7 Απρ. 2020

Μνήμες...

ΠΡΟ-ΚΑΛ

Δεν γνωρίζω αν ζει, και -αν ζει- πού είναι και πώς είναι. Ήταν, όμως, ένας από τους αγαπημένους μας καθηγητές.

Τεχνικά! Ταυ και πινακίδες, μολύβια, γομολάστιχες και χαρτιά, σινική, ραπιδογράφοι και πενάκια και πολλή-πολλή υπομονή, αν δεν γίναμε ζωγράφοι, πέτυχε -όσοι έδιναν στις πολυτεχνικές σχολές- να πάνε καλά, άλλωστε τότε δεν υπήρχαν και εξειδικευμένα φροντιστήρια για το σχέδιο, όπως σήμερα. Κι ακόμη, μας έκανε να αγαπήσουμε όσο γινόταν τη ζωγραφική.

Τον πειράζαμε και μας ανεχόταν με τρυφερότητα. Κάναμε φασαρία, ναι! Δεν θύμωνε ποτέ! Φώναζε μόνον 3 λέξεις, όποτε το παρακάναμε –δηλαδή αρκετά συχνά: «Σουτ», «σιωπή», «ησυχία».

Αυτή η ήπια αντίδρασή του, μέσα στο κλίμα γενικευμένης βαρβαρότητας της χούντας (ήταν περίπου τότε και τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και λίγο νωρίτερα και της Νομικής), μας αποθράσυνε. Ούτε τότε θύμωσε. Το Βαρβάκειο, το σχολειό μου, ήταν αυστηρό αλλά όχι με τον τρόπο που σήμερα είναι νοητή η αυστηρότητα, δηλαδή ως εντατικοποίηση του ρυθμού του βίου μας και ως «στεγανοποίηση» αισθημάτων. Ο Καλδής ήταν ήπιος άνθρωπος. Μέσα στην εκρηκτική -και ηλικίας ένεκεν, μεταξύ άλλων- «αντρίλα» του εξατάξιου γυμνασίου αρρένων, παρέμενε μια ήπια και πολιτισμένη παρουσία.   

Όταν κυκλοφόρησε στα διαλείμματα το αυτοσχέδιο δελτίο προγνωστικών των 3 συνηθέστερων λέξεών του («σουτ», «σιωπή», «ησυχία»), με τίμημα ένα πενηνταράκι, κι όποιος έπεφτε πιο κοντά έπαιρνε τη σούμα, έγινε πάταγος!

Το όνομα του δελτίου, «ξεσήκωμα» από το ΠΡΟ-ΠΟ (ΠΡΟ-γνωστικά ΠΟ-δοσφαίρου), ήταν ΠΡΟ-ΚΑΛ! Από τα τρία πρώτα γράμματα του επωνύμου του.  

Και, όπως είναι σαφές, μέσα στην τάξη, όποιοι είχαν ποντάρει μεγάλα νούμερα έκαναν σκοπίμως φασαρία για να «ανέβει» το αποτέλεσμα.

Τον θυμάμαι, ψηλό και ευθυτενή, να μας κοιτάζει με απορία, όποτε κλιμακωνόταν η φασαρία απ’ όσους επεδίωκαν περισσότερα «σουτ», «σιωπή» και «ησυχία», για να διεκδικήσουν το «έπαθλο».

Έτσι, πέρασαν καλά οι ώρες και τα χρόνια μαζί του! Τελευταία ανάμνησή μου  από εκείνον, το χαρούμενο και περήφανο πρόσωπό του, μετά τα αποτελέσματα των εισαγωγικών εξετάσεων για τα πανεπιστήμια. Ερχόταν κοντά σε καθέναν μας, έσφιγγε το χέρι μας, σαν άντρας προς άντρα πια, και μετά μας «απελευθέρωνε» απ’ τη ζεστή χειραψία του για να συνεχίσουμε τον δρόμο μας προς τη ζωή...