16 Ιουλ. 2022

Λίγα λόγια μόνο για την εξέγερση του Πολυτεχνείου

Τον φόβο αυτών των εξεγέρσεων

πάντα νά ‘χετε!    

Και μόνον η προσχώρηση στην ατζέντα αν η ιστορική εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν εκείνη που ανέτρεψε τη δικτατορία των συνταγματαρχών, ή όχι, είναι μια υποχώρηση των δημοκρατικών ιδεών, μπροστά στα τεχνάσματα της συντεταγμένης και ανεκτικά (απαλά το λέω) διακείμενης -από τότε ως σήμερα- ακροδεξιάς απέναντι στη χούντα. Ταυτόχρονα, μπαίνοντας σ’ αυτή τη συζήτηση υποτιμούμε, τις ταλαιπωρίες, τα βασανιστήρια, τις εκτοπίσεις και τις δολοφονίες δεκάδων χιλιάδων δημοκρατών πολιτών, που ο καθένας στο μέτρο των δυναμεών του εξέφρασε έμπρακτα την αντίθεσή του στην αλυσσόδεση του δημοκρατικού πολιτεύματος, από μια χούφτα αμερικανόφιλων και επίορκων αξιωματικών του ελληνικού στρατού.  

Το τέχνασμα να αποτιμάται η εξέγερση του Πολυτεχνείου 49 χρονια μετά την εκδήλωσή της (στο σημερινό, πολύ ευνοϊκότερο για τις ακροδεξιές και αντιδημοκρατικές θέσεις, πολιτικό πλαίσιο) με κριτήριο το αν η εξέγερση πέτυχε να ανατρέψει τη χούντα, ή όχι, είναι εξ ορισμού -και από συνειδητή προαίρεση όσων κάνουν τέτοιες αξιολογήσεις για να υπηρετήσουν σημερινές μικροπολιτικές σκοπιμότητες- και από μόνο του ένα βροντώδες ψέμα. Περισσότερο απ’ όλα διότι σκοπίμως αποσιωπά ότι η εξέγερση αυτή φέρει απαραχάρακτη σφραγίδα αυθόρμητης μαζικής κίνησης πολιτών, εκεί όπου τα κόμματα (προδικτατορικά αλλά και εν παρανομία μέσα στην επταετία) είχαν αποτύχει παταγωδώς και να αποτρέψουν την επέλευση των δικτατόρων αλλά και μετά την επικράτησή τους την εκδίωξή τους, με αποκατάσταση των δημοκρατικού πλαισίου.

Τέτοιας ποιοτικής πολιτικής συγκρότησης κινήματα και αυθόρμητες εξεγέρσεις, δεν κυοφορούνται, ούτε υλοποιούνται με απτούς πολιτικούς στόχους, που θα μπορούσαν να συσκευαστούν σ’ ένα κομματικό σύνθημα. Αντίθετα, είναι από τις ελάχιστες εξαιρέσεις στην ευρύτερη ιστορία, όπου εκείνο που κυριαρχεί είναι γιγάντωση έκφρασης της αντίθεσης απλών και πολιτικά ασύντακτων πολιτών (ως προς την κατά τα άλλα νοούμενη πολιτική δραστηριότητα ενός ομαλά λειτουργούντος  δημοκρατικού αντιπροσωπευτικού συστήματος), κατά ενός δεσποτικού καθεστώτος.

Αυτή η αναμφισβήτητη πολιτική φύση της εξέγερσης του Πολυτεχνείου είναι που λειτουργεί σαν το καρφί στο μάτι της ευρύτερης δεξιάς παράταξης αλλά φυσικά και της διανοουμενίστικης ακροδεξιάς αλά Συρίγος! Διότι αυτό είναι που όλοι αυτοί τρέμουν: την αμεσότητα διαμόρφωσης πολιτικών εξελίξεων σε ευθεία και χωρίς καμιά διαμεσολάβηση με παρέμβαση οργανωμένων πολιτικών συστημάτων (εν προκειμένω τα κόμματα) από ένα κίνημα αδιαμεσολάβητης λαϊκής εισβολής στις τρέχουσες εξελίξεις. 

Μην σας κάνει εντύπωση που παρατάξεις σαν το ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ δυσκολεύονται πολύ να αναγνωρίσουν τον φύσει και θέσει ανατρεπτικό χαρακτήρα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Κόμματα κατ’ εξοχήν εξασκημένα στην τεχνοκρατία της πολιτικής διαμεσολάβησης και με διακύβευμα τη νομή της εξουσίας, ακόμη και διαισθητικά αποστρέφονται εξεγέρσεις σαν του Πολυτεχνείου.                    

Ο Μαρωνίτης, ο Ελής, ο Μουστακλής και χιλιάδες άλλες γνωστές ή άγνωστες εξατομικευμένες εξεγέρσεις ίστανται ισάξια στο πλευρό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, των οποίων άλλωστε αποτελούν τη μαζική αποτύπωση σε ρεόν πολιτικό αποτέλεσμα.

Τον φόβο αυτών των εξεγέρσεων πάντα νά ‘χετε!