15 Φεβ. 2022

Μήπως ο Τσίπρας είναι τέρας;

Διαφορές και ομοιότητες

Φυσικά και δεν συγκρίνεται ο Αλέξης Τσίπρας με τον Ανδρέα Παπανδρέου! Καθε πολιτικός άλλωστε είναι πρόσωπο διαφορετικό και έκαστος με τα δικά του χαρακτηριστικά.

Εκείνο που είναι πανομοιότυπο είναι οι πρακτικές της συντήρησης απέναντι σε πολιτικές προσωπικότητες που καταλαβαίνουν ότι είναι η πραγματική απειλή για ό,τι εκπροσωπεί πολιτικά η δεξιά και τα κοινά που την υποστηρίζουν.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου με το ΠΑΣΟΚ τότε στο 13% έτσι κατασκευάστηκε ως «αλκοολικός», που «του έβαζαν το ποτήρι πάνω στο βήμα των ομιλιών του σε αδιαφανές σκεύος, για να μη φαίνεται το ουίσκι που είχε μέσα»... Ή παρουσιάστηκε ως «πράκτορας των ...αμερικανών»!

Η δεξιά τρέμει πολιτικές προσωπικότητες που μπορούν να διαμορφώσουν διαλεκτική και απ’ ευθείας σχέση με τους πολίτες, παρακάμπτοντας τις παραμορφωτικές ενδιάμεσες παρεμβάσεις, που για διάφορες σκοπιμότητες και με ετερόκλιτα κίνητρα θέτουν τα μέσα ενημέρωσης, τα οποία βεβαιότατα έχουν συγκεκριμένη τοποθέτηση στον κοινωνικό χάρτη των ταξικών αντιθέσεων.

Τότε και σήμερα η δεξιά ποντάρει στη φυσική αντίδραση των «νοικοκυραίων αλά Κεραμέως-Βαρβιτσιώτης» εναντίον οιασδήποτε κίνησης αλλαγής, για να συκοφαντηθεί βίαια όποια πολιτική προσωπικότητα αντέχει να δίνει τις μάχες εκτός του πλαισίου συμβιβασμών που θέτει το «σύστημα». Το εάν ο Τσίπρας είναι τέτοια περίπτωση, ή όχι, μπορεί να το αξιολογεί ο καθένας μας.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, η συντήρηση (καραμανλισμός και Ένωση Κέντρου) υποτίμησαν κατά κάποιο τρόπο αυτό το στοιχείο και ως αποτέλεσμα προέκυψε μακρά διακυβέρνηση από ηγεσία και πολιτικό φορέα που οι σχέσεις τους διέπονταν από την αλληλεξαρτώμενη στην πολιτική σχέση προοδευτικού μπροστάρη και ριζοσπαστικοποιούμενων κοινών (τότε τη ριζοσπαστικοποίηση είχαν δρομολογήσει τα προεόρτια της καπιταλιστικής κρίσης της δεκαετίας του 1980 και οι ίδιες οι συνέπειές της που ακολούθησαν).

Σήμερα, με την ελληνική δεξιά (και φυσικό συμπαραστάτη της την κοινωνική συντήρηση) να έχει «καμμένη τη γούνα της» από την πρόσφατη ελληνική πολιτική ζωή, με τις προοδευτικές κυβερνήσεις της περιόδου 1981-2000 αλλά και με την ιστορική ανατροπή 2015-2019, είναι φυσικό όλα τα όπλα να στοχεύουν τον Αλέξη Τσίπρα. Από τα γελοία σενάρια που διακινούνται περί δήθεν συμπροεδρίας Τσίπρα-Αχτσιόγλου και τα βροντώδη ψέματα ότι δήθεν ο Τσίπρας αντάλλαξε χερι με χέρι με την ΕΕ τη μη περικοπή των συντάξεων με την ονομασία «Μακεδονία», ως τη σημερινή αγωνία να συκοφαντηθεί  άρον άρον το πρόσωπο «Τσίπρας» και ό,τι αυτός πολιτικά εκπροσωπεί, η αγωνία της δεξιάς απέναντι στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι έκδηλη! Ιδίως όταν η αντίστιξη με τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι τόσο τραυματική για τη δεξιά, όσο συμβαίνει σήμερα.   

Κατανοούν ενδεχομένως ότι τυχόν δεύτερη διακυβέρνηση Τσίπρα θα καταστεί πολιτικός καταλύτης εκ των πραγμάτων και επί των ερειπίων της κοινωνικής καταστροφής που αφήνει πίσω η ιδιαίτερα παρατεταμένη (ιδίως σε συνθήκες ελεγχόμενης νομισματοπιστωτικής παγκοσμιοποίησης) καπιταλιστική κρίση, θα εγκαινιάσει την επόμενη 20ετία προοδευτικών κυβερνήσεων στην Ελλάδα.

Σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο σκέψης διευκολυνόμαστε να κατανοήσουμε ποιές κοινωνικές και κομματικές δυνάμεις συγκροτούν το δυνάμει «πολιτικό σώμα» που συγκαταλέγεται στο μέτωπο πολιτικής αλλαγής που θα μπορούσε να οδηγήσει την Ελλάδα στις αναγκαίες αλλαγές τα επόμενα χρόνια. (Μιλώ για τις «κομματικές δυνάμεις», διότι οι «κοινωνικές δυνάμεις» του στοιχήματος περίπου έχουν ήδη διαταχτεί στο σκηνικό!)   

Επίσης, μόνο από το ποιοί εχθρεύονται τον Τσίπρα και τί μέσα μετέρχονται για να τον μειώσουν επικοινωνιακά, διευκολυνόμαστε να διακρίνουμε την ένταξη του κάθε πολιτικού φορέα και της ηγεσίας του, στον προοδευτικό χώρο.