12 Ιουν. 2022

Άλλαξε τίποτα στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ μετά το συνέδριο;

H Γεροβασίλη...

Άλλαξε τίποτα στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ μετά από όλον αυτό τον ορυμαγδό με το συνέδριο και την εκλογή της νέας γραμματέα του κόμματος; Μιας εκλογής, που υποτίθεται ότι κατά τις διαρροές του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ήταν το πρώτο βήμα για τις γενναίες και σε βάθος  μεταβολές πολιτικής και τακτικής, που θα ενίσχυαν την μεγάλη προσπάθεια προαγωγής της ανάγκης να απομακρυνθεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης από την κυβέρνηση, ως γνήσιου και πολιτικά ορατού αιτήματος των πολιτών;

Δική μου εντύπωση είναι ότι με τις περιοδείες Τσίπρα (που κατά τα άλλα ορθώς γίνονται, αλλά δεν μπορούν μαζί με τις εμφανίσεις του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στην επαρχία και στη Βουλή να είναι τα βασικά -αν όχι τα μόνα- οχήματα για μια πειστική ηγετική παρουσία στον δημόσιο βίο μας) καθώς και με τη μετασυνδριακή επιστροφή στη ρουτίνα ανακοινώσεων των τομεαρχών του κόμματος, όχι μόνο τίποτα δεν έχει αλλάξει, αλλ’ αντίθετα επικυρώνεται η «λογική των συστημικών ορίων» που κυριαρχούσε και κυριαρχεί. Κι αν ως πριν το συνέδριο ήταν η πανδημία που περιόριζε τις κινήσεις (που κι αυτό είναι πολύ συζητήσιμο αν συνιστά νόμιμο λόγο ακύρωσης ενός στόχου πολιτικής ανατροπής), σήμερα ποιό είναι το αίτιο αυτής της αυτοσυγκράτησης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ως προς τον πολιτικό λόγο του αλλά και ως προς την εκφορά του, που σε τελευταία ανάλυση τον κάνει να φαίνεται και να ακούγεται σαν συντηρητικό κόμμα; Τί άλλο θα μπορούσε να τεκμαίρεται στο σημείο αυτό αν όχι μια εθελούσια προσχώρηση σε μια (τελικά απέλπιδα) απόπειρα να πειστούν μηχανισμοί του συστήματος να αποδεχτούν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Και ως προς τα άμεσα πολιτικά αποτελέσματά της αυτή η επιλογή σε ποιό βαθμό ακυρώνει το πρόταγμα ανατροπής που οφείλει να εκπληρώσει το ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, ενισχυμένος μάλιστα από το πάνδημο αίτημα εκδίωξης μιας προφανώς ανάξιας και επικίνδυνης για τα συμφέροντα της χώρας νεο-μητσοτακικής διακυβέρνησης; Δηλαδή ακυρώνει και τον πρωταρχικό λόγο που οντολογικά ως πολιτικό στοιχείο ορίζει τον λόγο ύπαρξης και ενδυνάμωσης του ίδιου κόμματος εδώ και μια δεκαετία;

Θα χρησιμοποιήσω ένα παράδειγμα για να γίνουν όλα πιο σαφή:   

Η Όλγα Γεροβασίλη προβεβλημένο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και πρώην αρμόδια υπουργός σε τελευταία αναφορά της στο απαράδεκτο φαινόμενο των pushbacks που έχει εκθέσει σοβαρά την Ελλάδα στην ΕΕ αλλά και ευρύτερα (ΟΗΕ), μεταξύ άλλων ανέφερε: «Από τη δική μου εμπειρία, η άποψή μου για το Λιμενικό Σώμα είναι εξαιρετική. Οι γυναίκες και άνδρες του λιμενικού έχουν δώσει μάχες στη θάλασσα, με αυτοθυσία πολλές φορές, για να ερευνήσουν και να διασώσουν. Καθήκον της κυβέρνησης είναι να διασφαλίζει ότι η χώρα στέκεται στην πλευρά του διεθνούς δικαίου. Κάθε καταγγελία πρέπει να ερευνάται, όχι να ξορκίζεται. Σε κάθε περίπτωση, όμως, κάθε καταγγελία οφείλει να ερευνάται. Κάθε περιστατικό οφείλει να διαλευκαίνεται. Και αυτό είναι ευθύνη της κάθε κυβέρνησης, η οποία έχει χρέος να διασφαλίζει ότι η χώρα μας στέκεται σταθερά στην πλευρά του διεθνούς δικαίου».   

Η κυρία Γεροβασίλη με τέτοιες δηλώσεις και στη συγκεκριμένη ιδίως συγκυρία όπου δίνεται μεγάλη μάχη εντυπώσεων αλλά και ουσίας (με τόνους που φτάνουν σε χαρακτηρισμούς ακόμη και για προδοσία για όσους καταγγέλλουν βασιμότατα διάπραξη εγκλημάτων σε βάρος προσφύγων και μετεναστών στο Αιγαίο), λειτουργεί εν προκειμένω πολιτικώς αδικαιολόγητα ως τομεάρχης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ! Διότι εδώ το θέμα δεν είναι η κολακεία του λιμενικού για να μη χαθούν οι ανοχές των λιμενικών ως κεντρικού και απολύτως αναγκαίου εργαλείου για τη διάπραξη των pushbacks. Ορθώς η κυρία Γεροβασίλη αναφέρεται στην κυβέρνηση και τον ρόλο της, αλλά το ξέπλυμα του λιμενικού όχι μόνο φαλκιδεύει το βάρος της αποκάλυψης για τα pushbacks αλλά αντικειμενικά οδηγεί στην υποτίμηση ενός διεθνούς ζητήματος που και ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχει συμβάλλει καταλυτικά για τη διεθνή καταγραφή του. Κι όλ’ αυτά, με αντάλλαγμα μια κάποια νομιζόμενη ανοχή ενός σκληρού πόλου του κυρίαρχου συστήματος (δηλαδή του λιμενικού σώματος) και με πολύ αμφίβολη τελικά ουσιαστική ενίσχυση του κόμματος.

Άλλωστε, και η ίδια η ΕΕ με την απομάκρυνση του πρώην επικεφαλής της Frontex Φαμπρίς Λεγκερί (απ)έδειξε ότι τα όργανα που είναι επιφορτισμένα με την τήρηση της διεθνούς νομιμότητας σε ό,τι αφορά τις διαδικασίες αίτησης για τη χορήγηση ασύλου ευθύνονται για τα pushbacks. Για το ελληνικό λιμενικό και τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ φταίει μόνο η κυβέρνηση και οι λιμενικοί κάνουν καλά τη δουλειά τους!  

Τηρουμένων των αναλογιών, για τις ακραίες βιαιότητες των αστυνομικών κατά πολιτών και φοιτητών, για τους ξυλοδαρμούς και τον βασανισμό του Ινδαρρέ, για την καθημερινότητα του αυταρχικού κράτους, ευθύνεται για γενικούς πολιτικούς λόγους η κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη και δεν ευθύνονται οι αστυνομικοί, δηλαδή τα κρατικά όργανα-εργαλεία των εγκλημάτων κατά της ελευθερίας και των βασικών ατομικών  δικαιωμάτων των πολιτών! Πόσοι άραγε πολίτες εξοργίστηκαν απ’ αυτό το αχρείαστο και τελικά βλαπτικό «στρογγύλεμα» επί του θέματος; Και πόσων άραγε πολιτών κλονίστηκε η σχέση τους με τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ με την πολιτικά ανοίκεια αυτή στάση του κόμματος;  

Τα παραπάνω είναι μια αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ μετά το συνέδριο, που αποτελεί πλήρη επιβεβαίωση της επιστροφής του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην άγονη πρακτική της «ρουτίνας ανακοινώσεων των τομεαρχών και των πρώην υπουργών». Μια πρακτική, που μόνο ως επιβεβαίωση ότι το μόνο που ενδιαφέρει τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είναι η επιστροφή του στην κυβέρνηση και αποκλειστικά για λόγους πρόσβασης στη νομή της εξουσίας, χωρίς τακτικούς και στρατηγικούς στόχους ανατροπής, μπορεί να εκλαμβάνεται. Κι έτσι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης εκτρέπεται από τα βασικά διακυβεύματα που τίθενται στο πολιτικό προσκήνιο: Ότι η χώρα έχει ανάγκη μια ουσιαστική και σε βάθος πολιτική αλλαγή!