31 Οκτ. 2020

Παρακμή και καταστροφή,

ή πολιτική αλλαγή

Καθώς οι εκθέσεις των οίκων αξιολόγησης και οι αναλύσεις των τραπεζών δεν έχουν ακόμη πάρει χαμπάρι την πραγματικότητα και αγωνίζονται μάταια να εκπέμψουν αισιοδοξία για τη συνέχεια στην οικονομία, το περιβάλλον βαραίνει διεθνώς όσο ποτέ άλλοτε σε καιρό ειρήνης, από την περίοδο που ο καπιταλισμός έγινε το κυρίαρχο μοντέλο οικονομικής πολιτικής. Είναι μια ιστορική στιγμή για την ανθρωπότητα! Και φυσικά και για την Ελλάδα.

Πιο τραγικό από την αποτόμη επιστροφή στην κατηφορική οδό, μετά την ψευδοευφορία ότι οι επιπτώσεις της πανδημίας στην οικονομία ήταν ένα κακό που πέρασε (ανάλογης ελαφρότητας αστοχία με την υγειονομική πτυχή της πανδημίας, που δυστυχώς σήμερα επιφέρει βαρύτατες συνέπειες ως απόρροια επιλογών ανάξιων πολιτικών ηγεσιών), είναι ότι οι οικονομικές επιπτώσεις του λεγόμενου «δεύτερου κύματος», δεν έχουν καν αρχίσει να εκδηλώνονται -πολύ περισσότερο να συσσωρεύονται.

Φαινόμενα όπως η κατακόρυφη πτώση της κατανάλωσης, η ραγδαία μείωση του εισοδήματος των νοικοκυριών (υπό το πρόσθετο όνειδος του πτωχευτικού Μητσοτάκη), η αύξηση της ανεργίας (υπό το επί πλέον βάρος του εργασιακού μεσαίωνα που τώρα θεσμοθετεί με νέο νομοσχέδιο ο Μητσοτάκης) και η γενικευμένη φτώχεια σε κοινωνικές ομάδες που ως μέχρι πριν λίγο καιρό δεν το διανοούνταν, δεν έχουν ακόμη εκδηλωθεί στις πραγματικές διαστάσεις τους. Και η ολοφάνερη δυστοκία και απροθυμία να εγκαταλειφθεί επιτέλους η καταστροφική δημοσιονομική λιτότητα, από τους πλέον υπεύθυνους φορείς λήψης των οικονομικών αποφάσεων, και να περάσουμε στην εποχή αναδόμησης του κατασυκοσαντημένου (με απώτερο στόχο να οφεληθούν ιδιώτες απ’ αυτήν την απαξίωση) δημόσιου τομέα, καθυστερεί επιτείνοντας τα προβλήματα.

Ιδιαίτερα αρνητική συμβολή σ’ αυτό το σκηνικό της καταστροφής έχει το γεγονός ότι πολλοί ιδιώτες που έσπευσαν να λεηλατήσουν δημόσια περιουσία εκμεταλλευόμενοι το στημένο (και με πλουσιοπάροχα ταϊσμένους για πολλά χρόνια τους τους δημοσιογράφους που το επέβαλαν) αφήγημα ότι «το δημόσιο φταίει για όλα στην οικονομία», τώρα αποσύρονται αφήνοντας πίσω τεράστια χρέη, που καλούμεθα να αποπληρώσουμε όλοι οι υπόλοιποι, …δηλαδή το δημόσιο!

Ιδιαίτερα για την Ελλάδα το πρόβλημα είναι βαθύτερο και θα έχει βαρύτερες και μακροχρόνιες επιπτώσεις, διότι κοντά στους ιδιώτες, που αφού άρπαξαν δημόσια περιουσία (και αφού πέρασαν σε συνθήκες ανεπανάληπτου συβαριτισμού κάνα-δυο δεκαετίες) τώρα αποσύρονται με ελαφρά πηδηματάκια αφήνοντας σε μας τον λογαριασμό, λειτουργεί ένα τεράστιο δίκτυο μικρομεσαίων επιχειρήσεων (στην Ελλάδα ως ουσιαστικός τροφοδότης της κυκλοφορίας του χρήματος), που συμπαρασύρεται στην καταστροφή. Τα πτωχευτικά φαινόμενα μικρομεσαίων  επιχειρήσεων, την προσεχή περίοδο αναμένεται να προσλάβουν καταιγιστικό χαρακτήρα αλλοιώνοντας τη βασική δομή της καταναλωτικής «μηχανής» στην Ελλάδα, που φυσικά δεν μπορεί να υποκατασταθεί με τις τηλεαγορές.

Η κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη καμώνεται πως δεν καταλαβαίνει ότι αν το περασμένο εξάμηνο δεν διασώζονταν οι δαπάνες για διατροφή στο περιβάλλον του καθολικού λοκντάουν η ύφεση θα είχε ήδη περάσει σε διψήφιο νούμερο και οι αντιπληθωριστικές πιέσεις θα είχαν κάνει εδώ και καιρό το χρήμα πανάκριβο και δυσεύρετο. Αν τώρα, λοιπόν, δεν είναι ακόμη η εποχή να κοπεί πληθωριστικό χρήμα, τότε πόση ακόμη ζημιά πρέπει να γίνει για να το πράξουμε;

Τα γράφω όλ’ αυτά, διότι με μεγάλη ανησυχία βλέπω τα ίδια σφάλματα και τις ίδιες αστοχίες που εχουν οδηγήσει στο σημερινό αδιέξοδο «μπρος-πίσω» στην πανδημία και την οικονομία, να επαναλαμβάνονται ανεπίτρεπτα. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις αλλά και με τις επίσημες αναφορές της κυβέρνησης, όλα τώρα «ποντάρονται» στην επιλογή περιορισμών τώρα και για 3-4 εβδομάδες, υπό τη φρούδα ελπίδα ότι στο διάστημα αυτό όλα θα ξεπεραστούν (οικονομικά και υγειονομικά) και τα Χριστούγεννα με τις γιορτές η αγορά θα ανακάμψει!

Φυσικά πρόκειται για ανοησίες και για ψευδαισθητικές ελπίδες χωρίς αντίκρισμα, που δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να αποτελούν οργανωμένη κρατική πολιτική παρέμβασης προς ανάσχεση της εξαπλωσης του κορονοϊού και αντιμετώπισης των οικονομικών επιπτώσεων της πανδημίας. Όμως, οι συνέπειες θα είναι και πάλι βαρύτατες, αφού την κάθε επόμενη φορά που θα βιαζόμαστε ανοήτως να πανηγυρίσουμε ότι το κακό πέρασε αυτό θα επιστρέφει δριμύτερο και η αντιμετώπιση των επιπτώσεων της υπόθεσης θα γίνονται ολοένα και πιο δύσκολα διαχειρίσιμες.

Και μόνον το γεγονός ότι αυτές τις κρίσιμες εβδομάδες, αντί να διατίθεται το σύνολο της διαθέσιμης πολιτικής ενέργειας στην προσπάθεια αναχαίτισης του δεύτερου πανδημικού κύματος, με ιδιαίτερη επιμέλεια νομοθετούνται ρυθμίσεις ακραίου αντιλαϊκού προσήμου (σπάνιας κοινωνικής βαρβαρότητας για την ιστορία του ελληνικού νεοφιλελευθερισμού), όπως το πτωχευτικό και το εργασιακό, αποδεικνύει ότι η παρούσα κυβέρνηση αδυνατεί να καταγράψει και να αντιληφθεί τις συνέπειες των πράξεών της και «παίζει» το παιχνίδι της τραγικής δήθεν "κανονικότητας", που η ίδια προκάλεσε.

Αν κανένας περιγράψει τον άξονα των αιτίων που παράγουν τη θλιβερή παλινωδία θα καταλήξει με ασφάλεια στο συμπέρασμα ότι ο κοινός αιτιώδης παρονομαστής της κατηφορικής πορείας έχει ξεκάθαρο πολιτικό ονοματεπώνυμο: Κυριάκος Μητσοτάκης!

Και φυσικά ο εντοπισμός του πολιτικού αιτίου όλης αυτής της διολίσθησης στην παρακμή, τη φτώχεια, την υγειονομική ανασφάλεια, την απαξίωση των δημοκρατικών θεσμών, την πολιτισμική και αξιακή κατάντια της σημερινής Ελλάδας, σε συνδυασμό με τη χειρότερη για τα ελληνικά γεωπολιτικά συμφέροντα της χώρας εικόνα εδώ και πολλές δεκαετίες, οδηγεί αμέσως στην κατανόηση του πώς θα ξεφύγουμε από την καταστροφική δίνη: Με μια ριζική πολιτική αλλαγή!

 

 

 

 

19 Οκτ. 2020

Κυπριακο: Δίκαια λύση

Διαβάζω με μεγάλο ενδιαφέρον τα σχόλια φίλων, μετά το δυσάρεστο για την κυπριακή υπόθεση αποτέλεσμα της κάλπης στα κατεχόμενα και την ήττα Ακιντζί.

Πολλά χαρακτηρίζονται από τον σημιτο-βενιζελικό εξυπνακισμό «εγώ σας τά ‘λεγα», για να βγει από το χρονοντούλαπο της ιστορίας και να επιστρέψει από την πίσω πόρτα στο προσκήνιο το σχέδιο Ανάν.

Και καλά, για το σχέδιο αυτό μπορεί καθένας να έχει άποψη και να λέει ό,τι θέλει, όμως επί του πολιτικώς πρακτέου εδώ έχουμε να κάνουμε με εκπεφρασμένη άποψη σε δημοψήφισμα των κυπρίων και επομένως δεν είναι νοητό να τίθεται εν αμφιβόλω σαφέστατη και πολιτικά απολύτως νομιμοποιημένη απόρριψη των όσων προέβλεπε το αλήστου μνήμης σχέδιο.

Και δεν θα τεθεί εν αμφιβόλω! Το κυπριακό είτε θα λυθεί με την Κύπρο ανεξάρτητη χώρα με ίσα δικαιώματα για όλους τους πολίτες της, και όχι προτεκτοράτο υπό διεθνή επιτήρηση, είτε θα παραμένει άλυτο!   

Οι γνωστές αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις των ίδιων κύκλων, αλλοίωσης της ετυμηγορίας των πολιτών (όπως επιχειρήθηκε να γίνει με το δημοψήφισμα του 2015, που ευτυχώς ο ΣΥΡΙΖΑ άντεξε και υπηρέτησε με αποτέλεσμα την ρύθμιση του χρέους μας, που ως τότε ούτε να ακούσουν δεν ήθελαν οι ευρωπαίοι δανειστές μας), και όχι μόνο στην Ελλάδα (οι ίδιοι αμέσως μετά το δημοψήφισμα για το brexit τόλμησαν να ζητήσουν δεύτερο δημοψήφισμα κουρελιάζοντας τη θεσμική υπόσταση της βούλησης του βρετανικού λαού, αρέσει-δεν αρέσει αυτή ήταν), δεν θα περάσουν!

Το χρονοντούλαπο όπου έχει τοποθετηθεί το σχέδιο Ανάν δεν θα ξανανοίξει.        

Το δεύτερο στοιχείο που παρατηρώ είναι ότι για την ήττα Ακιντζί φταίει …η Κυπριακή Δημοκρατία! Πρόκειται για σοφιστείες ηττημένων και ιστορικά παραμερισμένων απόψεων. Και είναι τόσο αφελείς (ή προκατειλημμένοι) όσοι τα λένε αυτά, που παραβλέπουν το αυτονόητο: Λύση κόντρα στην Τουρκία, ιδίως σήμερα με ξαμολυμένο τον Ερντογάν σε κατά συρροή βάναυσες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε βάρος όλων των χωρών και των λαών που γειτονεύουν με τη χώρα-ταραξία της περιοχής, ποτέ δεν θα υπάρξει. Εκτός κι αν είναι λύση στα τουρκικά μέτρα, τα οποία προδήλως εφ’ όσον υιοθετηθούν παύουν να είναι λύση για τους ελληνοκύπριους.

Εγώ αντίθετα με αυτές τις απόψεις, έχω συνάγει ότι ακριβώς αυτή η αποφασιστικότητα του ελληνοκυπριακού λαού να μη συναινέσει σε «λύσεις» φαλκίδευσης της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας του για να ικανοποιηθεί ο απαράδεκτος τουρκικός επεκτατισμός, ήταν που έφερε την ευκαιρία Ακιντζί στον δρόμο μας! Και φυσικά, η ήττα Ακιντζί καμιά σχέση δεν έχει με τους ελληνοκύπριους και ούτως ή άλλως ήταν μια πολύ δύσκολη υπόθεση από τη στιγμή που ο Ερντογάν δεν ήθελε δίκαια λύση. Δεν μπορεί όλη ανεξαιρέτως η διεθνής κοινότητα και οι διεθνείς οργανισμοί να έχουν σαφώς διαφοροποιήσει τη στάση τους από την απαράδεκτη και παράνομη στρατιωτική εισβολή και κατοχή του κυπριακού εδάφους και τη δημιουργία του ψευδοκράτους, και κάποιοι τηλεβόες του μικρού αρχηγού των Ιμίων και της Μαδρίτης να τολμάνε να μιλάνε για ευθύνες των ελληνοκυπρίων.  

Φυσικά και έχουν τεράστιες ευθύνες οι ελληνοκύπριοι και η Ελλάδα. Οι αστοχίες και οι εθνικισμοί τους υπήρξαν το εύφορο έδαφος για τον Αττίλα! Όμως, ως εκεί! Το κυπριακό στη σημερινή του διάσταση παραμένει άλυτο ένεκα των τυχοδωκτικών τουρκικών μαξιμαλισμών και φυσικά δίκαια λύση του δεν μπορεί να προκύψει από την υιοθέτηση όσων ζητάει ένας έξαλλος και σε κραυγαλέο εθνικιστικό οίστρο Ερντογάν.

Είναι τουλάχιστον προσβολή στην λογική μας να γίνεται από πολίτες τούτης της χώρας  λόγος για ελληνικούς μαξιμαλισμούς και η τουρκική επιθετικότητα για κάποιον παράδοξο λόγο να εξαφανίζεται από τη σημερινή εξίσωση της αποσταθεροποίησης στην Κύπρο, το Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο.

Γι’ αυτό και η δυσάρεστη για δίκαια λύση του κυπριακού ήττα Ακιντζί, δεν είναι το τέλος του δρόμου, ούτε οδηγεί νομοτελειακά σε διχοτόμηση, όπως με νέες σοφιστείες προσπαθούν να εμφανίσουν οι «σημιτό-βλαχοι». Με υπομονή, επιμονή, σταθερή προσήλωση στο διεθνές δίκαιο και τα αναφαίρετα δικαιώματα όλων των κυπρίων σε μια ανεξάρτητη και κυρίαρχη χώρα με ίσους όλους τους πολίτες της, θα αντιμετωπίσουμε τον τουρκικό επεκτατισμό και θα δημιουργήσουμε  τις νέες ευκαιρίες μας. 

 

 

 

 

18 Οκτ. 2020

Αυτό δεν είναι δημοκρατία…

Η εικόνα 14χρονων παιδιών σε προσωρινή αναστολή της ελευθερίας τους και υπό την επίβλεψη των ΜΑΤ, είναι μια απολύτως οριακή στιγμή για την ελληνική δημοκρατία! Συνιστά αντεστραμμένο αλλά πανομοιότυπων πολιτικών μηνυμάτων σημερινό είδωλο της εικόνας των ένστολων παιδιών της ΕΟΝ του δικτάτορα Μεταξά και των επίσης ένστολων αλκίμων της χούντας των συνταγματαρχών. Με ίδια πρακτικά αποτελέσματα σε ό,τι αφορά την ένθεση της άγουρης νεολαίας στο στόχαστρο της ελληνικής ακροδεξιάς. Τότε των δικτατόρων και σήμερα των συγκεκαλυμμένων εκτροπών της κυβέρνησης. Τότε με επιστράτευση των παιδιών, σήμερα με αποστέρηση του θεμελιώδους δικαιώματός τους να δοκιμάζουν δημόσιες συμπεριφορές (δηλαδή πολιτικές δραστηριότητες) στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής πολιτείας, που όχι μόνο οφείλει αλλά και υποχρεούται να προτρέπει τη νεολαία σε πολιτικές ματιές στον δημόσιο βίο μας.

Τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα από το σοκ που λογικά αισθάνεται κάθε πολίτης με στοιχειώδη επαφή με τα δημοκρατικά ιδεώδη, για δύο πρόσθετους λόγους:

- Ο πρώτος λόγος είναι ότι οι ντροπιαστικές για την ελληνική δημοκρατία εικόνες προέκυψαν από περιστατικό μαθητικής διαδήλωσης εξ αφορμής της κατάστασης στα σχολεία μας. Δηλαδή δεν ήταν μια τυχαία συνάθροιση ατόμων αυτής της ηλικίας για οποιονδήποτε άλλον λόγο θα μπορούσε να εικάζεται ότι τυχόν θα εξέτρεπε τους εικονιζόμενους μαθητές σε βίαιες εκδηλώσεις. Διαδήλωση με αντικείμενο στα σχολεία ήταν!  

- Ο δεύτερος λόγος ήταν ότι παράλληλα με το περιστατικό της θλιβερής φωτογραφίας αστυνομικά όργανα (κατόπιν εισαγγελικής εντολής, όπως δικαιολογήθηκαν) ζήτησαν από τους γονείς των σύγχρονων «τεντιμπόιδων» να γίνουν δηλωσίες! Δηλαδή να υπογράψουν πρώην υπεύθυνες δηλώσεις του Ν. 105 ότι συμφωνούν ή διαφωνούν με τα παιδιά τους! Τώρα, από ποιά άραγε διάταξη αρύεται δικαίωμα της αστυνομίας να ελέγχει τον ενδοοικογενειακό διάλογο παιδιών-γονέων, μόνο σε ολοκληρωτικά καθεστώτα θα μπορούσαν να αναζητηθούν αναλογίες.

Μ’ ολ’ αυτά, το πιο επικίνδυνο είναι ότι παράγονται αυτούσιες ομοιότητες και καθίσταται πασιφανές το ενδεχόμενο επανάληψης του κλίματος της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου, πολλά χρόνια μετά εκείνα τα τραγικά περιστατικά. Ακροδεξιά δεν είναι μόνον η Χρυσή Αυγή. Είναι τόσο πολλά περισσότερα και τόσο πολλοί περισσότεροι. Και ακριβώς τις ίδιες μέρες που η συντεταγμένη ελληνική πολιτεία αποφαίνεται με τα αρμόδια δικαιοδοτικά οργανά της ότι σε μια πούρα ακροδεξιά, εκείνη των νεοναζιστών και της Χρυσής Αυγής, προσήκει ο καταλογισμός της εγκληματικής οργάνωσης, ταυτόχρονα έρχονται στο φως οι εικόνες των υπό ματαζίδικη επίβλεψη μαθητών!             

Τυχαίο; Δεν νομίζω!

Αφήνω τις ανεκδιήγητες αναφορές «δημοκρατικών» πολιτών, που προσπαθούν -φυσικά ατυχέστατα- να δικαιολογήσουν τον ολοφάνερα αντιδημοκρατικό οίστρο κρατικών οργάνων, των αστυνομικών εν προκειμένω, επειδή, λέει, τα παιδιά έχουν υποκινηθεί! Όσοι τα λένε αυτά έχουν άραγε στοιχειώδη επαφή με τους σημερινούς 15αρηδες; Κι ακόμη περισσότερο: Οι ίδιοι ήταν ποτέ στη ζωή τους 15άρηδες; Ή μήπως γηραλέες απόψεις είχαν ενσταλαγμένες στο DNA τους εκ λίκνου;

Για να δεις πόσο μοιάζεις με το τέρας δεν αρκεί να το καταγγέλλεις. Πρέπει να ψάχνεις να δεις την όψη του αλλά και το σε τί πιστεύει. Μόνον έτσι θα ξέρεις τι δεν πρέπει ποτέ να γίνεις…

 

 

 

 

30 Αυγ. 2020

Πολιτική και συγγνώμη

Παρακαλουθούμε εδώ και καμιά εβδομάδα το σίριαλ του ανήθικου συμψηφισμού των όσων είπε ο Γαβρόγλου και των όσων έγραψε ο Κασιμάτης. Δυστυχώς (αν και δεν εξαπλάγην) με την πλατιά συμμετοχή και αριστερών σ’ αυτό το δράμα!

Τα παρακάτω εκλάβετέ τα ως αποκαλυπτικά ειλικρινή προσωπική εκμυστήρευση. Αν έτσι τα διαβάσετε, βγαίνει νόημα. Αν όχι (δηλαδή αν τα διαβάσετε με άλλον τρόπο που να επιζητεί να βολεύει την αντίθετη με τη δική μου άποψη), μην κουράζεστε! Αν είναι να το διαβάσετε για να αυτο-επιβεβαιωθεί (μέσω της διαφωνίας σας τα λεγόμενά μου) ότι έχετε σεις το δίκιο (και δεν τα διαβάσετε για να ακούσετε «την άλλη πλευρά»), τότε «ομολογώ» προκαταβολικά ότι η άποψη η δική μου είναι άποψη ενός κομματόσκυλου του ΣΥΡΙΖΑ και τα υπόλοιπα περιττεύουν!...

 Όσα, λοιπόν, σχολιάζονται και καταγγέλλονται περί του ανήθικου συμψηφισμού των όσων είπε ο Γαβρόγλου και των όσων έγραψε ο Κασιμάτης είναι σαν επιβεβαιώνουν ότι μας αξίζει ακριβώς το big brother.  Και, προσέξετε, όχι το αποστειρωμένο big brother ζητιανιάς τηλεθέασης του ΣΚΑΪ, αλλά ένα big brother που έχει πια ενσταλαχτεί στη δημόσια ζωή μας ως συστατικό μέρος της! Ένα big brother προβολέων προσχεδιασμένου ζουμαρίσματος σε ό,τι θέλουμε να φανεί και όχι σε ό,τι συμβαίνει. Ακριβώς, όπως στη σημερινή Ελλάδα και τον μεθοδευμένο τρόπο παρουσίασης της δημόσιας ζωής μας. 

Εδώ που τα λέμε το κακό ξεκίνησε εδώ και χρόνια, από την αδιανόητη άσκηση μιντιακής πίεσης στον ΣΥΡΙΖΑ «να ζητήσει συγγνώμη». Την ατζέντα αυτή επέβαλαν τα συστημικά μέσα, που σήμερα λαδώνονται ανερυθρίαστα από το παρόν πολιτικό big brother, προς επιβράβευση των υπηρεσιών τους προς τις πολιτικές εξουσίες και τις ελίτ και ως χρηματοδότηση-μέσο αναπαραγωγής της στημένης fake «ενημέρωσης». Μια ενημέρωση, που σκοπό έχει όχι την πληροφόρηση της κοινής γνώμης, ώστε όντας η ίδια η κοινή γνώμη κοινωνός των γεγονότων να αποφαίνεται στη συνέχεια για τις επιλογές της. Μια ενημέρωση, αντίθετα, που αποσκοπεί στην υποβολή προς την κοινή γνώμη του «τί είναι ορθό» και συνεπώς και του «τί πρέπει να επιλέξει» η κοινή γνώμη. Με απλά λόγια, επομένως, όχι «ενημέρωση», αλλά «προπαγάνδα», ως χαρακτηριστό γνώρισμα ολοκληρωτικών  καθεστώτων.   

Υπήρξε τόση συσσωρευμένη αήθεια στη μεθοδευμένη από πολιτικά επιχειρηματικά και μιντιακά κέντρα πίεση προς την κυβέρνηση Τσίπρα «να ζητήσει συγγνώμη», που πραγματολογικά έφτασε μέχρι του σημείου να προβάλλεται η απαίτηση προς τον ΣΥΡΙΖΑ «να ζητήσει συγγνώμη» για ό,τι πιστεύει αλλά ακόμη και επειδή …υπάρχει ως κόμμα!

Και τα δύο αυτά αποτελούν συντεταγμένες αποδείξεις φασίζουσας συμπεριφοράς! Που έγινε ανεκτή από σημαντική μερίδα αριστερών  και προοδευτικών ανθρώπων, που είτε επηρεάστηκαν από την ανέντιμη και fake «ενημέρωση» που ήταν (και είναι) διαθέσιμη, είτε απλά έχουν καταστεί συνειδητά μέλη της κοινωνίας big brother -αν και πολλοί δεν το έχουν πάρει χαμπάρι.

Ένα παράδειγμα: Ναι, υπήρξαν προοδευτικοί άνθρωποι που πίστεψαν το πρόδηλο μύθευμα ότι η τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αντάλλαξε τη μη περικοπή των συντάξεων με το όνομα «Μακεδονία». Και επειδή οι προθέσεις όσων πλασάρισαν το μύθευμα είναι γνωστές, δεν απομένει παρά η αυτοκριτική όσων τότε το πίστεψαν. Όχι για «να μας ζητήσουν συγγνώμη», αλλά ως μία αυτοκαθαρτήρια συνειδητοποίηση ότι προσχώρησαν στην αφήγηση του τότε μυθεύματος από προκαταληπτική πολιτική αντιπαλότητα με την τότε κυβέρνηση, και όχι επειδή η αλήθεια -ή η απλή λογική, έστω- προσέδιδαν βασιμότητα στα περί ανταλλαγής ονόματος-συντάξεων! Αυτή θα ήταν σήμερα η ένδειξη ότι κάποιοι πολίτες διαχωρίζουν τη θέση τους από την πολιτική big brother. Δυστυχώς, το περιστατικό του ανήθικου συμψηφισμού Γαβρόγλου-Κασιμάτη, αποδεικνύει ότι το πρόβλημα, εξακολουθεί και υφίσταται!

Διότι στην πολιτική «συγγνώμες» δεν υπάρχουν! Όποιος επιζητεί «συγγνώμες» να πάει στις εκκλησίες! Στην πολιτική είτε με καθαρότητα και ελικρίνεια μπροστά στους πολίτες εκθέτεις ως κόμμα τις θέσεις σου ανταποκρινόμενος στις ιδεολογικοπολιτικές αρχές σου, είτε τακτικίζεις και λαϊκίζεις (…γιατί αυτό σημαίνει «λαϊκισμός»!) Και στη συνέχεια, είτε δικαιώνεσαι από τις πραγματικές εξελίξεις επειδή οι θέσεις και οι ιδεολογικοπολιτικές αρχές σου παρήγαν θετικό αποτέλεσμα για τη χώρα και τους πολίτες, είτε όχι! Συγγνώμη, όμως, γιατί και από ποιόν; Ιδίως αν οι εξελίξεις που ακολούθησαν σε έχουν δικαιώσει επαρκώς; Συνειδητά και τελούντες εν γνώσει οι πολίτες κάνουν τις πολιτικές επιλογές τους. Και οφείλουν οι πολίτες εξ ιδίων να διακρίνουν ποιός μιλάει ειλικρινά και ποιός λαϊκίζει. Έτσι είναι η δημοκρατία!  Κι έτσι λειτουργεί ουσιαστικά η απαράβατη αρχή της λαϊκής κυριαρχίας. Αλλιώς, κάτι δεν λειτουργεί καλά και πρέπει να το διορθώσουμε. Όπως οφείλουμε να κάνουμε σήμερα, με τα αλλεπάλληλα φαινόμενα, οργανωμένης προπαγάνδας από τη σημερινή κυβερνητική εξουσία, τα περιστατικά νεποτισμού και τις περιπτώσεις αντιδημοκρατικής βίας κρατικών οργάνων κατά πολιτών. Αλλιώς, τι; Θα μας πει ένα συγγνώμη ο Κυριάκος Μητσοτάκης και θα «καθαρίσει»;

Φυσικά, πρέπει να τονιστεί ότι στην αριστερά και στη δημοκρατική παράταξη, ως κομματικούς εκπροσώπους συγκεκριμένων ταξικών συμφερόντων και ως πολιτικούς εκφραστές γνήσια αυθόρμητων ριζοσπαστισμών από τα κάτω (δηλαδή κινήματα, που η αριστερά οφείλει να διατηρεί προνομιακή σχέση μαζί τους, αλλιώς δεν είναι αριστερά),  υπάρχει περιθώριο υπαναχώρησης από σφάλματα. Αυτοκριτική λέγεται! Και είναι αναπόσπαστο συστατικό μέρος του πεδίου πολιτικών αναφορών και μέσων πολιτικής των προοδευτικών.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: Αυτοκριτική έκανε ο Αλέξης Τσίπρας για λογαριασμό της παράταξης, όταν αναγνώρισε ότι μέρος της προεκλογικής τακτικής του ήταν προϊόν αυταπάτης. Διότι, πράγματι, η ανάγνωση του τότε ισχύοντος συσχετισμού δυνάμεων στην ΕΕ δεν ήταν ρεαλιστική. Αλλά συγγνώμη  γιατί να έλεγε; Μήπως είχε δίκιο -τότε και σήμερα- ο Σόιμπλε και όχι ο Τσίπρας; Μήπως από τις εξελίξεις έχει αποδειχτεί ότι ήταν ορθή η μνημονιακή προσέγγιση στο ελληνικό δράμα και έσφαλαν όσοι ζητούσαν να μπει τέλος στη δεσποτεία του MOU;

Αυτοκριτική, λοιπόν, για έναν αριστερό, ναι! Συγγνώμη, όχι!

Ας δούμε την εφαρμογή όσων επεσήμανα πιο πάνω στην υπόθεση του ανήθικου συμψηφισμού Γαβρόγλου-Κασιμάτη.

Καθηγητής με γνωστό δημόσιο ήθος και με μη επιδεχόμενη αμφισβήτηση απόσταση από κάθε λογής απαξιωτικές συμπεριφορές προς τους άλλους ανθρώπους, ο πρώτος.

Επίλεκτο στέλεχος μιας αντίληψης πολιτισμού στον δημόσιο βίο μας που σήμερα μόνον η ακροδεξιά του Άδωνη μπορεί να αισθάνεται και να είναι υπερήφανη για τη σημερινή της πολιτική ταυτότητα, ο άλλος.

Ο πρώτος έκανε αυτοκριτική για την απολύτως κατασκευασμένη σε βάρος του επίθεση, που μόνο σκοπό είχε να διευκολύνει την πανταχόθεν βαλλόμενη για τις ατυχέστατες επιλογές της υπουργό Παιδείας και να την καταστήσει συμπαθή ως δήθεν θύμα σεξισμού.

(Και όταν μιλάω για αυτοκριτική, εννοώ την πρώτη διευκρινιστική μετά την αρχική επίμαχη ανάρτησή του, στην οποία απέφυγε να υποπέσει στο σφάλμα της πολιτικής «συγγνώμης», και όχι τη δεύτερη). Αδιανόητο και πολιτικά και πολιτισμικά ανέντιμο το αίτημα να ζητήσει «συγγνώμη» ο Γαβρόγλου. Ιδίως για ανθρώπους που λένε πως είναι αριστεροί! Και ακόμη χειρότερο ότι ανεφύη το αίτημα να ζητηθεί συγγνώμη υπό τους όρους και τις πολιτικές συνθήκες υπό τις οποίες λειτουργεί ο δημόσιος βίος, όπως περιέγραψα πιο πάνω. Να ζητήσει συγγνώμη ο Γαβρόγλου, γιατί εκφεύγει ο δημόσιος λόγος του από το προκατασκευασμένο πλαίσιο «κανονικοτήτων» το οποίο επιβάλλει μια κυρίαρχη και κατέχουσα σήμερα την εξουσία αντίληψη πολιτισμού στη δημόσια ζωή αλά Κασιμάτη. Ε, όχι ρε παιδιά! Αυτό δεν είναι αριστερά! Δεξιά μεταμφιεσμένη σε αριστερά είναι! Να ζητήσει συγγνώμη ο Γαβρόγλου  για την εκφορά του δημόσιου λόγου του, και όχι βέβαια για το σεξισμό των λεγομένων του, ο οποίος ουδέποτε υπήρξε! Όχι ρε παιδιά της αριστεράς! Πουλάτε πολύ φθηνά τις αξίες που διατείνεστε ότι υπηρετείτε!

…Κι αφήνω το ενδεχόμενο ένα μέρος του εξ ευωνύμων κινήματος «να ζητήσει συγγνώμη ο Γαβρόγλου» να οφείλεται σε μικρές εσωκομματικές σκοπιμότητες, επειδή ο «δεξιός» Γαβρόγλου αντικατέστησε στο υπουργείο Παιδείας τον «αριστερό» Φίλη. Το αντιπαρέρχομαι αυτό, διότι εάν ισχύει, τότε παρέλκει οποιαδήποτε συζήτηση με άξονα αναφορές στην αριστερά.

Είναι τόσο μηχανίστικο, δηλαδή αντιδιαλεκτικά και συντηρητικά αυτοπροσδιορισμένο όλο αυτό, ώστε αποδεικνύει και κάτι ακόμη που συμβολικά αλλά τόσο αποκαλυπτικά ισχύει: Ότι ο καθαγιασμός του Ξανθού ως σοβαρού υπουργού Υγείας από μεριάς της σημερινής δεξιάς και των συνοδοιπόρων της, δεν είναι βέβαια απόρροια αναγνώρισης του έργου του από μια όψιμη αντικειμενικότητα των «πέτσινων» μέσων ενημέρωσης (ανεξαρτήτως του ότι Ξανθός υπήρξε σοβαρός υπουργός και είχε σημαντικό έργο), αλλά απλούστατα μέρος τεκμηρίωσης του πόσο κακός είναι ο …Πολάκης!)  

Ο δεύτερος τον πολιτικό πολιτισμό που θαυμάζει ο Άδωνης εξέφρασε με όσα έγραψε. Γιατί φυσικά η αήθεια Κασιμάτη δεν είναι ότι εγραψε για έναν ασθενούντα κάτι που διακωκωδεί την εμφάνισή του. Η αήθεια είναι πρόθεση να πληγεί ένα δημόσιο πρόσωπο με κριτήριο την εμφάνισή του. Κι αυτά τα γράφει ο Κασιμάτης από την εποχή των εκσυγχρονιστών του Σημίτη! Όχι τώρα τελευταία! Δηλαδή μια αντίληψη πολιτικής αισθητικής τύπου big  brother! (Ποιός ξεχνάει της φωτογραφίες της δύστυχης Σίας Αναγωστοπούλου στο facebook από ορισμένους της ίδιας αντίληψης με του Κασιμάτη, που την συνέκριναν εμφανισιακά με ένα αρνί;)  

Και, προσέξετε, εδώ (που επίσης δεν υπάρχει περιθώριο συγγνώμης, την πολιτική αντίληψή του για τον χειρισμό δημοσίων προσώπων εξέφρασε στη Καθημερινή και όχι τίποτε άλλο) ο Κασιμάτης δεν ζήτησε βεβαίως συγγνώμη για την πολιτική του αντίληψη περί δημοσίου βίου, αλλά ζήτησε συγγνώμη γιατί αναφέρθηκε σ έναν ασθενούντα. Μ’ άλλα λόγια, αν ο Κατρούγκαλος ήταν υγιής, όλα θα ήταν καλά. (Κι αφήνω τα «κόλπα» Κασιμάτη περί αφελείας, για τους αφελείς…)

Και σ’ αυτό ακριβώς το σημείο, όμως, είναι όπου αποδεικνύεται το ανήθικο του συμψηφισμού (αντικειμενικού, εκούσιου ή ακούσιου) Γαβρόγλου-Κασιμάτη!

Από τον πρώτο σκοπός ήταν να απολογηθεί για την άποψή του (που σαφέστατα ουδέποτε υπήρξε σεξιστική).

Από τον δεύτερο, άρκεσε  η αναφορά στο δεν εγνώριζε ότι ο Κατρούγκαλος ασθενούσε, επομένως κατά τα άλλα, ουδέν πρόβλημα.

Ο πρώτος πρέπει να απολογηθεί (αριστερών συναιτούντων προς τούτο) για ό,τι πιστεύει και οφείλει εξηγήσεις επειδή υπάρχει ως δημόσιο πρόσωπο. Όπως ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ 2015-’19 πρέπει να ζητήσουν συγγνώμη για τις ιδέες τους και για το γεγονός ότι υπήρξαν, όπως σημείωσα πιο πάνω).   

Ο δεύτερος μια στραβοτιμονιά εξ αγνοίας και εξ αφελείας διέπραξε, μην το κρεμάσουμε το παιδί!

Αλλά και σ’ αυτό ακριβώς το σημείο, επίσης, αποδεικνύεται πόσο αδύναμος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ να υπερασπιστεί τους ανθρώπους του και τον ίδιο τον εαυτό του, από τη φοβική αντίδραση που εξακολουθεί να εμφανίζει στα δόκανα που του στήνει το σύστημα!     

Πολιτικές παρατάξεις που διατηρούν ενοχικές σχέσεις με τις απόψεις τους δεν μπορούν να ευδοκιμήσουν. Αν δεν πιστεύεις βαθιά σ’ αυτό που διακηρύσσεις ότι υπηρετείς, πώς να πιστέψει ο κόσμος;  

 

 

 

 

2 Αυγ. 2020

Εξομολόγηση ενός γενίτσαρου

Λοιπόν, εγώ από μικρός φαινόμουν ότι θα γίνω προδότης! Και δεν λέμε προδοσία παιδική, από πείσματα και γινάτια ή από φόβο. Μιλάμε για συνειδητή επιλογή, όταν δηλαδή κάνεις αυτό που πιστεύεις ως σωστό και το κάνεις χωρίς ανταλλάγματα κανενός είδους, αλλά τούτο …τυχαίνει να είναι προδοσία. Άλλωστε, για να υφίσταται αυτή η απαισία και χαμαιρπής συμπεριφορά προϋποτίθεται ότι προκύπτουν και προδομένοι. Αλλιώς, δουλειά δεν γίνεται…

Μάλιστα, οι προδομένοι είναι εκείνοι που τελικά αποφαίνονται και ορίζουν το ίδιο το προδοτικό περιστατικό, όποτε αυτό προκύπτει. Και καμιά διάψευση από την πραγματικότητα και την απλή λογική δεν μπορεί να περιορίζει αυτόν τον δυσάρεστο πόνο που αισθάνεται ο προδομένος και που ισοδυναμεί μ’ έναν μικρό θάνατο. Αν ο απατηθείς σύντροφος (το αυτό ισχύει και για την απατηθείσα σύντροφο) αισθάνεται ότι τον κεράτωσαν, ποιός λογικός συνειρμός και ποιάς λογής συμψηφισμός θα απάλυνε τον πόνο; Κανένας! Και, φυσικά, δεν έχει καμια σημασία αν ο κερατωμένος/μενη προηγουμένως έχουν πάρει τη μισή υφήλιο! Τούς τα φόρεσε το έτερον ήμισυ, ναι ή όχι; Αν ναι, η ετυμηγορία είναι ακατάλυτη: ήταν σκαστή περίπτωση προδοσίας! Τελεία και παύλα!  

Σε νεαρότερες ηλικίες, όταν η εξατομικευμένη «ιστορία» του κάθε ανθρώπου γράφεται ακόμη στα ερωτικά στρωσίδια, τα πράγματα είναι πιο απλά. Ακριβώς όπως περιέγραψα πιο πάνω. Όλα κρίνονται στους στενούς και κλειστούς κύκλους της «παρέας». Αργότερα, όταν το σαρκίο αρχίζει να περιφέρεται σε ατραπούς συλλογικής πρόσληψης των υποστάσεών μας, όταν δηλαδή γινόμαστε συνειδητά μέλη μιας μεγάλη ομάδας «ομοίων», με ίδιες απόψεις, πολίτες μιας συγκεκριμένης χώρας, οπαδοί μιας ποδοσφαιρικής ομάδας ή υποστηρικτές μιας πολιτικής παράταξης, τότε η προδοσία εκφεύγει του κλειστού και στενού κύκλου της «παρέας» που προανέφερα και διευρύνεται σε κοινωνικές αναφορές της ομάδας που πρόδωσες. Και ο προδότης, σαν κι εμένα, δικαίως διασύρεται και διαπομπεύεται για την απαράδεκτη εγκατάλειψη του κοινωνικού κύκλου στον οποίο συγκαταλεγόταν τόσα χρόνια, ως ο  ενδεικτικός δαίμων της ασυνέπειας. Είναι μια δαιμονοποίηση απολύτως δημοκρατική και ηθικά ανεκτή, αν όχι επιβεβλημένη. Αυτό δα έλειπε! Όποιος γουστάρει και ερήμην των άλλων να παίρνει το καπελάκι του και να φεύγει όποτε θέλει χωρίς να ρωτήσει τους άλλους. Τί το κάναμε; Κωλοχανείο; Εδώ για νομείς της εξουσίας ο λόγος και χαλαρές συμπεριφορές είναι απορριπτέες.

Γι’ αυτό, δικαίως, με τον απολύτως τεκμηριωμένο και νομιμοποιημένο στο μυαλό κάθε μέλους της προδομένης ομάδας ξεχωριστά τρόπο, προκύπτει για τον ειδεχθή προδότη ο χαρακτηρισμός «γενίτσαρος». Είναι η λέξη, που επειδή παραπέμπει στον εκβιαστικά απαχθέντα και σε παιδική ηλικία από στρατιώτες του προαιώνιου αντιπάλου, υποδηλώνει ότι η προδοσία δεν είναι απλά μια συνειδητοποιημένη επιλογή του γενίτσαρου, αλλά περαιτέρω μια στάση που αναδύεται από το ενσταλαγμένο από τον απαγωγέα μίσος κατά των γεννητόρων του προδότη. Η άλλη εκδοχή, εξ ίσου ισχυρή, είναι πως πραγματικό κίνητρο της προδοσίας ήταν η εξαγορά. Δεν έχει καμία σημασία αν ξανά η πραγματικότητα ή η απλή λογική  αδυνατούν να υποστηρίξουν στοιχειωδώς αυτήν την εκδοχή. Σιγά μη μπορούν αυτά τα δύο, η πραγματικότητα και η απλή λογική, να λένε την αλήθεια, όποτε περί προδοσίας ο λόγος! Μόνον οι προδομένοι ξέρουν! Κι αν δεν μπορούν να το υποστηρίξουν, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα και την απλή λογική.

Όμως, είτε γενίτσαρος είτε εξαγορασμένος, ένας προδότης -πάντα σαν κι εμένα- δεν μπορεί να είχε παρά μόνον ένα από τα δύο κίνητρα για την αλητεία που διέπραξε: ή φανατικός εκ πλύσεως εγκεφάλου παιδιόθεν είναι, ή απλά τά ‘πιασε! Τα άλλα ενδεχόμενα, απλά δεν υφίστανται. Άλλωστε, δεν μπορεί τόσο πολλοί προδομένοι να σκούζουνε εν χορώ χωρίς λόγο! Ο επίορκος κάποια κουτσουκέλα θα έχει κάνει κι ας μην ξέρουν οι προδομένοι ή κι ο ίδιος ο προδότης ποια ακριβώς είναι.    

Υπάρχει ακόμη ένα καίριο σημείο σε όσα πραγματευόμαστε εδώ! Είναι η εσωτερική ανάγκη των προδομένων να διαδηλώσουν ότι ανήκουν στην ομάδα των ανώτερων ανθρώπων, που αυτή ακριβώς η υπεροχή τους είναι που προσδίδει στην προδοσία το βάθος πραγματικής ηθικής παρεκτοπής, ενός «εγκλήματος» μ’ άλλα λόγια.

Πώς τόλμησες και άφησες εμάς τους από κάθε άποψη ανώτερους, για να πας με την πλέμπα και τους αγράμματους;

Πρόκειται για άγος! Που μόνο με κολασμό μπορεί να επανορθωθεί. Στο πελώριο δικαστήριο της κοινωνίας, όπου ανήκει η αρμοδιότητα κρίσης για τα εγκλήματα αυτού του τύπου, κριτές δικαιούνται να είναι μόνον οι προδομένοι. Σιγά μην επαραχωρείτο δικαίωμα απολογίας στους εγκληματίες! Περίπτωση να μην έχει τελεστεί το ανοσιούργημα δεν υπάρχει. Μόνον ο προσδιορισμός της ποινής απομένει. Και στις περισσότερες περιπτώσεις ποινή είναι η ταπείνωση, η καθαίρεση, το ασταμάτητητο ηθικό μαστίγωμα και το φτύσιμο! Εκτελεστές της ποινής είναι όλοι οι προδομένοι, οι οποίοι από κοινού συναθροίζονται με κάθε πρόσφορο μέσο και καθυβρίζουν τον ένοχο. Φωνάζουν όλοι μαζί, λες και προσπαθούν να μην ακουστεί η άλλη άποψη (και γιατί να ακουστεί στη συγκεκριμένη περίπτωση;) καταδικάζουν και επιβάλλουν στον ανήθικο αυτουργό της προδοσίας τον αναλογούντα καταλογισμό διά βοής.                                             

Έτσι, λοιπόν, και μ’ εμένα. Προδοσία έκανα! Δεν έχω δικαίωμα στην οργή για την ανοίκεια σε βάρος μου απαξία από μεριάς των προδομένων!  Οφείλω να σιωπήσω. 

Όταν σε μια έξαρση δημοκρατικής συγκίνησης πριν 46 χρόνια βούτηξα μια ελληνική σημαία, που στο σπίτι ο πατέρας μας κρέμαγε στο μπαλκόνι κάθε εθνική γιορτή, για  να κατέβω και να την ανεμίσω στο σύνταγμα με την αποκατάσταση της ελευθερίας μας από την 7χρονη τυραννία των συνταγματαρχών πραξικοπηματιών, δεν ήταν η συνειδητή πράξη ενός 19χρονου άγουρου πολίτη (ουδέ καν ψήφιζα τότε, το δικαίωμα της ψήφου αποκτάτο μόλις γινόμασταν 21 ετών). Είναι χαρατηριστικό ότι στην πρώτη μεγάλη συγκέντρωση του ΠΑΣΟΚ στο σύνταγμα για τις εκλογές του 1974, μια τεράστια και ογκωδέστατη συγκέντρωση με συγκλονιστικό παλμό, οι δεξιοί μας κοίταζαν αφ’ υψηλού τότε καθώς πορευόμασταν προς τον τόπο της συγκέντρωσης σείοντας τα πανό και τα λάβαρά μας, και υποτιμητικά αλλά και επιτιμητικά μας ρωτούσαν: Καλέ, εσείς ψηφίζετε;

Με τέτοιες προδοσίες κύλησε διά βίου η σχέση μου με την πολιτική. Αυλαία, το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 1996, όπου είδα δύο φατρίες νομής της εξουσίας (τους σημιτικούς και τους τσοχατζοπουλικούς) να ξιφομαχούν μέχρις αίματος για το «ψητό». Τότε ήταν η μεγάλη προδοτική στιγμή μου, που αποχώρησα από τα κομματικά πράγματα. Πέρασα οριστικά στην άλλη όχθη.

Γι’ αυτό και όταν μετά από περισσότερα από 20 χρόνια αποφάσισα ουσιαστικά να επανενεργοποιηθώ πολιτικά με την ένταξή μου στη «Γέφυρα», πολύ λογικό ήταν που μού την πέσανε όλοι οι προδομένοι! Όχι που θα μ’ αφήνανε να μιλώ υπερασπιζόμενος ό,τι βίωσα από το 1973 ως το 1996! «Γεφυρατζής», γενίτσαρος, προδότης, εξαγορασμένος και γενικώς ένα ανήθικο πολιτικά πρόσωπο και μόνο θα μπορούσα να είμαι! Αν πραγματικά επιθυμούσα να μην μου καταλογιστούν όλ’ αυτά, θα έπρεπε να σιωπήσω. Για να τολμάω να μιλώ, όμως, η απόδειξη επαρκούσε: Προδότης! Στην πυρά!         

Οι μαζικές καταγγελίες για την προδοσία μου, η δαιμονοποίησή μου ως το πολιτικό «τέρας της αποκαλύψεως», ακόμη και οι απειλές (πολύ περισσότερο που πήγα προς ΣΥΡΙΖΑ μεριά και δεν έγινα δεξιό παρακολούθημα του Κυριάκου Μητσοτάκη, όπου εκεί απαντάται το αποδεικτικό της συντηρητικής πολιτικής φύσης των προδομένων ίδιον της συγχωρητέας προτίμησης του δεξιού κομματικού ιδιώματος -γι’ αυτό άλλωστε οι απανταχού προδομένοι τον χαρακτηρισμό «γενίτσαρος» ποτέ δεν σπατάλησαν σ’ όσους πήγαν στο μητσοτακέικο και τον απένειμαν επαξίως μόνο σ’ όσους κοιτάξαμε αριστερά), ήταν το φυσικό αποτέλεσμα της προδοτικής πορείας μου.

Μόνον όσοι έπραξαν σαν κι εμένα, κατευθυνόμενοι στην αριστερά, και μέχρις ότου επέλθει ο πολιτικός μας θάνατος, τυγχάνουμε τέτοιας αντιμετώπισης. Είναι ένα συμβόλαιο τιμής ανάμεσα στους προδομένους. Και μόνον όταν θα τελευτήσει οριστικά ο έσχατος εξ ημών  θα σταματήσει το υβρεολόγιο. Οι πολιτικοί προδότες δεν δικαιούμεθα κανενός ελαφυντικού. Μόνο η θανάτωση μας θα φέρει το τέλος. Ως τότε, ο Κυριακος Μητσοτάκης θα έχει θριαμβεύσει. Τί άλλο να έμενε να προσήκει σε μας;