11 Μαρ. 2020

Το χειρότερο είναι να πιστεύουμε

ότι η δημοκρατία δεν απειλείται…

Στην πολιτική ιστορία μας με κωμικοτραγικά ανακλαστικά ανακαλείται από τους παλιότερους στη μνήμη μας η μνημειώδους βλακείας ομιλία του δικτάτορα Παπαδόπουλου, στην οποία εξηγούσε γιατί μας αφαίρεσαν τις δημοκρατικές ελευθερίες και μας «έβαλαν στο γύψο» -όπως είναι η φράση που έμεινε. Καταπλητική είναι η στιγμή από εκείνη την ομιλία, στην οποία ο πραξικοπηματίας λέει το αμίμητο «…ο καθένας μπορεί να πιστεύει εις οίον σύστημα επιθυμεί. Οι Έλληνες δεν μπορούμε να πιστεύωμεν εις τον κομμουνισμόν…».

(Ένα απόσπασμα της τραγικά γελοίας ομιλίας του αρχιπραξικοπηματία, για τους νεώτερους, εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=b4ixmD5QrA4)

Πέρασαν άραγε αυτά; Ή  μήπως τα ξαναζούμε σε νέο αμπαλάζ του γύψου που σήμερα χρησιμοποιείται;

Το σκέπτομαι ολοένα και περισσότερο, με τη θέα της παραστρατιωτικής και παρακρατικής δράσης ομάδων σε περιφέρειες της χώρας, υπό την ανοχή -αν όχι την υποκίνηση- της σημερινής κυβέρνησης.

Το χειρότερο είναι να πιστεύουμε ότι η δημοκρατία στα θεμελιώδη στοιχεία της λειτουργεί και δεν απειλείται, επειδή μπορούμε να γράφουμε δυο λόγια στα κοινωνικά δίκτυα.  

Ποιά κοινωνικά δίκτυα; Εκείνα που ξεκάθαρα από μόνα τους αποφαίνονται και μου βγάζουν «πρώτη μούρη» στον «τοίχο» μου, ό,τι τα ίδια έκριναν ό,τι με ενδιαφέρει. Εκείνα αντί για μένα!

Εκείνα, που τη μια μέρα μπήκα (προ ημερών) στο διαδίκτυο για να αναζητήσω μια μεταχειρισμένη ηλεκτρική συσκευή και την άλλη μέρα στον λογαρισμό μου σε κάποιο κοινωνικό δίκτυο που διατηρώ «προφίλ» έπεφταν βροχηδόν οι διαφημίσεις για ηλεκτρικές συσκευές.

Κι αν «με ξέρουν» στις καταναλωτικές κινήσεις μου, φαντάζεστε ότι δεν θα απέχουν με το αζημίωτο του να με καθοδηγούν και στις πολιτικές, πολιτιστικές και κοινωνικές πτυχές των πραγμάτων!

Δημοκρατία οπωσδήποτε δεν είναι αυτές οι επιφανειακές και εκτονωτικές της ανάγκης προσωπικής πολιτικής έκφρασης δυνατότητες. Αυτά είναι ασήμαντα. Δημοκρατία είναι να έχεις (και να φέρεις) την αίσθηση της ελευθερίας σου να μπορείς να βγεις εξω και να μιλησεις για τις ιδέες και τις γνώμες σου, χωρίς να απειλείσαι από κανέναν και για τον οποιονδήποτε λόγο. Και αυτές οι γνώμες και οι απόψεις σου- κατά έναν απροσδιόριστο αλλά τελικά αποτελεσματικό τρόπο- να συνεκτιμώνται στη διαδικασία λήψης των αποφάσεων του οργανωμένου κράτους, ισότιμα για όλους και χωρίς αποκλεισμούς.

Ακόμη, Δημοκρατία είναι (κι αυτό το επιβάλλει ρητά και κατηγορηματικά και το ισχύον ελληνικό σύνταγμα), να έχεις πρόσβαση σε πληροφόρηση από τα μέσα ενημέρωσης επί του πραγματικού και όχι επί των fake news. (Κι αυτό έχει τη διπλή σημασία του ως καίριο νομιμοποιητικό σημείο για την έκβαση οποιασδήποτε κάλπης εκλογών, αφού τεκμαίρεται ότι μόνο πολίτης τελών εν γνώσει της αλήθειας λαμβάνει ορθές αποφάσεις).

Αν αυτά τα παραπάνω έχουν καμφθεί  με οποιαδήποτε προβαλλόμενη αιτιολογία και απ’ οποιονδήποτε, δεν υπάρχει η Δημοκρατία. Εκτροπή εκτυλίσσεται, που η θεσμική και πολιτειακή αποτύπωσή της απλά είναι ζήτημα χρόνου να διαφανεί.   

Μόνον ο γύψος αλλάζει…  

 

 

 

7 Μαρ. 2020

Το τέλος των συμβόλων 

Η ξεκάθαρα ελλειπτική της αλήθειας και απολύτως αμήχανη προσέγγιση αναγνωρισμένου κύρους επιστημόνων μας στο απλούστατο από ιατρικής άποψης ερώτημα εάν ο κορωναϊός μεταδίδεται με τη μετάληψη στις ελληνικές εκκλησίες, καθώς  και η αδυναμία καθοδήγησης των πολιτών διά της γυμνής καταφατικής ειλικρίνειας στα αυτονόητα (και μεγάλης σημασίας θέματα δημόσιας Υγείας), δεν είναι τυχαία. Ορίζει, νομίζω, την παταγώδη αποτυχία να αρθρωθεί πειστικός συμβολικός λόγος από μεριάς της εγχώριας Ορθοδοξίας.

Κι αν το ιερατείο στοιχειωδώς αδυνατεί να μεταφέρει στους πιστούς την πνευματική πτυχή των συμβόλων της θρησκευτικής πεποίθησης και εμμένει στις πρακτικές επαληθεύσεις, ακόμη κι αν αυτές είναι  ψευδείς, ως μόνου μέσου πειθούς του εκκλησιάσματος, τότε μιλάμε για μαζική προσχώρηση στην προκατάληψη. Από τις κεφαλές της ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας ως τη βάση, μητροπολίτες και απλούς ιερείς.   

Σε εξατομικευμένο επίπεδο ακόμη χειρότερα είναι τα πράγματα για την ιατρική κοινότητα των προβεβλημένων επιστημόνων μας. Αν -μερικοί ανάμεσά τους- ούτε εκείνοι, που εκ της επιστημονικής τους γνώσης, όντας πιστοί, εμφανίζονται αδύναμοι  να αποδείξουν ότι τουλάχιστον κατανοούν τον πανίσχυρο συμβολικό λόγο της Ορθοδοξίας, τότε χάνεται κάθε ελπίδα για ένα σύστημα θρησκευτικών πεποιθήσεων, απαλλαγμένο από τέτοιες προκαταλήψεις. Και επειδή εδώ έχουμε να κάνουμε με πανδημία, εύκολα φτάνουμε και στην παράκρουση!

Κι εδώ υπαρχει και ένα ακόμη συμπέρασμα: Δεν είναι η «αριστεία» που με τόση ελαφρότητα επιστρατεύτηκε για να ορίσει τρέχοντα και εκ φύσης φθηνά πολιτικά προτάγματα, κριτήριο αλάθητης πνευματικότητας. Οι προβεβλημένοι επιστήμονες που επιχειρηματολογούν για το απρόσβλητο της μετάληψης από ιούς, δεν έπαψαν να είναι καλοί επιστήμονες. Άρκεσαν λίγα λεπτά, όμως, για να πάψουν να είναι προβεβλημένοι πνευματικοί άνθρωποι.       

Από μικρό παιδί δεν είχα καλή σχέση με τα αποδεικτικά της ορθοδοξίας στοιχεία περί πίστεως, που περιέβαλαν τον χρόνο και τον τόπο του τότε άγουρου βίου μου. Όμως, πάντα αναγνώριζα και σεβόμουν έναν ισχυρό δεσμό των συμβόλων με τα τυπικά μέρη του πράγματος, ως μέρους ενός συλλογικού συνεκτικού ιστού με τους ανθρώπους του περιβάλλοντός μου. Σήμερα, αυτά τα σύμβολα αποδομούνται τραγικά από τους ίδιους τους ταγούς της διαφύλαξής τους. Και η προϊούσα απομείωση του σεβασμού μου απέναντί τους έρχεται ως φυσική συνέπεια. Δεν χαίρομαι γι’ αυτό! Λυπάμαι βαθύτατα, όπως όταν χάνω ένα στήριγμα -συμπληρωματικό και συμβολικό, βεβαίως, για την κοσμοθεωρία μου- σχετικά με τον τρόπο κατανόησης και βίωσης του κόσμου.

Σκέπτομαι, όμως, αν τελικά ακόμη κι εμένα χάνουν από «θεατή» της Ορθοδοξίας, ποιοί θα απομείνουν να σχετίζονται μαζί της, αν όχι μόνο θρησκόληπτοι άνθρωποι;