21 Ιουλ. 2022

Πότε, πώς και από ποιούς καταστράφηκαν οι περιοχές που σήμερα καίγονται γύρω από την Αθήνα

Η αλήθεια

για τα δάση-οικισμούς

Επειδή διαβαζω και βλέπω σχόλια ξεπλύματος του Κυρ. Μητσοτακη (για την πλήρη ανεπάρκεια της κυβέρνησής του να αντιμετωπίσει τις φωτιές, με αποτέλεσμα την καταστροφή των περιουσιών χιλιάδων ελλήνων), διά της πασίγνωστης υπεκφυγής ότι φταίνε οι πολίτες που έχτισαν σπίτια στα δάση γύρω από την Αθήνα, δυο λόγια σχετικά μ’ αυτό!

Οι περιοχές που καίγονται γύρω από την Αθήνα τα τελευταια περίπου 20 χρόνια είναι στο συνολό τους χτισμένες με υψηλότοκα δάνεια από τράπεζες, που καμιά απ’ αυτές ούτε διανοήθηκε ποτέ να ζητήσει άδεια καταλληλότητας περιβαλλοντικων όρων για τα ακίνητα που αφειδώς χτηματοδοτούσαν. Αντίθετα, «έσπρωχναν» με κάθε μέσο  αυτά τα δάνεια ακόμη και όταν απουσίαζαν στοιχειώδεις ισχύοντες όροι και προϋποθέσεις πολεοδομικές και περιβαλλοντικές για την οικοδομηση αυτών των ακινήτων, με βασικό σκοπό να ευημερούν οι ισολογισμοί των τραπεζών και οι κερδοφορίες τους.

Αφήστε τα λοιπόν αυτά περί γενικευμένης ευθύνης των πολιτών. Οι πολιτικο-επιχειρηματικές ευθύνες που υπάρχουν εδώ είναι πολύ συγκεκριμένα τοποθετημένες χρονικά (από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 μέχρι την κρίση του 2010) αλλά και ως προς τα κόμματα και τα πολιτικά πρόσωπα που προώθησαν αυτή την περιβαλλοντική καταστροφή γύρω από τον αστικό ιστό της πρωτεύουσας. Και βεβαίως το κακό κορυφώνεται από την Κλιματική Κρίση.

Η πολιτεία, εκπροσωπούμενη από το μετά το 1996 δισκελές κομματικό σκηνικό ως το 2010, καθώς και το σύνολο του συστήματος περί αυτήν (πολιτικό σύστημα, οκονομικό, επιχειρηματικό, χρηματιστηριακό και όλα τα συμπαρομαρτούντα) όχι μόνο έχει καίρια συνεύθυνη για την καταστροφή αυτή, αλλά βαρύνεται και με το ότι αυτο το ίδιο το σύστημα υπήρξε ο επισπεύδων παράγων για τέτοιες άναρχες οικοδομήσεις, με βασικό κίνητρο τις πλασματικές υπεραξίες του real estate-φούσκα. Που αυτό, με τη σειρά του, απογείωσε τα στεγαστικά επιτόκια των τραπεζών και το εν γένει κόστος στέγασης στην Ελλάδα για το μέσο νοικοκυριό, την ώρα που άλλοι, ιδιώτες, άρμεγαν τις υπεραξίες αυτής της φούσκας. Και το έκαναν, φυσικά, σε βάρος του συλλογικού συμφέροντος των ελλήνων πολιτών, που σήμερα χρυσοπληρώνουν την κατοικία τους, καθώς και προς όφελος των ολίγων εκλεκτων του ίδιου κομματικού διπόλου και με στόχο να αυγατίσει ακόμη πιο πολύ ο συσωρευμένος πλούτος των κύκλων που αφαιμάσσουν παγίως την ελληνική κοινωνία εδω και 30 χρόνια.

Το πόσο κράτος εν κράτει παραμένει και σήμερα αυτός ο ανήθικος μηχανισμός πλουτισμού διά της κερδοσκοπίας επί των ακινήτων και σε βάρος της δημοσιας κτηματικής περιουσίας είναι το γεγονός ότι και στις μερες μας μία μόνο εταιρεία με πασίγνωστο ονοματεπώνυμο (η ίδια που βαρύνεται με καταδίκες για βαρύτατες οικιστικές και πολεοδομικές παρανομίες, π.χ. στο Mall Αμαρουσίου, και η οποία υποτίθεται θα διεθνοποιούσε το project του Ελληνικού), νέμεται τις υπεραξίες του πιο χαριστικού πανευρωπαϊκά project σε real estate επί δημόσιας περιουσίας τις τελευταίες δεκαετίες, και αντί για ανάπτυξη οικοπεδοποιεί ανερυθρίαστα και με ανάλογα ανερυθρίαστη υποστήριξη του Κυρ. Μητσοτακη το μεγαλύτερο δημόσιο οικόπεδο στην Ευρώπη δίπλα σε αστικό ιστό στο Ελληνικό.

Ακόμη κάτι πολύ σημαντικό! Στην περίμετρο γύρω από την Αθήνα, στις εκτάσεις-φιλέτο στα βόρεια που ήταν δασικές περιοχές και οικοπεδοποιήθηκαν εν μία νυκτί για να χτιστούν ταχύτατα οι βιλάρες της εκσυγχρονιστικής ευδαιμονίας (Διόνυσος, Δροσιά, Ιπποκράτειος Πολιτεία, κ.λπ.) να σημειωθεί ότι πρόσβαση δεν είχαν οι μικρομεσαίοι και οι εισοδηματικά κατώτεροι, που βολεύτηκαν σε φτωχότερες περιοχές (που καμιά ανάμεσά τους εδώ και πολλά χρόνια ήδη δεν ήταν δασική έκταση), με τα όσα φτωχοδάνεια από τις τραπεζες κατάφεραν να πάρουν οι «μπασκλασαραίοι» αυτής της κατηγορίας. Στις περιπτώσεις αυτές, δηλαδή, πρόκειται δηλαδή στη συντριπτική πλειοψηφία τους για επανοικοδομήσεις παλιότερων κατασκευών σε περιοχές που είχαν ήδη οικοδομηθεί (σε δασικές εκτάσεις ή όχι) από πολύ παλιότερα σε λαϊκές γειτονιές. Και δεν πρόκειται για μετατροπή δασικών εκτάσεων σε οικισμούς.

Θέλετε να πάμε και πιο πίσω;

Ακριβώς το ίδιο είχε συμβεί με τη δεξιά τη δεκατίες του 1950-’60, με τη μαζική κατασκευή πολυκατοικιών για να στεγαστεί όπως-όπως η εσωτερική μετανάστευση εκείνης της εποχής. Τότε, όμως, δεν οικοδομούνταν ακίνητα σε δάση, αλλά κατά κύριο λόγο αστικές περιοχές της Αθήνας. Και η συνέπεια αυτής της οικιστικής αρπαχτής του 1960 δεν ήταν η καταστροφή περιαστικών δασικών συστημάτων, αλλά η πολιτισμική και αισθητική κυρίως αδιάκυση της αστικής εικόνας της Αθήνας. Το τί συνέβη δηλαδή τότε, καμιά σχέση δεν έχει με τις πρόσφατες καταστροφές δασικών εκτάσεων.

Στο κάτω-κάτω και από κοινωνική ματιά με τις πολυκατοικίες του 1960 καλύφτηκε μια πραγματική στεγαστική ανάγκη μεσοκατώτερων στρωμάτων (ανεξάρτητα των τεράστιων ευθυνών του καραμανλισμού) και όχι η ματαιοδοξία του μεσοταξίτικου σημιτικού νεοπλουτισμού.