1 Οκτ. 2022

Ώρα για αγνό, απλό

και αποτελεσματικό

πληθωριστικό ευρώ

Η πρωτόγνωρη σε συνέπειες και σε έκταση γεωπολιτική αποσταθεροποίηση που βιώνει ο πλάνητης φυσικά δεν έχει μεταφυσική προέλευση και ερμηνεία, ούτε προέκυψε από το πουθενά και αποκλειστικά από αιμοσταγείς ηγέτες. Αντίθετα, έχει αίτια που εξηγούν την εκδήλωση και τη δυσμενή εξέλιξή της. Μάλιστα, με ψύχραιμη και αποστασιοποιημένη ματιά από τις εκατέρωθεν φιλοπολεμικές ιαχές, με σχετική ευκολία θα μπορούσε κανένας να διακρίνει τους λόγους που δρομολόγησαν με την ιστορική «μηχανική των νομοτελειών» τις σημερινές διενέξεις και θερμές συγκρούσεις.

Έτσι, η κρίση των αγορών χρήματος και του διεθνούς νομισματοπιστωτικού συστήματος, που ξέσπασε το 2008 στις ΗΠΑ, υπήρξε το πρώτο περιστατικό προαναγγελίας της αποσταθεροποίησης που θα ακολουθούσε, αν και ως συμβάν πολύ λιγότερο από τα όσα ακολούθησαν φαίνεται να σχετίζεται με τη σημερινή γενικευμένη ρευστοποίηση του σχετικά σταθερού μέχρι πρότινος γεωπολιτικού σκηνικού που προέκυψε μετά την διάλυση του στρατοπέδου της πρώην ΕΣΣΔ. Ωστόσο, αυτό το φαινομενικά ελάχιστα σχετιζόμενο με μια διευρυμένη γεωπολιτική αποσταθεροποίηση περιστατικό, ως αίτιό της, δεν θα πάψει ποτέ να είναι (και έτσι θα το κρατήσει η ιστορία στην αγκαλιά της) το εναρκτήριο λάκτισμα για τη βαθύτατη οικονομική κρίση που συνεχίζεται ως σήμερα, χωρίς ουσιαστικά μέχρι στιγμής σημάδια εκτόνωσής της.

Μ’ άλλα λόγια, η γεωπολιτική αστάθεια έχει ήδη φωτίσει με τις εξελίξεις που προηγήθηκαν το θεμελιώδες αίτιό της: τη βαθιά κρίση του διεθνούς καπιταλισμού!

Η καπιταλιστική κρίση, λοιπόν, ως βασικό αίτιο της αποσταθεροποίησης που βιώνουμε και προάγγελος αυτής της παγκόσμιας αναθεώρησης των ισορροπιών του μεταπολεμικού σκηνικού -φαινόμενο που εκδηλώνεται με ιδιαίτερα δραματικό τρόπο στη σημερινή Ευρώπη- δεν ξεκίνησε απότομα και εκεί και ως έτυχε, αλλά έχει ήδη παρελθόν μιας περίπου δεκαετίας. Μιας δεκαετίας, αδυναμίας στην πραγματικότητα να τιθασευτούν οι συνέπειες του αδιεξόδου όπου οδήγησε τον κόσμο το οικονομικό, παραγωγικό, καταναλωτικό, περιβαλλοντικό και πολιτισμικό καπιταλιστικό μοντέλο.

Είναι, άλλωστε, γενικώς αναγνωρισμένο από την πολιτική επιστήμη -αλλά επιβεβαιώνεται και από την ιστορική εμπειρία- ότι τυχόν αναταράξεις στον πυρήνα των χρηματο-οικονομικών συστημάτων (εν προκειμένω της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης, με πρόδρομο το περιστατικό κατάρρευσης της Lehman Brothers), αν δεν αντιμετωπιστούν έγκαιρα και αποτελεσματικά, άγουν με βεβαιότητα σε τριγμούς και κρίσεις στην πραγματική οικονομία. Που αυτές με τη σειρά τους δρομολογούν κοινωνικές και πολιτικές αβεβαιότητες στο εσωτερικό πολιτικό μέτωπο κάθε χώρας και, τελικά, αυτές οι αβεβαιότητες επιστρέφουν στη διεθνή σκηνή με τη μορφή γενικευμένων πια γεωπολιτικών ανισορροπιών.

Εν συντομία, όπως έχω επισημάνει και σε παλότερη ανάλυσή μου -ως πρόβλεψη, τότε- σήμερα ζούμε το 4ο κύμα της καπιταλιστικής κρίσης. (Με 1ο βήμα τη νομισματοπιστωτική ανατροπή, 2ο βήμα το πέρασμά της στην πραγματική οικονομία, 3ο τις πολιτικές αποσταθεροποιήσεις και τελευταίο τη συνθλιβή των γεωπολιτικών ισορροπιών).

Έτσι, σε τελευταία ανάλυση, η οικονομία  είναι που ευθύνεται για τις σημερινές αποσταθεροποιήσεις σε παγκόσμια κλίμακα και τελικά οδηγεί στις γεωπολιτικές έριδες και τις θερμές συγκρούσεις. Και το επισημαίνω όχι ως απλή προσφυγή σε μια άγονη υιοθέτηση της μαρξικής θέσης για τον ρόλο της οικονομίας στους πολιτικο-κοινωνικούς σχηματισμούς, αλλά ως διαπίστωση «επί του πραγματικού».

Από την οπτική αυτή, μάλιστα, θα μπορούσε να υποστηριχτεί βασίμως, ότι θα αρκούσε να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά η παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού για να αρθούν οι αιτίες της διεθνούς γεωπολιτικής αποσταθεροποίησης και να τεθούν οι βάσεις για την επιστροφή σε μια βιώσιμη παγκόσμια σταθερότητα.      

Για να εξεταστεί, όμως, με ρεαλισμό το θέμα ουσιαστικής αντιμετώπισης της βαθύτατης κρίσης στην πραγματική οικονομία, οφείλουμε μια εισαγωγική παραδοχή: Η υπέρβαση της κρίσης στην πραγματική οικονομία, για να δρομολογηθεί, θα πρέπει να επιλέγονται πολιτικές με άμεσο αντίκρισμα ανά χώρα και όχι γενικές ρυθμίσεις στο πλαίσιο μιας παγκοσμιοποιημένης νομισματοπιστωτικής «ρουτίνας», όπως συμβαίνει σήμερα. Τελικά, είναι, μάλιστα, αφέλεια να πιστεύει κανένας σήμερα ότι με παγκόσμιες συνταγές διακίνησης τραπεζογραμματίων, θα μπορούσαν να ρυθμιστούν αντινομίες στις παραγωγικές και καταναλωτικές ιδιαιτερότητες κάθε χώρας και να αποκατασταθούν διαταραγμένες οικονομικές λειτουργίες, που προέρχονται ακριβώς από παγκόσμιες ρυθμίσεις, που έχουν αποδειχτεί αδύναμες να ενσωματώσουν παραγωγικά τις «μικρές κλίμακες των εθνικών οικονομιών» σ’ ένα επιπεδοποιημένο διεθνές νομισματοπιστωτικό σύστημα. (Η τραγική περίπτωση της ελληνικής κρίσης του 2010, δείχνει τις αντιφάσεις και τα προβλήματα που παράγονται από ανώριμες ενσωματώσεις μεμονωμένων οικονομιών σε ευρύτερα χρηματο-οικονομικά συστήματα, εν προκειμένω στο ευρώ. Ιδίως αν -όπως συνέβη στη χώρα μας- οι εγχώριες ελίτ επέβαλαν την ένταξή μας στο ευρώ με επιλογή Σημίτη, με όρους ακραίας απαξίωσης της τοπικής οικονομίας, όπως αυτό απεικονίστηκε στην ισοτιμία των 340,750 δραχμών/ευρώ).

Ενδεικτικότατο σημείο της μεθόδου απαξίωσης της σημασίας των «εθνικών οικονομιών λειτουργιών», ως βασικού όρου για την παγκόσμια οικονομική ισορροπία, είναι ότι οι χώρες-ατμομηχανές της παγκοσμιοποίησης συμβάλλουν αμετανόητα στην εντατικοποίηση των φαινομένων προστατευτισμού κατά τη διεθνή  διακίνηση προϊόντων και υπηρεσιών, αντί να πλειοδοτούν σε πρακτικές απελευθέρωσης από τους μηχανισμούς των δασμών και των διασυνοριακών φορολογικών επιβαρύνσεων. (Απογυμνωμένο από το βάρος της σύρραξης που προκάλεσε η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, το βαρύτατο αποτύπωμα που καταλείπεται στις ευρωπαϊκές οικονομίες από τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, δείχνει τις συνέπειες του σκληρού οικονομικού προστατευτισμού στην παγκόσμια οικονομία, με προνομιακό θύμα την ευρωζώνη).  

Ένα άλλο καίριο και αποκαλυπτικό παράδειγμα της «φιλοσοφίας της παγκοσμιοποίησης» είναι οι ενιαίες μέθοδοι σ’ όλο τον κόσμο για την αντιμετώπιση της Κλιματικής Αλλαγής. Παρ’ όλο που οι κλιματολογικές και περιβαλλοντικές συνθήκες ανά χώρα διαφοροποιούνται σημαντικά (κυρίως, όμως, διαφέρουν δραματικά οι εντάσεις των επιπτώσεων της Κλιματικής Κρίσης από χώρα-σε χώρα, προϋποθέτοντας αδήριτα ότι απαιτείται και διαφορετικός βαθμός ετοιμότητας και αίσθησης του επείγοντος ως προς τις τοπικές παρεμβάσεις για την άμβλυνση αυτών των συνεπειών), η αντίδραση της ανθρωπότητας προσδιορίζεται από τον αυξημένο λόγο των μεγαλων και ισχυρών χωρών, που επιβάλλουν αποκλειστικά παγκόσμιες λύσεις στο μεγάλο περιβαλλοντικό αδιέξοδο όπου έχουμε οδηγηθεί. Όμως, και εδώ άρκεσε η κλιμάκωση της οικονομικής κρίσης στη διεθνή πτυχή της, για να εγκαταλειφθούν εν μία νυκτί φιλόδοξες λύσεις και ισχυρές χώρες να επιστρέψουν στην παραγωγή ενέργειας από εξοβελιστέες μέχρι πρότινος μεθόδους. Με τελευταίο παράδειγμα τη Γερμανία, όπου οι συγκυβερνώντες Πράσινοι συναινούν πλέον χωρίς καμιά αυτοσυγκράτηση στη διατήρηση λειτουργίας των εργοστασίων παραγωγής πυρηνικής ενέργειας. Πρόκειται, δηλαδή, για ομολογημένο «αμάρτημα» ότι η Κλιματική Αλλαγή, αν και απόρροια του καπιταλιστικού οικονομικού, παραγωγικού, καταναλωτικού και πολιτισμικού μοντέλου, οι ισχυρές χώρες αρνούνται την αναθεώρησή του, επικυρώνοντας εκ του αποτελέσματος και τη βαθύτατη αντίφαση που διέπει αυτό το ίδιο μοντέλο: Δηλαδή, ότι παραμένουμε προσκολλημένοι στην επιφανειακή ευημερία των καταλωτικών παραδείσων, ακόμη κι αν το κόστος εναι η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος και σε απώτατη συνέπεια τούτου η ίδια η καταστροφή των οικονομιών και των κοινωνιών.

Φυσικά και η Κλιματική Αλλαγή είναι παγκόσμιο πρόβλημα και απαιτούνται ενιαίες πολιτικές παρεμβάσεις για την ανάσχεση των συνεπειών του φαινομένου, όπως για παράδειγμα η γενική κατεύθυνση περιορισμών χρήσης του άνθρακα. Η παραπομπή, όμως, σε λύσεις εναλλακτικής παραγωγής ενέργειας (ηλιακής, αιολικής κ.λπ.), χωρίς απολύτως εξειδικευμένη προσαρμογή στις τοπικές κλιματολογικές αλλά και περιβαλλοντικές συνθήκες, μπορεί να παραγάγει τέρατα αντί για λύσεις. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η κατ’ απόλυτη υπερβολή υιοθέτηση του μοντέλου του ανεμογεννητριών, που είναι φανερό πως σχετίζεται με τις αυξημένες πυρκαγιές σε ορεινές δασικές περιοχές (και όχι μόνο στην Ελλάδα), ενώ αναμφίβολα συμβάλλει στην υποβάθμιση μεχρις εγκατάλειψης των προγραμμάτων του κράτους για οργανωμένες αναδασώσεις.          

Πόσο επίκαιρο και σοφό ακούγεται σήμερα, μετά απ’ όλ’ αυτά, το παλιό και ξεχασμένο εδώ και καιρό σύνθημα των γνήσιων πατέρων του οικολογικού κινήματος της δεκαετίας του 1980, που ήταν το «Σκέψου συλλογικά, Δράσε τοπικά»;              

Όμως, εδώ δεν μιλάμε για το μέγα ζήτημα της Κλιματικής Αλλαγής και παρεμπιπτόντως αναφέρθηκα σ’ αυτό, ως ενδεικτικό σημείο εγκλωβισμού της ανθρωπότητας σ' ένα καταστροφικό μοντέλο.

Στις οικονομίες, λοιπόν, οφείλουμε να αναζητήσουμε τις λύσεις, για να ξεπεράσουμε τη σημερινή παγκόσμια γεωπολιτική αποσταθεροποίηση και τους πολέμους που παράγει!

Στο σημείο αυτό αναδύεται και η μεγάλη ευθύνη των προοδευτικών πολιτικών δυνάμεων να εισηγηθούν λύσεις. Και να το κάνουν, με την αξιοπιστία των πολιτικών δυνάμεων που ποτέ δεν υποστήριξαν άκριτα την ματαιοδοξία της καταναλωτικής ευωχίας, ως δήθεν παραγωγικής «δύναμης». Άλλωστε, και ο ίδιος ο συστημικός καπιταλισμός διαθέτει στο οπλοστάσιό του μια αποτελεσματική και δοκιμασμένη ιστορικά λύση: το κόψιμο πληθωριστικών τραπεζογραμματίων! Που στην εποχή μας συνιστά προοδευτική πολιτικά κίνηση, τουλάχιστον στο επίπεδο εξοικονόμησης του χρόνου που χρειάζεται σαν οξυγόνο επιβίωσης του είδους μας η ανθρωπότητα, για να δυνηθεί να επαναδιαπραγματευτεί ένα καινούριο βιώσιμο σύστημα παγκόσμιων γεωπολιτικών ισορροπιών, αναγκαίας προϋπόθεσης για ένα ειρηνικό μέλλον.

Αυτή πρέπει, μπορεί και οφείλει να είναι η πρόταση της σύγχρονης διεθνούς αριστεράς! Τα υπόλοιπα συνοδά στοιχεία της σημερινής καπιταλιστικής κρίσης και τα μέσα χειρισμού τούτων (για παράδειγμα, αναδιανεμητικές οικονομικές πολιτικές για την αντιμετώπιση του χαίνοντος αδιεξόδου που παράγει η μέχρις κοινωνικής βαρβαρότητας ανισοκατανομή του πλούτου, φυσικά μπορούν και αυτά να υιοθετηθούν -να διατηρηθούν, για να είμαι ακριβής- πολιτικά από την αριστερά και να προαχθούν προγραμματικά από την ίδια, με την απόλυτη επίγνωση, όμως ότι δεν είναι αυτά τα βαρέα όπλα για να δώσουμε τη μεγάλη μάχη αυτής της γενιάς για ένα ειρηνικό μέλλον! Δηλαδή, για την αποκατάσταση ενός κόσμου συνεννόησης και ασφάλειας, στο πλαίσιο μιας νέας βιώσιμης γεωπολιτικής ισορροπίας δυνάμεων.     

Εκτός από την αριστερά, όμως, είναι και η Ευρώπη υπό την κλονιζόμενη διαδικασία ενοποίησής της, που πρέπει, μπορεί και οφείλει να συναινέσει στην πρόταση για το κόψιμο άμεσα αγνού, απλού και αποτελεσματικού πληθωριστικού ευρώ. Απλούστατα, διότι αυτό ευνοεί την οικονομία της ΕΕ και έτσι μετατρέπει και την ίδια από παράγοντα περαιτέρω γεωπολιτικής αποσταθεροποίησης των πραγμάτων, σε παράγοντα αντικειμενικής συμβολής σε διεθνείς επιλογές ύφεσης και φιλειρηνικής διευθέτησης των διαφορών, τοπικών και ευρύτερων. Αντ’ αυτού και παρ’ όλο που είναι σαφές ότι η σημερινή πληθωριστική έκρηξη οφείλεται σε δυσλειτουργίες του νομισματοπιστωτικού πλαισίου και σε σημαντική αύξηση του κόστους παραγωγής οφειλόμενου σε γεωπολιτικούς λόγους, και όχι στη κατανάλωση μέσω αύξησης της ζήτησης (όπως συνέβη με την Ελλάδα, κατά την κρίση του 2010), η ευρωζώνη συνεχίζει αμετανόητη να προσποιείται ότι το δικό της μετα-καπιταλιστικό και γερμανοκρατούμενο οικονομικό και νομισματικό μοντέλο είναι το ορθό και συνιστά την ενδεδειγμένη λύση, ως μέσο ταυτόχρονου χειρισμού της οικονομικής κρίσης (αν και και ήδη δέκα χρόνια τώρα δεν το κατάφερε) αλλά και συμβολής στην εκτόνωση των αιτίων που παράγουν της σημερινή γεωπολιτική αποσταθεροποίηση.   

Κι όμως! Θα αρκούσε η αποκατάσταση και η εκλογίκευση του κόστους παραγωγής μακριά από τις γεωπολιτικές (και όχι οικονομικές) αιτίες που το απογειώνουν, καθώς και η ουσιαστική εξυγίανση του νομισματοπιστωτικού συστήματος στην ευρωζώνη (που, σημειωτέον, την περασμένη δεκαετία της κρίσης παγιδεύτηκε στην αδιέξοδη πρακτική των εικονικών διασώσεων και μάλιστα με δημοσιονομική δαπάνη και όχι με κεφάλαια από τις τσέπες των «διασωθέντων»), κι αυτά στον αντιποδα του «κυνηγητού των επιτοκίων», για να ανασάνει η ευρωπαϊκή οικονομία. Οι λόγοι που δεν το επιλέγει η ευρωζώνη είναι πολιτικοί, ανάγονται στη φύση και την ιδεολογικοπολιτική προέλευση της ηγεσίας της και άμεση συνέπεια τούτου είναι η πολιτική κρίση που σοβεί στην ΕΕ.

Ήδη, η ευρωζώνη σιωπηρά έχει περίπου εγκαταλείψει το ημίμετρο -αλλά, πάντως, σε κάθε περίπτωση σε θετική κατεύθυνση- έκδοσης ευρω-ομολόγων. Και αυτό είναι η θριαμβευτικότερη ομολογία εμμονής στο ίδιο λάθος!

Ακούω με προσοχή το επιχείρημα ορισμένων ότι για όλα ευθύνεται η πανδημία και αν δεν είχε αυτή εκδηλωθεί η κρίση του σημερινού ευρωπαϊκού μετα-καπιταλιστικού μοντέλου θα είχε ξεπεραστεί. Ανοησίες! Για δύο λόγους: α. το θέμα είναι αν η ευρωζώνη βελτίωσε συγκριτικά τη θέση της σε σχέση με άλλες οικονομίες εν μέσω πανδημίας, ή όχι -και δεν την βελτίωσε αλλ’, αντίθετα, την επιδείνωσε, και β.  ήδη η οικονομική κρίση εξελίσσεται και επιδεινώνεται ταχύτατα λόγω της γεωπολιτικής αποσταθεροποίησης και όχι λόγω της πανδημίας, κυρίως σε βάρος της Ευρώπης.

Φτάνω στο τέλος, όπου εδώ βρίσκεται και ένα ακόμη κρίσιμο σημείο σχετικά με ολόκληρη την προβληματική που αναπτύχθηκε πιο πάνω σ’ όλη την παρούσα ανάλυση!  

Για να λάβουν χώρα θετικές εξελίξεις στην οικονομία, που με τη σειρά τους νομοτελειακά θα συμβάλλουν στην εκτόνωση της γεωπολιτικής ρευστότητας που μας περιβάλλει, συστηματικά προβάλλεται ως αναγκαία προϋπόθεση να υφίσταται και να είναι διαθέσιμο ένα ολοκληρωμένο εναλλακτικό μοντέλο, που θα αντικαταστήσει τον παρόντα φθίνοντα καπιταλισμό. Κι εδώ ανοησίες! Και υπεκφυγές!  

Το ζήτημα δεν είναι να διατίθεται «ένα άλλο μοντέλο» για να εγκαταλείψουμε αυτό που μας που καταστρέφει. Το νέο εναλλακτικό μοντέλο θα το εφεύρουμε στον δρόμο. Αλλιώς θα καταστραφούμε!

«Τον δρόμο τον ανοίγεις προχωρώντας»!

 

 

 

 

5 Αυγ. 2022

Δεν ήταν ένας απλός δημοσιογράφος…

Δεν ήταν ένας απλός δημοσιογράφος, που το έργο του -τα κείμενα και οι γραφές του- τον έκαναν ό,τι ήταν! Το κύριο αποτύπωμα που άφησε πίσω του είναι η ελληνική εκδοχή της δομημένης πολιτικής, επιχειρηματικής και μιντιακής διαπλοκής, που συμπίπτει (και εκπροσωπεί) το άλμα από την «εποχή αθωότητας» του ελληνικού Τύπου (και των μέσων ενημέρωσης, γενικότερα) αμέσως μετά την πτώση της επταετούς δικτατορίας, στον σκληρό μηχανισμό ενάσκησης εξουσίας, που περί την πολιτική τάξη και τα ιδιωτικά οικονομικά συμφέροντα και μαζί τους περιέσφιξε μέχρις θανατηφόρου στραγγαλισμού την ελληνική δημοκρατία, μέχρι την εποχή που ανελαβε τη διακυβέρνηση της Ελλάδας ο  Αλέξης Τσίπρας. (...και συνεχίζει να προσπαθεί να το κάνει...)   

Περιστατικά όπως η στάση των εκδοτών στη δίκη για τη σκευωρία κατά του Ανδρέα Παπανδρέου (κατά πάσα πιθανότητα ως πρώτη πράξη αυτής της καταδρομικού τύπου εφόδου στο «ψητό»), είναι πολύ σπάνια στην παγκόσμια ιστορία της δημοσιογραφίας και της πληροφόρησης των πολιτών, ως τόσο άμεση και απροσχημάτιστη επέμβαση εξωθεσμικών κέντρων στη διαμόρφωση των πολιτικών εξελίξεων. Το φαινόμενο αυτό έπρεπε να περάσουν πολλά χρόνια για να εμπεδωθεί και να παγιωθεί ως η συνήθης πρακτική διεθνώς, με όρους ασφυκτικής εξάρτησης  των πολιτικών κέντρων λήψης των αποφάσεων από το εν λόγω -και άλλα ανάλογα στις άλλες χώρες της δύσης- σύμπλεγμα ετερόκλιτων συμφερόντων. Αυτή η βίαια και απολύτως αντιθεσμική παρέμβαση των ίδιων κέντρων σκοτεινής εξουσίας με σκοπό την επέλευση της πολιτικής ηγεσίας της Ελλάδας σε κατάσταση πολιτικής ομηρίας, εκδηλώθηκε ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 (και αφού είχε προηγηθεί μια εντυπωσιακή περίοδος σταθεροποίησης της λαϊκής κυριαρχίας μέσω της αδιαμεσολάβητης αντιπροσώπευσης των ελλήνων από πολιτικά κόμματα και ηγεσίες), με πρακτικό αποτέλεσμα να επιβάλλεται καταναγκασμός στην πολιτική τάξη της χώρας για αποφάσεις που ευνοούσαν (και ευνοούν) τα συμφέροντα του ίδιου μηχανισμού διαπλοκής και εξουσίας, αντί του δημόσιου συμφέροντος. (Σήμερα, όλοι έχουμε αίσθηση ποιοί πολιτικοί και ποιές πολιτικές ηγεσίες υπέκυψαν σ' αυτή την αντιθεσμική και επικίνδυνη για τη δημοκρατία ομηρία, μετατρεπόμενοι και οι ίδιοι σε εξαρτήματά της, και ποιοί όχι!) 

Αυτή είναι κοντολογίς η διαδρομή του. Τα υπόλοιπα, έπεα πτερόεντα μιας συνένοχης προσπάθειας να καταστεί αυτή η ολοφάνερα αντιθεσμική και μέχρις εκτροπής πρακτικά αήθης στάση του (ως το πρόσωπο-κλειδί στον πυρήνα της υπό συζήτηση διαπλοκής), να καθαγιαστεί ως δήθεν διακεκριμμένο δημοσιογραφικό «έργο». Ο νεκρός δεδικαίωται, μόνον όταν το επιτρέπουν οι επίγονοί του! Αλλιώς, παντός κατισχύει το κληροδότημα αντιδημοκρατικών συμπεριφορών που εν προκειμένω ο εκλιπών αφήνει πίσω του.      

Ξεκινήσαμε από τη στάση των εκδοτών στη δίκη του Ανδρέα Παπανδρέου! Ας μετακινηθούμε τώρα με νοηματικη ταχύτητα φωτός στο κύκνειο άσμα του, δηλαδή στην κατάθεσή του στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής το 2016. Μια κατάθεση, που ουδέποτε έλαβε χώρα και ανθ’ αυτής ενεχειρίστηκε στο κοινοβούλιο επιστολή του, όπου αναφερόταν πως για λόγους υγείας σταματά να εκπροσωπεί το δημοσιογραφικό συγκρότημά του. Για την ευθύνη αυτή αντικαταστάθηκε από τον γιο του, σε μια επικύρωση του νεποτισμού που κυριαρχεί σ’ αυτά τα συστήματα απροσχημάτιστης ενάσκησης εξουσίας επί των πολιτών, δηλαδή στα συστήματα που ευθέως συγκρούονται με τις αρχές δημοκρατικής διεύθυνσης των κοινωνιών. Οικογένειες, αντί της κοινωνίας!

Ανάμεσα στο εναρκτήριο περιστατικό της δίκης για τη σκευωρία της υπόθεσης Κοσκωτά και της εθελούσιας εξόδου του από το συγκρότημά του, καταγράφονται πληθώρα ενδεικτικότατων δημοσιογραφικών στιγμών, από το πασίγνωστο άρθρο για τον μακαρίτη Δ. Τσοβόλα ως οιονεί αγωγιάτη-απατεώνα που βάζει ανάποδα τα πέταλα στο άλογό του για να μπορεί να ασκεί την τέχνη του κοντραμπάντου -μπερδεύοντας όμως όσους των καταδιώκουν, έως τη βάρβαρη απροθυμία καταβολής δεδουλευμένων στους εργαζόμενους του καναλιού του συγκροτήματος, όταν εκείνο έπνεε τα λοίσθια.

Δεν είναι, λοιπόν, αυτή, μια απλή ιστορία!

Υπάρχουν εκατοντάδες μαρτυρίες συναδέλφων για το πρόσωπο και τη δράση του. Ας προσθέσω σ’ αυτές μία κι εγώ. Στην πρώτη θητεία μου ως μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης (ΕΣΡ), κληθήκαμε να κρίνουμε την υπόθεση ασυμβίβαστης επιχειρηματικής δραστηριότητας του συγκροτήματός του ως γραφείου ταξιδίων, το οποίο κατόπιν διαγωνισμού είχε αναλάβει εργολαβία την έκδοση εισιτηρίων του υπουργείου Εξωτερικών. Αντιλαμβάνεται, βεβαίως, καθένας τον όγκο εργασιών και το όφελος!

Μόνο, που υπήρχε μια μικρή λεπτομέρεια: Ο νόμος δεν επέτρεπε να είναι προμηθευτές του δημοσίου μέτοχοι ραδιοτηλεοπτικών σταθμών και επιχειρήσεων μίντια…

Για να κρίνει αυτή την υπόθεση το ΕΣΡ, χρειάστηκαν πολλές συνεδριάσεις, που όλες έγιναν σε πολύ τεταμένο κλίμα, με πρόδηλη την προσπάθεια ορισμένων μελών του οργάνου να παρακαμφθεί ο σαφέστατος περιορισμός που προανέφερα. Ανάμεσα σ’ όσους πίεζαν για παράβλεψη της παρατυπίας, ήταν και αρθρογράφοι του συγκροτήματος!!! Λεπτομέρεια με σημασία: Τα μέλη του ΕΣΡ ορίζονται ύστερα από υπόδειξη των κομμάτων (όπως ισχύει και σήμερα). Τα μέλη που πίεζαν να παραβλέψει το ΕΣΡ αυτήν την παρατυπία, είχαν υποδειχτεί από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Έχοντας κι εγώ υποδειχτεί από το ΠΑΣΟΚ, απορούσα για αυτή τη στάση! Δεν χώραγε στο μυαλό μου τόσο απροσχημάτιστα ευνοϊκή στάση απέναντι σε μια σκαστή παρατυπία. Ομολογώ πως τότε αρκέστηκα στην εύκολη εξήγηση ότι ήταν προσωπικές οι επιλογές των ηρώων του δράματος. Φυσικά ενημέρωσα άμεσα το ΠΑΣΟΚ για ότι συνέβαινε. Δυστυχώς χωρίς κανένα αποτέλεσμα!                                         

Στην προτελευταία συνεδρίαση του ΕΣΡ (στην επόμενη συνεδρίαση θα λαμβάναμε απόφαση για την υπόθεση) με πλησίασε ένα μέλος του ΕΣΡ και με συνωμοτικό τρόπο μου πασάρισε ένα έγγραφο (προφανώς συντεταγμένο από κάποιον νομικό), στο οποίο με αστεία τεκμηρίωση γινόταν προσπάθεια να νομιμοποιηθεί η πεντακάθαρη παρατυπία. Φυσικά, στην επόμενη συνεδρίαση του ΕΣΡ ενέκρινα με την ψήφο μου (και ήταν καθοριστική, διότι με μία ψήφο πέρασε αυτή η απόφαση) ότι υπάρχει παραβίαση της ραδιοτηλεοπτικής νομοθεσίας και ότι στον παραβάτη θα έπρεπε να επιβληθούν κυρώσεις, όπως και έγινε! Με την ολοκλήρωση της συνεδρίασης βγαίνοντας από το κτίριο όπου συσκεπόμαστε με πλησίασε ένα πρόσωπο και δήθεν αστεϊζόμενος χασκογελώντας μου είπε: Με τη σημερινή στάση σου δύσκολα θα βρίσκεις από ’δω και πέρα δουλειά ως δημοσιογράφος…    

Κλείνω -δεν υπάρχουν άλλωστε πολλά άλλα ακόμη να λεχθούν, για μια ιστορία κατά βάση γνωστή και πέραν των συμβάσεων σκοπιμότητας που συνοδεύουν τα πράγματα! Μόνον όσοι το επιλέγουν τα ξεχνούν όλ' αυτά. Αν υπάρχει κάτι που θα έπρεπε να θυμόμαστε από εκείνον είναι ένα: Παράδειγμα προς αποφυγή!      

 

 

 

 

21 Ιουλ. 2022

Η αλήθεια

για τα δάση-οικισμούς

Επειδή διαβαζω και βλέπω σχόλια ξεπλύματος του Κυρ. Μητσοτακη (για την πλήρη ανεπάρκεια της κυβέρνησής του να αντιμετωπίσει τις φωτιές, με αποτέλεσμα την καταστροφή των περιουσιών χιλιάδων ελλήνων), διά της πασίγνωστης υπεκφυγής ότι φταίνε οι πολίτες που έχτισαν σπίτια στα δάση γύρω από την Αθήνα, δυο λόγια σχετικά μ’ αυτό!

Οι περιοχές που καίγονται γύρω από την Αθήνα τα τελευταια περίπου 20 χρόνια είναι στο συνολό τους χτισμένες με υψηλότοκα δάνεια από τράπεζες, που καμιά απ’ αυτές ούτε διανοήθηκε ποτέ να ζητήσει άδεια καταλληλότητας περιβαλλοντικων όρων για τα ακίνητα που αφειδώς χτηματοδοτούσαν. Αντίθετα, «έσπρωχναν» με κάθε μέσο  αυτά τα δάνεια ακόμη και όταν απουσίαζαν στοιχειώδεις ισχύοντες όροι και προϋποθέσεις πολεοδομικές και περιβαλλοντικές για την οικοδομηση αυτών των ακινήτων, με βασικό σκοπό να ευημερούν οι ισολογισμοί των τραπεζών και οι κερδοφορίες τους.

Αφήστε τα λοιπόν αυτά περί γενικευμένης ευθύνης των πολιτών. Οι πολιτικο-επιχειρηματικές ευθύνες που υπάρχουν εδώ είναι πολύ συγκεκριμένα τοποθετημένες χρονικά (από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 μέχρι την κρίση του 2010) αλλά και ως προς τα κόμματα και τα πολιτικά πρόσωπα που προώθησαν αυτή την περιβαλλοντική καταστροφή γύρω από τον αστικό ιστό της πρωτεύουσας. Και βεβαίως το κακό κορυφώνεται από την Κλιματική Κρίση.

Η πολιτεία, εκπροσωπούμενη από το μετά το 1996 δισκελές κομματικό σκηνικό ως το 2010, καθώς και το σύνολο του συστήματος περί αυτήν (πολιτικό σύστημα, οκονομικό, επιχειρηματικό, χρηματιστηριακό και όλα τα συμπαρομαρτούντα) όχι μόνο έχει καίρια συνεύθυνη για την καταστροφή αυτή, αλλά βαρύνεται και με το ότι αυτο το ίδιο το σύστημα υπήρξε ο επισπεύδων παράγων για τέτοιες άναρχες οικοδομήσεις, με βασικό κίνητρο τις πλασματικές υπεραξίες του real estate-φούσκα. Που αυτό, με τη σειρά του, απογείωσε τα στεγαστικά επιτόκια των τραπεζών και το εν γένει κόστος στέγασης στην Ελλάδα για το μέσο νοικοκυριό, την ώρα που άλλοι, ιδιώτες, άρμεγαν τις υπεραξίες αυτής της φούσκας. Και το έκαναν, φυσικά, σε βάρος του συλλογικού συμφέροντος των ελλήνων πολιτών, που σήμερα χρυσοπληρώνουν την κατοικία τους, καθώς και προς όφελος των ολίγων εκλεκτων του ίδιου κομματικού διπόλου και με στόχο να αυγατίσει ακόμη πιο πολύ ο συσωρευμένος πλούτος των κύκλων που αφαιμάσσουν παγίως την ελληνική κοινωνία εδω και 30 χρόνια.

Το πόσο κράτος εν κράτει παραμένει και σήμερα αυτός ο ανήθικος μηχανισμός πλουτισμού διά της κερδοσκοπίας επί των ακινήτων και σε βάρος της δημοσιας κτηματικής περιουσίας είναι το γεγονός ότι και στις μερες μας μία μόνο εταιρεία με πασίγνωστο ονοματεπώνυμο (η ίδια που βαρύνεται με καταδίκες για βαρύτατες οικιστικές και πολεοδομικές παρανομίες, π.χ. στο Mall Αμαρουσίου, και η οποία υποτίθεται θα διεθνοποιούσε το project του Ελληνικού), νέμεται τις υπεραξίες του πιο χαριστικού πανευρωπαϊκά project σε real estate επί δημόσιας περιουσίας τις τελευταίες δεκαετίες, και αντί για ανάπτυξη οικοπεδοποιεί ανερυθρίαστα και με ανάλογα ανερυθρίαστη υποστήριξη του Κυρ. Μητσοτακη το μεγαλύτερο δημόσιο οικόπεδο στην Ευρώπη δίπλα σε αστικό ιστό στο Ελληνικό.

Ακόμη κάτι πολύ σημαντικό! Στην περίμετρο γύρω από την Αθήνα, στις εκτάσεις-φιλέτο στα βόρεια που ήταν δασικές περιοχές και οικοπεδοποιήθηκαν εν μία νυκτί για να χτιστούν ταχύτατα οι βιλάρες της εκσυγχρονιστικής ευδαιμονίας (Διόνυσος, Δροσιά, Ιπποκράτειος Πολιτεία, κ.λπ.) να σημειωθεί ότι πρόσβαση δεν είχαν οι μικρομεσαίοι και οι εισοδηματικά κατώτεροι, που βολεύτηκαν σε φτωχότερες περιοχές (που καμιά ανάμεσά τους εδώ και πολλά χρόνια ήδη δεν ήταν δασική έκταση), με τα όσα φτωχοδάνεια από τις τραπεζες κατάφεραν να πάρουν οι «μπασκλασαραίοι» αυτής της κατηγορίας. Στις περιπτώσεις αυτές, δηλαδή, πρόκειται δηλαδή στη συντριπτική πλειοψηφία τους για επανοικοδομήσεις παλιότερων κατασκευών σε περιοχές που είχαν ήδη οικοδομηθεί (σε δασικές εκτάσεις ή όχι) από πολύ παλιότερα σε λαϊκές γειτονιές. Και δεν πρόκειται για μετατροπή δασικών εκτάσεων σε οικισμούς.

Θέλετε να πάμε και πιο πίσω;

Ακριβώς το ίδιο είχε συμβεί με τη δεξιά τη δεκατίες του 1950-’60, με τη μαζική κατασκευή πολυκατοικιών για να στεγαστεί όπως-όπως η εσωτερική μετανάστευση εκείνης της εποχής. Τότε, όμως, δεν οικοδομούνταν ακίνητα σε δάση, αλλά κατά κύριο λόγο αστικές περιοχές της Αθήνας. Και η συνέπεια αυτής της οικιστικής αρπαχτής του 1960 δεν ήταν η καταστροφή περιαστικών δασικών συστημάτων, αλλά η πολιτισμική και αισθητική κυρίως αδιάκυση της αστικής εικόνας της Αθήνας. Το τί συνέβη δηλαδή τότε, καμιά σχέση δεν έχει με τις πρόσφατες καταστροφές δασικών εκτάσεων.

Στο κάτω-κάτω και από κοινωνική ματιά με τις πολυκατοικίες του 1960 καλύφτηκε μια πραγματική στεγαστική ανάγκη μεσοκατώτερων στρωμάτων (ανεξάρτητα των τεράστιων ευθυνών του καραμανλισμού) και όχι η ματαιοδοξία του μεσοταξίτικου σημιτικού νεοπλουτισμού.

 

 

 

 

16 Ιουλ. 2022

Τον φόβο αυτών των εξεγέρσεων

πάντα νά ‘χετε!    

Και μόνον η προσχώρηση στην ατζέντα αν η ιστορική εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν εκείνη που ανέτρεψε τη δικτατορία των συνταγματαρχών, ή όχι, είναι μια υποχώρηση των δημοκρατικών ιδεών, μπροστά στα τεχνάσματα της συντεταγμένης και ανεκτικά (απαλά το λέω) διακείμενης -από τότε ως σήμερα- ακροδεξιάς απέναντι στη χούντα. Ταυτόχρονα, μπαίνοντας σ’ αυτή τη συζήτηση υποτιμούμε, τις ταλαιπωρίες, τα βασανιστήρια, τις εκτοπίσεις και τις δολοφονίες δεκάδων χιλιάδων δημοκρατών πολιτών, που ο καθένας στο μέτρο των δυναμεών του εξέφρασε έμπρακτα την αντίθεσή του στην αλυσσόδεση του δημοκρατικού πολιτεύματος, από μια χούφτα αμερικανόφιλων και επίορκων αξιωματικών του ελληνικού στρατού.  

Το τέχνασμα να αποτιμάται η εξέγερση του Πολυτεχνείου 49 χρονια μετά την εκδήλωσή της (στο σημερινό, πολύ ευνοϊκότερο για τις ακροδεξιές και αντιδημοκρατικές θέσεις, πολιτικό πλαίσιο) με κριτήριο το αν η εξέγερση πέτυχε να ανατρέψει τη χούντα, ή όχι, είναι εξ ορισμού -και από συνειδητή προαίρεση όσων κάνουν τέτοιες αξιολογήσεις για να υπηρετήσουν σημερινές μικροπολιτικές σκοπιμότητες- και από μόνο του ένα βροντώδες ψέμα. Περισσότερο απ’ όλα διότι σκοπίμως αποσιωπά ότι η εξέγερση αυτή φέρει απαραχάρακτη σφραγίδα αυθόρμητης μαζικής κίνησης πολιτών, εκεί όπου τα κόμματα (προδικτατορικά αλλά και εν παρανομία μέσα στην επταετία) είχαν αποτύχει παταγωδώς και να αποτρέψουν την επέλευση των δικτατόρων αλλά και μετά την επικράτησή τους την εκδίωξή τους, με αποκατάσταση των δημοκρατικού πλαισίου.

Τέτοιας ποιοτικής πολιτικής συγκρότησης κινήματα και αυθόρμητες εξεγέρσεις, δεν κυοφορούνται, ούτε υλοποιούνται με απτούς πολιτικούς στόχους, που θα μπορούσαν να συσκευαστούν σ’ ένα κομματικό σύνθημα. Αντίθετα, είναι από τις ελάχιστες εξαιρέσεις στην ευρύτερη ιστορία, όπου εκείνο που κυριαρχεί είναι γιγάντωση έκφρασης της αντίθεσης απλών και πολιτικά ασύντακτων πολιτών (ως προς την κατά τα άλλα νοούμενη πολιτική δραστηριότητα ενός ομαλά λειτουργούντος  δημοκρατικού αντιπροσωπευτικού συστήματος), κατά ενός δεσποτικού καθεστώτος.

Αυτή η αναμφισβήτητη πολιτική φύση της εξέγερσης του Πολυτεχνείου είναι που λειτουργεί σαν το καρφί στο μάτι της ευρύτερης δεξιάς παράταξης αλλά φυσικά και της διανοουμενίστικης ακροδεξιάς αλά Συρίγος! Διότι αυτό είναι που όλοι αυτοί τρέμουν: την αμεσότητα διαμόρφωσης πολιτικών εξελίξεων σε ευθεία και χωρίς καμιά διαμεσολάβηση με παρέμβαση οργανωμένων πολιτικών συστημάτων (εν προκειμένω τα κόμματα) από ένα κίνημα αδιαμεσολάβητης λαϊκής εισβολής στις τρέχουσες εξελίξεις. 

Μην σας κάνει εντύπωση που παρατάξεις σαν το ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ δυσκολεύονται πολύ να αναγνωρίσουν τον φύσει και θέσει ανατρεπτικό χαρακτήρα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Κόμματα κατ’ εξοχήν εξασκημένα στην τεχνοκρατία της πολιτικής διαμεσολάβησης και με διακύβευμα τη νομή της εξουσίας, ακόμη και διαισθητικά αποστρέφονται εξεγέρσεις σαν του Πολυτεχνείου.                    

Ο Μαρωνίτης, ο Ελής, ο Μουστακλής και χιλιάδες άλλες γνωστές ή άγνωστες εξατομικευμένες εξεγέρσεις ίστανται ισάξια στο πλευρό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, των οποίων άλλωστε αποτελούν τη μαζική αποτύπωση σε ρεόν πολιτικό αποτέλεσμα.

Τον φόβο αυτών των εξεγέρσεων πάντα νά ‘χετε!              

4 Ιουλ. 2022

ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ: Η ένοχη γραμμή

για τις πολιτικές διώξεις

κατά ΣΥΡΙΖΑ, δικαστικών  και δημοσιογράφων 

Η ένοχη γραμμή που τους έδωσαν και διακινούν στα κοινωνικά δίκτυα οι τοίχοι του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ σχετικά με την αποκάλυψη ότι οργανώθηκε σκευωρία κατά των πολιτικών αντιπάλων του Κυρ. Μητσοτάκη και του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, κατά δικαστών που διερευνούσαν το σκάνδαλο της Novartis αλλά και καλά δημοσιογράφων, και με προφανές κίνητρο να παρεμποδιστεί η διαλεύκανση του μεγάλου πολιτικού και οικονομικού σκανδάλου, είναι πια η δήλωση ...«να περιμένουμε τη δίκη».

Ναι, πέρασαν περισσότερες από 4 μέρες για να μας πούν αυτή την αήθεια, ως δήθεν αντίδραση δήθεν σοβαρού κόμματος, σε υπόθεση που φέρει το κόμμα αυτό αναμεμιγμένο μέχρι τον λαιμό στη μεγαλύτερη πολιτική βρωμιά, από την εποχή της παραπομπής του ιδρυτή του τότε μεγάλου πολιτικού κινήματος στο ειδικό δικαστήριο!     

Μόνο που δεν λένε, βεβαίως, ποιά δίκη να περιμένουμε! Και δεν το λένε, γιατί δεν έχουν τσίπα να ομολογήσουν ότι η κατηγορία που μεθοδεύτηκε περί δήθεν σκευωρίας που έστησε η κυβέρνηση Τσίπρα κατά πρώην υπουργών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ δεν θα κριθεί στη σκιά δίκης που μας προτρέπουν να περιμένουμε να δούμε. Και δεν θα κριθεί, διότι απλά η κατηγορία δεν υπάρχει πια! Η κατηγορία αυτή έχει εξαλειφθεί οριστικά με το βούλεμα της δικαιοσύνης που αποφαίνεται πανηγυρικά ότι οι έρευνες κατά 10 πολιτικών προσώπων, πρώην πρωθυπουργού συγκυβέρνησης των δύο κομμάτων και πρώην υπουργών των ίδιων δύο κομμάτων, ήταν επιβεβλημένες και κανονικές (πολιτικά και δικονομικά) και αποσκοπούσαν να διαλευκάνουν το σκάνδαλο της Novartis και όχι να συκοφαντήσουν ή να διώξουν αναιτίως και με κομματικά κίνητρα του ΣΥΡΙΖΑ τα ως άνω 10 πρόσωπα (ανάμεσά τους και ο παραμένων ακόμη και σήμερα διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας -και να μην το ξεχνάμε ποτέ αυτό)!       

Δηλαδή, αυτό που επιδιώκουν να κάνουν οι χειριστές των τοίχων του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, ως πιστοί συνοδοιπόροι του γιου του ανθρώπου που τόλμησε να στείλει τον Ανδρέα Παπανδρέου στο ειδικό δικαστήριο (δηλαδή του ανθρώπου που σήμερα ως πρωθυπουργός και με αυτές τις οικογενειακές και πολιτικές προσλαμβάνουσες θεωρεί τις διώξεις των πολιτικών αντιπάλων του ως το μόνο μέσο για να πετύχει να αρπάξει την εξουσία, επειδή δεν μπορεί να το πετύχει αλλιώς και σε περιβάλλον δημοκρατικής ομαλότητας), είναι ξανά να μας παραπλανήσουν! Ζητιανεύοντας σαν τον αόμματο επαίτη, που βλέπει όμως στην πραγματικότητα σαν γεράκι, ένα ελάχιστο έστω ψήγμα αλήθειας ανάμεσα τον καταιγισμό πολιτικών εξαπατήσεων που έχουν διαπράξει. Το κάνουν, λέγοντας και πάλι πομπώδη ψέματα και παραχαράζοντας βάναυσα την πραγματικότητα και προσπαθώντας να εκπέμψουν λίγα ψίχουλα πειθούς προς τους ενδεείς και τρομαγμένους πια οπαδούς του κόμματός τους, που βλέπουν κάθε εναπομένουσα αξιοπιστία του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ να εξαερώνεται με ταχύτατους ρυθμούς.    

Ναι! Αυτό που μας υποδεικνύουν να περιμένουμε να δούμε όλοι αυτοί οι τοίχοι απλά δεν θα κριθεί στη δίκη αυτή!

Ξέρετε τί θα κρίνει η δίκη που μας ζητάνε να περιμένουμε; Θα κρίνει εάν ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης του Τσίπρα είναι ένοχος, ή όχι, για το αποδιδόμενο προς αυτόν αδίκημα ηθικής αυτουργίας σε κατάχρηση εξουσίας, και με φερόμενη ως αυτουργό την κυρία Τουλουπάκη, για τη μη αμελλητί, κατά το Σύνταγμα, αποστολή στη Βουλή μήνυσης 3 βουλευτών του ΠΑΣΟΚ. (Ανάμεσα στους μηνύοντες και ο Ανδρέας Λοβέρδος, δηλαδή ο πρώην υπουργός Υγείας του Γ. Παπανδρέου και του Λ. Παπαδήμου, σε βάρος του οποίου κατόπιν παραγγελίας της ίδιας της κυρίας Τουλουπάκη έχει ασκηθεί δίωξη σε βαθμό κακουργήματος για δωροληψία όταν ήταν υπουργός Υγείας στο σκάνδαλο της Novartis). 

Εσείς, οι αναγνώστες, κοκκινήστε ελεύθερα! 

Οι υπόλοιποι χειριστές των τοίχων του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ που διακινείτε αυτή την εξευτελιστική για τον ίδιο τον εαυτό σας και για το κόμμα σας προτροπή «να περιμένουμε τη δίκη», προφανώς ένεκα πωρώσεως έχετε αυτοεξαιρεθεί της ανθρώπινης ιδιότητας σηματοδότη, ότι το προσωπικό ήθος λειτουργεί και κατευθύνει τις σκέψεις και τις πράξεις σας, να κοκκινίζετε, από ντροπή ή από αίσθηση ευθύνης. Ψευδολογώντας συστηματικά, παραχαράζοντας σκαιότατα την αλήθεια, και τσαλαβουτώντας στην ύψιστη πολιτική αήθεια των συμψηφισμών, ως την απόλυτη απόδειξη του οππορτουνισμού που διέπει την πολιτική ταυτότητα, τη δική σας και του κόμματός σας. (Μέχρι και την ...αυτοκτονία Τσαλικίδη θυμήθηκε και επιστράτευσε συμψηφιστικά ένας τοίχος οπαδού του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ για να πετάξει σαν τη σουπιά το μελάνι της πάνω στην αλήθεια, για να την αποκρύψει, να τη συσκοτίσει και να συγκαλύψει τις εγκληματικές ευθύνες του κόμματος που υποστηρίζει σ’ αυτή την υπόθεση). Ο Γκαίμπελς μοιάζει μπροστά σας αγγελούδι!                       

Μάλιστα, αντίθετα με τα μεγάλα ψέματα όλων αυτών και τις αδίστακτες παραχαράξεις της πραγματικότητας που συνεχίζουν να επιτελούν, αυτό που οφείλουν στους έλληνες πολίτες -ανάμεσά τους και τους οπαδούς τους- είναι να αρχίσουν μια ώρα αρχύτερα δίνουν εξηγήσεις για την εμπλοκή τους σ’ αυτή την αποδεδειγμένη πλέον βρωμιά. Και δεν το κάνουν! 

Οφείλουν όλοι αυτοί (να ρωτήσουν το κόμμα τους, και) να μας πουν, συμμετείχε άμεσα το κόμμα τους στο στήσιμο της σκευωρίας κατά των πολιτικών αντιπάλων του Κυρ. Μητσοτάκη και του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ (εν προκειμένω κατά του κόμματος της σήμερα αξιωματικής αντιπολίτευσης), κατά δικαστών που διερευνούσαν το σκάνδαλο της Novartis αλλά και καλά δημοσιογράφων; Μήπως παρασύρθηκε το κόμμα τους από τον Κυρ. Μητσοτάκη, που στο πλαίσιο του πάθους να αρπάξει και διατηρήσει την εξουσία με οποιοδήποτε μέσο, εκείνος προφανώς θα πρέπει να ελεγχθεί πρωτευόντως για την εμπλοκή του στο έγκλημα; Μήπως το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ εμπλέκεται στην υπόθεση ως ηθικός αυτουργός; Ή μήπως από πανηγυρική πολιτική ανοησία το κόμμα τους μπερδεύτηκε σ’ αυτή τη δυσώδη ιστορία;

Την προτροπή όλων αυτών «να περιμένουμε τη δίκη», επιστρέφω, λοιπόν, εγώ, με μια αντίρροπη προτροπή: Να ρωτήσουν το κόμμα τους το ταχύτερο και να αρχίσουν να μας δίνουν εξηγήσεις για την εμπλοκή τους σ’ αυτή τη βρωμιά.

Αν δεν το κάνουν από μόνοι τους θα συρθούν και θα εξαναγκαστούν να το κάνουν ενώπιον των εισαγγελικών αρχών, που αργά ή γρήγορα θα κληθούν να διερευνήσουν τις τυχόν ποινικές ευθύνες τους για τη σκευωρία που προσπάθησαν να στήσουν μαζί με τον Κυρ. Μητσοτάκη κατά των πολιτικών αντιπάλων τους, κατά έντιμων δικαστικών και κατά δημοσιογράφων. Όσο για τις πολιτικές ευθύνες δεν χρήζουν άλλης απόδειξης! Είναι αυταπόδεικτες και αυτό θα φανεί και στην κάλπη.