5 Δεκ. 2020

Ο προφανώς ακατάλληλος πρόεδρος

Κουτρομάνος

Παρακολούθησα με μεγάλη προσοχή και ενδιαφέρον (και από πάθος παρακολούθησης εκ του σύνεγγυς των εξελίξεων σ’ αυτό το αντικείμενο) το θέμα που έχει ανοίξει με το αίτημα παραίτησης του προέδρου του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου (ΕΣΡ) Αθανάσιου Κουτρομάνου. Αίτημα που έθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ και υποστηρίζει το ΜεΡΑ25.

Τα αίτια που επιστράτευσε η αντιπολίτευση για την τεκμηρίωση αυτού του αιτήματος είναι σε γενικές γραμμές γνωστά και παρέλκει να τα επαναλάβω. Άλλωστε, όλοι ζούμε την σημερινή μιντιακή πραγματικότητα στην Ελλάδα καθημερινά και ο καθένας από μας ως πολίτης έχει διαμορφωμένη αντίληψη για το ζήτημα, φιλικά ή εχθρικά διακείμενος προς την μείζονα αντιπολίτευση.

Όμως, εδώ το θέμα έχει πάψει πλέον να είναι το τί λέει ο ΣΥΡΙΖΑ. Έχει καταστεί θεσμική υπόθεση εξαιρετικά μεγάλης σημασίας και άμεσου δημοκρατικού βάθους. Και αφορά στο πώς αντέδρασε ο πρόεδρος του ΕΣΡ στο αίτημα παραίτησής του.

Ο κύριος Κουτρομάνος, λοιπόν, αντέδρασε στο αίτημα της αξιωματικής αντιπολίτευσης μ’ ένα «δεν παραιτούμαι» πασπαλισμένο με κάτι νομικίστικα φληναφήματα σχετικά με τη βασιμότητα όσων καταμαρτυρούνται σε βάρος του. Και η αντίδρασή του αυτή, από μόνη της, αποτελεί λόγο πολύ σοβαρό, για την ανάγκη ταχείας απομάκρυνσής του από την προεδρία του ΕΣΡ, ανεξάρτητης αρχής -θυμίζω- με συνταγματική κατοχύρωση. Ο άνθρωπος δεν φέρει τις στοιχειώδεις δημοκρατικές περγαμηνές για να κατέχει πόστο κεντρικού θεσμικού βάρους, πρακτικού και συμβολικού, για τη λειτουργία της δημοκρατίας και η Βουλή οφείλει το ταχύτερο να τον αποπέμψει.  

Γιατί; Διότι απλούστατα το ζήτημα δεν έχει σχέση με κανένα άλλο πεδίο αναφοράς από την πολιτική και τους θεσμούς που την υπηρετούν, δηλαδή τα κόμματα και τη Βουλή. Φαντάζει λίγο γελοίο να υποδεικνύεται σ’ έναν επιφανή δικαστικό, όπως ο κ. Κουτρομάνος, ότι καμιά σημασία εν προκειμένω δεν έχει η ενασχόληση με τη βασιμότητα των αναφορών της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατά του προσώπου του. Εφ’ όσον αίρεται η εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του από κάποια από τις κοινοβουλευτικές παρατάξεις που εκπροσωπούνται στο προεδρείο της Βουλής και με τη στήριξη των οποίων ως σήμερα ασκούσε τα καθήκοντά του, δεν υπάρχει κάτι άλλο να πρέπει να γίνει, από το να θέσει αυθωρεί και παραχρήμα την παραίτηση του στη διάθεση της Βουλής, από την οποία έλκει τη νομιμοποίηση να ασκεί τον θεσμικό ρόλο του.

Αυτό πολύ περισσότερο ισχύει, αφού ο κ. Κουτρομάνος κατέλαβε την προεδρία του ΕΣΡ επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ο ίδιος προτάθηκε για την προεδρία του ΕΣΡ από το τότε κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δηλαδή τη ΝΔ, που σήμερα κυβερνάει. Μέχρι τον ορισμό του το ΕΣΡ παρέμενε χωρίς νόμιμη συγκρότηση, αδυνατώντας φυσικά να ασκήσει τα καθήκοντά του, επειδή η ΝΔ ως κόμμα τότε της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν συναινούσε στη συγκρότησή του και χρειάστηκε η παρέμβαση του απελθόντος προέδρου της ΝΔ Βαγγέλη Μεϊμαράκη, για να κατανοήσει ο νέος ακόμη τότε πρόεδρος του κόμματος Κυριάκος Μητσοτάκης τις θεσμικές ευθύνες του ως επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης και να αναγκαστεί να υποδείξει τον κ. Κουτρομάνο, τον οποίο η τότε πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ αποδέχτηκε, ώστε το Συμβούλιο να συγκροτηθεί και να επαναλειτουργήσει μετά από μια δεκαετία ημιπαράνομης (σύμφωνα και με δικαστικές αποφάσεις) λειτουργίας.      

Φυσικά, μετά τη συγκρότησή του (που γίνεται με όρο να συμφωνούν στη σύνθεση του ΕΣΡ τα 3/5 της ολομέλειας του προεδρείου της Βουλής) το Συμβούλιο δεν είναι διοικητικά άμεσα εξαρτώμενο από τη Βουλή. Άπαξ και εκφράστηκε η εμπιστοσύνη των 4/5 της ολομέλειας του προεδρείου της Βουλής, το Συμβούλιο αυτονομείται για να ασκήσει τα καθήκοντά του με συγκεκριμένη θητεία. Έτσι, απ’ αυτήν την οπτική, παρ’ ό,τι δύο κόμματα της αντιπολίτευσης ήραν την εμπιστοσύνη τους στο πρόσωπο του προέδρου του ΕΣΡ (με συνέπεια να μην υφίσταται πια η εμπιστοσύνη των 4/5 της ολομέλειας του προεδρείου της Βουλής) το Συμβούλιο μπορεί να συνεχίσει τη λειτουργία του. Και μάλλον σ’ αυτό θα αναφέρεται ο προφανώς ακατάλληλος πρόεδρος του ΕΣΡ όταν δηλώνει ότι αρνείται να παραιτηθεί. Όμως, άνευ της εμπιστοσύνης της Βουλής (όπως έχει οριστεί  να εκφράζεται αυτή η εμπιστοσύνη), είναι απορίας άξιο πώς ο ίδιος και με ποιά νομιμοποίηση αντιλαμβάνεται ότι μπορεί να συνεχίσει να προεδρεύει!

Άλλωστε, ακόμη κι αν επιμείνει να μείνει πρόεδρος, με την εμπιστοσύνη της Βουλής στο πρόσωπό του να έχει αρθεί, ή ολομέλεια του προεδρείου της Βουλής μετά από αίτημα των ενδιαφερόμενων κομμάτων της αντιπολίτευσης, μπορεί να συγκληθεί και εκεί απλά να διαπιστωθεί ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις νόμιμης συγκρότησης του ΕΣΡ. Με τον πρόεδρο της Βουλής στη συνέχεια να είναι υποχρεωμένος να ενημερώσει αρμοδίως το Συμβούλιο, ζητώντας την παραίτηση του προέδρου του ΕΣΡ. Δεν είναι στη διακριτική ευχέρεια του προέδρου της Βουλής να το κάνει. Υποχρέωσή του είναι και μάλιστα άκαμπτη! Αν δεν αποφευχθεί αυτό, θα πρόκειται για τον απόλυτο εξευτελισμό του προσώπου και δυστυχώς και του θεσμού.

Ως τώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει προχωρήσει σ’ αυτό το βήμα. Νομίζω πως το κάνει για να μην ζήσουμε ως ελληνική δημοκρατία αυτήν την θεσμικά εξευτελιστική στιγμή. Αφήνει τον χρόνο και τη δυνατότητα να εξελιχτούν τα πράγματα με όρους θεσμικής σοβαρότητας. Αλλά φυσικά αυτό δεν μπορεί να παραταθεί πολύ και υποθέτω πως αν ο κ. Κουτρομάνος εμμείνει στην αντιθεσμική συμπεριφορά του θα δούμε και την επόμενη φάση. Εύχομαι να μην αναγκαστούμε να το δούμε και ο τωρινός πρόεδρος του ΕΣΡ να προχωρήσει στην αυτονόητα επιβαλλόμενη παραίτησή του!

Όμως, υπάρχει και ένα ακόμη ζήτημα, τελευταίο, που βαραίνει εδώ! Επειδή στη σημερινή συγκρότηση του ΕΣΡ δεν υπάρχει αντιπρόεδρος (λόγω του ότι -και ένεκα της θεσμικής ελαφρότητας με την οποία η παρούσα κυβέρνηση αντιλαμβάνεται την εκ του συντάγματος οριζόμενη πολιτική εποπτεία του ΕΣΡ- δεν έχει αντικατασταθεί ο εκλιπών το 2019 ως τότε αντιπρόεδρος του Συμβουλίου, Ροδόλφος Μορώνης), με την τυχόν παραίτηση Κουτρομάνου, το ΕΣΡ δεν θα μπορεί να ολοκληρώσει τη θητεία του και πιθανότατα θα απαιτηθεί ο ορισμός νέας σύνθεσης. Ακόμη κι αν φαίνεται ότι με τυχόν αναπληρώσεις Κουτρομάνου και Μορώνη, θα μπορούσε να συνεχίσει και να ολοκληρώσει τη θητεία της η παρούσα σύνθεση.  

Μολονότι δεν μού είναι απολύτως σαφές, έχω την εντύπωση ότι η εμπιστοσύνη της ολομέλειας του προεδρείου της Βουλής αν και αφορά και στα φυσικά πρόσωπα  που ορίζονται ως πρόεδρος, αντιπρόεδρος και ως μέλη του, εκτείνεται και ως της σύνθεσής του ως ολότητας. Νομίζω πως δεν αρκούν αναπληρώσεις εδώ και θα χρειαστεί νέα σύνθεση και θητεία από την αρχή.

Αυτά ως τώρα και αναμένοντας τη συνέχεια, αν χρειαστεί θα επανέλθω…       

 

 

 

 

13 Νοε. 2020

Σε πλήρη εξέλιξη σχέδιο διάσωσης

του καταρρέοντος Μητσοτάκη

Είναι οργανωμένη, προσχεδιασμένη, μεθοδευμένη και στημένη από τον ίδιον τον Κυριάκο Μητσοτάκη η προσπάθεια να προβοκαριστεί ο εορτασμός της επετείου για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, με σκοπό να αποπροσανατολιστεί η χαίνουσα δυσαρέσκεια των πολιτών για τις πράξεις και τις παραλείψεις του πρωθυπουργού, που έχουν προκαλέσει το δράμα της πανδημικής έκρηξης, την οποία όλοι μας ζούμε με αποτέλεσμα εκατοντάδες νεκρούς συμπολίτες μας.

Το σχέδιο, εκτός από τον βασικό σκοπό, που είναι η εργαλειοποίηση της επετείου της μεγάλης εξέγερσης κατά των δικτατόρων για να ξεπλυθεί  το κυβερνητικό όνειδος στους μοιραίους χειρισμούς κατά του κορονοϊού, έχει και έναν δευτερεύοντα αλλά εξ ίσου κρίσιμο στόχο: Να διασπάσει την αντιπολίτευση που στη Βουλή απομόνωσε τον εφιαλτικό πρωθυπουργό.

Πώς το κάνουνε; Με δύο τρόπους:

- Ο πρώτος είναι με την προσπάθεια (επανα)ρυμούλκησης του ΚΙΝΑΛ ξανά στα παραμητσοτακικά θολά νερά, που πλέει εδώ και πολύ καιρό, για να αποκρυβεί η πλήρης πολιτική απομόνωση του Μητσοτάκη στη Βουλή. Το ΚΙΝΑΛ καλείται να αποκρούσει τη χυδαία προσπάθεια δημοκρατικού αποπροσανατολισμού και να μην υποκύψει στις σειρήνες της αήθειας, που υπόσχονται εδώ και καιρό δημόσιες θέσεις σε ανθρώπους του, για να φτιασιδωθεί η εικόνα δήθεν ευρύτερης ανοχής στη χειρότερη και αυταρχικότερη κυβέρνηση από την εποχή της χούντας των συνταγματαρχών. Η πολιτικά θλιθερή υπερψήφιση από το ΚΙΝΑΛ του νόμου Χρυσοχοΐδη για την απαγόρευση των συγκεντρώσεων, στη βάση του οποίου κάνει σήμερα τις «μαγκιές» του ο «παρα-χουντικός» υπουργός και πρώην στέλεχός του, έχει σήμερα τη χρυσή ευκαιρία να παραγραφεί με τη συστράτευσή του στη δημοκρατική αντιπολίτευση κατά των ακραίων κυβερνητικών αυταρχισμών επ’ ευκαιρία του εορτασμού της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Αν δεν το κάνει, θα είναι σαν  να ψηφίζει για δεύτερη φορά τις χουντικές πρακτικές Μητσοτάκη-Χρυσοχοΐδη και ο καταλογισμός σε βάρος του θα είναι οριστικός και αμετάκλητος. Θα έχει οριστικά περάσει στο χώρο των πολιτικών δυνάμεων της δεξιάς.   

- Ο δεύτερος είναι με την απόπειρα να διασπαστεί η αριστερά και να εμφανιστεί ότι μόνο το ΚΚΕ καλεί στον εορτασμό για την επέτειο της εξέργερσης του Πολυτεχνείου, ενώ στη Βουλή ολοφάνερη ήταν ταυτόσημη αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ και του ΜεΡΑ25, κατά των ανεπίτρεπτων και δημοκρατικά απολύτως ανοίκειων και συνεχιζόμενων τραμπουκισμών Μητσοτάκη-Χρυσοχοΐδη. Το ΚΚΕ καλείται αυτές τις κρίσιμες στιγμές να αποκρούσει την απόπειρα έντεχνης παγίδευσής του στο πολιτικά συντηρητικό αφήγημά του περί «μόνου κόμματος που αγωνίζεται για τον λαό» και να αποφύγει την αντικειμενική στήριξη που θα προσέφερε στον Κυριάκο Μητσοτάκη, διασπώντας την ενωμένη αντιπολίτευση σε «πραγματικούς» και «μη πραγματικούς αγωνιστές». Αν το κάνει, εκόν-άκον θα εχει προσφέρει πολλά στη δεξιά και την  ακροδεξιά. Ήδη επίλεκτοι φιλομητσοτακικοί κονδυλοφόροι της γνωστής «λίστας» ξοδεύουν μελάνι για να θολώσουν τη σημασία της παλλαϊκής ενωμένης  δημοκρατικής αντιπολίτευσης και εντέχνως δείχνουν το ΚΚΕ ως το μόνο κόμμα ανυπακοής απέναντι στους αυταρχισμούς, ενώ είναι ολοφάνερο ότι κανένα κόμμα της αριστεράς δεν είναι διατεθειμένο να ανεχτεί τους χρυσοχοΐδισμούς και όλα θα προστρέξουν στον εορτασμό της μεγάλης δημοκρατικής επετείου, τηρουμένων απαρεγκλίτως των μέτρων υγειονομικής προστασίας που ισχύουν λόγω της πανδημίας.  

Το ύπουλο σχέδιο διάσωσης του καταρρέοντος Κυριάκου Μητσοτάκη, με εξαγορές και αποστασίες προσώπων της αντιπολίτευσης, που τόσο καλά ξέρει και ως «παράδοση της φαμίλιας» να οργανώνει ο πρωθυπουργός, βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.

Η δημοκρατική παράταξη, οι προοδευτικοί πολίτες και η αριστερά οφείλουν να αποκρούσουν το χυδαίο σχέδιο. Και όλοι θα κριθούν από τη στάση τους, εδώ και τώρα!    

 

 

 

 

6 Νοε. 2020

Η μελανότατη στιγμή

μιας συνέντευξης

Η συνέντευξη Μητσοτάκη-Τσιόδρα δεν ήταν κακή. Αντίθετα, ο πρωθυπουργός συνεπικουρούμενος από το ύφος και το ήθος του εθνικού μας γιατρού, που απάλυνε εν τοις πράγμασι τη δεδομένη κοινωνική δυσπροσαρμοστικότητα του πρωθυπουργού, ήταν καλός και πειστικός. Όχι κατ’ ανάγκη σχετικά με το περιεχόμενο όσων είπε -γι’ αυτά υπάρχουν λογικές ενστάσεις- αλλά για την ανταπόκριση στον ρόλο του ως επικεφαλής μιας χώρας που αγωνίζεται να αντιμετωπίσει την πανδημία και για να υπηρετήσει τον σκοπό ανακοινώνει κακά νέα και εξαγγέλλει δυσάρεστα μέτρα προς τούτο.

Η συμβολή Τσιόδρα στην επανατοποθέτηση της εικόνας του πολιτικά πιεζόμενου Κυριάκου Μητσοτάκη από το πρόσωπο που επιλέγει κατά κανόνα αυταρχισμούς και αντιλαϊκές επιλογές και στο πλαίσιο μάλιστα του ιδιότυπου νεποτισμού της εξουσίας του, σ’ έναν πολιτικό αρχηγό με ανθρώπινο πρόσωπο, είναι τεράστια και ο πρωθυπουργός κατά τούτο οφείλει στον καθηγητή ένα μεγάλο «ευχαριστώ». Άλλωστε, αυτή καθ’ εαυτή η επικοινωνιακή επιλογή μεταμφίεσης της ως σήμερα εικόνας του πρωθυπουργού από τον «αποφασιστικό νεοφιλελεύθερο» στον «ανθρώπινο πολιτικό» είναι η έγκυρη συνομολόγηση  ότι ο ίδιος πιέζεται σοβαρά στο πολιτικό επίπεδο και ότι αναγνωρίζει -έστω με καθυστέρηση- ως ορθή τη θέση που πολλοί λέγαμε υποστηρίξαμε από την αρχή αυτής της μεγάλης υγειονομικής περιπέτειας: η πανδημία στις πολιτικές διαστάσεις της δεν (μπορεί να) είναι αντικείμενο κυβερνητικής διαχείρισης με τις «μαγκιές» του Χρυσοχοΐδη, της Μεδώνη και του Χαρδαλιά, αλλά χρειάζεται αφιέρωση και πολιτική επένδυση στην ανθρώπινη πτυχή της υπόθεσης –κάτι που βεβαίως δεν υπηρετήθηκε ει μη μόνο προσχηματικά και επιφανειακά με τα χειροκροτήματα στα μπαλκόνια.            

Φυσικά, υπάρχει περιθώριο μεγάλης συζήτησης για μια σειρά μέτρα αλλά και για πολλές ατάκες του Κυριάκου Μητσοτάκη. Από το «όλα καλά τα κάναμε στις δημόσιες συγκοινωνίες», ως το «η Ελλάδα τα πάει καλά», όταν η χώρα μετράει μεγαλο αριθμό θανάτων και όταν είναι η μόνη στον κόσμο που καταγράφει σε ημερήσια βάση 30 φορές μεγαλύτερο αριθμό κρουσμάτων απ’ όσα κατέγραφε την περασμένη Άνοιξη, πολλά θα είχε κανένας να πει. Όμως, εδώ μιλάμε για κάτι άλλο!

Παρατήρησα ότι το επικοινωνιακό σχέδιο πολιτικού «εξανθρωπισμού» του Κυριάκου Μητσοτάκη είχε ξεκινήσει εδώ και λίγο καιρό. Ένα από τα χαρακτηριστικότερα στιγμιότυπά του ο τραγικός πατέρας που έχασε το παιδί του στα ερείπια της Σάμου με τον πρωθυπουργό να τον αγκαλιάζει. Παρά ταύτα, η εικόνα δεν πέρασε και τόσο καλά όσο ανέμεναν. Θέλεις η υπόνοια πολιτικής εκμετάλλευσης ενός ανθρώπινου δράματος, θέλεις η πλανώμενη κοινωνική δυσπροσαρμοστικότητα του πρωθυπουργού που προανέφερα (που για ένα πιο προσετικό μάτι διακρίνεται από το κράτημα στον ώμο του πατέρα, που όπως δείχνει στο στιγμιότυπο το body language του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι σαν να αγκαλιάζει τον πονεμένο άνθρωπο με την απόσταση που θα αγκάλιαζε έναν ψυκτικό του Περιστερίου και όχι έναν πατέρα που θρηνεί), δεν είχε τα προσδοκώμενα επικοινωνιακά αποτελέσματα.

Όμως, με τη συνέντευξη Μητσοτάκη-Τσιόδρα ο σκοπός επετεύχθη. Ο πρωθυπουργός πέτυχε το relaunching της εικόνας του σε πολύ σημαντικό βαθμό! Κι αυτό είναι μια σημαντική επιτυχία του.   

Όμως, πέραν αυτών, η συνέντευξη είχε μια μελανότατη στιγμή και για τους δύο συμμετέχοντες στο πάνελ. Κι αυτό εμένα με σημάδεψε! Είτε επειδή είναι πρόσφατη η απώλεια της μητέρας μου (όχι από κορονοϊό, από τα φυσικά αίτια της γήρανσης έφυγε η μάνα) είτε επειδή μεγαλώνω και όλα τα βλέπω περισσότερο συναισθηματικά, είναι μια στιγμή που θεωρώ ακραία αήθεια (και έχω την εντύπωση ότι βραδυφλεγώς αυτό θα εκδηλωθεί συν τω χρόνω ως μαζική συναίσθηση (και όχι «ενσυναίσθηση», αυτήν αφήστε την στην ησυχία της, η λέξη και η έννοια είναι υπέροχες και δεν είναι «μαϊντανός» επένδυσης απόψεων των "διανοοούμενων" του διακηρυγμένου αντισυριζισμού).

Πρόκειται για την αναφορά Τσιόδρα στη διαδικασία επιλογής των ασθενών όταν τα μέσα νοσηλείας τους ελλείπουν για οποιονδήποτε λόγο και οι γιατροί αναγκάζονται να αποφασίσουν ποιός θα προτιμηθεί για να νοσηλευτεί, και ποιός όχι!

Τέτοια περιστατικά βεβαίως υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν. Τα ανθρώπινα μέσα χειρισμού του αέναου παιχνιδιού ζωής και θανάτου εν τη ρύμη του ανθρώπινου βίου, προφανώς κατά περιόδους θα είναι ανεπακρή (στο ηθικό, μάλιστα, πεδίο,τα ανθρώπινα μέσα διαχείρισης του αναπόφευκτου θα είναι παγίως φτωχά).

Συγκινητική, λοιπόν, η αναφορά στις στιγμές που γιατροί και οικείοι (ή κι ο ίδιος ακόμη ο προαναγγελλόμενος ως μελλοθάνατος) αποφασίζουν εντός της τραγικότητας των ανθρώπινων ορίων να σταματήσουν τη νοσηλεία, για να να μην παραταθεί ένας βιολογικά «ανάξιος βίος» και να διασωθεί η αξιοπρέπεια του νοσούντος ατόμου. Πράγματι, είναι μια από τις οριακές στιγμές κατά τις οποίες δοκιμάζονται οι συνειδήσεις και οι ηθικές δομές κάθε προσωπικότητας, εικάζω με καταλυτικές συνήθως συνέπειες για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα όσων παίρνουν την απόφαση.

Όμως, εδώ, και με την πανδημία, δεν μιλάμε γι’ αυτό! Οι αναφορές στην πτυχή διάσωσης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας των νοσούντων θεωρούμενων μελλοθανάτων και στην τραγικότητα αυτών των στιγμών αφορούσε ξεκάθαρα σε περιπτώσεις όπου υπάρχει δυνατότητα νοσηλείας τους και επιλέγεται να μη γίνει χρήση αυτής της δυνατότητας. Δεν αφορά σε περιπτώσεις όπου εντοπίζεται ανεπάρκεια μέσων νοσηλείας, ως αποτέλεσμα παραλείψεων και αστοχιών.

Αυτό, λοιπόν, είναι που θεωρώ μελανότατη αήθεια στη συνέντευξη Μητσοτάκη-Τσιόδρα!

Το να επιστρατεύεται μια κορυφαίου ηθικού καταλογισμού στιγμή των ανθρώπων (γιατρών και του θεωρούμενου ως μελλοθανάτου νοσούντος και των οικείων του), όταν δηλαδή λαμβάνονται αποφάσεις ζωής ή θανάτου, για να αποσιωπηθούν πίσω απ’ αυτήν σαφείς ευθύνες για τις λιγότερες δυνατότητες και «ευκαιρίες» νοσηλείας ανθρώπων εν μέσω πανδημίας και με τους πολίτες να αγωνιούν, είναι μια ακραίας βαναυσότητας δημόσια συμπεριφορά. Και αυτό συνέβη στη συνέντευξη του Κυριάκου Μητσοτάκη, στην οποία ανακοίνωσε την είσοδο της Ελλάδας στο δεύτερο λοκντάουν.

Πολύ κακό ηθικό θεμέλιο ετέθη στη μάχη κατά του κορονοϊού, ιδίως αν αναγκαστούμε να ζήσουμε τη δυστοπία της επιλογής προτιμητέων συμπολιτών μας προς νοσηλεία, λόγω έλλειψης διαθέσιμων μέσων. Και πρέπει να το πούμε από τώρα: Αν -ό μη γένοιτο- το ζήσουμε δεν θα είναι ζήτημα επιλογής προς διάσωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας βαρέως νοσούντων συμπολιτών μας, αλλά για υπόθεση που αφορά σε παραλείψεις και αστοχίες πολιτικής ηγεσίας.

 

 

 

 

31 Οκτ. 2020

Παρακμή και καταστροφή,

ή πολιτική αλλαγή

Καθώς οι εκθέσεις των οίκων αξιολόγησης και οι αναλύσεις των τραπεζών δεν έχουν ακόμη πάρει χαμπάρι την πραγματικότητα και αγωνίζονται μάταια να εκπέμψουν αισιοδοξία για τη συνέχεια στην οικονομία, το περιβάλλον βαραίνει διεθνώς όσο ποτέ άλλοτε σε καιρό ειρήνης, από την περίοδο που ο καπιταλισμός έγινε το κυρίαρχο μοντέλο οικονομικής πολιτικής. Είναι μια ιστορική στιγμή για την ανθρωπότητα! Και φυσικά και για την Ελλάδα.

Πιο τραγικό από την αποτόμη επιστροφή στην κατηφορική οδό, μετά την ψευδοευφορία ότι οι επιπτώσεις της πανδημίας στην οικονομία ήταν ένα κακό που πέρασε (ανάλογης ελαφρότητας αστοχία με την υγειονομική πτυχή της πανδημίας, που δυστυχώς σήμερα επιφέρει βαρύτατες συνέπειες ως απόρροια επιλογών ανάξιων πολιτικών ηγεσιών), είναι ότι οι οικονομικές επιπτώσεις του λεγόμενου «δεύτερου κύματος», δεν έχουν καν αρχίσει να εκδηλώνονται -πολύ περισσότερο να συσσωρεύονται.

Φαινόμενα όπως η κατακόρυφη πτώση της κατανάλωσης, η ραγδαία μείωση του εισοδήματος των νοικοκυριών (υπό το πρόσθετο όνειδος του πτωχευτικού Μητσοτάκη), η αύξηση της ανεργίας (υπό το επί πλέον βάρος του εργασιακού μεσαίωνα που τώρα θεσμοθετεί με νέο νομοσχέδιο ο Μητσοτάκης) και η γενικευμένη φτώχεια σε κοινωνικές ομάδες που ως μέχρι πριν λίγο καιρό δεν το διανοούνταν, δεν έχουν ακόμη εκδηλωθεί στις πραγματικές διαστάσεις τους. Και η ολοφάνερη δυστοκία και απροθυμία να εγκαταλειφθεί επιτέλους η καταστροφική δημοσιονομική λιτότητα, από τους πλέον υπεύθυνους φορείς λήψης των οικονομικών αποφάσεων, και να περάσουμε στην εποχή αναδόμησης του κατασυκοσαντημένου (με απώτερο στόχο να οφεληθούν ιδιώτες απ’ αυτήν την απαξίωση) δημόσιου τομέα, καθυστερεί επιτείνοντας τα προβλήματα.

Ιδιαίτερα αρνητική συμβολή σ’ αυτό το σκηνικό της καταστροφής έχει το γεγονός ότι πολλοί ιδιώτες που έσπευσαν να λεηλατήσουν δημόσια περιουσία εκμεταλλευόμενοι το στημένο (και με πλουσιοπάροχα ταϊσμένους για πολλά χρόνια τους τους δημοσιογράφους που το επέβαλαν) αφήγημα ότι «το δημόσιο φταίει για όλα στην οικονομία», τώρα αποσύρονται αφήνοντας πίσω τεράστια χρέη, που καλούμεθα να αποπληρώσουμε όλοι οι υπόλοιποι, …δηλαδή το δημόσιο!

Ιδιαίτερα για την Ελλάδα το πρόβλημα είναι βαθύτερο και θα έχει βαρύτερες και μακροχρόνιες επιπτώσεις, διότι κοντά στους ιδιώτες, που αφού άρπαξαν δημόσια περιουσία (και αφού πέρασαν σε συνθήκες ανεπανάληπτου συβαριτισμού κάνα-δυο δεκαετίες) τώρα αποσύρονται με ελαφρά πηδηματάκια αφήνοντας σε μας τον λογαριασμό, λειτουργεί ένα τεράστιο δίκτυο μικρομεσαίων επιχειρήσεων (στην Ελλάδα ως ουσιαστικός τροφοδότης της κυκλοφορίας του χρήματος), που συμπαρασύρεται στην καταστροφή. Τα πτωχευτικά φαινόμενα μικρομεσαίων  επιχειρήσεων, την προσεχή περίοδο αναμένεται να προσλάβουν καταιγιστικό χαρακτήρα αλλοιώνοντας τη βασική δομή της καταναλωτικής «μηχανής» στην Ελλάδα, που φυσικά δεν μπορεί να υποκατασταθεί με τις τηλεαγορές.

Η κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη καμώνεται πως δεν καταλαβαίνει ότι αν το περασμένο εξάμηνο δεν διασώζονταν οι δαπάνες για διατροφή στο περιβάλλον του καθολικού λοκντάουν η ύφεση θα είχε ήδη περάσει σε διψήφιο νούμερο και οι αντιπληθωριστικές πιέσεις θα είχαν κάνει εδώ και καιρό το χρήμα πανάκριβο και δυσεύρετο. Αν τώρα, λοιπόν, δεν είναι ακόμη η εποχή να κοπεί πληθωριστικό χρήμα, τότε πόση ακόμη ζημιά πρέπει να γίνει για να το πράξουμε;

Τα γράφω όλ’ αυτά, διότι με μεγάλη ανησυχία βλέπω τα ίδια σφάλματα και τις ίδιες αστοχίες που εχουν οδηγήσει στο σημερινό αδιέξοδο «μπρος-πίσω» στην πανδημία και την οικονομία, να επαναλαμβάνονται ανεπίτρεπτα. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις αλλά και με τις επίσημες αναφορές της κυβέρνησης, όλα τώρα «ποντάρονται» στην επιλογή περιορισμών τώρα και για 3-4 εβδομάδες, υπό τη φρούδα ελπίδα ότι στο διάστημα αυτό όλα θα ξεπεραστούν (οικονομικά και υγειονομικά) και τα Χριστούγεννα με τις γιορτές η αγορά θα ανακάμψει!

Φυσικά πρόκειται για ανοησίες και για ψευδαισθητικές ελπίδες χωρίς αντίκρισμα, που δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να αποτελούν οργανωμένη κρατική πολιτική παρέμβασης προς ανάσχεση της εξαπλωσης του κορονοϊού και αντιμετώπισης των οικονομικών επιπτώσεων της πανδημίας. Όμως, οι συνέπειες θα είναι και πάλι βαρύτατες, αφού την κάθε επόμενη φορά που θα βιαζόμαστε ανοήτως να πανηγυρίσουμε ότι το κακό πέρασε αυτό θα επιστρέφει δριμύτερο και η αντιμετώπιση των επιπτώσεων της υπόθεσης θα γίνονται ολοένα και πιο δύσκολα διαχειρίσιμες.

Και μόνον το γεγονός ότι αυτές τις κρίσιμες εβδομάδες, αντί να διατίθεται το σύνολο της διαθέσιμης πολιτικής ενέργειας στην προσπάθεια αναχαίτισης του δεύτερου πανδημικού κύματος, με ιδιαίτερη επιμέλεια νομοθετούνται ρυθμίσεις ακραίου αντιλαϊκού προσήμου (σπάνιας κοινωνικής βαρβαρότητας για την ιστορία του ελληνικού νεοφιλελευθερισμού), όπως το πτωχευτικό και το εργασιακό, αποδεικνύει ότι η παρούσα κυβέρνηση αδυνατεί να καταγράψει και να αντιληφθεί τις συνέπειες των πράξεών της και «παίζει» το παιχνίδι της τραγικής δήθεν "κανονικότητας", που η ίδια προκάλεσε.

Αν κανένας περιγράψει τον άξονα των αιτίων που παράγουν τη θλιβερή παλινωδία θα καταλήξει με ασφάλεια στο συμπέρασμα ότι ο κοινός αιτιώδης παρονομαστής της κατηφορικής πορείας έχει ξεκάθαρο πολιτικό ονοματεπώνυμο: Κυριάκος Μητσοτάκης!

Και φυσικά ο εντοπισμός του πολιτικού αιτίου όλης αυτής της διολίσθησης στην παρακμή, τη φτώχεια, την υγειονομική ανασφάλεια, την απαξίωση των δημοκρατικών θεσμών, την πολιτισμική και αξιακή κατάντια της σημερινής Ελλάδας, σε συνδυασμό με τη χειρότερη για τα ελληνικά γεωπολιτικά συμφέροντα της χώρας εικόνα εδώ και πολλές δεκαετίες, οδηγεί αμέσως στην κατανόηση του πώς θα ξεφύγουμε από την καταστροφική δίνη: Με μια ριζική πολιτική αλλαγή!

 

 

 

 

19 Οκτ. 2020

Κυπριακο: Δίκαια λύση

Διαβάζω με μεγάλο ενδιαφέρον τα σχόλια φίλων, μετά το δυσάρεστο για την κυπριακή υπόθεση αποτέλεσμα της κάλπης στα κατεχόμενα και την ήττα Ακιντζί.

Πολλά χαρακτηρίζονται από τον σημιτο-βενιζελικό εξυπνακισμό «εγώ σας τά ‘λεγα», για να βγει από το χρονοντούλαπο της ιστορίας και να επιστρέψει από την πίσω πόρτα στο προσκήνιο το σχέδιο Ανάν.

Και καλά, για το σχέδιο αυτό μπορεί καθένας να έχει άποψη και να λέει ό,τι θέλει, όμως επί του πολιτικώς πρακτέου εδώ έχουμε να κάνουμε με εκπεφρασμένη άποψη σε δημοψήφισμα των κυπρίων και επομένως δεν είναι νοητό να τίθεται εν αμφιβόλω σαφέστατη και πολιτικά απολύτως νομιμοποιημένη απόρριψη των όσων προέβλεπε το αλήστου μνήμης σχέδιο.

Και δεν θα τεθεί εν αμφιβόλω! Το κυπριακό είτε θα λυθεί με την Κύπρο ανεξάρτητη χώρα με ίσα δικαιώματα για όλους τους πολίτες της, και όχι προτεκτοράτο υπό διεθνή επιτήρηση, είτε θα παραμένει άλυτο!   

Οι γνωστές αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις των ίδιων κύκλων, αλλοίωσης της ετυμηγορίας των πολιτών (όπως επιχειρήθηκε να γίνει με το δημοψήφισμα του 2015, που ευτυχώς ο ΣΥΡΙΖΑ άντεξε και υπηρέτησε με αποτέλεσμα την ρύθμιση του χρέους μας, που ως τότε ούτε να ακούσουν δεν ήθελαν οι ευρωπαίοι δανειστές μας), και όχι μόνο στην Ελλάδα (οι ίδιοι αμέσως μετά το δημοψήφισμα για το brexit τόλμησαν να ζητήσουν δεύτερο δημοψήφισμα κουρελιάζοντας τη θεσμική υπόσταση της βούλησης του βρετανικού λαού, αρέσει-δεν αρέσει αυτή ήταν), δεν θα περάσουν!

Το χρονοντούλαπο όπου έχει τοποθετηθεί το σχέδιο Ανάν δεν θα ξανανοίξει.        

Το δεύτερο στοιχείο που παρατηρώ είναι ότι για την ήττα Ακιντζί φταίει …η Κυπριακή Δημοκρατία! Πρόκειται για σοφιστείες ηττημένων και ιστορικά παραμερισμένων απόψεων. Και είναι τόσο αφελείς (ή προκατειλημμένοι) όσοι τα λένε αυτά, που παραβλέπουν το αυτονόητο: Λύση κόντρα στην Τουρκία, ιδίως σήμερα με ξαμολυμένο τον Ερντογάν σε κατά συρροή βάναυσες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε βάρος όλων των χωρών και των λαών που γειτονεύουν με τη χώρα-ταραξία της περιοχής, ποτέ δεν θα υπάρξει. Εκτός κι αν είναι λύση στα τουρκικά μέτρα, τα οποία προδήλως εφ’ όσον υιοθετηθούν παύουν να είναι λύση για τους ελληνοκύπριους.

Εγώ αντίθετα με αυτές τις απόψεις, έχω συνάγει ότι ακριβώς αυτή η αποφασιστικότητα του ελληνοκυπριακού λαού να μη συναινέσει σε «λύσεις» φαλκίδευσης της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας του για να ικανοποιηθεί ο απαράδεκτος τουρκικός επεκτατισμός, ήταν που έφερε την ευκαιρία Ακιντζί στον δρόμο μας! Και φυσικά, η ήττα Ακιντζί καμιά σχέση δεν έχει με τους ελληνοκύπριους και ούτως ή άλλως ήταν μια πολύ δύσκολη υπόθεση από τη στιγμή που ο Ερντογάν δεν ήθελε δίκαια λύση. Δεν μπορεί όλη ανεξαιρέτως η διεθνής κοινότητα και οι διεθνείς οργανισμοί να έχουν σαφώς διαφοροποιήσει τη στάση τους από την απαράδεκτη και παράνομη στρατιωτική εισβολή και κατοχή του κυπριακού εδάφους και τη δημιουργία του ψευδοκράτους, και κάποιοι τηλεβόες του μικρού αρχηγού των Ιμίων και της Μαδρίτης να τολμάνε να μιλάνε για ευθύνες των ελληνοκυπρίων.  

Φυσικά και έχουν τεράστιες ευθύνες οι ελληνοκύπριοι και η Ελλάδα. Οι αστοχίες και οι εθνικισμοί τους υπήρξαν το εύφορο έδαφος για τον Αττίλα! Όμως, ως εκεί! Το κυπριακό στη σημερινή του διάσταση παραμένει άλυτο ένεκα των τυχοδωκτικών τουρκικών μαξιμαλισμών και φυσικά δίκαια λύση του δεν μπορεί να προκύψει από την υιοθέτηση όσων ζητάει ένας έξαλλος και σε κραυγαλέο εθνικιστικό οίστρο Ερντογάν.

Είναι τουλάχιστον προσβολή στην λογική μας να γίνεται από πολίτες τούτης της χώρας  λόγος για ελληνικούς μαξιμαλισμούς και η τουρκική επιθετικότητα για κάποιον παράδοξο λόγο να εξαφανίζεται από τη σημερινή εξίσωση της αποσταθεροποίησης στην Κύπρο, το Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο.

Γι’ αυτό και η δυσάρεστη για δίκαια λύση του κυπριακού ήττα Ακιντζί, δεν είναι το τέλος του δρόμου, ούτε οδηγεί νομοτελειακά σε διχοτόμηση, όπως με νέες σοφιστείες προσπαθούν να εμφανίσουν οι «σημιτό-βλαχοι». Με υπομονή, επιμονή, σταθερή προσήλωση στο διεθνές δίκαιο και τα αναφαίρετα δικαιώματα όλων των κυπρίων σε μια ανεξάρτητη και κυρίαρχη χώρα με ίσους όλους τους πολίτες της, θα αντιμετωπίσουμε τον τουρκικό επεκτατισμό και θα δημιουργήσουμε  τις νέες ευκαιρίες μας.