2 Μαϊ. 2020

Η επαναστατική «κανονικότητα», ως χρήσιμο όπλο της πολιτικής δεξιάς

To ΚΚΕ, η Επανάσταση

και ο ...Πολάκης

Αναμφίβολα το μεγάλο γεγονός της φετινής Πρωτομαγιάς, δεν είναι η απούσα επετειακή κινητοποίηση των εργαζομένων! Ούτε είναι η πολιτικά εν πολλοίς προσχηματική απαγόρευση των εργατικών συγκεντρώσεων για λόγους δημόσιας Υγείας! Άλλωστε, σε λίγες μέρες στα σχολεία θα στενάζει η ανησυχία και η αγωνία των δροσερών συνωστισμών υπό την αφέλεια και την ελαφρότητα των παιδικών και των νεανικών  συνυπάρξεων, ώστε η απαγόρευση συγκεντρώσεων για την Πρωτομαγιά να μοιάζει περισσότερο με αυτοσκοπό ολιγοήμερης παράτασης της επιβαλλόμενης πειθαρχίας και των περιορισμών, με αμελητέο πρακτικό αντίκρισμα, παρά με ουσιώδες μέτρο υγειονομικής σκοπιμότητας.

Ακόμη, τη φετινή Πρωτομαγιά, δεν θα την θυμόμαστε επειδή σε συνθήκες ακραίας εργασιακής βαρβαρότητας (που προϋπήρχε, απλά η πανδημία επήλθε σαν φυσική συνέχεια όσων έχουν προηγηθεί εδώ και 1 δεκάμηνο και πριν την εμφάνιση του κοροναϊού), εξέλιπε κάθε κινηματική ανασκίρτηση, έστω συμβολικού χαρακτήρα! …μεταξύ μας, εδώ και χρόνια οι πρωτομαγιάτικοι γιορτασμοί για τις εργατικές υποθέσεις έχουν καταστεί μέρος ενός συστήματος πολιτικής διαχείρισης της εκμετάλλευσης της εργασίας, με γενικευμένο και παγκοσμιοποιημένο τρόπο, για να μην θίγεται η προς όφελος της κεφαλαιοκρατίας καταπίεση των εργαζομένων, μάλλον αυτή περαιτέρω επισφραγίζεται και νομιμοποιείται.

Τη φετινή Πρωτομαγιά, λοιπόν, θα τη θυμόμαστε από μια φωτογραφία: μερικές εκατοντάδες άνθρωποι, παρατεταγμένοι σε υποδειγματική διάταξη, αποτίουν φόρο τιμής στους ξεσηκωμούς των εργατών, όποτε και όπου Γης.         

Η υποδοχή του event που οργάνωσε το ΚΚΕ μπροστά στη Βουλή, είναι κατά τη  γνώμη μου απολύτως ενδεικτική του βαθύτατου πολιτικού συντηρητισμού που διαπερνάει το εγχώριο κομματικό σύστημα, αλλά και τις ιδεολογίες και τα συστήματα αρχών που συγκροτούν τα πεδία αναφοράς των κομμάτων μας. Δεν είναι ζήτημα «Σημειωτικής της Πολιτικής»! Ισχυρότατη απόδειξη αμηχανίας της παραδοσιακής αριστεράς να αντιπαρατεθεί ουσιωδώς στην άρχουσα τάξη και τους πολιτικούς εκπροσώπους της είναι.    

Τόσο πολύ και τόσο αποκαλυπτικά διακρίνω αυτό το στοιχείο που μόλις προηγουμένως επεσήμανα, ώστε επαλλήλως να μου φαίνεται φυσιολογικό και αναμενόμενο το γεγονός ότι ο πρώην γραμματέας της οργάνωσης νεολαίας του κατά δήλωσή του πιο «ορίτζιναλ» εργατικού κόμματος της χώρας, είναι σήμερα επιφανής υπουργός της πιο αντεργατικής κυβέρνησης εδώ και πολλά χρόνια! 

Νομίζω, όμως, ότι το πράγμα πάει και πιο πέρα! Η εθελούσια προσχώρηση στην πειθαρχημένη και υπάκουη εκδοχή της πολιτικής πράξης από μεριάς των πολιτικών εκπροσώπων όσων επιθυμούν την εξέγερση ως αναπόσπαστο μέσο μιας σκοπούμενης ανατροπής, αποτελεί την αναμφίβολη παραδοχή αποδοχής των κανόνων του πολιτικού πλαισίου, που κατά τα άλλα οι ίδιοι πολιτικοί εκπρόσωποι διακηρύσσουν ότι στοχεύουν στην αποκαθήλωσή του και αγωνίζονται γι’ αυτήν!

Η απομάκρυνση της πολιτικής αριστεράς και ευρύτερα της προοδευτικής παράταξης από την επιδίωξη πρόκλησης «αταξίας» στα συντεταγμένα συστήματα που έχει δομήσει η άρχουσα τάξη, συνιστά μεγάλη υποχώρηση και καίριου βάρους συμβολικό σημείο, ως προς την  αναποτελεσματικότητα που προσδίδει στις αντιλαμβανόμενες ως αναγκαίες «επαναστάσεις» της εποχής μας, αποδομώντας και το ίδιο το περιεχόμενο του πολιτικού αφηγήματος της ανατροπής του κυρίαρχου συστήματος. Λειτουργεί πλέον ως επικυρωτικός παράγοντας της ίδιας της αποδοχής του πλαισίου που παράγει όλο αυτό το συστημικό πλαίσιο του πολιτικού, παραγωγικού και πολιτισμικού αδιεξόδου που βιώνουμε.

Δεν γνωρίζω αν τα στελέχη και τα μέλη του ΚΚΕ φαντασιώνονται μια επανάσταση πειθαρχημένων αμφισβητιών του καπιταλισμού, με το κόμμα της εργατικής τάξης κατά την παραδοσιακή μέθοδο του ιστορικά χρεοκοπημένου μαρξισμού-λενινισμού, να εγγυάται την «ήσυχη μετάβαση» στον σοσιαλισμό. Έχω την ελπίδα ότι παραμένουν ανάμεσα στα στελέχη και τα μέλη του κόμματος ενεργές ως επιθυμητό πολιτικό μέσο οι ευλογημένες αταξίες που χρειάζεται μια επανάσταση, για να είναι ειλικρινής ως προς τις πολιτικές προθέσεις της, πραγματική ως προς τις πρακτικές επιδιώξεις της και δυνητικά τελεσφόρα, ώστε να μην πεθαίνει εν τη γενέσει της ως «πολιτικός ρομαντισμός».    

Κάτι ακόμη: Η εικόνα των πειθήνια παρατεταγμένων επαναστατών, καθώς και το γεγονός ότι το περιστατικό τυγχάνει επαινετικής υποδοχής από πλευράς μεγάλου μέρους προοδευτικών πολιτών και εκτός ΚΚΕ, σηματοδοτεί και την συνομολόγηση ενός πεδίου αξιολόγησης των πολιτικών πραγμάτων, εντός του οποίου απομένει ελάχιστο περιθώριο δικαιωμάτων εκφώνησης ουσιώδους ανατρεπτικού λόγου.

Είναι ακριβώς το ίδιο σύνδρομο φαντασίωσης του μοντέλου «πολυτελούς» πλαισίου πολιτικών  αντιπαραθέσεων ως δήθεν του μόνου ανεκτού σε μια δημοκρατία, δυτικού τύπου, ενώ αυτό δεν ισχύει. Η αναταραχή με διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις και διαφορές μορφές συμβατικά απαγορευμένης πολιτικής δραστηριότητας (π.χ. η ρυπογόνος αφισοκόλληση μέσα σε καθεστώς ασφυξίας που επιβάλλουν τα μίντια-εργαλεία του συστήματος), στον αντίποδα των «παρατεταγμένων κομμουνιστών» ως ανεκτού μέρους μιας «κανονικότητας», επιτρέπεται στις δυτικές δημοκρατίες. Σε ακραίες περιπτώσεις, οι δυτικές δημοκρατίες προτρέπουν, μάλιστα, και σε ενεργοποιήσεις των πολιτών σε δράσεις οιονεί «πρόκλησης αταξίας» (για παράδειγμα, στο σύνταγμά μας η επίκληση των πατριωτισμού ως ύστατου εγγυητικού παράγοντα της δημοκρατικής ομαλότητας, αντί της «κανονικότητας» που διακινεί ως έννοια η σημερινή ελληνική κυβέρνηση).

Θα το πω καθ’ υπερβολήν και καθόλου «τρυφερά»: Η τεχνητή τοποθέτηση του δεδομένου υβριστικού στοιχείου στην εκφορά λόγου του Παύλου Πολάκη στο επίκεντρο της αξιολόγησης του προσώπου και των απόψεών του, παραμερίζοντας κάθε αναφορά και αξιολόγηση στο πολιτικό περιεχόμενο των λεγομένων του, είναι μια αναγωγική ταύτιση με την εικόνα των «παρατεταγμένων κομμουνιστών» στην πλατεία Συντάγματος. Αντί να παραβλέπουν τις ύβρεις (αν και πάντα οφείλεται να αντιδιαστέλλεται από την ύβρη η ποιότητα του πολιτικού λόγου, ιδίως για προοδευτικούς και αριστερούς πολίτες) και να παραχωρούν μέρος αξιολογικής αποτίμησης στον δημόσιο χώρο στο «τί λέει» και όχι μόνον «πώς το λέει», πολλοί προοδευτικοί συμπολίτες μου, παραβλέπουν το πολιτικό περιεχόμενο των λεχθέντων του. Όσοι το κάνουν -και δεν είναι προς ψόγον, διαπίστωση είναι- προσχωρούν στην (αντ-)επαναστατική πρακτική των «παρατεταγμένων κομμουνιστών».

Λέω να μην τους ακολουθήσω…