7 Φεβ. 2021

Ο αντίποδας

Ήταν (θυμάμαι, πώς θα μπορούσα ποτέ να ξεχάσω;) ένα απόγευμα σε κάποιο νησί –θα μπορούσε νά ‘ταν το οποιοδήποτε νησί. Τόπος, μια υπερυψωμένη θεατρική σκηνή στην καρδιά των μελτεμιών …αλλά επικρατούσε πλήρης άπνοια.

Ο Αντώνης, ο Κλεάνθης, ο Θόδωρος, ο Χρήστος κι εγώ ανεβήκαμε, ένα μικρό πλάτωμα της ταβέρνας απέναντι ήταν, χωρίς καμιά προσδοκία παράστασης. (Αν και η ηλικία μας και η ασυμμάζευτη  αλητεία μιας γενιάς, πάντα με έκανε δύσπιστο στη δήλωσή μας ότι ποτέ δεν ευελπιστούσαμε όλα να κατέληγαν σε μια αριστοφανική έξοδο…)

Η μοσκαριτιά, το ψηλό δέντρο με την -όση ακριβώς χρειαζόταν-  φυλλωσιά, σκέπαζε τον χώρο, ασπίδα στο βαρύ φως της ημέρας. Το δέντρο με τη γνήσια σπανιότητα της πρασινάδας του Αιγαίου, ήταν ακριβώς το σκηνικό που η μαεστρία της σκηνοθεσίας του τυχαίου είχε διαλέξει.

Σιωπή! Περίεργη ησυχία, ανακόλουθο προανάκρουσμα της επανεμφάνισης των χιλιάδων ανθρώπων, που όλη την ημέρα ως εκείνη την ώρα πηγαινοέρχονταν ασταμάτητα στις παραλίες, βουλιάζοντας αδιάκοπα στη δροσιά του γαλάζιου, αναγκαία ανάσα από τον εκτυφλωτικό ήλιο της εποχής και του τόπου. Κι όμως, κάπου μακριά, μια απροσδιόριστη βοή ακουγόταν -μάλλον στο φαντασιακό μας συνέτρεχε, αλλά ποιός ψάχνει την πραγματικότητα τις ώρες των μύθων;…

Ένα μελαχρινό κορίτσι ημίγυμνο βγήκε από τη στενή πόρτα, όμηρος του υπέροχου φύλου της. Σκαρφάλωσε τα λιγοστά σκαλοπάτια και σουλατσάρισε επικίνδυνα μπροστά στα μάτια της αζευγάρωτης αντροπαρέας, διακινδυνεύοντας να ήταν εκείνη ο λόγος για τον οποίο ποτέ δεν θα συνέβαιναν όσα ακολούθησαν. Τα καφεδάκια και ποτήρια με διάφανο νεράκι, σε λίγο έφτασαν.

Κι όσο το φως αποσυρόταν, τόσο πιο πολύ έμοιαζε το πλάτωμα να υψώνεται ακόμη περισσότερο. Στο τέλος, λίγες στιγμές πριν τα φώτα σβήσουν εντελώς κι ανάψει η ράμπα, έριξα μια ματιά μακριά και είδα πως βρισκόμουν πάνω σ’ έναν δίσκο, που μόνον ένα τρεμάμενο παλαμάρι κρατούσε δεμένον στην ξηρά.

Συνεχίσαμε με μια καράφα κρασί και δυο-τρία μεζεδάκια. Μετά βγάλαμε τις κιθάρες.

«Γεννήθηκα στο βλέφαρο του κεραυνού

σβήνω κοιτώντας τα νερά…»

Δεν φαινόντουσαν πια παρά μόνο τα φώτα από μακριά, στο βάθος…

…Κι άρχισαν να έρχονται! Ξεπρόβαλαν απ’ όλες τις γωνίες ήσυχα και έπαιρναν τις θέσεις τους.

«Η Κατερίνα και η Ζωή,

τ’ Αντιγονάκι κι η Ζηνοβία,

ω τί χαρούμενη ζωή

χτυπάς φτωχή καρδιά με βία».

Το ημίγυμνο κορίτσι άφησε τη νωχέλεια που είχε στο σούρουπο και άρχισε να τρέχει κουβαλώντας τις καράφες και τα συνοδευτικά. 

Σε λίγο ήταν όλοι εκεί! Γέλια και φωνές. Τραγούδια και αγκαλιάσματα. Μια πληθωρική μαυρομάλλα κάθισε δίπλα στον Αντώνη και χτύπησαν τα ποτήρια τους. Ήταν το σύνθημα ν’ αρχίσουμε.

«…και μέσα στο φτερούγισμα

τριαντάφυλλα σκορπίζουν…»

Με ξαναμμένα δάχτυλα και ζεσταμένη φωνή συνέχιζα. Έρχονταν το ένα μετά το άλλο. Τα τραγούδια, οι μεζέδες και τα αγκαλιάσματα. Η μικρή ταράτσα έγινε η περιστασιακή πρωτεύουσα του αρχιπελάγους. Λες και τραγουδούσαν μαζί μας οι θαμώνες της νυχτερινής παραλίας στο απέναντι νησί.

«Ντουνιά ανακριτή,

Γιατί ρωτάς, γιατί;…»

Έτσι πέρασαν οι ώρες!

Κάποτε σήκωσα το κεφάλι και είδα να χαράζει. Κι όλοι είχαν μείνει εκεί. Κανένας δεν σκεπτόταν καν να φύγει.

Θυμήθηκα κάτι που μου ‘χε κάποτε πει ο Ιορδάνης, ένα βράδυ πριν αρχίσουμε να παίζουμε στη Λέσχη. «Όταν φέγγει θα το γυρίζεις σε χιτζάζ…»

Τα δάχτυλα πήγαν από μόνα προς τα ‘κεί.

…Κι ο κόσμος άρχισε αργά και απλά να ξεμακραίνει. 

Κατόπιν βάλαμε τα όργανα στις θήκες  κι αρχίσαμε, όλοι μαζί με τους άλλους, να κατηφορίζουμε με τα πόδια προς τη θάλασσα.

Ξεθεωμένοι, ανοίξαμε τους σάκους μας κάτω απ’ τα πρώτα αρμυρίκια που συναντήσαμε, με την αστεία ελπίδα μπας και μας πάρει λίγο ο ύπνος.     

Για λίγη ώρα, χάχανα και πρωινιάτικες ανοησίες παρά θιν’ αλός…

Είδαμε από μακριά, από την άλλη άκρη της παραλίας, μια σκιά (δεν φαινόταν καλά, ο λαμπρός ήλιος είχε αρχίσει να επιτελεί το αμείλικτο έργο του, της τύφλωσης όταν τον κοιτάς κατάματα).

Η οπτασία βήμα-βήμα πλησίασε. Ήταν το κορίτσι της ταβέρνας.

Άφησε ήσυχα δίπλα μας πάνω στη άμμο ένα μπουκάλι κρασί.

«Παιδιά, σας ευχαριστώ για τη νυχτιά…»

___________________________________

(Αφιερωμένο στα παιδιά μου, που η σημερινή έγκλειστη συγκυρία απειλεί να μην τα αφήσει να ζήσουν τις δικές τους νυχτιές. Και με την ελπίδα ότι τελικά θα τις βιώσουν)  

-Στη φωτογραφία μερικά από τα οργανάκια μου

 

 

 

29 Ιαν. 2021

Γιατί οδηγείται σε ταχεία λήθη

η συγκλονιστική αφήγηση ενός βιασμού

Παρακολουθώντας αποκαλύψεις, δηλώσεις και σχόλια των τελευταίων ημερών  θα ήθελα να πω τούτο: Η ιστορική, όπως την θεωρώ, αποκάλυψη της κυρίας Μπεκατώρου έφερε στο προσκήνιο την εκτεταμένη όσο και κλιμακούμενη την τελευταία περίοδο σε παγκόσμια κλίμακα σεξουαλική βία κατά των γυναικών, ως το πιο εμπεδωμένο μέρος μιας κουλτούρας επιβολής του ισχυρού επί του αδυνάμου, μαζί με τη βία σε βάρος των εργαζομένων από τους εργοδότες κάθε λογής. Μιας κουλτούρας, που σ’ όλο τον κόσμο τελευταία ενδυναμώνεται, με την συντηρητική πολιτική που κυριαρχεί στους καιρούς μας, να έχει συμβάλλει καίρια στο δυσάρεστο φαινόμενο.

Η συγκλονιστική αποκάλυψη της ολυμπιονίκου μας παρήγε άμεσα και απτά θετικά αποτελέσματα στην προσπάθεια ανάσχεσης της θλιβερής πρακτικής των βιασμών, αφού πολλές γυναίκες θεώρησαν ότι το κλίμα που δημιουργήθηκε έδωσε την ευκαιρία και σ’ εκείνες «να μιλήσουν». Ταυτόχρονα, έκανε τους επίδοξους επόμενους βιαστές να χρειάζεται να το σκεφτούν 2 και 3 φορές περισσότερο, πριν προβούν στην αποτρόπαια σκέψη -και πολύ περισσότερο πράξη- τους. Δηλαδή, η κυρία Μπεκατώρου με την αποκάλυψή της έκανε καλύτερη τη ζωή όλων μας. Και την ευγνωμονούμε γι’ αυτό!

Αυτό έκανε η Ολυμπιονίκης μας! Καμιά σχέση δεν έχει η πράξη της με πληγωμένα «εγώ», που στη συνέχεια έπεσαν σαν τα κοράκια στο περιστατικό για να λεηλατήσουν με πολύ διαφορετικούς σκοπούς από της κυρίας Μπεκατώρου τον επικοινωνιακό «αφρό» των όσων η αποκάλυψη του βιασμού πρόσφερε στον δημόσιο βίο μας.

Δεν διέλαθε της προσοχής μου ότι η αλλαγή της ατζέντας σχετικά με τις αποκαλύψεις της κυρίας Μπεκατώρου έχει οδηγήσει στο πρακτικό αποτέλεσμα ότι έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα το θέμα του βιασμού των γυναικών και έχουν αρχίσει συζητήσεις  για άλλα θέματα.

Απ’ αυτή τη ματιά οι επίδοξοι βιαστές ήδη αισθάνονται πιο άνετα!

Δεν μπορώ φυσικά να ξέρω αν η παραχάραξη του περιεχομένου της παρέμβασης της  ολυμπιονίκου μας και των ουσιαστικά θετικών συνεπειών της αποκάλυψής της στη ζωή όλων μας, είναι προσχεδιασμένη. Ξέρω, όμως, ότι μ’ αυτή την παραχάραξη και την προτίμηση του τηλεοπτικού και ευρύτερα μιντιακού μας συστήματος να ασχολείται με τα «εύκολα» ο βιασμός έπαψε να είναι το κύριο θέμα. Ενδεχομένως επιπλέον συνειδητό κίνητρο των καναλιών μας να είναι και η αποσιώπηση σιγά-σιγά της τεράστιας έκτασης της ίδιας της βαρβαρότητας των βιασμών. Δεν το γνωρίζω αυτό και δεν το επικαλούμαι συγκεκριμένα, …αλλά ομολογώ ότι το σκέπτομαι! Και, ξέρετε, νομίζω όλοι καταλαβαίνουμε ότι αν ανοίξει ο κύκλος καταγγελιών βιασμών στον κύκλο των καναλιών και τον μεγάλο κύκλο των ισχυρών και ασκούντων εξουσία, με τους οποίους κατ’ εξοχήν συγχρωτίζονται τα κανάλια και οι ιδιοκτησίες τους, έχω την αίσθηση ότι πολλοί μεγαλόσχημοι θα βρεθούν σε πολύ δύσκολη θέση. Αυτό θα ήταν ένα πολύ ισχυρό κίνητρο για τους διαμορφωτές και διαπλαστές της κοινής γνώμης (εσχάτως και αυτόκλητους εκφραστές της, ως μη έδει) να κλείσει όπως-όπως το θέμα που άνοιξε η κυρία Μπεκατώρου.     

Επίσης, ξέρω ότι όλο το σύστημα των παραγόντων που έχει κινητοποιηθεί για να αποτρέψει την περίπτωση οι αποκαλύψεις της ολυμπιονίκου μας να προσελάμβαναν διάσταση καταρράκτη, όπως φάνηκε να συμβαίνει για λίγες μέρες μετά την αποκάλυψη του βιασμού σε πανελλήνια μετάδοση, έχουν κάθε λόγο να επιζητούν αλλαγή της ατζέντας που έθεσε η κυρία Μπεκατώρου. Πολλοί ανάμεσα στους παράγοντες αυτούς με σκοπό τη συγκάλυψη, δηλαδή την εκ των έσω παραγωγή όρων ανοχής στους βιασμούς.            

Για τον βιασμό της μίλησε η κυρία Μπεκατώρου. Όχι για το πληγωμένο (δικαίως ή αδίκως) «εγώ» της!  

 

 

 

 

8 Ιαν. 2021

Κάτι τελευταίο…

(…γιατί η πολιτική απατεωνιά

αποκαλύφτηκε και ηττήθηκε)

Εκ συστήματος η δεξιά, η ακροδεξιά και οι συνοδοιπόροι τους εμφανίζουν τις μαζικές λαϊκές εξεγέρσεις (ανεξαρτήτως της στη συνέχεια διαχείρισης και της εκ των υστέρων πολιτικής εκμετάλλευσής τους από συντεταγμένες κομματικές δυνάμεις) ως κάτι «δαιμονικό» και εκτός των κανόνων του παραδεδεγμένου πολιτικού και ταξικού ανταγωνισμού.

Όμως, αρέσει-δεν αρέσει στους δεξιούς, τους ακροδεξιούς και τους συνοδοιπόρους τους, τέτοιες εξεγέρσεις όχι μόνο έχουν προσλάβει ιστορική νομιμοποίηση αλλά και οι δυτικές δημοκρατίες σήμερα αναγνωρίζουν και προστατεύουν το συνταγματικό δικαίωμα συνάθροισης ως μέσο για την παραγωγή πολιτικών εξελίξεων. Φυσικά, όχι με εισβολές στα κοινοβούλια…

Η ειδοποιός διαφορά τους από τις ακροδεξιές πραξικοπηματικές επεμβάσεις (χαρακτηριστικότερα παραδείγματα των οποίων είναι ο ναζισμός, ο φασισμός και στην Ελλάδα αλλά και αλλού οι δικτατορίες, συνήθως από αξιωματικούς του στρατού ή ναζιστοφασιστoειδή σκύβαλα) είναι ότι δεν ανιχνεύεται η άνωθεν υποκίνηση και με σκοπό την αρπαγή της εξουσίας με μέσα που καταλύουν τη δημοκρατική ομαλότητα (π.χ. με πραξικοπήματα και με ανατροπές εκλεγμένων, όπως του Γ. Παπανδρέου από βουλευτές του κόμματός του), αλλά η έκφραση διαμαρτυρίας για τις πολιτικές λειτουργίες και τις κοινωνικές ανισότητες κάθε εποχής που σηματοδοτείται από τέτοιες εξεγέρσεις.

Έχει συγκλονιστικό ενδιαφέρον πόσες ομοιότητες έχουν οι αντιδράσεις της δεξιάς, της ακροδεξιάς και των συνοδοιπόρων τους σήμερα, με τις αντιδράσεις των ίδιων π.χ. κατά τον Μάη του ’68. Πόσο ίδια επιχειρήματα έχουν οι σημερινοί δεξιοί, ακροδεξιοί και συνοδοιπόροι τους, με τα επιχειρήματα της Κου-Κλουξ-Κλαν κατά την εξέγερση των μαύρων στις ΗΠΑ. Πόσο μεγάλες αναλογίες ανιχνεύονται με τη λεκτική και την πρακτική των αποικιοκρατών κατά των εθνικοαπαλευθερωτικών κινημάτων. Τι ανατριχιαστικές συμπτώσεις προκύπτουν στο βάθος των λεγομένων του σημερινού συμπλέγματος σύμπραξης ακροδεξιάς-ΝΔ-μερίδας του ΚΙΝΑΛ, με όσα έλεγαν για την εξέγερση του Πολυτεχνείου οι συνταγματάρχες.

Ένα βήμα περισσότερο: Πόσο διαστρέφουν εκ του αποτελέσματος αυτές οι πεποιθήσεις των δεξιών, των ακροδεξιών και των συνοδοιπόρων τους σήμερα στην Ελλάδα και υπό τις παρούσες συνθήκες διακυβέρνησης τις δημοκρατικές ελευθερίες, όταν με την επίκληση δήθεν «αποκατάστασης της τάξης» (ενώ στην πραγματικότητα κατισχύει ολοφάνερα η πολιτική προληπτικής καταστολής δυνητικών αυριανών εξεγερτικών κοινωνικών φαινομένων) πραγματοποιούνται εισβολές στα σπίτια πολιτών (ποιός ξεχνάει το απολύτως ενδεικτικό περιστατικό δημοκρατικής εκτροπής κατάλυσης του οικιακού άβατου Ινδαρρέ).

Διαπιστώνω με ικανοποίηση ότι τα επιφανειακά προσχήματα επίκλησης του λαϊκισμού (που είναι πολύ ευρύτερο πολιτικό και κοινωνικό φαινόμενο από τη σκόπιμη και δαιμονολογικών προθέσεων σημερινή απόπειρα των δεξιών, των ακροδεξιών και των νεοδεξιών να συκοφαντήσουν κάθε κοινωνικό κίνημα του 21ου αιώνα), όσο περνάει ο καιρός αποκαλύπτονται ως προς τις πολιτικές προθέσεις τους. Έτσι, δημοκρατικοί πολίτες που ως σήμερα παγιδεύονταν στο κατασκευασμένο αφήγημα ότι δήθεν ένα κόμμα του 5% ανέτρεψε εκλεγμένο με 45%  πρωθυπουργό, ενώ αναντίρρητα την εκτροπή επέβαλαν βουλευτές του ίδιου του κόμματός του και υπό την προφανή υποκίνηση των ίδιων που σήμερα υπό την «καραμέλα» περί λαϊκισμού δαιμονοποιούν την ευρύτερη προοδευτική παράταξη, αρχίζουν να απελευθερώνονται από τα δεσμά της προκατασκευασμένης πολιτικής πλάνης τους. 

Έχουμε ήδη εισέλθει σε τροχιά εξελίξεων ώριμης αποτύπωσης στο πολιτικό δημοκρατικό εποικοδόμημα του απεγκλωβισμού δημοκρατικών πολιτών από τον επικίνδυνο φιλοδεξιό συφερτό, που υποστήριζαν ή ανέχονταν ως σήμερα. Θεωρώ πολύ σημαντικό ότι αυτός ο απεγκλωβισμός δεν δρομολογήθηκε ούτε εδράζεται στη συσσωρευόμενη κοινωνική οργή για τα εγκλήματα της σημερινής κυβέρνησης στο μέτωπο της πανδημίας, αλλά είναι γόνιμο αποτέλεσμα συνειδητοποίησης πολιτικών κοινών που διαχωρίζουν πλέον το «στημένο» από το «πραγματικό».

Οι εξελίξεις είναι μπροστά μας και πολύ δύσκολα ανατρέπεται, ως δεδομένο του αυριανού σκηνικού σε ευθύγραμμες δημοκρατικές εξελίξεις, ότι προάγονται προοδευτικές και αριστερές ιδέες και πεποιθήσεις, αντί της βορίδειας ακροδεξιάς ρητά εκφρασμένης επιδίωξης. Δημοκρατία και αριστερά είναι τα δύο πολυτιμότερα εφόδια της ουσιαστικής πολιτικής αλλαγής που χρειάζεται ο τόπος και όσο περνάει ο καιρός και τα δύο ενισχύονται περισσότερο.

(Υγ.: Δύο μέρες μετά τα γεγονότα στις ΗΠΑ συντρέχει η 30η επέτειος από τη δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα. Το σημερινό σχόλιο είναι αφιερωμένο στη μνήμη του, για να θυμίζει τα εγκλήματα του ακροδεξιού παρακράτους και των συνοδοιπόρων και πολιτικών εκφραστών του σήμερα, κατά των δημοκρατικών εξεγέρσεων κάθε εποχής) 

 

 

 

7 Ιαν. 2021

Οι ΗΠΑ, η Ελλάδα

και η Δημοκρατία

Στις δυτικές δημοκρατίες, εδώ και δεκαετίες, θυμάμαι 3 μόνο σοβαρές περιπτώσεις, στις οποίες με εισβολή στη Βουλή επιχειρήθηκε να  δρομολογηθούν πολιτικές εξελίξεις:

1. Στην Ισπανία το 1981 με τον γελοίο Τεχέρο, που πυροβολούσε μέσα στο κοινοβούλιο,

2. Στην Ελλάδα τον Ιανουάριο του 2019, με την απόπειρα εισβολής χρυσαυγητών στη Βουλή, υπό τον Λαγό, και

3. Χθες στις ΗΠΑ.

Και στις 3 περιπτώσεις, επρόκειτο περί ακροδεξιών που στόχευαν σε κατάλυση της Δημοκρατίας με βίαιο τρόπο. Και στις 3 περιπτώσεις, η παράταξη από την οποία προέρχονταν οι επίδοξοι πραξικοπηματίες ήταν η δεξιά πολιτική παράταξη, που εμμέσως ή ευθέως,  ιδεολογικά ή και εκλογικά εφάπτεται συστηματικά και ως την εποχή μας (σήμερα, μάλιστα, με στενότερο τρόπο)  με τους νοσταλγούς των ναζιστών, των φασιστών  και των πολιτικών απογόνων τους.

Σε όλες τις περιπτώσεις οι απόπειρες δρομολόγησης πολιτικών εξελίξεων ακύρωσης των δημοκρατικών ελευθεριών απέτυχαν.

Στις ΗΠΑ με τα χθεσινά γεγονότα παρουσιάζεται η ιδιαιτερότητα ότι η απόπειρα κατάλυσης της Δημοκρατίας, εκπορεύεται ευθέως από πρόσωπο που ασκεί τυπικά την εξουσία, έστω και μεταβατικά. Απ’ αυτή την οπτική, η χθεσινή κατάληψη του Κογκρέσου αποτελεί ποιοτική αναβάθμιση των απειλών κατά του δυτικού δημοκρατικού μοντέλου. Και αυτό, προφανώς είναι απόρροια της ανοχής που με ολοφάνερη σκοπιμότητα επιδεικνύει εδώ και καιρό η δεξιά πολιτική παράταξη απέναντι στην ακροδεξιά, αγρεύοντας υποστήριξη και ψήφους. Και έτσι, όσα συνέβησαν χθες στις ΗΠΑ είναι μια φωτογραφία του μέλλοντος, εάν συνεχιστούν επικίνδυνα  φαινόμενα, όπως οι επίσημες και ανοιχτές προσκλήσεις στους ακροδεξιούς να συμπορευτούν με τη δεξιά και τους συνοδοιπόρους της και να την ψηφίζουν όποτε γίνονται εκλογές. (Ένα παράδειγμα είναι η γνωστή συζήτηση περί  «λογικής Χρυσής Αυγής»). Επίσης, όπως είναι οι ανιστόρητες και τελικά επικίνδυνες για τους δημοκρατικούς θεσμούς αφηγήσεις ανεκδιήγητης ταύτισης της πολιτικής αριστεράς με τον ολοκληρωτισμό, πεδίο που έχει καταστεί πρόσφορο για την ενδυνάμωση  νεοναζιστικών και νεοφασιστικών μορφωμάτων ιδίως στην Ευρώπη. Αφηγήσεις, που παρουσιάζουν το ξεχωριστό ενδιαφέρον ότι υιοθετούνται (στην Ελλάδα κατ εξοχήν -αλλ’ όχι μόνον εδώ) από πρόσωπα και πολιτικούς χώρους που ενώ διακηρύσσουν ότι «δεν είναι δεξιοί» και «τσαλαβουτάνε» μάλιστα και στον χώρο του πολιτικού κέντρου, τελικά αποδεικνύονται με συστηματικό τρόπο και εν τοις πράγμασι δεξιότεροι και πιο επικίνδυνοι από τις δεξιές παρατάξεις.

Το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι με την αριστερά του 21ου αιώνα να έχει πλέον σπάσει τον κλοιό αποκλεισμού της από την πρόκληση διεκδίκησης διακυβέρνησης δυτικών δημοκρατιών (εξέλιξη, που αναμφίβολα αναβαθμίζει ποιοτικά και σε θετική κατεύθυνση το ίδιο το δυτικό δημοκρατικό μοντέλο, όπως στην Πορτογαλία, την Ελλάδα και τις ίδιες τις ΗΠΑ στο πρόσωπο του Σάντερς και άλλων, αλλά και στη Βρετανία με τον Τζέρεμι Κόρμπιν), τέτοια φαινόμενα επιθέσεων κατά της κοινοβουλευτικής ομαλότητας, θα μπορούσαν ενδεχομένως  να επενδυθούν κάποια μορφή νομιμοποίησης ακροδεξιού προσήμου, για να αποκρουστεί η πρόσβαση της Αριστεράς στην εξουσία. Και υπ’ αυτή τη δευτερεύουσα αλλά απολύτως υπαρκτή πτυχή, εισβολές ακροδεξιών στα κοινοβούλια υπό την ανοχή της δεξιάς και με τη σύμπραξη εμφανιζόμενων ως κεντρώων, είναι αντικειμενικά πρόβες τζενεράλε για την ακύρωση αριστερών  διακυβερνήσεων, δημοκρατικά απολύτως νομιμοποιημένων.

Η σημερινή επί της πολιτικής ουσίας γελοία προσπάθεια στην Ελλάδα να παραλληλιστούν οι εισβολείς της σημερινής αμερικανικής ακροδεξιάς στο Κογκρέσο με την ελληνική πολιτική αριστερά, εκτός από αστήρικτες και εξόφθαλμα σκόπιμες, είναι τελικά επικίνδυνες, αφού προσφέρουν έρμα νομιμοποίησης σε τυχόν δημοκρατικές εκτροπές αύριο, εάν η αριστερά τυχόν κληθεί να επιστρέψει στη διακυβέρνηση της Ελλάδας. Το κλίμα και αυτή η πολιτική «λογική» αναδύεται ολοφάνερα από αναφορές δεξιών και δήθεν κεντρώων  και αποτελεί φυσική συνέχεια του ίδιου κλίματος και των αναφορών που εκδηλώθηκαν όταν κυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Καθόλου τυχαία -αντίθετα, άκρως ενδεικτική- είναι η ταύτιση των συντηρητικών μέσων ενημέρωσης στις ΗΠΑ για κάποια απροσδιόριστη ανάμιξη της αριστεράς στην εισβολή των οπαδών του Τραμπ στο Κογκρέσο, με όσα επιστρατεύουν Έλληνες δεξιοί και "κεντρώοι" σε δήθεν απόπειρες αριστερών συμπατριωτών μας να ανατρέψουν τη Δημοκρατία. (Δείτε εδώ: https://www.circogreco.gr/2021/01/07/eisvoli-sto-kapitolio-ta-ypersyn/

Κατά τούτο, σήμερα είναι μάλλον επιφανειακή και καταλήγει σε πρακτικό πολιτικό επίπεδο προσχηματική η δήλωση ότι πρέπει να «επαγρυπνούμε», ως μόνο συμπέρασμα από τα γεγονότα στις ΗΠΑ. Πέραν της επαγρύπνησης και για να είναι γνήσια και πολιτικά παραγωγική για τη Δημοκρατία η αντίδραση σε σχέση με την ακροδεξιά έφοδο στις ΗΠΑ κατά του κοινοβουλίου, οφείλουμε να είμαστε πολύ πιο περιεκτικοί στην κατανόηση και καταγραφή του πόθεν και πώς εκπορεύονται οι σημερινές απειλές κατά των δημοκρατικών θεσμών, πέραν της ακροδεξιάς, και από δεξιές και  δήθεν κεντρώες ιδελογικοπολιτικές κατασκευές.

 

 

 

 

8 Δεκ. 2020

Ο ναός του Ποσειδώνα

και το Ε9 του Τσίπρα

Η εξαιρετικά ταχεία αποδόμηση και διάψευση (και εδώ μιλάμε για το συλλογικά συνειδητό) του κλασσικού fake news ότι ο Τσίπρας μετακόμισε σε πολυτελή βίλα κοντά στο Σούνιο, αποδεικνύει ότι αυτή η πρακτική που χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί κατά κόρον το κυβερνητικό «σύστημα» Κυριάκου Μητσοτάκη, φτάνει στο τέλος της, τουλάχιστον ως κεντρικό μέσο παραγωγής πολιτικών εξελίξεων.

Θυμίζω ότι η παραπληροφόρηση ότι η κυβέρνηση Τσίπρα μας είχε βάλει σε 4ο μνημόνιο και ότι η ίδια κυβέρνηση είχε ανταλλάξει με τις Βρυξέλλες το όνομα «Μακεδονία» για να μην περικοπούν οι συντάξεις (και άλλα γνωστά σήμερα ψέματα), παρ’ ό, τι εδώ και καιρό αποκαλύφτηκαν απολύτως ως κοινά και συνειδητοποιημένα ψεύδη Μητσοτάκη και Γεννηματά, βαραίνοντας σήμερα στην αντιλαμβανόμενη από την κοινή γνώμη αξιοπιστία των δύο πολιτικών αρχηγών, έπαιξαν τότε σημαντικό ρόλο στην ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2019 με 6-7 μονάδες επί τοις εκατό από τη ΝΔ.       

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον (ως επιβεβαιωτικό της πολιτικής κάλυψης που παρέχει η κυβέρνηση στην ψευδολόγο ενημέρωση) ότι για την πληροφοριακή «ενσάρκωση» αυτού του fake news περί μετακόμισης Τσίπρα στο Σούνιο επιστρατεύτηκε και ο ίδιος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, που φυσικά εκτέθηκε ανεπανόρθωτα (και δεν ήταν η πρώτη φορά -αλλά τούτη έχει ιδιαίτερη σημασία ως συμβολισμός μετάβασης σε άλλη πολιτική φάση).

Όπως μεγάλο ενδιαφέρον έχει ότι η γελοιοποίηση Πέτσα συνέπεσε και με τη δεύτερη πρωθυπουργική και κυβερνητική επικοινωνιακή πανωλεθρία, να ζητάει συγγνώμη μετά από 10 μέρες ο Κυριάκος Μητσοτάκης για τη γαϊδουριά να βολτάρει χωρίς μάσκα στην Πάρνηθα και να συγχρωτίζεται με άλλους (όταν συλλαμβάνονται από τον Χρυσοχοΐδη -για υγειονομικούς, λέει, λόγους- δυάδες πολιτών που φορώντας μάσκα πήγαν να αφήσουν λουλούδια στο σημείο που μαρτύρησε ο Γρηγορόπουλος). Μια όψιμη συγγνώμη Μητσοτάκη, που συνιστά το κατεξευτελιστικό απόγειο για τον Πέτσα, που ως σήμερα εξηγούσε από την καθέδρα του κυβερνητικού εκπροσώπου ότι ο αρχηγός του δεν υπέπεσε στο ατόπημα της (sic) «ανεμελιάς»-γαϊδουριάς, αλλά ότι απλά έκανε μια βόλτα όπως όλοι οι πολίτες (οι οποίοι, όμως,  αν συλλαμβάνονταν να κάνουν ό,τι και Κυριάκος Μητσοτάκης στην Πάρνηθα θα τους κόβονταν πρόστιμα εκατοντάδων ευρώ). Απορώ, κατόπιν αυτού, ποιά λογική αξιοπιστία φέρει ο Πέτσας  για να είναι εκπρόσωπος σοβαρής κυβέρνησης!...

Υπάρχει και ένα τρίτο σημείο σ’ αυτή την υπόθεση: Η παταγώδης αστοχία του κυβερνητικού σχεδίου να επιχειρηθεί πολιτική επίθεση κατά Τσίπρα μέσω της δήθεν μετακόμισης του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο Σούνιο, με την επίκληση των δηλώσεων του Ε9! Δηλαδή ένα σημείο στο οποίο ο Κυριάκος Μητσοτάκης παραμένει επί έτη ακάλυπτος και ανίκανος να προσκομίσει πειστικές εξηγήσεις για ακίνητο στο δικό του Ε9 (και που η αδυναμία του αυτή αποσιωπάται συστηματικά από την ίδια «μηχανή» παραπληροφόρησης, η οποία διακινεί το fake news περί μετακόμισης Τσίπρα στο Σούνιο). Η επιστράτευση του Ε9 από τον Πέτσα, είναι κορυφαία αστοχία. Δεν μπορώ καν να διανοηθώ ότι θα την επιστράτευε το Μέγαρο Μαξίμου και την αποδίδω σε πρωτοβουλία Πέτσα. Και πώς να παραμείνει ο δύστυχος Πέτσας στη θέση του μετά απ’ αυτό σε ενδεχόμενο ανασχηματισμό;…

Όμως, αν ο ίδιος ο εκπρόσωπος του κ. Μητσοτάκη κάνει τόσο σοβαρό επικοινωνιακό λάθος να ανακινεί άκων τόσο επιβαρυντικό για τη συλλογική αξιολόγηση του αρχηγού του στοιχείο, είτε απλά στην κυβέρνηση βρίσκονται σε πανικό, είτε ο πάντα καλοκουρεμένος κυβερνητικός εκπρόσωπος στο συνειδητό του καταγράφει και ανακαλεί στη μνήμη του μόνον εκείνα που βολεύουν την παράταξή του, απωθώντας από το πολιτικώς υπαρκτό πλαίσιο εντός του οποίου δρα την απολύτως πραγματική «ζαβολιά» Κυριάκου Μητσοτάκη με το Ε9 του. Κι αυτό, δηλαδή είτε η εκδοχή περί «κυβερνητικού πανικού» είτε η εκδοχή περί «πλασματικού πολιτικού περιβάλλοντος δράσης Πέτσα», είναι η απόλυτη απόδειξη ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι συν αυτώ, έχουν πλέον παγιδευτεί  στον κλοιό του μηχανισμού παραγωγής fake news, τον οποίο κατασκεύασαν για να πλήξουν τους πολιτικούς αντιπάλους τους και τώρα στρέφεται εναντίον τους.

Απ’ αυτά δεν απομένει παρά το αποτύπωμα των συνεπειών που έχουν παραχθεί στη χώρα, από την μαζική προσχώρηση μεγάλων ομάδων εκλογέων στην περίεργη αναδοχή ως δήθεν πραγματικών των fake news (ανάμεσα σε πολλά άλλα) σχετικά με την ανταλλαγή του ονόματος της Μακεδονίας και το 4ο μνημόνιο. Κι αυτό, παρ’ ό,τι εξαρχής είχε «πάρει φως» ότι επρόκειτο περί σκαστών ψεμάτων.

…αλλά αυτό είναι ατομική υπόθεση της αυτο-αξιολόγησης του κάθε πολίτη…