7 Ιουν. 2022

Νεο-φιλελευθερισμός και Φύση

Μόνο οι νέοι

μπορούν να σώσουν το Περιβάλλον

Η ηθική βάση του καπιταλισμού υπό την ερεβώδη προσωπίδα του νεο-φιλελευθερισμού, είναι να εμφανίσει τα πάντα ως ευθέως εξαρτώμενα από τον ανταγωνισμό ανθρώπου απέναντι σε άλλον άνθρωπο. Έτσι ο άνθρωπος, και ενώ όλα τα άλλα στοιχεία της πολυσύνθετης «συμπαντικότητας» της οποίας το ανθρώπινο είδος είναι ένα μικρό, ένα ελάχιστο, συστατικό μέρος κυριαρχούν, μετατρέπεται σε εργαλείο  καταστροφής του οτιδήποτε τον περιβάλλει.

Για παράδειγμα η Φύση και το Περιβάλλον για όποιον ασπάζεται αυτές τις αντιλήψεις, αντί για το πλαίσιο εντός του οποίου οφείλει ο άνθρωπος να αναζητήσει μεθόδους να είναι είναι παραγωγικός και με θετικό αποτύπωμα των δραστηριοτήτων του, καταλήγουν να είναι ανενδοίαστα και τελικά αισχρά από άποψη ηθικής μέσα αποκόμισης και συσσώρευσης πλούτου, προς όφελος οικτρών  μειοψηφιών και σε βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας των υπολοίπων αλλά και της ίδιας της Φύσης και των νομοτελειών που την συνθέτουν.

Εδώ δεν υπάρχουν «αντικειμενικά αίτια» για την καταστροφή που έχει προετοιμάσει  ο νεο-φιλελευθερισμός  για όλον τον γήινο κόσμο. Αντίθετα εντοπίζονται ολοκάθαρες «υποκειμενικές ευθύνες» ηγεσιών, που επί δεκαετίες όχι μόνο ανέχονται αλλά και υποστηρίζουν έμπρακτα  την αδίστακτη εργαλειοποίηση του κοινού πεπρωμένου και του πλούτου όλων ανεξαιρέτως των ανθρώπων, θεματοφύλακας του οποίου είναι ακριβώς το βιαζόμενο αλλεπαλλήλως Περιβάλλον, για  να κερδοσκοπούν εγκληματικά ελάχιστοι εναντίον τελικά του ίδιου του αθρώπινου είδους. Κι ακόμη και σήμερα οι ίδιες ηγεσίες συνεχίζουν αμετανόητες να διαπραγματεύονται με τους ίδιους εγκληματίες κατά του κοινού μέλλοντός μας, ψελλίζοντας αστεία ημίμετρα, ενώ ο πλανήτης μας έχει πάρει για τα καλά την κατηφόρα.

Εδώ δεν έχουμε κάνουμε με μια νατουραλιστική ρομαντική ματιά μας στο πρόβλημα, αλά οικολογία, ως δήθεν λύσης στο κακό που μας πλησιάζει με δρασκελιές.

Αντίθετα, εδώ έχουμε να κάνουμε μ’ ένα σαφές πολιτικό και κοινωνικό μήνυμα, τον ιερό  πολιτικό σκοπό, της ολοκληρωτικής ήττας του νεο-φιλελευθερισμού και των ηγεσιών που τον εκπροσωπούν και τον εκφράζουν, καθώς της αντικατάστασής του από μια αντίληψη προαγωγής της ανθρώπινης συλλογικής υπόστασης, με όρους εφαρμοσμένης πολιτικής.

Δεν είναι πλέον ζήτημα επικράτησης της μίας ή της άλλης πολιτικής ιδεολογίας, αλλά απαράβατος όρος επιβίωσής μας. Σ΄ αυτό καλούνται να λάβουν θέση οι πολίτες στην εποχή μας και όχι στα αδιανόητης βλακείας και ανευθυνότητας τεχνητής ανάδειξης ψευδοδιλήμματα, όπως για παράδειγμα εδώ στην Ελλάδα το  γνωστό «βαριοπούλα ή βιβλιοθήκη», ή στον κόσμο το «Πούτιν ή Ζελένσκι».

Και σ’ όλα αυτά θα απαντήσει ελπίζω και εύχομαι θετικά και για λογαριασμό όλων μας η νέα γενιά των καιρών μας, που φυσικά δεν εμπιστεύεται καθόλου τους εμπνευστές και αυτουργούς των μεγάλων εγκλημάτων κατά του ανθρώπου.