8 Απρ. 2020

Τί "παίζεται" στο eurorgoup

9 σημεία για να μη χάσουμε την εικόνα 

1. Ήρθε η ώρα να καταλάβουν και οι υπόλοιποι ευρωπαίοι τί υπέστη η Ελλάδα επί 10 χρόνια ξενυχτώντας από αγωνία, εν αναμονή του τί θα αποφάσιζε ο Σόιμπλε για τις ζωές μας…

2. Ήρθε η ώρα να φανεί πόσο ανθελληνικές και αντιευρωπαϊκές ήταν το 2015 οι κραυγές των «μενουμευρωπαίων», που σήμερα κυβερνάνε την Ελλάδα όλοι μαζί…

3. Δεν είμαστε ικανοποιημένοι για τα δύο προηγούμενα. Λυπούμαστε! Κι ακόμη περισσότερο λυπούμαστε γιατί τα δύο προηγούμενα συνετέλεσαν να επαναλαμβάνεται και σήμερα αυτό το σκηνικό αγωνίας για ολόκληρη την ευρωζώνη, ενώ θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί ή να είναι πολύ ηπιότερο.

4. Η Γερμανία έχει επενδύσει σκληρή επικοινωνία στον όρο «κορωνομόλογο», που με τόση ελαφρότητα χρησιμοποιούν και πολλοί άλλοι εκτός του Βερολίνου. Δεν πρόκειται για «κορωνομόλογο» αλλά για «ευρωομόλογο».

5. Γιατί έχει σημασία το όνομα και ποια είναι διαφορά του «κορωνομόλογου» από το «ευρωομόλογο»;  Η διαφορά είναι το πρώτο παραπέμπει σε δανεισμό με κοινό ευρωπαϊκό ομόλογο, μόνο για την κάλυψη των έκτακτων αναγκών για τα ευρωπαϊκά δημόσια συστήματα Υγείας, εν μέσω πανδημίας, όπως προσπαθεί να εμφανίσει το Βερολίνο, ως το σημείο υποχώρησής του (αν το δεχτεί κι αυτό…). Αντίθετα, «ευρωομόλογο» είναι ευρωπαϊκό ομόλογο για την εξασφάλιση με δανεισμό πόρων που θα κατευθυνθούν στην αντιμετώπιση των συνεπειών της πανδημίας στις οικονομίες των χωρών-μελών. Το Βερολίνο απορρίπτει διαρρήδην το δεύτερο για τους πόρους που θα πρέπει να διατεθούν για την ανάταξη των οικονομιών -όταν με το καλό τελειώσει η πανδημία- και παραπέμπει τις χώρες-μέλη στον ΕSΜ.

6. O ESM διαθέτει απόθεμα 400 δισ. ευρώ που έχουν δεσμευτεί ως προς τη χρήση τους, μόνο για χώρες-μέλη που αντιμετωπίζουν έκτακτα προβλήματα στις οικονομίες τους. Ο ESM παραχωρεί εκ του σκοπού ύπαρξής του δάνεια με χαμηλά επιτόκια στις προβληματικές οικονομίες της ευρωζώνης, υπό τον όρο της ανάληψης υποχρεώσεων δημοσιονομικής εποπτείας τους μέσω μνημονίων, που η κάθε μία ξεχωριστά θα πρέπει να συνάψει με τον ESM.

7. Όμως, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μερική κρίση στις οικονομίες των χωρών-μελών της ευρωζώνης, αλλά με συνολική κρίση της ευρωζώνης. Και αίτιο της σημερινής κρίσης δεν είναι δημοσιονομικές εκτροπές των χωρών-μελών αλλά ο πανίσχυρος κλονισμός από το συνολικό switch off  της ευρωπαϊκής οικονομίας λόγω της πανδημίας. Θα είναι εγκληματικό και ανήθικο (ας αφήσουμε και πόσο σκόπιμο είναι οικονομολογικά) να εμφανιστεί  η σημερινή κρίση ως δημοσιονομική εκτροπή χωρών-μελών (ενώ δεν είναι) και για την αντιμετώπισή της να χρησιμοποιηθούν εργαλεία -όπως ο ESM- που έχουν δημιουργηθεί για να αντιμετωπιστούν συνέπειες από δημοσιονομικές εκτροπές. Κι αυτό, μόνο και μόνο για να μη θιγούν τα αποθέματα από πλεονάσματα που συσσωρεύει χρόνια τώρα η Γερμανία (και κάνα-δυο ακόμη χώρες), τα οποία πλεονάσματα, μάλιστα έχουν συσσωρευτεί  από συνεχείς παραβιάσεις των ευρωπαϊκών δημοσιονομικών κανόνων, που απαγορεύουν στις ισχυρές χώρες-μέλη να έχουν πλεονάσματα μεγαλύτερα από ένα όριο και πάνω, ακριβώς για να επιστρέφουν πόροι προς τις πιο αδύναμες χώρες.

8. Δίκαια, αρμόζουσα  και οικονομολογικά επιβεβλημένη λύση στη σημερινή κρίση με τα γνωστά αίτια, είναι ακριβώς η άμεση και άνευ όρων μεταφορά πόρων από τα συσσωρευμένα αποθέματα των υπέρογκων πλεονασμάτων των βορείων προς την υπόλοιπη Ευρώπη, για την αντιμετώπιση των συνεπειών της πανδημίας στην ευρωπαϊκή οικονομία. Με όσο το δυνατόν λιγότερο εξωτερικό δανεισμό, γιατί η ευρωπαϊκή οικονομία ήδη είναι υπερδανεισμένη στον υπέρτατο βαθμό. Γι’ αυτό και το τυχόν «ευρωομόλογο» θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί με φειδώ.

9. Δεν είναι «αλληλεγγύη» και «φιλανθρωπία» να μεταφερθούν πόροι από τα συσσωρευμένα αποθέματα των υπέρογκων πλεονασμάτων των βορείων προς τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Υποχρέωσή τους είναι, που απορρέει από τις ευρωπαϊκές συνθήκες, στις οποίες ρητά θεσπίζεται η προαγωγή του ενοποιητικού προτάγματος της Ευρώπης με ρήτρα την προϊούσα μείωση της ψαλίδας ανάμεσα στις πλούσιες και τις αδύναμες χώρες, και όχι το ακόμη μεγαλύτερο άνοιγμά της, όπως συμβαίνει στην ευρωζώνη τα τελευταία πολλά χρόνια!

Ελπίζω να διευκολυνθούμε όλοι να παρακολουθήσουμε τις εξελίξεις!        

 

 

 

 

7 Απρ. 2020

ΠΡΟ-ΚΑΛ

Δεν γνωρίζω αν ζει, και -αν ζει- πού είναι και πώς είναι. Ήταν, όμως, ένας από τους αγαπημένους μας καθηγητές.

Τεχνικά! Ταυ και πινακίδες, μολύβια, γομολάστιχες και χαρτιά, σινική, ραπιδογράφοι και πενάκια και πολλή-πολλή υπομονή, αν δεν γίναμε ζωγράφοι, πέτυχε -όσοι έδιναν στις πολυτεχνικές σχολές- να πάνε καλά, άλλωστε τότε δεν υπήρχαν και εξειδικευμένα φροντιστήρια για το σχέδιο, όπως σήμερα. Κι ακόμη, μας έκανε να αγαπήσουμε όσο γινόταν τη ζωγραφική.

Τον πειράζαμε και μας ανεχόταν με τρυφερότητα. Κάναμε φασαρία, ναι! Δεν θύμωνε ποτέ! Φώναζε μόνον 3 λέξεις, όποτε το παρακάναμε –δηλαδή αρκετά συχνά: «Σουτ», «σιωπή», «ησυχία».

Αυτή η ήπια αντίδρασή του, μέσα στο κλίμα γενικευμένης βαρβαρότητας της χούντας (ήταν περίπου τότε και τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και λίγο νωρίτερα και της Νομικής), μας αποθράσυνε. Ούτε τότε θύμωσε. Το Βαρβάκειο, το σχολειό μου, ήταν αυστηρό αλλά όχι με τον τρόπο που σήμερα είναι νοητή η αυστηρότητα, δηλαδή ως εντατικοποίηση του ρυθμού του βίου μας και ως «στεγανοποίηση» αισθημάτων. Ο Καλδής ήταν ήπιος άνθρωπος. Μέσα στην εκρηκτική -και ηλικίας ένεκεν, μεταξύ άλλων- «αντρίλα» του εξατάξιου γυμνασίου αρρένων, παρέμενε μια ήπια και πολιτισμένη παρουσία.   

Όταν κυκλοφόρησε στα διαλείμματα το αυτοσχέδιο δελτίο προγνωστικών των 3 συνηθέστερων λέξεών του («σουτ», «σιωπή», «ησυχία»), με τίμημα ένα πενηνταράκι, κι όποιος έπεφτε πιο κοντά έπαιρνε τη σούμα, έγινε πάταγος!

Το όνομα του δελτίου, «ξεσήκωμα» από το ΠΡΟ-ΠΟ (ΠΡΟ-γνωστικά ΠΟ-δοσφαίρου), ήταν ΠΡΟ-ΚΑΛ! Από τα τρία πρώτα γράμματα του επωνύμου του.  

Και, όπως είναι σαφές, μέσα στην τάξη, όποιοι είχαν ποντάρει μεγάλα νούμερα έκαναν σκοπίμως φασαρία για να «ανέβει» το αποτέλεσμα.

Τον θυμάμαι, ψηλό και ευθυτενή, να μας κοιτάζει με απορία, όποτε κλιμακωνόταν η φασαρία απ’ όσους επεδίωκαν περισσότερα «σουτ», «σιωπή» και «ησυχία», για να διεκδικήσουν το «έπαθλο».

Έτσι, πέρασαν καλά οι ώρες και τα χρόνια μαζί του! Τελευταία ανάμνησή μου  από εκείνον, το χαρούμενο και περήφανο πρόσωπό του, μετά τα αποτελέσματα των εισαγωγικών εξετάσεων για τα πανεπιστήμια. Ερχόταν κοντά σε καθέναν μας, έσφιγγε το χέρι μας, σαν άντρας προς άντρα πια, και μετά μας «απελευθέρωνε» απ’ τη ζεστή χειραψία του για να συνεχίσουμε τον δρόμο μας προς τη ζωή...              

 

 

 

 

23 Μαρ. 2020

Η νοσούσα φύση

και η πανδημία

Εδώ και καμιά τεσσαρακονταετία το φαινόμενο της όξινης βροχής στη Γερμανία (προκληθέν από τα βιομηχανικά απόβλητα στον ατμοσφαιρικό αέρα) εξαφάνισε μεγάλες δασικές εκτάσεις στη χώρα -ανάμεσά τους έπληξε τον Μέλανα Δρυμό. Πολιτική απόρροια εκείνου του δραματικού γεγονότος ήταν η εμφάνιση στο προσκήνιο του κόμματος των Πρασίνων. Ένα κόμμα που έκτοτε διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη Γερμανία, με συμμετοχή σε κυβερνήσεις συνεργασίας με το SPD και τον Γιόσκα Φίσερ κορυφαία προσωπικότητα του κόμματος, υπουργό Εξωτερικών και αντικαγκελάριο.  

Ευρύτερη πολιτική συνέπεια εκείνων των εποχών ήταν η εμφάνιση ενός διεθνούς κινήματος πρασίνων, κυρίως στην Ευρώπη, αν και μόνο στη Γερμανία ένα κόμμα περιβαλλοντιστών έπαιξε τόσο σημαντικό ρόλο.

Σήμερα, τα τελευταία 2-3 χρόνια με μεγάλη έμφαση, λόγω του φαινομένου της Κλιματικής Αλλαγής και των πρωτοφανούς κλίμακας ζημιών από πυρκαγιές, πλημμύρες και άλλες φυσικές καταστροφές (σ’ όλες της ηπείρους του πλανήτη μας, δηλαδή με γενικευμένο τρόπο), το θέμα του περιβάλλοντος έχει επανέλθει σε πολύ πιο ευρεία, πιεστική και πολύ πιο απτή σε πολιτικά αιτούμενα βάση.

Η εμφάνιση της πανδημίας, συμπίπτει με αυτήν την οικονομική, καταναλωτική και κλιματολογική συγκυρία, ενώ στο περιθώριο της παγκοσμιοποίησης τίθεται ολοένα και πιο έντονα το «ηθικό ζήτημα» των επιλογών της ανθρωπότητας.

Ενώ πρακτικά και επιστημονικά (δηλαδή σε επίπεδο τεχνοκρατικού ορθολογισμού) καμιά σχέση δεν μπορούν να έχουν οι επιπτώσεις της Κλιματικής Αλλαγής με την εμφάνιση ενός καινούριου ιού, ηθικά και ψυχολογικά γεννάται ένα ερώτημα: Μπορεί το είδος των ανθρώπων να διατηρεί αλώβητη την ψευδαίσθηση ότι υγιαίνει και εξελίσσεται κανονικά και με διαρκή εκθετική πρόοδο, όταν διαβιεί σε περιβάλλον που νοσεί; Ή, απλά, η νοσούσα (ανθρώπων ένεκεν) φύση θα έβρισκε τον τρόπο κάπως, κάποια στιγμή, με γενικευμένο τρόπο να στείλει το μήνυμα της αρρώστιας, σε παγκόσμια κλίμακα;

Δεν περιμένω (ούτε αναζητώ), βεβαίως, ορθολογικές απαντήσεις σε  «μη ορθολογικά» ερωτήματα! Γι’ αυτό και η όποια απάντηση θα μπορούσε σήμερα να δοθεί σ’ αυτήν τη φιλοσοφική συζήτηση (θαρρώ, όμως, πως ίσως είναι η πιο πρακτική -αν και φιλοσοφική- συζήτηση παρά ποτέ) μπορεί αναζητηθεί μόνο στην ηθική πτυχή των πραγμάτων.

Ναι, ποτέ δεν θα αποδειχτεί ότι ο ιός οφείλεται στην Κλιματική Αλλαγή (δηλαδή μια ανθρώπινη επίπτωση στις λειτουργίες της Φύσης). Ναι, θα το ξεπεράσουμε κι αυτό και θα ξαναγυρίσουμε κάποια στιγμή σε κάποιο είδος κανονικότητας. Ναι, θα ξαναπιάσουμε το νήμα της πολιτικής, από ‘κει όπου το αφήσαμε όταν ξέσπασε η πανδημία. Ναι, θα αυτοεπιβεβαιωθούμε για μιαν ακόμη φορά ως έμβιο είδος για την επικυριαρχία μας επί παντός.

Υπάρχει, όμως, άραγε, άλλη μεγαλύτερη απόδειξη αφροσύνης ότι ξέρουμε ήδη από σήμερα ότι όταν όλα περάσουν και όταν θα είμαστε ξανά «υγιείς» στις δραστηριότητες της καθημερινότητάς μας, μέσα στην ίδια νοσούσα Φύση θα συνεχίσουμε να δρούμε; 

Ναι, ένας επόμενος ιός, κάποια στιγμή στο μέλλον θα εμφανιστεί και θα απειλεί να μας αφανίσει. Ναι, και τότε θα έχουμε ηθικά και πρακτικά ζητήματα να θέσουμε και να αναζητήσουμε τον χειρισμό τους. Ναι, και κάθε φορά θα ξεχνάμε τις αστοχίες μας. Ναι, οι πυρκαγιές οι πλημμύρες και το λιώσιμο των πάγων θα επιταθούν και οι ζημιές θα είναι μεγαλύτερες. Ναι, κάθε φορά θα είναι και χειρότερα, αφού η συσσώρευση της παθογένειας θα προοιωνίζεται επιδείνωση.  

Και ίσως (ο μη γένοιτο, και μπορούμε να το αλλάξουμε, αφού έχουμε τα μέσα, τα κίνητρα και τον τρόπο) η μεγαλύτερη τιμωρία μας είναι ότι συνεχίζουμε να υπάρχουμε, χωρίς να αλλάζουμε ότι μας πλήττει –αρκεί ποτέ το κακό να μη φτάνει να μας καταστρέψει ολοσχερώς.  

Τόση αλαζονεία στο νοήμον είδος μας, είναι ένδειξη ανετοιμότητας να απολαύσει τους καρπούς της διανοητικής υπεροχής του έναντι των άλλων ειδών. Συνιστά βλακεία μνήμης. Δηλαδή, απροθυμία συσσώρευσης εμπειρίας και αξιοποίησης γνώσεων. Η προσφυγή στη γενεαλογία της ίδιας της μαθησιακής διαδικασίας είναι αναγκαία. Ειδεμή, τα παιδιά των ανθρώπων θα είναι ολοένα και πιο μορφωμένα από τους προηγούμενους, αλλά την ίδια ώρα όλο και πιο δυστυχή.

 

 

 

 

19 Μαρ. 2020

2 ψέματα + 1 αήθεια

στην οικονομία

Χθες, μια μέρα πριν την ανακοίνωση της ΕΚΤ ότι εντάσσει την Ελλάδα στο πρόγραμμα αγοράς κρατικών ομολόγων, η Τράπεζα της Ελλάδα (δηλαδή ο κ. Γιάννης Στουρνάρας) είχε επισήμως ανακοινώσει ότι ο κρατικός προϋπολογισμός στο πρώτο δίμηνο του έτους σε ταμειακή βάση εμφάνισε πρωτογενές έλλειμμα 383 εκατ. ευρώ, έναντι πρωτογενούς πλεονάσματος 832 εκατ. ευρώ την αντίστοιχη περίοδο πέρυσι.

Ξεκινώ με αυτό, για να απαντηθεί η άκαιρη και απρόσφορη για πολιτικές αντιπαραθέσεις τούτην την ώρα αήθεια, σε συνθήκες εξαιρετικά κρίσιμες, να εμφανίζονται δημοσίως υπουργοί και να διαπράττουν το ολίσθημα να εμφανίζουν έκτακτα μέτρα που εξαγγέλλονται για τη στήριξη της οικονομίας, ως δήθεν απόρροια αναγνώρισης της επιτυχούς οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη.  

Είναι κρίμα (και ανησυχητικό) που ο ευπρεπής Σταϊκούρας, μπαίνει κι αυτός στον χορό της φθηνής εντυπωσιοθηρίας των διαγγελμάτων του πρωθυπουργού, από την οποία ως σήμερα απείχε.

Επαναλαμβάνω: Οι πολιτικοί -ιδίως της κυβέρνησης- έχουν χρέος στην εποχή του κορωναϊού να παραμερίσουν αμέσως τη μικροπολιτική και να επιστρέψουν πάραυτα στην Πολιτική! Προέχει να ξεπεράσουμε τον κάβο με όσο το δυνατό λιγότερες απώλειες και μετά με το καλό θα υπάρχει ο χρόνος και μικροπολιτική να γίνει. Σήμερα, όμως, όχι!

Προφανώς, λοιπόν, από το στοιχείο που στην αρχή ανέφερα προκύπτει ότι δεν μπορεί να είναι η θετική για την οικονομία μας απόφαση της ΕΚΤ απόρροια της καλής πορείας με κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη (υπάρχει άλλωστε πληθώρα και άλλων στοιχείων που πριν τον κορωναϊό μαρτυρούσαν το αντίθετο). Αντίθετα, είναι αποτέλεσμα της γενικής κίνησης στην ευρωζώνη να αναχαιτιστούν οι συνέπειες της νόσου στις οικονομίες των χωρών-μελών (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας και τούτο μόνον επειδή είμαστε εκτός μνημονίων). Μνημόνια, τα οποία οι πριν το 2015 κυβερνήσεις έφεραν, με τον κ. Σταϊκούρα, μέλος τότε του οικονομικού επιτελείου, και η επόμενη κυβέρνηση 2015-2019 πέτυχε να μας βγάλει απ’ αυτά.

Αφήστε, λοιπόν, την «πολιτική αρπαχτή» υπουργέ των Οικονομικών! Κάντε τη δουλειά σας  και επικεντρωθείτε σ’ αυτήν. Τα υπόλοιπα με το καλό αργότερα…

Περνάω στα 2 ψέματα:

α. Είπε ο κ. Σταϊκούρας (και φυσικά ο μετρ στις «πολιτικές αρπαχτές» Κυριάκος Μητσοτάκης διά του Μεγάρου Μαξίμου έσπευσε να πλειοδοτήσει) ότι η ένταξη της Ελλάδας στο πρόγραμμα αγοράς κρατικών ομολόγων από την ΕΚΤ ήταν κάτι που η προηγούμενη κυβέρνηση δεν κατάφερε να κάνει. Μάλιστα το μέγαρο Μαξίμου τόλμησε να εκστομίσει ότι είναι «τεράστια προσωπική επιτυχία του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη», καθώς έγινε έπειτα από τηλεφωνική συνομιλία που είχε ο ίδιος χθες το πρωί με την επικεφαλής της ΕΚΤ, Κριστίν Λαγκάρντ. «Κάτι που δεν μπόρεσαν να κάνουν ο ΣΥΡΙΖΑ κ ο Τσίπρας επί 4,5 χρόνια», ανέφερε το πρωθυπουργικό γραφείο. Ενήμεροι για το τηλεφώνημα ήταν μόνο ο διοικητής της ΤτΕ Γιάννης Στουρνάρας και ο επικεφαλής του Οικονομικού Γραφείου του πρωθυπουργού Αλέξης Πατέλης, προσέθεσε το πρωθυπουργικό γραφείο για να πείσει εμάς τους άσχετους ιθαγενείς πόσο φοβερός είναι πρωθυπουργός μας!

Αλήθεια, κύριε Μητσοτάκη, δεν μπόρεσε να το κάνει  ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας; Και το μπορέσατε εσείς; Λίγη ντροπή δεν έχετε; Τολμάτε εν μέσω κορωναϊού να μας ξαναφέρνετε στην εποχή των ψεμάτων σας, ότι δήθεν η προηγούμενη κυβέρνηση δήθεν είχε ανταλλάξει τη μη περικοπή των συντάξεων με το όνομα «Μακεδονία» και ότι δήθεν είχε υπογράψει το 4ο μνημόνιο; Και το κάνετε με τη χώρα (όπως κι όλος ο πλανήτης) δεμένη τα σκοινιά της πανδημίας;

Ο αποκλεισμός της Ελλάδας από τα προγράμματα της ΕΚΤ υπήρξε (και συνεχίζει να υπάρχει και μόνον εκτάκτως ήρθη, λόγω κορωναϊού) επειδή η Ελλάδα και εντός μνημονίων (που εσείς υπογράψατε και ο ΣΥΡIZA και ο Τσίπρας μας έβγαλαν απ’ αυτά) δεν αποτιμάται από τους οίκους αξιολόγησης σε επενδυτική βαθμίδα. Και η επενδυτική βαθμίδα σχετίζεται με τα επιτόκια εξωτερικού δανεισμού της χώρας, τα οποία η κυβέρνησή σας παρέδωσε (στον ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσίπρα) στο 5% για τα δεκαετή ομόλογα και (ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας) σας άφησαν μειωμένο στο 2%, μαζί με δημοσιονομικό μαξιλάρι 37 δισ. ευρώ!

Αιδώς Αργείοι, επιτέλους!!!

Αλλά λέτε και ψέματα επικίνδυνα, κύριε Μητσοτάκη! Επικίνδυνα για όλους μας! (Όπως ήταν η στάση σας στις Πρέσπες και στις βλακείες περί 4ου μνημονίου). Παρουσιάζετε ότι δήθεν είναι μόνιμη η ένταξη της Ελλάδας στα προγράμματα αγοράς κρατικών ομολόγων από τη ΕΚΤ, ενώ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ!!! Και το γνωρίζετε! Η μόνιμη ένταξη της Ελλάδας στο πρόγραμμα της ΕΚΤ θα γίνει όταν τα επιτόκια δανεισμού πέσουν σε βιώσιμα επίπεδα -και σήμερα, επί των ημερών σας, λόγω κορωναϊού βεβαίως, ξανανέβηκαν στο 4% και έπεσαν πάλι μετά τις ανακοινώσεις Λαγκάρντ στο 2,8%!

Αφήνω τις βροντερές ηλιθιότητες ότι «σας πήρε η Λαγκάρντ τηλέφωνο» και άλλα τοιαύτα γραφικά, που μόνο αν μας θεωρείτε μειωμένης αντιλήψεως πολίτες αρμόζουν στην περίσταση. Φυσικά σας πήρε τηλέφωνο! Όπως πήρε όλους τους ηγέτες των χωρών-μελών της ευρωζώνης και τους κεντρικούς τραπεζίτες. Τόσο υποτιμητική της νοημοσύνης μου ως πολίτης αναφορά πρωθυπουργού δεν ανέμενα, το ομολογώ. Υπερβήκατε κάθε όριο, κύριε Κυριάκο Μητσοτάκη!

β. Το δεύτερο μεγάλο ψέμα σας είναι ότι εμφανίζετε τεχνηέντως το πρόγραμμα της ΕΚΤ που τρέχει από το 2015, ως δήθεν συνέπεια της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Ενώ γνωρίζετε ότι το πρόγραμμα αυτό, εν συντομία QE, υιοθετήθηκε από τον Μάριο Ντράγκι για όλη την ευρωζώνη και δεν αφορούσε ειδικά στην Ελλάδα, λόγω Τσίπρα, όπως ανερυθρίαστα προσπαθείτε να παρουσιάσετε. Λόγος εξαίρεσης της Ελλάδας από το QΕ, εκτός της αξιολόγησής της σε μη επενδυτική βαθμίδα, ήταν ακόμη -κι αυτό δεν μπορεί να μην το γνωρίζετε- ότι ήταν σε μνημόνια. Και σήμερα η Ελλάδα δεν είναι σε μνημόνια, επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας (και όχι εσείς) έβγαλαν τη χώρα απ’ αυτά!

Για να το πω απλά: Αν σήμερα η Ελλάδα ήταν σε μνημόνια (και δεν είναι επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας πέτυχαν την έξοδό μας απ’ αυτά), απλά δε θα ήμαστε ούτε και τώρα στα πρόγραμμα της ΕΚΤ. Έτσι; Αυτή είναι η αλήθεια!

Μας φλομώσατε, όμως, στα ψέματα κύριε Κυριάκο Μητσοτάκη, και για έναν ακόμη τελευταίο λόγο:  Αφήνετε να εννοηθεί ότι το 2015 ήμαστε σε μνημόνιο λόγω ΣΥΡΙΖΑ και αλλιώς (αν δηλαδή είχε κερδίσει τις εκλογές ο κ. Σαμαράς) δεν θα μπαίναμε στο 3ο μνημόνιο!

Αλήθεια, κύριε πρωθυπουργέ; Δεν θα μπαίναμε στο 3ο μνημόνιο χωρίς ΣΥΡΙΖΑ; Μα ξεχνάτε ότι ο κ. Σαμαράς (και μαζί του ο κ. Βενιζέλος, πρόεδρος τότε του ΠΑΣΟΚ και ήδη σήμερα ΚΙΝΑΛ) ήταν τα μόνα κόμματα που στα προεκλογικά προγράμματά τους υπόσχονταν και νέο μνημόνιο; Έλεγε ή δεν έλεγε προεκλογικά ο κ. Σαμαράς ότι αν κέρδιζε τις εκλογές  (ο ου εγένετο) θα έθετε τη χώρα σε προληπτική πιστοληπτική γραμμή, για την παραχώρηση της οποίας ρητά στους ευρωπαϊκούς κανονισμούς προβλέπεται η υπογραφή μνημονίου; Τόσο απροκάλυπτα ψέματα πια;

Κάτι τελευταίο για να αποδειχτεί οριστικά πόσο επικίνδυνος είσαστε: Εσείς ο ίδιος (και μαζί σας και ο κ. Γιάννης Στουρνάρας) λίγο πριν τις τελευταίες κάλπες ζητάγατε επίμονα από την τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσίπρα να εντάξουν την Ελλάδα  σε προληπτική πιστοληπτική γραμμή. Μ’ άλλα λόγια, ζητάγατε να υπογραφεί και νέο μνημόνιο. Καταβαίνετε ότι εάν είχατε τότε εισακουστεί, σήμερα δεν θα μπορούσαμε εντός μνημονίου να ενταχτούμε στο νέο QE της ΕΚΤ, …το οποίο σήμερα εσείς θριαμβολογείτε ότι πετύχατε; Τόση αήθεια! Τόσο ψέμα! Τόση μικροψυχία και επικοινωνιακή στήριξη της «αφεντομουτσουνάρας» σας, την ώρα οι πολίτες αγωνίζονται!

Κύριε Μητσοτάκη, είμαστε (και θα είμαστε ως το τέλος της πανδημίας) όλοι στο πλευρό σας! Κάντε, όμως, τη δουλειά σας και πάψτε να μας υποτιμάτε τόσο βάρβαρα! Νησάφι!

Στο κάτω-κάτω, αν σήμερα είχαμε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, εσείς πρώτος θα είχατε σπεύσει να την ανατρέψετε και να ζητάτε και λίγο και λιγάκι εκλογές, ενώ αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας σας στηρίζουν στη μάχη κατά της αρρώστιας, όπως άλλωστε οφείλουν να κάνουν υπεύθυνα κόμματα και ηγεσίες.

 

 

 

 

14 Μαρ. 2020

H ύστατη δοκιμασία

Τις τελευταίες εβδομάδες εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας η παγκοσμιότητα, ως πρακτικό γεγονός με όλες τις συνέπειές του.

Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που συμβαίνει αυτό! Η μοναδικότητά των ημερών δεν σχετίζεται με το ότι όλοι στο πλανήτη παρακολουθούν το ίδιο γεγονός και περίπου με τον ίδιο τρόπο. Έχω την εντύπωση πως με ανάλογο τρόπο έχουμε βιώσει κι άλλες φορές γεγονότα: το τσουνάμι σε απ’ ευθείας μετάδοση, η 11η Σεπτεμβρίου, οι πυρκαγιές στον Αμαζόνιο, τη Σιβηρία και την Αυστραλία ως συνέπειες της Κλιματικής Αλλαγής, είναι μερικά απ’ αυτά. Γιατί, λοιπόν, η παγκοσμιότητα ως παρούσα και ρέουσα καθημερινότητα αυτή τη φορά διαφέρει;

Νομίζω πως η μεγάλη αλλαγή βρίσκεται στον ίδιο τρόπο αντίδρασης απέναντι στην επέλαση της πανδημίας. Οι άνθρωποι του πλανήτη κλεισμένοι στα σπίτια τους και με τα σύνορα μεταξύ των χωρών ερμητικά σφραγισμένα, μέλη μιας κοινωνίας που θεάται τον κόσμο μόνο μέσα από την τηλεόραση και το διαδίκτυο (και τελικά εξαρτάται και στα πρακτικά ζητήματα απολύτως απ’ αυτά), είναι η σκηνή που δηλώνει την ιστορικότητα των στιγμών. Είναι κορυφαίου συμβολισμού το γεγονός ότι αυτή η μοναδική πραγματικότητα βιώνεται ακριβώς με τα σύνορα μεταξύ των χωρών να κλείνουν το ένα μετά το άλλο, ως δήθεν μέσου αποτροπής της πανδημικής συνέχειας, ενώ εκείνη είναι ήδη εδώ και μη αντιστρέψιμη, σε μια ένδειξη υπέρτατης αμηχανίας των κρατών να ανακόψουν τις συνέπειες του πλανητικού γεγονότος της νόσου, προσφεύγοντας στην τεχνική άρση του βασικού χαρακτηριστικού της παγκοσμιοποίησης: την ελευθερία διακίνησης ανθρώπων, χρήματος και εμπορευμάτων.

Υπάρχει και ένα ακόμη στοιχείο που προσδίδει μοναδικότητα στα πράγματα: Το όμοιο βίωμα! Αν στη μεγάλη καταστροφή της 11ης Σεπτεμβρίου η μισή ανθρωπότητα πανηγύριζε για την «τιμωρία στους Αμερικάνους», κι αν στις πυρκαγιές ή τις μεγάλες φυσικές καταστροφές αυτό που συνέβαινε ήταν «μακριά από μας», ως προσλαμβανόμενη εντύπωση των συμβαινόντων για την πλειοψηφία των κατοίκων της Γης, σήμερα η αγωνία για τις συνέπειες του κακού δεν αλλάζει ανάλογα με το που ζει καθένας μας. Είναι η βεβαιότητα πια της «ενιαίας μοίρας» για όλους μας, που με τη βαρβαρότητα της μεταφυσικής πεποίθησης (αν και στην πραγματικότητα εξ αγνοίας) καλύπτει τις διαφορές ανάμεσά μας. Πιο σαρωτική ένδειξη από το ότι οι θρησκείες, που στην παγκοσμιοποίηση φιλοξένησαν επίμονα την ψευδαίσθηση στους πιστούς τους ότι είναι το άκαμπτο και άθικτο μέρος των αλλαγών που ελάμβαναν χώρα, υποδεικνύουν όμοια αντίδραση στο εκκλησίασμα (εδώ η λέξη με την κοσμική, και όχι τη λατρευτική της σημασία) δεν θα μπορούσε να υπάρξει.     

Κρατώ με μεγάλο ενδιαφέρον τα μάτια μου πάνω σε δύο σημεία:

- την «αταξική» διεισδυτικότητα του ιού στα σώματα των κοινωνιών, όλων ανεξαιρέτως, και

- την ηλίθια μάχη οπισθοφυλακών από εκπροσώπους εμμονικών προσλήψεων της ως σήμερα πολιτικής «κανονικότητας», ως δήθεν συμβολής στην προσπάθεια να αντιμετωπιστούν οι συνέπειες του κορωναϊού.

Στο πρώτο σημείο, η εμφανιζόμενη (και διακινούμενη από ορισμένους λανθασμένα και ένεκα προσωπικού πολιτικού πάθους ως απόδειξη πραγμάτων με κοινωνικό βάθος σημαινομένων) προτίμηση του ιού σε πλουσίους, φυσικά δεν είναι παρά απόδειξη ότι μόνο εκείνοι μπορούν να αντέξουν το κόστος εκατοντάδων ευρώ για να κάνουν το τεστ ως προσωπική (και όχι ως απόρροια συλλογικής ανάγκης) διασφάλιση. Το σημειώνω, διότι κατ’ εξοχήν είναι σημείο εσωτερικής άμυνας του ταξικού μοτίβου αντίδρασης των κοινωνιών απέναντι σε γεγονός (την πανδημία) που σαρώνει η  ίδια την έννοια των διαστρωματώσεων διάκρισης μεταξύ πολιτών, ενώ εδώ η ανάγκη δεν είναι οριζόντιες «λύσεις υγείας», αλλά κάθετες και εγκάρσιες.

Στο δεύτερο σημείο, ομολογώ πως μόνο με οργή αντέδρασα από την προσπάθεια Βάιντμαν (παρ’ ολίγον διοικητή της ΕΚΤ, αντί της Λαγκάρντ) και εκλεκτού της σοϊμπλικής περιοριστικής οικονομικής πολιτικής, να υπεραμυνθεί του σφάλματος της τελευταίας δεκαετίας ως μέσου αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης, αποκρούοντας την πανταχόθεν αναγνώριση της ανάγκης να χαλαρώσουν οι πολιτικές συσσώρευσης πλεονασμάτων από τις ισχυρές χώρες, σε μια προσπάθεια επιβίωσης με τη χαλάρωση αυτή της διεθνούς (και ευρωπαϊκής εν προκειμένω) ζώσας οικονομίας, από την επίθεση των συνεπειών του ιού. Αλίμονο, αν ακόμη και σήμερα οικονομολόγοι δίνουν τη μάχη υγείας των προϋπολογισμών του κράτους στο οποίο εντάσσονται,  όταν η μάχη είναι περί υγείας των ανθρώπων.

Και με την αφορμή αυτής της τελευταίας αναφοράς περί Βάιντμαν θέλω να πω και κάτι ακόμη, κλείνοντας αυτή την πρώτη γραφή για τον κόσμο μας την εποχή των κορωναϊών.

Δεν συμφωνώ με την προσέγγιση πολλών φίλων ότι η πανδημία δικαιώνει τα δημόσια συστήματα Υγείας! Και δεν τη δικαιώνει τώρα και υπό τις παρούσες ιδιόμορφες συνθήκες, διότι αυτή η δικαίωση ουδέποτε εξέλιπε! Πάντα εκεί ήταν, χωρίς ανάγκη επιβεβαίωσης. Όπως και σήμερα, η «επιστροφή» στα συστήματα δημόσιας Υγείας δεν είναι μια ρεβάνς (δηλαδή παιχνίδι σκοπών), αλλά ανταπόκριση σε μια ανυπέρβλητη ανάγκη. Μόνο που απομένει είναι οι ανόητοι και με το αζημίωτο υποστηρικτές της εμπορευματοποίησης της ανθρώπινης Υγείας, να συναισθανθούν πόσο κακό έκαναν πλήττοντας συστηματικά τη συλλογική ποιότητας ζωής αντί  πινακίου φακής της νεοφιλελεύθερης εμμονής.