16 Νοε. 2021

Έπειτα από 48 χρόνια......

(...λίγες ώρες πριν την επέτειο...)

Ο μύθος μου, γενιά μου, δεν έγινε η μεγάλη μου ντροπή!…

Διαβάζω τόσα και τόσα, για τον ξεσηκωμό της δικής μου νιότης! Της δικής μου εξέγερσης, γενιά μου! (Κι αλίμονο στον νέο που δεν ξεσηκώθηκε, όταν έβραζε το αίμα του. Μένει με την ανεκπλήρωτη γεύση στα χείλη της ζωής. Αγίνωτο κεράσι, που ποτέ δεν πρόλαβε να μεστώσει, κι έπεσε, το άμοιρο στο χώμα για να χωνευτεί στα επόμενα).

Σήμερα, στις γραφές περί του Γεγονότος, βλέπω να βλασταίνουν όλα τα άνθη!

- Της αδιέξοδης αλλά ρομαντικής -και γι’ αυτό ίσως πιο «επιθυμητής» απ’ όλες- αριστεράς.

- Των «στατικών προοδευτικών»: Δηλαδή, εκείνων που ό,τι έβλεπαν τότε βλέπουν και σήμερα... (Κι είναι, λένε αυτοί για τον εαυτό τους, οπαδοί της διαλεκτικής του χρόνου και των κοινωνικών «ροών»)! Θου Κύριε!...

- Της γόνιμης εγκόλπωσης στα σημερινά πράγματα αποθεμάτων χρήσιμου ριζοσπαστισμού! Δημοκρατικών, πολιτισμικών, κοινωνικών και πολιτικών.

- Της ασύγγνωστης δεξιάς (που εξακολουθεί και στενάζει κάτω από τα υπολείμματα της ελέω Θεού βασιλείας της και προς τούτο αντιλαβανόμενης κάθε άλλη διακυβέρνηση, ως τύποις και ουσία «παράνομης»). Των εραστών, δηλαδή, μιας δημοκρατίας άνισων μερισμάτων.

- Των βαμπίρ θαυμαστών του ανομολόγητου φασισμού της εποχής μας (…κι από κοντά κι οι ήρωές τους, που δεν κρύβουν τις παρά φύσιν σχέσεις τους με τον κόσμο των ανθρώπων-πολιτών)!

Όλοι κάτι έχουν να πουν!

Μερικοί κάνουν αυτοκριτική για όσα δεν επέτυχαν τότε και μένουν στην πικρή οσμή του «ζυγίσματος» του βίου τους. (Κι η ζωή η ζυγισμένη, ξέρετε, φέρνει μεγάλη μοναξιά, ως πιστοποίηση ενός κάποιου τέλους)! Άλλοι, καμώνονται πως φέρουν στο ζωνάρι τους δεμένους τους «τίτλους ιδιοκτησίας» της εξέγερσης. (Πάντα η συζήτηση του «σε ποιόν ανήκει» με κούραζε, παιδιά). Έτεροι, (επαν)-εξιστορούν τα γεγονότα, για να …διορθώσουν ό,τι συνέβη! (Λες και συνέβησαν όχι ένα, αλλά δύο διαφορετικά περιστατικά –να, αυτά βλέπει η Ιστορία και γελάει με τους ανθρώπους…). Τέλος, ένιοι ομιλούν …εξ αγνοίας! (Και δεν είναι και σπάνιο αυτό στην εποχή μας).

Όλοι, λοιπόν, δίνουν «τη μάχη του τότε»! Καθένας με τον δικό του τρόπο και τα δικά του κίνητρα.

Το Γεγονός, όμως, από μέρους του σιωπά επιδεικτικά. Ανεκτικό στις ανόητες αναφορές, που επιχειρούν να το κάνουν «σήμερα»!

Αυτό που εγώ κρατώ στο απολύτως προσωπικό επίπεδο από τότε είναι μόνο ένα σημείο: ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ απ’ όσους συμμετείχαν και ανεξάρτητα από το τί συνέβη και το τί έκανε καθένας στη συνέχεια, δεν βρέθηκε εκεί με προσδοκία να αποκομίσει κάποιο όφελος!  

…Ξεμακραίνεις Γεγονός μέσα στο χρόνο. Κάθε χρονιά που περνάει προσθέτει μιαν ακόμη ρυτίδα γοητείας στη δικαιωμένη επιτέλεση των σκοπών σου. Μένεις όρθιο, Γεγονός, και τα γλιστρίματα που σου επιφυλάσσουν οι ζηλωτές σου, εκπίπτουν. Αναποτελεσματικά, συμπλεγματικά και ενοχικά! Ατελέσφορα!

Αντί επιλόγου (μίλησα πιο πολύ απ’ όσο έπρεπε), θα αρκεστώ να σας μεταφέρω μιαν αποστροφή της τελευταίας συνομιλίας μας με τον φίλο μου, τον Δ.. Με αντικείμενο τις επιδράσεις του Γεγονότος στον συλλογικό Πολιτισμό.

«Ξέρεις πόσοι είδαν τότε, μετά την πτώση των συνταγματαρχών», αναρωτηθήκαμε, «τις συναυλίες του Μίκη; Εκατόν είκοσι χιλιάδες κόσμος! Άκουσαν Ρίτσο, Βάρναλη, Ελύτη...».

"Έβλεπα κατάφωτα τα βαγόνια του ηλεκτρικού", αναπόλησε ο Δ., "να περνούν από την Ομόνοια γεμάτα ασφυκτικά με ανθρώπους που τραγουδούσαν. Έχει συμβεί κάπου αλλού στον κόσμο αυτό", ρώτησε! Τού θύμησα τη Χιλή και τον Πάμπλο Νερούντα. Τον Βίκτορ Χάρα…

«Μα, αυτόν τον κόσμο εννοώ», μού απάντησε!

Ο μύθος μου, γενιά μου, δεν έγινε η μεγάλη μου ντροπή!…