13 Ιουν. 2022

Για ποιά «εθνική ενότητα» μιλάμε;

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης

και η ένωση των ελλήνων

Οι εξυπνακισμοί τοίχων στα κοινωνικά δίκτυα που προσκαλούν σε εθνική συσπείρωση γύρω από τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο αυτονόητο μέτωπο κατά των ανήκουστων τουρκικών προκλήσεων σε βάρος κυριαρχικών και εκμεταλλευτικών δικαιωμάτων της Ελλάδας στο Αιγαίο, είναι θλιβερό αλλά τελικά και επικίνδυνο δείγμα κακώς νοοούμενης «ενότητας» γύρω από την δυστυχώς ενισχυόμενη προοπτική μιας ενδεχόμενης εθνικής καταστροφής.

Για δύο λόγους:

α. διότι το ιστορικό παρελθόν έχει διδάξει ότι ο αυτοσκοπός της  συσπείρωσης των ελλήνων γύρω από την ηγεσία τους, ως βήμα καίριας προαγωγής των συμφερόντων της χώρας, δεν μπορεί να ευδοκιμήσει με εξωτερική πολιτική οποιασδήποτε κυβέρνησης της Ελλάδας που αποδεδειγμένα αδυνατεί να υπηρετήσει τα μείζονα συμφέροντά μας -αντίθετα, εκούσα-άκουσα τα πλήττει καίρια. (Η υπό την μπότα της δικτατορίας αναγκαστική ενότητα των ελλήνων κατά την τραγωδία του Κυπριακού, αποδεικνύει ότι τέτοια ενότητα είναι πριν και πάνω απ’ όλα ζήτημα περιεχομένου πολιτικής γύρω από την οποία θα επιχειρηθεί η συσπείρωση και όχι μεταφυσική επίκληση προθέσεων).

Το πλαίσιο δηλαδή της πολιτικής γύρω από την οποία θα επιχειρηθεί η συσπείρωσή μας, δεν είναι απλά μια τυπική προϋπόθεση για να ενωθούμε, αλλά αποτελεί τον θεμελιώδη παράγοντα πολιτικής πειθούς για τον ίδιο τον σκοπό της ενότητας. Για παράδειγμα, με δεδομένες τις μεγάλης συμβολικής και πρακτικής σημασίας ήττες της Ελλάδας στο τουρκο-λιβυκό μνημόνιο για την απολύτως πλασματική και στερούμενη οποιασδήποτε νομιμοποίησης κοινή ΑΟΖ μεταξύ των δύο χωρών, καθώς και με τις γεωτρήσεις τουρκικών πλοίων στη θαλάσσια ζώνη μεταξύ 6 και 12 μιλίων ανατολικά της Κρήτης (δηλαδή σε ζώνη αναφαίρετου δικαιώματος της Ελλάδας δυνητικής επέκτασης των χωρικών  υδάτων της έως τα 12 μίλια), για ποιά ενότητα μπορούν και δικαιούνται ο Κυριάκος Μητσοτάκης και όσοι προσκαλούν σε ενότητα γύρω απ’ αυτόν να κάνουν λόγο; Ενότητα γύρω από ένα πρόσωπο που ήδη έχει επισσωρεύσει στον σύντομο χρόνο της κυβερνητικής θητείας του δύο τουλάχιστον σοβαρές ήττες για τα συμφέροντα της Ελλάδας στα ελληνοτουρκικά;

(Και αντιπαρέρχομαι  την τραγική επίδειξη πρακτικών βαθύτατου διχασμού για μικροκομματικούς σκοπούς από τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη όταν ήταν στην αντιπολίτευση και με αρνητικές συνέπειες ως και σήμερα στην κατά γενική ομολογία θετική για ελληνικά συμφέροντα συμφωνία των Πρεσπών, που βεβαίως κάθε άλλο παρά δείχνει καλές προθέσεις του στο μέτωπο των λεγόμενων εθνικών θεμάτων…)                 

β. διότι η επίκληση επιζήτησης τέτοιας ενότητας ενδεδυμένης με λεκτική άκαμπτου εθνικού προτάγματος, για να μην είναι απλά και μόνο σύνθημα ή φραστικό κόλπο υπηρέτησης μιας επικοινωνιακής προσπάθειας κλονιζόμενης κυβέρνησης, θα πρέπει τέτοια πρόθεση να τεκμαίρεται  από έμπρακτες συμπεριφορές εκείνου που προσκαλεί σε ενότητα. Κι αυτό απλά δεν συντρέχει κατά κανένα τρόπο!  

Υπάρχουν ακόμη στο επίκεντρο της επικαιρότητας κάποια θέματα, που με κάνουν βασίμως να υποθέτω ότι κάποιοι όψιμοι προσκαλούντες σε ενότητα υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη στα ελληνοτουρκικά, ενοχλούνται από άλλα πεδία δημόσιου ενδιαφέροντος, παρά διακατέχονται από την αγωνία να συμβάλλουν στην ενότητα των ελλήνων. Για παράδειγμα είναι κοινό μυστικό ότι κάποιοι θεωρούν ανεκτή αν όχι επιβεβλημένη την απαράδεκτη πρακτική των pushbacks, η οποία εκτός από ευθεία παραβίαση του ισχύοντος διεθνούς δικαίου για αιτήσεις και χορήγηση ασύλου σε  πρόσφυγες και μετανάστες, έχει εκθέσει διεθνώς την Ελλάδα. Και επίσης ποιός ξεχνάει το γελοίο «ο Έβρος άντεξε», ως όχημα περισυλλογής ακροδεξιών και εθνικιστών στοιχείων όταν ο Ερντογάν άνοιξε τις διόδους για τους Σύρους και Αφγανούς πρόσφυγες; Φυσικά και ήταν μεθοδευομένη τουρκική επιχείρηση η απόπειρα να πιεστεί η Ελλάδα στα ευαίσθητα ελληνοτουρκικά σύνορα. Αλλά άλλο να δρας ως σοβαρή χώρα αποτροπής της προσπάθειας αντίπαλης χώρας να μετατρέψει τα σύνορα (σημειωτέον σύνορα και της ΕΕ) σε σουρωτήρι, και άλλο (δυστυχώς υπό την ανοχή αν όχι την προτροπή και των γελοίων ηγετών των Βρυξελλών) να διοργανώνεις προσκλητήριο σε ακροδεξιούς και επικίνδυνους εθνικιστές, για να καταγράψεις μικροκομματικά οφέλη.              

Όσοι, λοιπόν, πιστεύουν και επηρεάζονται από τα παραπάνω και αίφνης σήμερα προσκαλούν σε συσπείρωση γύρω από τον Κυριάκο Μητσοτάκη στα ελληνο-τουρκικά, πιθανότατα προσβλέπουν και σε άλλες κατευθύνσεις με αφορμή απλά τις τελευταίες ανήκουστες τουρκικές προκλήσεις κατά της Ελλάδας. Φυσικά συσπείρωση των ελλήνων γύρω από επιλογές ανάλογες με τα προηγούμενα, όχι μόνο δεν μπορεί να θεωρείται αποδεκτό πλαίσιο ενότητας, αντίθετα είναι σοβαρός λόγος απόρριψής του.      

Τέλος, στη συζήτηση αυτή μετράνε και οι προσωπικές πολιτικές αξιολογήσεις του προσώπου, γύρω από το οποίο γίνεται η επίκληση συγκρότησης ενότητας. Δηλαδή, ανεξαρτήτως των προθέσεών του, κρίνεται εάν διαθέτει το συγκεκριμένο πρόσωπο, που προωθείται ως το ενοποιό στοιείο, το διαμέτρημα να υπηρετήσει μια πολιτική εθνικής ενότητας.

Στο τελευταίο δεν θα πλατειάσω διότι εν πολλοίς είναι υποκειμενικές εδώ οι κρίσεις. Όμως, η συλλογική αίσθηση των ελλήνων επ’ αυτού υπάρχει και δίνει απαντήσεις. Αρκεί να μην κανουμε τον κουφό και να τις ακούμε!