5 Αυγ. 2022

Λίγα λόγια για το «ψητό»

Δεν ήταν ένας απλός δημοσιογράφος…

Δεν ήταν ένας απλός δημοσιογράφος, που το έργο του -τα κείμενα και οι γραφές του- τον έκαναν ό,τι ήταν! Το κύριο αποτύπωμα που άφησε πίσω του είναι η ελληνική εκδοχή της δομημένης πολιτικής, επιχειρηματικής και μιντιακής διαπλοκής, που συμπίπτει (και εκπροσωπεί) το άλμα από την «εποχή αθωότητας» του ελληνικού Τύπου (και των μέσων ενημέρωσης, γενικότερα) αμέσως μετά την πτώση της επταετούς δικτατορίας, στον σκληρό μηχανισμό ενάσκησης εξουσίας, που περί την πολιτική τάξη και τα ιδιωτικά οικονομικά συμφέροντα και μαζί τους περιέσφιξε μέχρις θανατηφόρου στραγγαλισμού την ελληνική δημοκρατία, μέχρι την εποχή που ανελαβε τη διακυβέρνηση της Ελλάδας ο  Αλέξης Τσίπρας. (...και συνεχίζει να προσπαθεί να το κάνει...)   

Περιστατικά όπως η στάση των εκδοτών στη δίκη για τη σκευωρία κατά του Ανδρέα Παπανδρέου (κατά πάσα πιθανότητα ως πρώτη πράξη αυτής της καταδρομικού τύπου εφόδου στο «ψητό»), είναι πολύ σπάνια στην παγκόσμια ιστορία της δημοσιογραφίας και της πληροφόρησης των πολιτών, ως τόσο άμεση και απροσχημάτιστη επέμβαση εξωθεσμικών κέντρων στη διαμόρφωση των πολιτικών εξελίξεων. Το φαινόμενο αυτό έπρεπε να περάσουν πολλά χρόνια για να εμπεδωθεί και να παγιωθεί ως η συνήθης πρακτική διεθνώς, με όρους ασφυκτικής εξάρτησης  των πολιτικών κέντρων λήψης των αποφάσεων από το εν λόγω -και άλλα ανάλογα στις άλλες χώρες της δύσης- σύμπλεγμα ετερόκλιτων συμφερόντων. Αυτή η βίαια και απολύτως αντιθεσμική παρέμβαση των ίδιων κέντρων σκοτεινής εξουσίας με σκοπό την επέλευση της πολιτικής ηγεσίας της Ελλάδας σε κατάσταση πολιτικής ομηρίας, εκδηλώθηκε ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 (και αφού είχε προηγηθεί μια εντυπωσιακή περίοδος σταθεροποίησης της λαϊκής κυριαρχίας μέσω της αδιαμεσολάβητης αντιπροσώπευσης των ελλήνων από πολιτικά κόμματα και ηγεσίες), με πρακτικό αποτέλεσμα να επιβάλλεται καταναγκασμός στην πολιτική τάξη της χώρας για αποφάσεις που ευνοούσαν (και ευνοούν) τα συμφέροντα του ίδιου μηχανισμού διαπλοκής και εξουσίας, αντί του δημόσιου συμφέροντος. (Σήμερα, όλοι έχουμε αίσθηση ποιοί πολιτικοί και ποιές πολιτικές ηγεσίες υπέκυψαν σ' αυτή την αντιθεσμική και επικίνδυνη για τη δημοκρατία ομηρία, μετατρεπόμενοι και οι ίδιοι σε εξαρτήματά της, και ποιοί όχι!) 

Αυτή είναι κοντολογίς η διαδρομή του. Τα υπόλοιπα, έπεα πτερόεντα μιας συνένοχης προσπάθειας να καταστεί αυτή η ολοφάνερα αντιθεσμική και μέχρις εκτροπής πρακτικά αήθης στάση του (ως το πρόσωπο-κλειδί στον πυρήνα της υπό συζήτηση διαπλοκής), να καθαγιαστεί ως δήθεν διακεκριμμένο δημοσιογραφικό «έργο». Ο νεκρός δεδικαίωται, μόνον όταν το επιτρέπουν οι επίγονοί του! Αλλιώς, παντός κατισχύει το κληροδότημα αντιδημοκρατικών συμπεριφορών που εν προκειμένω ο εκλιπών αφήνει πίσω του.      

Ξεκινήσαμε από τη στάση των εκδοτών στη δίκη του Ανδρέα Παπανδρέου! Ας μετακινηθούμε τώρα με νοηματικη ταχύτητα φωτός στο κύκνειο άσμα του, δηλαδή στην κατάθεσή του στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής το 2016. Μια κατάθεση, που ουδέποτε έλαβε χώρα και ανθ’ αυτής ενεχειρίστηκε στο κοινοβούλιο επιστολή του, όπου αναφερόταν πως για λόγους υγείας σταματά να εκπροσωπεί το δημοσιογραφικό συγκρότημά του. Για την ευθύνη αυτή αντικαταστάθηκε από τον γιο του, σε μια επικύρωση του νεποτισμού που κυριαρχεί σ’ αυτά τα συστήματα απροσχημάτιστης ενάσκησης εξουσίας επί των πολιτών, δηλαδή στα συστήματα που ευθέως συγκρούονται με τις αρχές δημοκρατικής διεύθυνσης των κοινωνιών. Οικογένειες, αντί της κοινωνίας!

Ανάμεσα στο εναρκτήριο περιστατικό της δίκης για τη σκευωρία της υπόθεσης Κοσκωτά και της εθελούσιας εξόδου του από το συγκρότημά του, καταγράφονται πληθώρα ενδεικτικότατων δημοσιογραφικών στιγμών, από το πασίγνωστο άρθρο για τον μακαρίτη Δ. Τσοβόλα ως οιονεί αγωγιάτη-απατεώνα που βάζει ανάποδα τα πέταλα στο άλογό του για να μπορεί να ασκεί την τέχνη του κοντραμπάντου -μπερδεύοντας όμως όσους των καταδιώκουν, έως τη βάρβαρη απροθυμία καταβολής δεδουλευμένων στους εργαζόμενους του καναλιού του συγκροτήματος, όταν εκείνο έπνεε τα λοίσθια.

Δεν είναι, λοιπόν, αυτή, μια απλή ιστορία!

Υπάρχουν εκατοντάδες μαρτυρίες συναδέλφων για το πρόσωπο και τη δράση του. Ας προσθέσω σ’ αυτές μία κι εγώ. Στην πρώτη θητεία μου ως μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης (ΕΣΡ), κληθήκαμε να κρίνουμε την υπόθεση ασυμβίβαστης επιχειρηματικής δραστηριότητας του συγκροτήματός του ως γραφείου ταξιδίων, το οποίο κατόπιν διαγωνισμού είχε αναλάβει εργολαβία την έκδοση εισιτηρίων του υπουργείου Εξωτερικών. Αντιλαμβάνεται, βεβαίως, καθένας τον όγκο εργασιών και το όφελος!

Μόνο, που υπήρχε μια μικρή λεπτομέρεια: Ο νόμος δεν επέτρεπε να είναι προμηθευτές του δημοσίου μέτοχοι ραδιοτηλεοπτικών σταθμών και επιχειρήσεων μίντια…

Για να κρίνει αυτή την υπόθεση το ΕΣΡ, χρειάστηκαν πολλές συνεδριάσεις, που όλες έγιναν σε πολύ τεταμένο κλίμα, με πρόδηλη την προσπάθεια ορισμένων μελών του οργάνου να παρακαμφθεί ο σαφέστατος περιορισμός που προανέφερα. Ανάμεσα σ’ όσους πίεζαν για παράβλεψη της παρατυπίας, ήταν και αρθρογράφοι του συγκροτήματος!!! Λεπτομέρεια με σημασία: Τα μέλη του ΕΣΡ ορίζονται ύστερα από υπόδειξη των κομμάτων (όπως ισχύει και σήμερα). Τα μέλη που πίεζαν να παραβλέψει το ΕΣΡ αυτήν την παρατυπία, είχαν υποδειχτεί από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Έχοντας κι εγώ υποδειχτεί από το ΠΑΣΟΚ, απορούσα για αυτή τη στάση! Δεν χώραγε στο μυαλό μου τόσο απροσχημάτιστα ευνοϊκή στάση απέναντι σε μια σκαστή παρατυπία. Ομολογώ πως τότε αρκέστηκα στην εύκολη εξήγηση ότι ήταν προσωπικές οι επιλογές των ηρώων του δράματος. Φυσικά ενημέρωσα άμεσα το ΠΑΣΟΚ για ότι συνέβαινε. Δυστυχώς χωρίς κανένα αποτέλεσμα!                                         

Στην προτελευταία συνεδρίαση του ΕΣΡ (στην επόμενη συνεδρίαση θα λαμβάναμε απόφαση για την υπόθεση) με πλησίασε ένα μέλος του ΕΣΡ και με συνωμοτικό τρόπο μου πασάρισε ένα έγγραφο (προφανώς συντεταγμένο από κάποιον νομικό), στο οποίο με αστεία τεκμηρίωση γινόταν προσπάθεια να νομιμοποιηθεί η πεντακάθαρη παρατυπία. Φυσικά, στην επόμενη συνεδρίαση του ΕΣΡ ενέκρινα με την ψήφο μου (και ήταν καθοριστική, διότι με μία ψήφο πέρασε αυτή η απόφαση) ότι υπάρχει παραβίαση της ραδιοτηλεοπτικής νομοθεσίας και ότι στον παραβάτη θα έπρεπε να επιβληθούν κυρώσεις, όπως και έγινε! Με την ολοκλήρωση της συνεδρίασης βγαίνοντας από το κτίριο όπου συσκεπόμαστε με πλησίασε ένα πρόσωπο και δήθεν αστεϊζόμενος χασκογελώντας μου είπε: Με τη σημερινή στάση σου δύσκολα θα βρίσκεις από ’δω και πέρα δουλειά ως δημοσιογράφος…    

Κλείνω -δεν υπάρχουν άλλωστε πολλά άλλα ακόμη να λεχθούν, για μια ιστορία κατά βάση γνωστή και πέραν των συμβάσεων σκοπιμότητας που συνοδεύουν τα πράγματα! Μόνον όσοι το επιλέγουν τα ξεχνούν όλ' αυτά. Αν υπάρχει κάτι που θα έπρεπε να θυμόμαστε από εκείνον είναι ένα: Παράδειγμα προς αποφυγή!