11 Μαρ. 2020

Η επανεφάνιση του «γύψου» ως πολιτικού μέσου

Το χειρότερο είναι να πιστεύουμε

ότι η δημοκρατία δεν απειλείται…

Στην πολιτική ιστορία μας με κωμικοτραγικά ανακλαστικά ανακαλείται από τους παλιότερους στη μνήμη μας η μνημειώδους βλακείας ομιλία του δικτάτορα Παπαδόπουλου, στην οποία εξηγούσε γιατί μας αφαίρεσαν τις δημοκρατικές ελευθερίες και μας «έβαλαν στο γύψο» -όπως είναι η φράση που έμεινε. Καταπλητική είναι η στιγμή από εκείνη την ομιλία, στην οποία ο πραξικοπηματίας λέει το αμίμητο «…ο καθένας μπορεί να πιστεύει εις οίον σύστημα επιθυμεί. Οι Έλληνες δεν μπορούμε να πιστεύωμεν εις τον κομμουνισμόν…».

(Ένα απόσπασμα της τραγικά γελοίας ομιλίας του αρχιπραξικοπηματία, για τους νεώτερους, εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=b4ixmD5QrA4)

Πέρασαν άραγε αυτά; Ή  μήπως τα ξαναζούμε σε νέο αμπαλάζ του γύψου που σήμερα χρησιμοποιείται;

Το σκέπτομαι ολοένα και περισσότερο, με τη θέα της παραστρατιωτικής και παρακρατικής δράσης ομάδων σε περιφέρειες της χώρας, υπό την ανοχή -αν όχι την υποκίνηση- της σημερινής κυβέρνησης.

Το χειρότερο είναι να πιστεύουμε ότι η δημοκρατία στα θεμελιώδη στοιχεία της λειτουργεί και δεν απειλείται, επειδή μπορούμε να γράφουμε δυο λόγια στα κοινωνικά δίκτυα.  

Ποιά κοινωνικά δίκτυα; Εκείνα που ξεκάθαρα από μόνα τους αποφαίνονται και μου βγάζουν «πρώτη μούρη» στον «τοίχο» μου, ό,τι τα ίδια έκριναν ό,τι με ενδιαφέρει. Εκείνα αντί για μένα!

Εκείνα, που τη μια μέρα μπήκα (προ ημερών) στο διαδίκτυο για να αναζητήσω μια μεταχειρισμένη ηλεκτρική συσκευή και την άλλη μέρα στον λογαρισμό μου σε κάποιο κοινωνικό δίκτυο που διατηρώ «προφίλ» έπεφταν βροχηδόν οι διαφημίσεις για ηλεκτρικές συσκευές.

Κι αν «με ξέρουν» στις καταναλωτικές κινήσεις μου, φαντάζεστε ότι δεν θα απέχουν με το αζημίωτο του να με καθοδηγούν και στις πολιτικές, πολιτιστικές και κοινωνικές πτυχές των πραγμάτων!

Δημοκρατία οπωσδήποτε δεν είναι αυτές οι επιφανειακές και εκτονωτικές της ανάγκης προσωπικής πολιτικής έκφρασης δυνατότητες. Αυτά είναι ασήμαντα. Δημοκρατία είναι να έχεις (και να φέρεις) την αίσθηση της ελευθερίας σου να μπορείς να βγεις εξω και να μιλησεις για τις ιδέες και τις γνώμες σου, χωρίς να απειλείσαι από κανέναν και για τον οποιονδήποτε λόγο. Και αυτές οι γνώμες και οι απόψεις σου- κατά έναν απροσδιόριστο αλλά τελικά αποτελεσματικό τρόπο- να συνεκτιμώνται στη διαδικασία λήψης των αποφάσεων του οργανωμένου κράτους, ισότιμα για όλους και χωρίς αποκλεισμούς.

Ακόμη, Δημοκρατία είναι (κι αυτό το επιβάλλει ρητά και κατηγορηματικά και το ισχύον ελληνικό σύνταγμα), να έχεις πρόσβαση σε πληροφόρηση από τα μέσα ενημέρωσης επί του πραγματικού και όχι επί των fake news. (Κι αυτό έχει τη διπλή σημασία του ως καίριο νομιμοποιητικό σημείο για την έκβαση οποιασδήποτε κάλπης εκλογών, αφού τεκμαίρεται ότι μόνο πολίτης τελών εν γνώσει της αλήθειας λαμβάνει ορθές αποφάσεις).

Αν αυτά τα παραπάνω έχουν καμφθεί  με οποιαδήποτε προβαλλόμενη αιτιολογία και απ’ οποιονδήποτε, δεν υπάρχει η Δημοκρατία. Εκτροπή εκτυλίσσεται, που η θεσμική και πολιτειακή αποτύπωσή της απλά είναι ζήτημα χρόνου να διαφανεί.   

Μόνον ο γύψος αλλάζει…