαμψης!!! Σε μία μόνο διαπραγμάτευση!!! Ζημία 38 δισ.!!! Και έχει το θράσος να πανηγυρίζει!!!    

Αλλά τί τα θέλετε, τί τα γυρεύετε! Και ο Σαμαράς ως πρωθυπουργός θριαμβολόγησε ότι έφερε τότε στην Ελλάδα και μάλιστα ολόκληρα 167 δισ.!!! Και η συνέχεια είναι γνωστή σ’ όλους!  

 

 

 

 

12 Ιουλ. 2020

Η εποχή των τεράτων έφτασε

Η δημόσια συζήτηση  σχετικά με την απόφαση εξισλαμισμού της Αγίας Σοφίας πάσχει! Πάσχει στην Ελλάδα αλλά και σ’ όλον τον κόσμο. Πάσχει απ’ όποια πλευρά κι αν μιλάει κανένας για το θέμα! Πάσχει και ως προς τις προθέσεις όλων των ομιλούντων. Γι’ αυτό και είναι μια δημόσια συζήτηση εκτόνωσης εκατέρωθεν παθών κάθε λογής, πολιτικών, εθνικών, θρησκευτικών και άλλων. Αλλά, ταυτόχρονα, είναι και μια απόλυτη απόδειξη ότι δεν υπάρχει καμιά εμπεδωμένη  στους πολίτες της Γης και τις ηγεσίες τους αίσθηση της «παγκοσμιότητας» των ανθρώπινων αναγκών στην εποχή μας. Διότι, αν ως τις μέρες μας κάθε χώρα αντιλαμβανόταν τον εαυτό της και τον ρόλο της στον παγκόσμιο χάρτη υπό την παραδοχή ότι οφείλει να θέτει το συμφέρον της πάνω απ’ ο,τι δήποτε άλλο, σήμερα ο κόσμος  χρειάζεται ακριβώς το αντίθετο: Μια «παγκοσμιότητα», στο πλαίσιο της οποίας τα συμφέροντα κάθε χώρας οφείλουν να προσαρμόζονται κάθε στιγμή και διαρκώς με τις ανάγκες και τις αγωνίες όλων μας, όλων των άλλων, ακόμη και του τελευταίου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη.

Η τουρκική απόφαση εξισλαμισμού της Αγ. Σοφίας αποκαλύπτει αυτή τη γενικευμένη ανεπάρκεια! Και επειδή ακριβώς το υπέροχο κτίσμα και ό,τι αυτό φέρνει μαζί του σε ιστορία, παραδόσεις και πολιτισμό είναι μια παγκόσμια πνευματική περιουσία, μόνο έτσι θα είχε νόημα να προσεγγίζαμε την υπόθεση, ό,τι και να πιστεύουμε ο καθένας από μας σε κοσμοθεωρία, θρησκευτικές παραδοχές, κατανόηση της Ιστορίας, κι όλ’ αυτά που τελικά συνθέτουν το νοηματικό πεδίο αποτύπωσης της ανθρώπινης ύπαρξης στην εξατομικευμένη διάστασή του.

Παραδείγματος χάριν, ένας «εθνικός ηγέτης», σ’ αυτό το πλαίσιο, δεν θα μπορούσε να είναι  μια διεθνής προσωπικότητα, αλλά ένας πολιτικός «εσωτερικής χρήσης». Θα ήταν, δηλαδή, αυτό στο οποίο ακριβώς μετατρέπεται ο Ταγίπ Ερντογάν ένεκα της υποδαύλισης και μεθόδευσης του εξισλαμισμού της Αγίας Σοφίας.

Και οι υπόλοιποι, όμως, που ενοχληθήκαμε και αντιδρούμε με την αηθέστατη μεταχείριση μετατροπή μιας παγκόσμιας κληρονομιάς σε εθνικο-πολιτικό σκεύος, πώς εκδηλώνουμε την αντίθεσή μας;

Στις αντιδράσεις για τον εξισλαμισμό του μεγάλου μνημείου διακρίνω 3 είδη αντιδράσεων:

1. Την απολύτως κωμική, του τύπου να πάμε να (ανα)καταλάβουμε την «κόκκινη μηλιά». Και επειδή αυτό δεν γίνεται, ως υποκατάσταστο να κάνουμε διαφορές ανοησίες, -π.χ. Ένας, Έλληνας υπουργός μάλιστα, πρότεινε να κάνουμε διάφορες προσβλητικές ενέργειες με το μουσείο του Μουσταφά Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη. Πρότεινε, δηλαδή, η αμοιβαιότητα των δικών μας ενεργειών να εξισώσει  συμβολικά το παγκόσμιο μνημείο της Αγίας Σοφίας με …το σπίτι που γεννήθηκε ο ιδρυτής του μετα-οθωμανικού τουρκικού κοσμικού κράτους. Τόσος μικρονοϊσμός!  

2. Την υπεραπλουστευτική στάση, του «δεν έγινε και τίποτα ρε παιδιά»! Ιδίως στην Ελλάδα τέτοια στάση υποδηλώνει έναν παθογόνο κοσμοπολιτισμό, λες και δεν υπάρχουν τεράστιες, συμβολικές και πρακτικές, πνευματικές και ιστορικές, αιτίες του αυξημένου ελληνικού ενδιαφέροντος εδώ!

3. Τη διεθνώς και ιστορικά ενοχική! Ενοχική, όχι μόνον ως προς τον ρόλο  που οι εκφραστές αυτής της στάσης διεδραμάτισαν για την άλωση της Πόλης, ώστε σήμερα να προκύπτει (μεταξύ παρα πολλών άλλων βαρύτατων συνεπειών για τους πληθυσμούς της ανατολικής Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής επί αιώνες) ο εξισλαμισμός ενός μνημείου παγκόσμιας σημασίας, αλλά και ως προς το πώς σήμερα αντιπαρατίθενται στον αντικειμενικά αποσταθεροποιητικό γεωπολιτικό ρόλο της σημερινής Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή. Ένα παράδειγμα: Η Βρετανία σχολίασε ότι είναι δικαίωμα της Τουρκίας να εξισλαμίζει την Αγία Σοφία, υποβαθμίζοντας μια παγκόσμια υπόθεση πνευματικού φορτίου σε τυπικό θέμα διεθνο-κανονιστικών αποτιμήσεων.

Η υπόθεση της μεγάλης προσβολής σε βάρος της πνευματικότητας του κωνσταντινουπολίτικου μνημείου, ας είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, δεν μπορεί να είναι υπόθεση αντιποίνων. Δεν διορθώνεις μια κραυγαλέα αήθεια κατά της παγκόσμιας ιστορίας με μια αντίστοιχη ή και πολύ πιο μικρής σημασίας αήθεια. Ουδέ καν στο θυμικό επίπεδο, όταν κόβεις ένα κομμάτι συλλογικής ανθρώπινης μνήμης από τα πραγματικά πεδία αναφοράς του, δεν μπορεί να σκέπτεσαι ότι αποκαθιστάς ένα μέρος της τεράστιας ζημίας που προξενεί στον παγκόσμιο πολιτισμό ο εξισλαμισμός  της Αγίας Σοφίας, με μια ανάλογη κίνηση. Αν το κάνεις, απλά αθροίζεις πρόσθετη ζημία.

Φυσικά, ούτε με υποβαθμίσεις και υπεκφυγές τοποθετείσαι απέναντι σε αήθεια τέτοιας κλίμακας. Με καθαρότητα και ευθύτητα καταλογίζεις στους αυτουργούς το έγκλημα. Επενδύοντας στο ότι η απομόνωση και ο κόλαφος είναι οι βαρύτερες τιμωρίες σε τέτοιες υποθέσεις!

Τέλος, δεν αλλάζεις υποκριτικά και με μικρο-γεωποπολιτικά κίνητρα τη βάση του ζητήματος: Είναι μια βαριά προσβολή σε βάρος της συλλογικής ανθρώπινης μνήμης, δηλαδή σε βάρος αυτού που ονομάζουμε «Ιστορία», η αήθεια και έτσι θα μετρηθεί.

Μερικές φορές, οι μνήμες που καταπατώνται βάναυσα και προσβάλλουν όσους τις κουβαλάνε αυτοπροσδιοριστικά, δικαιώνονται μόνον από τον χρόνο! Ας επενδύσουμε σ’ αυτό! 

 

 

 

 

17 Μαϊ. 2020

Παραπληροφόρηση

και φθίνουσα δημοκρατία

Από τη θητεία μου ως μέλος του ΕΣΡ γνωρίζω άριστα ότι η πολυφωνία στην πολιτική ενημέρωση των πολιτών, αποτελεί τον πυρήνα της δημοκρατίας, ως πολιτεύματος ίσων μεταξύ τους πολιτών.

Στην προσπάθεια να συγκροτηθούν θεμελιώδεις λειτουργίες εγγύησης της ισοτιμίας παρουσίασης των πολιτικών απόψεων στα κανάλια, το ΕΣΡ, υπό την καθοδήγηση του αείμνηστου τότε προέδρου του, Θέμου Κουρουσόπουλου, συνέταξε κώδικες δεοντολογίας για τη λειτουργία των καναλιών. Οι κώδικες αυτοί δημοσιεύτηκαν σε ΦΕΚ και απέκτησαν ισχύ νόμου. Με την προσεκτική εφαρμογή τους και επιβάλλοντας κυρώσεις (όπου αυτό κρίθηκε αναγκαίο από τις αποφάσεις του Συμβουλίου),  ελέγχθηκε σε πολύ σημαντικό βαθμό η ποιότητα και η πληρότητα της ενημέρωσης των καναλιών και έγινε ένα ουσιαστικό δημοκρατικό βήμα προς τη ορθή κατεύθυνση.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την υπόθεση που ανεφύη τη βραδιά των Ιμίων, όταν ο ιδιοκτήτης του ΣΚΑΪ επιβαίνων στο ιδιωτικό του κότερο, μαγνητοσκοπούσε και προέβαλε σε απ’ ευθείας μετάδοση την αναχώρηση ελληνικών υποβρυχίων από τον ναύσταθμο της Σαλαμίνας, τα οποία περνούσαν ανοιχτά του Πειραιά. Και είμαι ήσυχος ότι έκανα τον καθήκον μου, όταν με πρωτοβουλία μου το ΕΣΡ προσκάλεσε το κανάλι να δώσει εξηγήσεις για εκείνες τις εκπομπές του και μετά από πολύωρες αλλεπάλληλες συνεδριάσεις του Συμβουλίου κατέληξε στην απόφαση να επιβάλλει κυρώσεις στον ΣΚΑΪ, διότι με τις εκπομπές του συνέβαλε στον ευτελισμό πληροφόρησης των πολιτών, σε μια υπόθεση εθνικού ενδιαφέροντος και με την κοινή γνώμη να αγωνιά για το ενδεχόμενο ενός ελληνο-τουρκικού πολέμου. (Και αφήνω την άλλη πτυχή της ίδιας υπόθεσης, του πόσο σοβαρό μπορεί να θεωρείται ένα κράτος, όταν σε συνθήκες επικείμενης σύρραξης επιτρέπει στα μέσα ενημέρωσης να παρουσιάζουν κινήσεις στρατιωτικού ενδιαφέροντος σε απ’ ευθείας μετάδοση…)

Η στήριξη όλων των τότε εν τη Βουλή κομμάτων υπήρξε κεντρικό σημείο της νομιμοποίησης του ΕΣΡ να ασκεί εποπτεία εξ ονόματος του ελληνικού λαού στις τυχόν αυθαιρεσίες των καναλιών. Και η ανυπαρξία ανάλογης στήριξης σήμερα είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο οι αυθαιρεσίες των καναλιών έχουν προσλάβει πλέον χαρακτήρα ταυτοτικό για τα κανάλια.

Αξίζει να αναφερθεί ότι η ενιαία επί περίπου μία δεκαετία θεσμική συναίνεση των κομμάτων όλων των κομμάτων της Βουλής να στηρίξουν το ΕΣΡ στην άσκηση των εποπτικών αλλά και ρυθμιστικών καθηκόντων του, διερράγη μετά το έτος 2.000 και με αφορμή την ενεργοποίηση της διαδικασίας αδειοδότησης των καναλιών. Τότε ήταν, που τα διατεταγμένα συμφέροντα επιχειρηματιών των μίντια, διέρρηξαν τη θεσμική και υπεύθυνη στάση των κομμάτων όσον αφορά στη με συνταγματική πρόβλεψη άσκηση εποπτείας στα κανάλια. Και φυσικά, από την αλλαγή στάσης εμπιστοσύνης του πολιτικού προσωπικού απέναντι στο ΕΣΡ τα κανάλια εξέπεσαν βαθμιαία σε διάδικο μέρος  του θλιβερού νεποτισμού εξουσίας.

(Άλλωστε και προσωπικά η παραίτησή μου από το ΕΣΡ έγινε μετά την αντικανονική απόφαση του τότε υπουργού Τύπου, Δ. Ρέππα, να ανατρέψει εκτός πεδίου αρμοδιοτήτων του την απόφαση αδειοδότησης των  ραδιοφωνικών σταθμών Αττικής -οι πρώτες άδειες που απονεμήθηκαν- επικαλούμενος με απολύτως καταχρηστικό τρόπο την προβλεπόμενη από τον νόμο διαδικασία άσκησης ελέγχου νομιμότητας στην απόφαση του ΕΣΡ αδειοδότησης των ραδιοφωνικών σταθμών).         

Επιστρέφοντας στα σημερινά, η προ ημερών ανοιχτή και απροσχημάτιστη αναγνώριση από τον σημερινό πρόεδρο του ΕΣΡ κ. Αθ. Κουτρομάνο ενώπιον της Βουλής ότι το Συμβούλιο αδυνατεί να ασκήσει τις εποπτικές αρμοδιότητές του, είναι μια τραγική στιγμή για τη δημοκρατία μας. Δεν θεωρώ τυχαίο ότι η δήλωση γίνεται επί πρωθυπουργίας Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος από την ανάληψη της προεδρίας της ΝΔ έπραξε παν ό,τι εδύνατο για να μη συγκροτηθεί το ΕΣΡ και να μην ασκήσει τον εκ του Συντάγματος επιβαλλόμενο ρόλο του. (Αρκεί να υπενθυμίσω ότι η ίδια η συγκρότηση του ΕΣΡ με τη σημερινή σύνθεσή του κατέστη εφικτή επί προεδρίας της Βουλής, Νίκου Βούτση, κατόπιν αλλεπάλληλων αρνήσεων του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη να συναινέσει στη συγκρότηση του Συμβουλίου, αρνήσεις οι οποίες εκάμφθησαν μόνο κατόπιν έντονων πιέσεων του πρώην προέδρου της ΝΔ, Β. Μεϊμαράκη).        

Η επίμονη άρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη να συμβάλλει στον θεσμικό εξοπλισμό της δημοκρατίας μας στηρίζοντας την με συνταγματική κατοχύρωση ανεξάρτητη Αρχή εποπτείας των καναλιών είχε (και εξακολουθεί να έχει) έναν και μόνο σκοπό: Να διαιωνίσει το καθεστώς αυθαιρεσίας, διαπλοκής και εξαγορασμένης πληροφόρησης των πολιτών, με επιδίωξη την προαγωγή πολιτικών, επιχειρηματικών και μιντιακών συμφερόντων με ονοματεπώνυμα γνωστά σ’ όλους μας. Η εικόνα αυτή της Ελλάδας στο διεθνή χώρο είναι πια εμπεδωμένη (όσα χρήματα και αν δαπανούν στην κυβέρνηση και το κυβερνών κόμμα για να κρύψουν την αλήθεια), με αποτέλεσμα η χώρα μας σε ποιότητα προσφερόμενης πληροφόρησης προς τους πολίτες να καταγράφει επιδόσεις επιπέδου ολοκληρωτικών καθεστώτων.    

Όμως, αυτή η κατάσταση, η θλιβερή πολιτική πραγματικότητα της οποίας επισφραγίζεται από την κατάρρευση της αξιοπιστίας των εγχώριων μέσων ενημέρωσης, έχει ήδη αρχίσει να πλήττει κατάστηθα και τις ίδιες τις επιχειρήσεις μέσων ενημέρωσης. Αυτό είναι το τίμημα από την εκποίηση του βασικού προϊόντος που πουλάνε τα μίντια, δηλαδή την αξιοπιστία και την εγκυρότητα, με αντάλλαγμα τα σαθρή επιβεβαίωση του πολιτικά «σημαδεμένου» (ήτοι αντιδημοκρατικού) χαρακτήρα τους.  

Το μεγαλύτερο, όμως, τίμημα τα πολιτικά «στημένα» ενημερωτικά μέσα, το καταβάλλουν αλλού: Στην αδυναμία τους να εκφράσουν τρεχόντως τα πραγματικά πολιτικά δεδομένα που επικρατούν στην κοινή γνώμη, παρουσιάζοντας ως δήθεν αρεστές προφανώς απορριπτόμενες από τους πολίτες κυβερνητικές επιλογές! Τη θέση τους, στην αρμοδιότητα ένθεσης στις συνισταμένες διαμόρφωσης του πολιτικού σκηνικού των τρεχουσών αντιδράσεων των πολιτών στις ειλημμένες πολιτικές αποφάσεις, παίρνουν ολοένα και περισσότερο τα κοινωνικά δίκτυα.   

Ηχηρά παραδείγματα τούτου ότι την ώρα που στα κανάλια η προσφερόμενη προς τους πολίτες εικόνα σχετικά με τα αμίμητα vouchers των «σκοιλ ελικικου» ήταν εικόνα μας «κανονικότητας» (και μάλιστα εμφανιζόμενης ως μάλλον θετικά προσλαμβανόμενης από την κοινή γνώμη), η αλήθεια βοούσε στους «τοίχους» των κοινωνικών δικτύων, με χιούμορ και θυμό που περίσσεψαν. Αποτέλεσμα: Τα vouchers αποσύρθηκαν με την κυβέρνηση να ηττάται. Αμέσως στη συνέχεια η κυβέρνηση αναγκάστηκε να αποσύρει ένα σποτ της Πολιτικής Προστασίας ως σεξιστικό, πιεζόμενη από τον καταιγισμό αναρτήσεων στο facebook και το twitter. Τα κοινωνικά δίκτυα ήταν που λίγο αργότερα ανάγκασαν τον Κώστα Μπακογιάννη να ζητήσει συγγνώμη για τα πολυδιαφημισμένα εγκαίνια της Ομόνοιας.  

Φυσικά, τα κοινωνικά δίκτυα ποτέ δεν θα γίνουν μέσα ενημέρωσης! Όμως, μήπως και τα μέσα ενημέρωσης του μπλοκ εξουσίας περί τον Κυριάκο Μητσοτάκη στη σημερινή Ελλάδα είναι πραγματικά «μέσα ενημέρωσης»; Ή μήπως όχι;   

Η αυτοεξαίρεση των σημερινών ελληνικών μίντια από την ευθύνη να μεταφέρουν ως συστατικό στοιχείο του εκάστοτε πολιτικού σκηνικού τις αντιδράσεις των πολιτών έναντι των κυβερνητικών επιλογών, και αντ’ αυτού η γελοιότητα να καθαγιάζεται η οποιαδήποτε απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη και των συν αυτώ -ακόμη και η πλέον άστοχη εξ αυτών- παρουσιαζόμενη με το γλοιώδες αμπαλάζ «κατηγορίας Μωυσή»,  θεωρώ πως είναι το κύκνειο άσμα του εσμού ενημερωτικής αναξιοπιστίας που μας περιβάλλει. Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει!

Γι’ αυτό και είμαι κάθετα αντίθετος και με τη συζήτηση που γίνεται αυτήν την περίοδο στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, για δημιουργία «καναλιού του ΣΥΡΙΖΑ». Την ενημερωτική αναξιοπιστία και τις συνέπειές της, όταν σε πλήττουν τόσο καίρια όσο σήμερα πλήττεται το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δεν τα μάχεσαι συμμετέχοντας στο κακό. Άλλωστε, δεν θα μπορούσε ποτέ σ’ ένα σκηνικό γενικευμένης ενημερωτικής αναξιοπιστίας εσύ μόνο να έλεγες την αλήθεια, …ακόμη κι αν όντως την έλεγες!                              

Την ενημερωτική αναξιοπιστία και τις συνέπειές της τα μάχεσαι με εμμονική προάσπιση της αλήθειας. Στο κάτω-κάτω, πόσος καιρός νομίζετε ακόμη θα χρειαστεί για να καταστεί αναμφίβολη η ισχύς του δόγματος «αν τό ‘πανε τα ελληνικά κανάλια, τότε είναι ψέματα»!   

 

 

 

 

6 Μαϊ. 2020

Η μνήμη που διχάζει

Τα γεγονότα είναι γνωστά και τόσο θλιβερά, ώστε αποφεύγω την επανεξιστόρησή τους. Αυτό που απομένει είναι να εξετάσουμε πώς βλέπουμε σήμερα την απώλεια εκείνων των αθώων πολιτών.

Περίμενα, λοιπόν χθες να γίνουν αναφορές με κοινό σκοπό την επιδίωξη να ενωθούμε σήμερα οι καίρια πληγωμένοι από τον εγκλεισμό και την πολιτική μιας ανεκδιήγητης κυβέρνησης πολίτες, εμείς όλοι, για να δημιουργήσουμε με τις αναφορές και την εν γένει στάση μας ένα μέτωπο που θα ενώνει  όσο περισσότερους από μας γίνεται. Είδα το αντίθετο!

Με την ευκολία της επιφανειακής πολιτικής σκοπιμότητας, «βάλτε τώρα που γυρίζει» και μπορεί και νά ‘χουμε σύντομα πρόωρες εκλογές, είδα τη χυδαιότητα προσαρμογής σε μικρές πολιτικές στιγμές. Με τις αναφορές που έγιναν στο έγκλημα του 2010 στη Μαρφίν, ήταν σαν να απογυμνώθηκε όλο αυτό το κλίμα που προκάλεσε το έγκλημα από τα τότε πρωτογενή πολιτικά στοιχεία του και να έγινε μέρος της σημερινής αρρωστημένης Ελλάδας.

Οι δακρύοντες σχολιαστές του εγκλήματος έκαναν σχεδόν όλοι αυτό που όφειλαν να έχουν αποφύγει πριν και πάνω απ όλα: Ενώ γνωρίζουν καλά ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών που πήραν μέρος στα συλλαλητήρια του 2010 κατά των μνημονίων, ανάμεσά τους κι εκείνο στο οποίο έλαβε χώρα το έγκλημα, όχι μόνον «δεν ήταν εκεί» με τη φυσική υπόστασή τους, αλλά ταυτόχρονα με την ψυχή και την καρδιά τους διαχωρίζονται απολύτως, πολιτικά και συναισθηματικά, από τη δολοφονική βιαιότητα, έρχονται (οι δακρύοντες) και τους χρεώνουν απροσχημάτιστα τον φόνο! Έτσι, ξερά, με την κτηνώδη αβλεψία που μόνον ο πολιτικός φανατισμός προσδίδει στη στάση ενός σημερινού πολίτη, όλοι όσοι πήραν μέρος στις αντιμνημονιακές  κινητοποιήσεις ανακηρύσσονται ένοχοι του εγκλήματος! Όλοι εκείνοι οι διαδηλωτές γίνονται αυτουργοί, φυσικοί (αφού πολλοί απ’ αυτούς πήραν μέρος σ’ εκείνη τη διαδήλωση), αλλά και ηθικοί, επειδή πολιτικά αντιπαρατέθηκαν στην επιλογή της μνημονιακής δέσμευσης.

Περισσότερο μαζική ενοχοποίηση πολιτικής στάσης δεν μπορεί να υπάρξει! Αίφνης, 10 χρόνια μετά το έγκλημα, όλοι όσοι το 2010 τάχθηκαν κατά του μνημονίου (πρέπει να) φέρουν μέρος του καταλογισμού για τη δολοφονική βιαιότητα και πρέπει να κολαστούν γι’ αυτό, τόσο σε προσωπική βάση (να συναινέσουν να σηκώσουν βάρος ενοχής για κάτι που δεν έκαναν αλλά και ποτέ και ούτε κατά διάνοια δεν αποδέχτηκαν), όσο και σε συλλογική βάση, με την ηθική αμαύρωση των πολιτικών απόψεων που ασπάζονται!

Ναι! Αυτό, λοιπόν, είναι μια ανεπίτρεπτη πολιτική τυμβωρυχία! Όχι μόνο γιατί για να υπηρετηθούν σημερινές αυτοεπιβεβαιώσεις αλλοιώνεται η καταχώρηση του εγκλήματος στην πολιτική ιστορία μας με τα πραγματικά στοιχεία του και, με τον τρόπο αυτό, φαλκιδεύεται και η υπομνητική αξία της μαύρης επετείου, ως παράδειγμα προς αποφυγή στη δημοκρατία μας. Αλλά και γιατί, ακόμη, τέτοιες αναφορές στη μνήμη των νεκρών του εγκλήματος παραβιάζουν βάναυσα τον απαράβατο όρο του οφειλόμενου σεβασμού στα πρόσωπά τους.

Το ότι τον χορό της αήθειας αυτής άνοιξαν ο Κυριάκος Μητσοτάκης και τα κνώδαλα που τον ανέχονται μέσα στο ίδιο το κόμμα του, δεν εκπλήττει! Αναμενόμενο ήταν!

Εκεί που η αήθεια προκαλεί διπλή οργή, ως διπλή ασέβεια στα πρόσωπα των νεκρών, είναι από τις αναφορές εκ μέρους προσώπων που προέρχονται από το σημερινό ΚΙΝΑΛ. Ανάμεσά τους, με ξεχωριστά αυξημένη ευθύνη, υποστηρικτές του τότε πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, που μετατρέπουν τα θύματα στη Μαρφίν, σε επιχειρήματα δικαίωσης των πολιτικών τους απόψεων. Σήμερα! Δέκα χρόνια μετά το φονικό!

Συντείνουν όλοι αυτοί, λες και οι αφηγήσεις που τόσα χρόνια τώρα σκαρώνουν μέσα στο κεφάλι τους, τους καταδιώκουν, στην απολύτως αντιδημοκρατική γενίκευση, που τόσο λίγο προσήκει σε δημοκρατικές πεποιθήσεις: Αν ήσουν διαδηλωτής κατά του μνημονίου έχεις συνενοχή στο έγκλημα! Αν είσαι ΣΥΡΙΖΑ και τότε πολιτικά συμφωνούσες με τις αντιμνημονιακές απόψεις του κόμματος με την τότε επιρροή του 5%, είσαι συνένοχος!  Ακόμη χειρότερα! Εγώ, κι άλλοι πολλοί σαν κι εμένα, συγκεκριμένα, που τότε δεν συμμετείχα στις διαδηλώσεις, ούτε καλυπτόμουν πολιτικά από την αντιμνημονιακή θέση, αλλά αργότερα, πολύ αργότερα, εντάχτηκα στη «Γέφυρα», είμαι κι εγώ συνένοχος για το έγκλημα στη Μαρφίν!!!   

Προς όσους ανήκετε στις κατηγορίες των πελταστών της αήθειας που περιέγραψα, ως εδώ: Φτάνει! Ως εδώ! Κι αν δεν σέβεστε όλους εμάς στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής στάσης, τουλάχιστον σεβαστείτε τη μνήμη των χαμένων συμπολιτών μας.

Και για όσους από σας δεν καταλάβατε, να το πω ακόμη πιο καθαρά: Με τέτοια πολιτική στάση για το έγκλημα στη Μαρφίν ταυτίζεστε απροκάλυπτα με την ολοφάνερη τυμβωρυχία Μητσοτάκη και των συν αυτώ, που τότε συμμετείχαν στις αντιμνημονιακές διαδηλώσεις και διακήρυτταν τα Ζάππεια, για να ανατρέψουν αργότερα μαζί με την 5η φάλαγγα μέσα στο ίδιο το κόμμα του τον τότε εκλεγμένο πρωθυπουργό, Γιώργο Παπανδρέου.