8 Ιαν. 2021

(Λογική συνέχεια του προηγούμενου σχολίου...)

Κάτι τελευταίο…

(…γιατί η πολιτική απατεωνιά

αποκαλύφτηκε και ηττήθηκε)

Εκ συστήματος η δεξιά, η ακροδεξιά και οι συνοδοιπόροι τους εμφανίζουν τις μαζικές λαϊκές εξεγέρσεις (ανεξαρτήτως της στη συνέχεια διαχείρισης και της εκ των υστέρων πολιτικής εκμετάλλευσής τους από συντεταγμένες κομματικές δυνάμεις) ως κάτι «δαιμονικό» και εκτός των κανόνων του παραδεδεγμένου πολιτικού και ταξικού ανταγωνισμού.

Όμως, αρέσει-δεν αρέσει στους δεξιούς, τους ακροδεξιούς και τους συνοδοιπόρους τους, τέτοιες εξεγέρσεις όχι μόνο έχουν προσλάβει ιστορική νομιμοποίηση αλλά και οι δυτικές δημοκρατίες σήμερα αναγνωρίζουν και προστατεύουν το συνταγματικό δικαίωμα συνάθροισης ως μέσο για την παραγωγή πολιτικών εξελίξεων. Φυσικά, όχι με εισβολές στα κοινοβούλια…

Η ειδοποιός διαφορά τους από τις ακροδεξιές πραξικοπηματικές επεμβάσεις (χαρακτηριστικότερα παραδείγματα των οποίων είναι ο ναζισμός, ο φασισμός και στην Ελλάδα αλλά και αλλού οι δικτατορίες, συνήθως από αξιωματικούς του στρατού ή ναζιστοφασιστoειδή σκύβαλα) είναι ότι δεν ανιχνεύεται η άνωθεν υποκίνηση και με σκοπό την αρπαγή της εξουσίας με μέσα που καταλύουν τη δημοκρατική ομαλότητα (π.χ. με πραξικοπήματα και με ανατροπές εκλεγμένων, όπως του Γ. Παπανδρέου από βουλευτές του κόμματός του), αλλά η έκφραση διαμαρτυρίας για τις πολιτικές λειτουργίες και τις κοινωνικές ανισότητες κάθε εποχής που σηματοδοτείται από τέτοιες εξεγέρσεις.

Έχει συγκλονιστικό ενδιαφέρον πόσες ομοιότητες έχουν οι αντιδράσεις της δεξιάς, της ακροδεξιάς και των συνοδοιπόρων τους σήμερα, με τις αντιδράσεις των ίδιων π.χ. κατά τον Μάη του ’68. Πόσο ίδια επιχειρήματα έχουν οι σημερινοί δεξιοί, ακροδεξιοί και συνοδοιπόροι τους, με τα επιχειρήματα της Κου-Κλουξ-Κλαν κατά την εξέγερση των μαύρων στις ΗΠΑ. Πόσο μεγάλες αναλογίες ανιχνεύονται με τη λεκτική και την πρακτική των αποικιοκρατών κατά των εθνικοαπαλευθερωτικών κινημάτων. Τι ανατριχιαστικές συμπτώσεις προκύπτουν στο βάθος των λεγομένων του σημερινού συμπλέγματος σύμπραξης ακροδεξιάς-ΝΔ-μερίδας του ΚΙΝΑΛ, με όσα έλεγαν για την εξέγερση του Πολυτεχνείου οι συνταγματάρχες.

Ένα βήμα περισσότερο: Πόσο διαστρέφουν εκ του αποτελέσματος αυτές οι πεποιθήσεις των δεξιών, των ακροδεξιών και των συνοδοιπόρων τους σήμερα στην Ελλάδα και υπό τις παρούσες συνθήκες διακυβέρνησης τις δημοκρατικές ελευθερίες, όταν με την επίκληση δήθεν «αποκατάστασης της τάξης» (ενώ στην πραγματικότητα κατισχύει ολοφάνερα η πολιτική προληπτικής καταστολής δυνητικών αυριανών εξεγερτικών κοινωνικών φαινομένων) πραγματοποιούνται εισβολές στα σπίτια πολιτών (ποιός ξεχνάει το απολύτως ενδεικτικό περιστατικό δημοκρατικής εκτροπής κατάλυσης του οικιακού άβατου Ινδαρρέ).

Διαπιστώνω με ικανοποίηση ότι τα επιφανειακά προσχήματα επίκλησης του λαϊκισμού (που είναι πολύ ευρύτερο πολιτικό και κοινωνικό φαινόμενο από τη σκόπιμη και δαιμονολογικών προθέσεων σημερινή απόπειρα των δεξιών, των ακροδεξιών και των νεοδεξιών να συκοφαντήσουν κάθε κοινωνικό κίνημα του 21ου αιώνα), όσο περνάει ο καιρός αποκαλύπτονται ως προς τις πολιτικές προθέσεις τους. Έτσι, δημοκρατικοί πολίτες που ως σήμερα παγιδεύονταν στο κατασκευασμένο αφήγημα ότι δήθεν ένα κόμμα του 5% ανέτρεψε εκλεγμένο με 45%  πρωθυπουργό, ενώ αναντίρρητα την εκτροπή επέβαλαν βουλευτές του ίδιου του κόμματός του και υπό την προφανή υποκίνηση των ίδιων που σήμερα υπό την «καραμέλα» περί λαϊκισμού δαιμονοποιούν την ευρύτερη προοδευτική παράταξη, αρχίζουν να απελευθερώνονται από τα δεσμά της προκατασκευασμένης πολιτικής πλάνης τους. 

Έχουμε ήδη εισέλθει σε τροχιά εξελίξεων ώριμης αποτύπωσης στο πολιτικό δημοκρατικό εποικοδόμημα του απεγκλωβισμού δημοκρατικών πολιτών από τον επικίνδυνο φιλοδεξιό συφερτό, που υποστήριζαν ή ανέχονταν ως σήμερα. Θεωρώ πολύ σημαντικό ότι αυτός ο απεγκλωβισμός δεν δρομολογήθηκε ούτε εδράζεται στη συσσωρευόμενη κοινωνική οργή για τα εγκλήματα της σημερινής κυβέρνησης στο μέτωπο της πανδημίας, αλλά είναι γόνιμο αποτέλεσμα συνειδητοποίησης πολιτικών κοινών που διαχωρίζουν πλέον το «στημένο» από το «πραγματικό».

Οι εξελίξεις είναι μπροστά μας και πολύ δύσκολα ανατρέπεται, ως δεδομένο του αυριανού σκηνικού σε ευθύγραμμες δημοκρατικές εξελίξεις, ότι προάγονται προοδευτικές και αριστερές ιδέες και πεποιθήσεις, αντί της βορίδειας ακροδεξιάς ρητά εκφρασμένης επιδίωξης. Δημοκρατία και αριστερά είναι τα δύο πολυτιμότερα εφόδια της ουσιαστικής πολιτικής αλλαγής που χρειάζεται ο τόπος και όσο περνάει ο καιρός και τα δύο ενισχύονται περισσότερο.

(Υγ.: Δύο μέρες μετά τα γεγονότα στις ΗΠΑ συντρέχει η 30η επέτειος από τη δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα. Το σημερινό σχόλιο είναι αφιερωμένο στη μνήμη του, για να θυμίζει τα εγκλήματα του ακροδεξιού παρακράτους και των συνοδοιπόρων και πολιτικών εκφραστών του σήμερα, κατά των δημοκρατικών εξεγέρσεων κάθε εποχής)