6 Μαϊ. 2020

Σχετικά με το έγκλημα στη Μαρφίν

Η μνήμη που διχάζει

Τα γεγονότα είναι γνωστά και τόσο θλιβερά, ώστε αποφεύγω την επανεξιστόρησή τους. Αυτό που απομένει είναι να εξετάσουμε πώς βλέπουμε σήμερα την απώλεια εκείνων των αθώων πολιτών.

Περίμενα, λοιπόν χθες να γίνουν αναφορές με κοινό σκοπό την επιδίωξη να ενωθούμε σήμερα οι καίρια πληγωμένοι από τον εγκλεισμό και την πολιτική μιας ανεκδιήγητης κυβέρνησης πολίτες, εμείς όλοι, για να δημιουργήσουμε με τις αναφορές και την εν γένει στάση μας ένα μέτωπο που θα ενώνει  όσο περισσότερους από μας γίνεται. Είδα το αντίθετο!

Με την ευκολία της επιφανειακής πολιτικής σκοπιμότητας, «βάλτε τώρα που γυρίζει» και μπορεί και νά ‘χουμε σύντομα πρόωρες εκλογές, είδα τη χυδαιότητα προσαρμογής σε μικρές πολιτικές στιγμές. Με τις αναφορές που έγιναν στο έγκλημα του 2010 στη Μαρφίν, ήταν σαν να απογυμνώθηκε όλο αυτό το κλίμα που προκάλεσε το έγκλημα από τα τότε πρωτογενή πολιτικά στοιχεία του και να έγινε μέρος της σημερινής αρρωστημένης Ελλάδας.

Οι δακρύοντες σχολιαστές του εγκλήματος έκαναν σχεδόν όλοι αυτό που όφειλαν να έχουν αποφύγει πριν και πάνω απ όλα: Ενώ γνωρίζουν καλά ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών που πήραν μέρος στα συλλαλητήρια του 2010 κατά των μνημονίων, ανάμεσά τους κι εκείνο στο οποίο έλαβε χώρα το έγκλημα, όχι μόνον «δεν ήταν εκεί» με τη φυσική υπόστασή τους, αλλά ταυτόχρονα με την ψυχή και την καρδιά τους διαχωρίζονται απολύτως, πολιτικά και συναισθηματικά, από τη δολοφονική βιαιότητα, έρχονται (οι δακρύοντες) και τους χρεώνουν απροσχημάτιστα τον φόνο! Έτσι, ξερά, με την κτηνώδη αβλεψία που μόνον ο πολιτικός φανατισμός προσδίδει στη στάση ενός σημερινού πολίτη, όλοι όσοι πήραν μέρος στις αντιμνημονιακές  κινητοποιήσεις ανακηρύσσονται ένοχοι του εγκλήματος! Όλοι εκείνοι οι διαδηλωτές γίνονται αυτουργοί, φυσικοί (αφού πολλοί απ’ αυτούς πήραν μέρος σ’ εκείνη τη διαδήλωση), αλλά και ηθικοί, επειδή πολιτικά αντιπαρατέθηκαν στην επιλογή της μνημονιακής δέσμευσης.

Περισσότερο μαζική ενοχοποίηση πολιτικής στάσης δεν μπορεί να υπάρξει! Αίφνης, 10 χρόνια μετά το έγκλημα, όλοι όσοι το 2010 τάχθηκαν κατά του μνημονίου (πρέπει να) φέρουν μέρος του καταλογισμού για τη δολοφονική βιαιότητα και πρέπει να κολαστούν γι’ αυτό, τόσο σε προσωπική βάση (να συναινέσουν να σηκώσουν βάρος ενοχής για κάτι που δεν έκαναν αλλά και ποτέ και ούτε κατά διάνοια δεν αποδέχτηκαν), όσο και σε συλλογική βάση, με την ηθική αμαύρωση των πολιτικών απόψεων που ασπάζονται!

Ναι! Αυτό, λοιπόν, είναι μια ανεπίτρεπτη πολιτική τυμβωρυχία! Όχι μόνο γιατί για να υπηρετηθούν σημερινές αυτοεπιβεβαιώσεις αλλοιώνεται η καταχώρηση του εγκλήματος στην πολιτική ιστορία μας με τα πραγματικά στοιχεία του και, με τον τρόπο αυτό, φαλκιδεύεται και η υπομνητική αξία της μαύρης επετείου, ως παράδειγμα προς αποφυγή στη δημοκρατία μας. Αλλά και γιατί, ακόμη, τέτοιες αναφορές στη μνήμη των νεκρών του εγκλήματος παραβιάζουν βάναυσα τον απαράβατο όρο του οφειλόμενου σεβασμού στα πρόσωπά τους.

Το ότι τον χορό της αήθειας αυτής άνοιξαν ο Κυριάκος Μητσοτάκης και τα κνώδαλα που τον ανέχονται μέσα στο ίδιο το κόμμα του, δεν εκπλήττει! Αναμενόμενο ήταν!

Εκεί που η αήθεια προκαλεί διπλή οργή, ως διπλή ασέβεια στα πρόσωπα των νεκρών, είναι από τις αναφορές εκ μέρους προσώπων που προέρχονται από το σημερινό ΚΙΝΑΛ. Ανάμεσά τους, με ξεχωριστά αυξημένη ευθύνη, υποστηρικτές του τότε πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, που μετατρέπουν τα θύματα στη Μαρφίν, σε επιχειρήματα δικαίωσης των πολιτικών τους απόψεων. Σήμερα! Δέκα χρόνια μετά το φονικό!

Συντείνουν όλοι αυτοί, λες και οι αφηγήσεις που τόσα χρόνια τώρα σκαρώνουν μέσα στο κεφάλι τους, τους καταδιώκουν, στην απολύτως αντιδημοκρατική γενίκευση, που τόσο λίγο προσήκει σε δημοκρατικές πεποιθήσεις: Αν ήσουν διαδηλωτής κατά του μνημονίου έχεις συνενοχή στο έγκλημα! Αν είσαι ΣΥΡΙΖΑ και τότε πολιτικά συμφωνούσες με τις αντιμνημονιακές απόψεις του κόμματος με την τότε επιρροή του 5%, είσαι συνένοχος!  Ακόμη χειρότερα! Εγώ, κι άλλοι πολλοί σαν κι εμένα, συγκεκριμένα, που τότε δεν συμμετείχα στις διαδηλώσεις, ούτε καλυπτόμουν πολιτικά από την αντιμνημονιακή θέση, αλλά αργότερα, πολύ αργότερα, εντάχτηκα στη «Γέφυρα», είμαι κι εγώ συνένοχος για το έγκλημα στη Μαρφίν!!!   

Προς όσους ανήκετε στις κατηγορίες των πελταστών της αήθειας που περιέγραψα, ως εδώ: Φτάνει! Ως εδώ! Κι αν δεν σέβεστε όλους εμάς στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής στάσης, τουλάχιστον σεβαστείτε τη μνήμη των χαμένων συμπολιτών μας.

Και για όσους από σας δεν καταλάβατε, να το πω ακόμη πιο καθαρά: Με τέτοια πολιτική στάση για το έγκλημα στη Μαρφίν ταυτίζεστε απροκάλυπτα με την ολοφάνερη τυμβωρυχία Μητσοτάκη και των συν αυτώ, που τότε συμμετείχαν στις αντιμνημονιακές διαδηλώσεις και διακήρυτταν τα Ζάππεια, για να ανατρέψουν αργότερα μαζί με την 5η φάλαγγα μέσα στο ίδιο το κόμμα του τον τότε εκλεγμένο πρωθυπουργό, Γιώργο Παπανδρέου.