7 Μαρ. 2020

Ορθοδοξία και κορωναϊός

Το τέλος των συμβόλων 

Η ξεκάθαρα ελλειπτική της αλήθειας και απολύτως αμήχανη προσέγγιση αναγνωρισμένου κύρους επιστημόνων μας στο απλούστατο από ιατρικής άποψης ερώτημα εάν ο κορωναϊός μεταδίδεται με τη μετάληψη στις ελληνικές εκκλησίες, καθώς  και η αδυναμία καθοδήγησης των πολιτών διά της γυμνής καταφατικής ειλικρίνειας στα αυτονόητα (και μεγάλης σημασίας θέματα δημόσιας Υγείας), δεν είναι τυχαία. Ορίζει, νομίζω, την παταγώδη αποτυχία να αρθρωθεί πειστικός συμβολικός λόγος από μεριάς της εγχώριας Ορθοδοξίας.

Κι αν το ιερατείο στοιχειωδώς αδυνατεί να μεταφέρει στους πιστούς την πνευματική πτυχή των συμβόλων της θρησκευτικής πεποίθησης και εμμένει στις πρακτικές επαληθεύσεις, ακόμη κι αν αυτές είναι  ψευδείς, ως μόνου μέσου πειθούς του εκκλησιάσματος, τότε μιλάμε για μαζική προσχώρηση στην προκατάληψη. Από τις κεφαλές της ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας ως τη βάση, μητροπολίτες και απλούς ιερείς.   

Σε εξατομικευμένο επίπεδο ακόμη χειρότερα είναι τα πράγματα για την ιατρική κοινότητα των προβεβλημένων επιστημόνων μας. Αν -μερικοί ανάμεσά τους- ούτε εκείνοι, που εκ της επιστημονικής τους γνώσης, όντας πιστοί, εμφανίζονται αδύναμοι  να αποδείξουν ότι τουλάχιστον κατανοούν τον πανίσχυρο συμβολικό λόγο της Ορθοδοξίας, τότε χάνεται κάθε ελπίδα για ένα σύστημα θρησκευτικών πεποιθήσεων, απαλλαγμένο από τέτοιες προκαταλήψεις. Και επειδή εδώ έχουμε να κάνουμε με πανδημία, εύκολα φτάνουμε και στην παράκρουση!

Κι εδώ υπαρχει και ένα ακόμη συμπέρασμα: Δεν είναι η «αριστεία» που με τόση ελαφρότητα επιστρατεύτηκε για να ορίσει τρέχοντα και εκ φύσης φθηνά πολιτικά προτάγματα, κριτήριο αλάθητης πνευματικότητας. Οι προβεβλημένοι επιστήμονες που επιχειρηματολογούν για το απρόσβλητο της μετάληψης από ιούς, δεν έπαψαν να είναι καλοί επιστήμονες. Άρκεσαν λίγα λεπτά, όμως, για να πάψουν να είναι προβεβλημένοι πνευματικοί άνθρωποι.       

Από μικρό παιδί δεν είχα καλή σχέση με τα αποδεικτικά της ορθοδοξίας στοιχεία περί πίστεως, που περιέβαλαν τον χρόνο και τον τόπο του τότε άγουρου βίου μου. Όμως, πάντα αναγνώριζα και σεβόμουν έναν ισχυρό δεσμό των συμβόλων με τα τυπικά μέρη του πράγματος, ως μέρους ενός συλλογικού συνεκτικού ιστού με τους ανθρώπους του περιβάλλοντός μου. Σήμερα, αυτά τα σύμβολα αποδομούνται τραγικά από τους ίδιους τους ταγούς της διαφύλαξής τους. Και η προϊούσα απομείωση του σεβασμού μου απέναντί τους έρχεται ως φυσική συνέπεια. Δεν χαίρομαι γι’ αυτό! Λυπάμαι βαθύτατα, όπως όταν χάνω ένα στήριγμα -συμπληρωματικό και συμβολικό, βεβαίως, για την κοσμοθεωρία μου- σχετικά με τον τρόπο κατανόησης και βίωσης του κόσμου.

Σκέπτομαι, όμως, αν τελικά ακόμη κι εμένα χάνουν από «θεατή» της Ορθοδοξίας, ποιοί θα απομείνουν να σχετίζονται μαζί της, αν όχι μόνο θρησκόληπτοι άνθρωποι;