Μολυβάκι

30 Ιουλ. 2020

Γιατί επιμένει ο Μητσοτάκης

για διπλές εκλογές το φθινόπωρο

(Μέρος Β΄: Ο στόχος και τα μέσα) 

Ποιες είναι, όμως, οι σχεδιασμένες επιδιώξεις του μπλοκ εξουσίας περί τον Κυριάκο Μητσοτάκη;

Επαναλαμβάνω προς υπενθύμιση αυτό που υπογράμμισα στο Α΄ μέρος της παρούσας ανάλυσης: πρόκειται για ένα σχέδιο πλήρως επεξεργασμένο και σε όλες του τις λεπτομέρειες. Πράγμα, που αποτελεί ισχυρή ένδειξη ότι για την κατάρτιση και την εφαρμογή του σχεδίου αυτού συγκροτήθηκε ένα ετερόκλιτο κέντρο με συγκλίνοντα πολιτικά, επιχειρηματικά και μιντιακά κίνητρα, το οποίο εξωθεσμικά σχεδίασε και προχωρεί στην υλοποίησή του. Είναι σαφές ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια καλώς νοούμενη προγραμματική προετοιμασία ενός κόμματος εξουσίας για την κυβερνητική του θητεία, αλλά για μια απολύτως αντιδημοκρατική συμμαχία παρασκηνίου, με σκοπό να επιβληθούν σε μια κυβέρνηση της επιλογής του κέντρου αυτού δέσμες αποφάσεων προαγωγής συστοιχειών συμφερόντων και χωρίς στοιχειώδη νομιμοποίηση πολιτικής διαδικασίας ως προς την υπηρέτησή τους.

Σε ό,τι αφορά τα επιχειρηματικά και μιντιακά συμφέροντα ένα σημαντικό μέρος των κινήτρων τους έχει ήδη διαφανεί, και θα έχουμε αργότερα στη συνέχεια την δυνατότητα να δούμε και μερικές ενδεικτικές περιπτώσεις. Τα πολιτικά συμφέροντα, όμως, που ενοποιούνται κάτω από την ομπρέλα του Κυριάκου Μητσοτάκη παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον!

Έχω την εντύπωση ότι τα πολιτικά συμφέροντα που ανιχνεύονται εδώ είναι δύο προελεύσεων, μία που αφορά σε κίνητρα ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος και μία σε κίνητρα εσωτερικών στόχων:

- Η πρώτη κατηγορία κινήτρων αφορά στη διαιώνιση σ’ ολόκληρη την ΕΕ ενός πολιτικού σκηνικού επικυριαρχίας της πολιτικής συντήρησης, εμπλουτισμένης με ακροδεξιές και ακόμη και νεοφασιστικού τύπου δυνάμεις, που ενισχύθηκαν στην Ευρώπη με το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης του 2010. Ο προσχεδιασμένος από την γραφειοκρατία των Βρυξελλών (και με γερμανική «βούλα») πολιτικός «καταμερισμός» των χωρών και των πολιτικών οντοτήτων-παρατάξεων στο πλαίσιο της ΕΕ και στη βάση αυτού του σχεδιασμού για την επόμενη 20ετία, επιφυλλάσσει  στην Ελλάδα τον ρόλο μιας μικρής χώρας της ανατολικής Ευρώπης, επιφορτισμένης με δύο ευθύνες: την αποτροπή των μεταναστευτικών ρευμάτων και την εναλλακτική διέλευση αναγκαίων ενεργειακών αποθεμάτων της ανατολικής Μεσογείου προς την Ευρώπη, ώστε να περιορίζεται η εξάρτηση της ΕΕ από τη Ρωσία.

(Δεν είναι του παρόντος η περαιτέρω εμβάθυνση στη ευρωπαϊκή πτυχή του ζητήματος που πραγματευόμαστε εδώ και θα επανέλθουμε σ’ αυτό με κάποια άλλη ευκαιρία. Επομένως, στο σημείο αυτό κρατείται μόνον η διάσταση ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι για την ΕΕ ο χρήσιμος υπάκουος Έλληνας κυβερνήτης, που εγγυάται την αποτροπή επανάληψης των συνεπειών επικράτησης «ανυπάκουων» πολιτικών παραγόντων στην Ελλάδα και κυρίως του ΣΥΡΙΖΑ. Τα δεκάδες δισ. ευρώ που κόστισε στην ευρωπαϊκή νομενκλατούρα η διακυβέρνηση Τσίπρα προς όφελος της Ελλάδας -το υπέρ της χώρας μας όφελος αλλά με κόστος για τους ευρωπαίους από τη ρύθμιση του διακρατικού χρέους υπολογίζεται σε 4-5 δεκαδες δισ. ευρώ και δείχνει την οικονομική πλευρά των πραγμάτων. Κυρίως, όμως, βασικός πολιτικός στόχος των Βρυξελλών εδώ ήταν και είναι η ανακοπή του ενδεχόμενου περαιτέρω ενδυνάμωσης της ευρωπαϊκής προοδευτικής παράταξης σε σύμπραξη με την αριστερά, σενάριο που διαφάνηκε να ενισχύεται ιδίως στη μεσογειακή ΕΕ από το 2010 και μετά. Και τούτο, διότι τυχόν ενίσχυση και πολύ περισσότερο επικράτηση της προοδευτικής πολιτικής παράταξης θα σήμαινε για τις δυνάμεις που σήμερα κυριαρχούν στη γηραιά ήπειρο τεράστια ζημία πόρων αλλά και μεγάλες ζημίες από απώλεια  πρόσβασης σε θεσμούς και θύλακες εξουσίας στο πλαίσιο της ΕΕ, αλλά θα συνεπαγόταν και υψηλότατο οικονομικό κόστος για την ευρωπαϊκή άρχουσα τάξη καθώς και για τις χώρες που ηγεμονεύουν στην Ένωση. Μόνο απ’ αυτήν την οπτική μπορεί να γίνει αντιληπτό τί διακυβεύτηκε για την ΕΕ στην Ελλάδα το 2015 και γιατί ένας «σιωπηλός» Κυριάκος Μητσοτάκης στις συνόδους κορυφής και τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά fora προωθήθηκε, υποστηρίχτηκε, επιβλήθηκε και σήμερα στηρίζεται μανιωδώς από τους ευρωπαίους, ως ο χρήσιμος για εκείνους Έλληνας εκπρόσωπος στις κρίσιμες σημερινές διαβουλεύσεις για το μέλλον του ευρωπαϊκού ενοποιητικού σκοπού).

-  Η δεύτερη κατηγορία κινήτρων (κίνητρα εσωτερικού ελληνικού ενδιαφέροντος), όμως, εμφανίζει όπως είπα το αυξημένο ενδιαφέρον ότι αποκαλύπτει τη δέσμη συμφερόντων και μηχανισμών νομής της εξουσίας στη χώρα, όπως αυτή αναπροσαρμόστηκε από τον μετασχηματισμό του ΠΑΣΟΚ από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, από κίνημα ριζοσπαστικό και προοδευτικό σε κόμμα εκπροσώπησης της εγχώριας άρχουσας τάξης.

Αν  προσέξει κανένας προσεκτικά τις πολιτικές ρίζες από τις οποίες προέκυψε το σπάνιο πολιτικό φαινόμενο Κυριάκου Μητσοτάκη, δηλαδή ενός τόσο πρόδηλα ακατάλληλου αλλά και τόσο ανεπαρκούς πολιτικού προσώπου για να επιλεγεί να ηγηθεί του κόμματος κύριου εκπροσώπου της ταξης των προνομιούχων στην Ελλάδα στα τέλη της δεκαετίας του 2010 (δηλαδή μετά την οριστική χρεοκοπία του επονομαζόμενου «εκσυγχρονισμού» στο πρόσωπο του Β. Βενιζέλου), θα διαπιστώσει 3 εσωτερικές πολιτικές καταγωγές: τον σημιτισμό (που ηγήθηκε του σχεδίου πολιτικού εξανδραποδισμού του ΠΑΣΟΚ προς όφελος των συντηρητικών δυνάμεων και των νεο-φιλελεύθερων κύκλων που εκπροσωπούν), τον μητσοτακισμό (δηλαδή μια πολιτική «σχολή εξαγορασμένης σχέσης» με την πολιτική) και την ακροδεξιά (από τον λαϊκισμό του ΛΑΟΣ ως την νεοναζιστική περίπτωση του «λογικευμένου χρυσαυγητισμού»). Τα τρία αυτά ρεύματα έδωσαν την πρώτη μάχη για να κερδίσουν την παρτίδα την περίοδο Σαμαρά-Βενιζέλου-Μπαλτάκου. Και απέτυχαν παταγωδώς!

Η περίοδος του ΣΥΡΙΖΑ που διαδέχτηκε την ολοσχερή καταστροφή του 2012-14, όμως, ήταν που ενεργοποίησε πλήρως την κατανόηση από τους κύκλους αυτούς ότι στην Ελλάδα πραγματικά ενδημούσε η καταστρεπτική για τα συμφερόντά τους πιθανότητα να επικρατήσει προοδευτική παράταξη και μάλιστα με την αριστερά σε θέση «οδηγού» και ως εκπρόσωπος μιας ριζοσπαστικοποιούμενης γενιάς πολιτών, θυμάτων της μνημονιακής βαρβαρότητας. Οι συνέπειες τυχόν επαλήθευσης αυτού του ενδεχόμενου λειτούργησαν καταλυτικά ως το σήμα κινδύνου, που ενεργοποίησε τη συντεταγμένη πλέον σύμπραξη εκσυγχρονιστών-μητσοτακικών-ακροδεξιών για να αποκρουστεί αυτή η εξέλιξη. Έτσι δημιουργήθηκε η πολιτική συμμορία των αδίστακτων πολιτικών-επιχειρηματιών-μιντιάδων, που επεξεργάστηκε, εμπνεύστηκε και επέβαλε -με επιτυχία ως τώρα- το σχέδιο «κατάληψης της ΝΔ» από τον Κυριάκο Μητσοτάκη (με τη συνδρομή των εκσυγχρονιστών, που αν και ανήκουν σε άλλο κόμμα- εφεδρεία του ίδιου σχεδίου, προσήλθαν αρωγοί του σημερινού αρχηγού της ΝΔ), μέχρι την ανάδειξή του ίδιου στην πρωθυπουργία και τη σημερινή μανιασμένη μέχρις αυτο-εξευτελισμού υπεράσπιση της καταστροφής που ολοένα και βαθαίνει σε βάρος των πολιτών και της χώρας από τη διακυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη, ως δήθεν ωφέλιμης για την Ελλάδα.                              

Η αλήθεια είναι πως πολύ λίγοι πιστεύαμε ότι εξ αρχής ήταν ένα πλήρες σχέδιο πολιτικής ανωμαλίας! Τότε έμοιαζε με ευφάνταστο σενάριο! Ποιός να πιστέψει ότι εξυφαινόταν τέτοια συνομοσία!  Οι Έλληνες πιστέψανε αρχικά τον Σαμαρά (που φίλαγε μέσα σε μισή μέρα εκεί που έφτυνε, κι από τις παντιέρες των Ζαππείων υπέγραφε χωρίς καμιά αιδώ την επιστολή-γλύψιμο  προς την ΕΕ ότι «θα ‘ναι καλό παιδί» και θα εφαρμόσει απαρέγκλιτα τα μνημόνια (…εγώ, ρε παιδιά, μόνο πρωθυπουργός θέλω να γίνω…)

Από μεριάς του ο ΣΥΡΙΖΑ δεν καταλαβε -ούτε καν υποψιάστηκε- όπως φαίνεται σήμερα, τη σημασία της εκλογικής ήττας του για την προοδευτική παράταξη και την αριστερά. Σημασία, που είναι μεγαλύτερη ακόμη κι από τον εξανδραποδισμό του ανδρεοπαπανδρεϊκού  ΠΑΣΟΚ από τους σημιτικούς, προς όφελος της εγχώριας άρχουσας τάξης. Φοβάμαι πως (εγκλωβισμένοι εξ ιδίας επιλογής στο ενδεχόμενο επιστροφής στην κυβέρνηση) ούτε και σήμερα κατανοούν στον ΣΥΡΙΖΑ τη σημασία της εκλογικής ήττας τους το 2019. Αμφιβάλλω αν αντιλαμβάνονται έστω σήμερα στην αξιωματική αντιπολίτευση την «ιστορικότητα» της υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη και με τη σύμπραξη της ακροδεξιάς και την ανοχή του ΚΙΝΑΛ απόπειρας ανακοπής της πορείας απεγκλωβισμού της Ελλάδας από τον κορσέ της «ευρωπαϊκής μπανανίας» που της είχε φορέσει ο σημιτο-συστημικός νεποτισμός. Η ανακοπή αυτή της πορείας του 2015-2019 υπήρξε ο κεντρικός σκοπός των ίδιων επάλληλων πολιτικών, επιχειρηματικών και μιντιακών συμφερόντων, που από τον πρώτο κιόλας μήνα του 2015 άρχισαν να σχεδιάζουνε το come back της αρπαχτής στα δημόσια ταμεία!

Σήμερα αρκετά παραδείγματα αποκαλύπτουν τις βαθύτερες σκοπιμότητες του περί τον Κυριάκο Μητσοτάκη σχεδίου νέου πολιτικού εξανδραποδισμού της προοδευτικής παράταξης, σήμερα με πρώτο ρόλο στην αριστερά.

Ας δούμε κανα-δυο παραδείγματα της υπηρέτησης των συμφερόντων που συγκροτούν με το αζημίωτο το μπλοκ εξουσίας περί τον Κυριάκο Μητσοτάκη:

α. με τις τηλεοπτικές άδειες αναγκαστικά τις συχνότητες έπαψαν να νέμονται πειρατικά οι ιδιώτες των τηλεοπτικών καναλιών στην Ελλάδα. Η αδειοδότηση που επέβαλε ο ΣΥΡΙΖΑ, πέραν όλων των άλλων θετικών αποτελεσμάτων της (έσοδα υπέρ του δημοσίου που τα προηγούμενα χρόνια δεν καταβάλλονταν, κοινωνικός έλεγχος επιβαλλόμενος από το Σύνταγμα διά του ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου επί των εκπεμπόμενων προγραμμάτων κ.λπ.), διασφάλισε ότι η κατανομή του δεύτερου ψηφιακού μέρισματος θα γινόταν προς όφελος του δημοσίου, ως εκπροσώπου των συμφερόντων όλων των πολιτών. Η προσπάθεια να καταστεί ο δημόσιος πλούτος των συχνοτήτων άθυρμα των ιδιωτών καναλαρχών είχε ξεκινήσει από νωρίτερα επί Σαμαρά και ενδεικτικότερο περιστατικό της προσπάθειας να λεηλατηθεί δημόσια περιουσία μεγάλης αξίας προς όφελος 5-6 επιχειρηματιών με πασίγνωστο ονοματεπώνυμο είναι το κλείσιμο της ΕΡΤ! Διότι με τον νόμο η ΕΡΤ ήταν (και παραμένει) θεματοφύλακας των συμφερόντων του δημοσίου στις συχνότητες. Με το κλείσμό της μπορεί τυπικά ο ρόλος του θεματοφύλακα να ανατέθηκε στο υπ. Οικονομικών ως διαχειριστή των συχνοτήτων και της περιουσίας της ΕΡΤ, όμως είναι προφανές πού (επιχειρήθηκε) να κατευθυνεί το πράγμα, με την DIGEA (εταιρεία ιδιοκτησίας των καναλαρχών) να απομένει ο μόνος φορέας στην Ελλάδα που διέθετε μετά το κλείσιμο της ΕΡΤ πλατφόρμα εκπομπών ψηφιακού σήματος. Εάν δεν είχε ουσιαστικά επαναλειτουργήσει η ΕΡΤ επί ΣΥΡΙΖΑ (και όχι υπό το αστείο σχήμα της ΝΕΡΙΤ) και αν δεν είχε ξεκαθαριστεί με τις αδειοδοτήσεις των ιδιωτικών καναλιών ότι αυτά εκπέμπουν σε συχνότητες που παραχωρεί το δημόσιο, τότε όλα τα έσοδα από την απόδοση συχνοτήτων στην κινητή τηλεφωνία στο πλαίσιο του δεύτερου ψηφιακού μερίσματος, όπως γίνεται σήμερα, δεν θα πήγαιναν στα δημόσια ταμεία, αλλά θα κατευθύνονταν στις τσέπες των καναλαρχών ως μόνων κτητόρων συχνοτήτων και απουσία της ΕΡΤ! Πόσα είναι τα λεφτά; Η ΕΕΤΤ (Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων) πρόσφατα τα εκτίμησε σε 150 εκατ. ευρώ για την προσεχή δεκαετία! Έτσι γίνεται φανερό διά γυμνού οφθαλμού, ότι χωρίς κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ οι καναλάρχες δεν θα είχαν υποχρέωση να καταβάλλουν τα προβλεπόμενα από την άδεια τους (που δόθηκε επί ΣΥΡΙΖΑ) περίπου άλλα 150 εκατ. ευρώ για χρήση της δημόσιας περιουσίας των συχνοτήτων, ενώ οι ίδιοι θα εισέπρατταν σήμερα και τα άλλα 150 εκατ. από την υποχρεωτική  παραχώρηση συχνοτήτων στην κινητή τηλεφωνία. Τα ποσά αυτά αντί για τις τσέπες ιδιωτών κατευθύνονται πια στα δημόσια ταμεία. Οι αναγνώστες μου θα κρίνουν αν έτσι εξηγείται το μίσος των καναλαρχών κατά του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και αν γεννάται εδώ απόπειρα απιστίας σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος, ...που δεν τελεσφόρησε μόνον επειδή στη συνέχεια ήρθε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ!

β. Η περίπτωση επαναφοράς των διαφημιστικών πινακίδων στους δρόμους διέλευσης  οχημάτων, είναι μια άλλη τελευταία περίπτωση νεποτισμού! Κατά πλήρη παρασάλευση της δικαστικής τάξης στην Ελλάδα και θέτοντας σε κίνδυνο προδήλως τους πολίτες, επανέρχονται οι διαφημιστικές πινακίδες. Όσοι θυμούνται τί μάχη έγινε παλιότερα  από διαφημιστές για να διατηρηθούν οι επικίνδυνες πινακίδες, αντιλαμβάνονται απολύτως που είναι το «ψητό». Ωστόσο, ήδη γεννάται σοβαρός κίνδυνος  για την ασφάλεια των οδηγών!

Υπάρχουν ακόμη το σκάνδαλο της Novartis, τα «σκοιλ ελικικου», η λίστα Πέτσα και τόσα άλλα, αλλά τί να πρωτοπιάσεις;

Δεν χρειάζονται περισότερα, άλλωστε! Όλα πια αποκαλύπτονται και θέτουν πλέον επιτατικά το ζήτημα της πολιτικής συμμορίας και των σκοπών της, όπως έθεσα στην αρχή  τούτης της ανάλυσης.

Συγκεκριμενοποιώ απολύτως, στη συνέχεια, τους στόχους του περί τον Κυριάκο Μητσοτάκη μπλοκ εξουσίας:                        

Οι σημερινοί ήρθανε για:     

-Να αποκαταστήσουνε τους αυτουργούς σκανδάλων, πολιτικούς αξιωματουχους και μη,

-Να ξαναδωσουνε πολιτικό χώρο στην ακροδεξιά με κυβερνητικό ρόλο,

-Να ποινικοποιήσουνε ξανά τη δημοσια ζωή, απομονώνοντας την προοδευτική παράταξη στο πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ,

-Να νομιμοποιησουνε την αστυνομοκρατία, ως μηχανισμού αποτροπής δημοκρατικής αντίδρασης στην ανομία του νεο-μητσοτακικού νεποτισμού,

-Να ξαναδωσουνε δημοσιο χρημα σε όσους επί δεκαετίες το νέμονταν και επί ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούσαν να αγγίξουν,

-Να ξεπλύνουνε με πολιτικά μέσα πολιτικά πρόσωπα, τα οποία διώκονται από την την τακτική δικαιοσύνη για κακουργήματα προς βλάβη του δημόσιου συμφέροντος,

-Να συκοφαντήσουνε την αριστερα και τις προοδευτικές πολιτικές ιδέες,

-Να περιορισουνε τα δημοκρατικά και ατομικά δικαιώματα των πολιτών,

-Να παραγράψουνε προσχεδιασμένα πολιτικά και ποινικά αδικήματα που ενδεχομένως  διαπράττουν οι ίδιοι αυτήν την ίδια στιγμή που σήμερα κυβερνάνε!

Τί σημαίνει αυτό το τελευταίο; Σημαίνει ότι με τις διπλές εκλογές που σχεδιάζει ως το τέλος του έτους ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με βάση τον ισχύντα νόμο περί ευθυνης υπουργών, ό,τι όργια και να έγιναν σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος στον ως τώρα έναν χρόνο διακυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη, απλά …παραγράφονται!!!

Καταλάβατε τώρα γιατί ο σημερινός πρωθυπουργός χρειάζεται τις διπλές εκλογές;

 

 

 

 

25 Ιουλ. 2020

Γιατί επιμένει ο Μητσοτάκης

για διπλές εκλογές το φθινόπωρο

(Μέρος Α΄: Το πολιτικό υπόβαθρο των εξελίξεων)  

Στην αρχή ήταν εκείνη η αστεία βαφτιστήρα του Γλίξμπουργκ που απείλησε: «Θα σας πάμε αίμα»! Αμείφτηκε μια από τις πιο καλοπληρωμένες πολιτικές θέσεις: ευρωβουλευτίνα της ΝΔ!

Ακολούθησε καταιγίδα ανοιχτών απειλητικών αναφορών  από πρόσωπα (ανάμεσά τους ένας που ανήρτησε μια γκιλοτίνα), που τα περισσότερα επίσης αμείφτηκαν με πολιτικά πόστα, βουλευτιλίκια και άλλα. Ανάμεσα σ’ όσους εκτόξευσαν ανοιχτά απειλές, και ένας πρώην πρωθυπουργός!  

Ο πρωτόβγαλτος σε διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, όλ’ αυτά τα αντιμετώπισε με «διαμαρτυρίες των κοινωνικών δικτύων», ενώ επρόκειτο περί σοβαρών θεσμικών εκτροπών, αφού ξεστομίστηκαν από πρόσωπα με θεσμικές ιδιότητες και προφανή πολιτικό σκοπό: Να κατατρομοκρατήσουν τους πολίτες! Η ίδια η ανίχνευση περιστατικών απειλών από πρόσωπα με θεσμικές ιδιότητες, όταν αυτά τα πρόσωπα ομιλούν δημοσίως (και όχι τα ανοίκεια συνθήματα από ανώνυμους αγανακτισμένους κάθε λογής, για τους οποίους φυσικά άλλης τάξης καταλογισμός προσήκει), είναι σήμα κινδύνου για τη δημοκρατία. Και για τον λόγο αυτόν ως τέτοια περίπτωση αντιμετωπίστηκαν και οι αήθειες Πολάκη. Η γενίκευση τέτοιων συμπεριφορών, όμως, παύει να είναι ένα απλό σήμα κινδύνου για τη δημοκρατία και μετατρέπεται σε προαναγγελία εκτροπής σε ολοκληρωτισμό.

Όταν, μάλιστα, τα πράγματα φτάνουν μέχρις του σημείου ένας εν ενεργεία υπουργός και αντιπρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος και ένας πρώην πρωθυπουργός, ο τελευταίος και σήμερα ακόμη ενεργός πολιτικά, να απειλούν ανοιχτά κρατικούς λειτουργούς κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, τότε το πραξικόπημα έχει ήδη επισυμβεί! Δεν είναι πραξικόπημα συνταγματαρχών (παρέλκει άλλωστε η προσφυγή σε τέτοιες μεθόδους) ! Είναι όμως ξεκάθαρη περίπτωση θεσμικού πραξικοπήματατος, αφού εκείνο το θεμελιώδες στοιχείο μιας δημοκρατικά οργανωμένης πολιτείας, δηλαδή η ελευθερία βούλησης κατά τη διαδικασία λήψης αποφάσεων από αρμοδίως εξουσιοδοτημένα πρόσωπα και όργανα στο πλαίσιο των καθηκόντων τους, με τέτοιες ανοιχτές απειλές και από τέτοια χείλη, έχει ακυρωθεί!

Μόνη ενδεδειγμένη αντίδραση σ’ αυτή θεσμική εκτροπή εντός ενός δημοκρατικά ευνομούμενου κράτους, η άμεση αποκατάσταση της θεσμικής ομαλότητας και ο κολασμός των αυτουργών του εγκλήματος εκτόξευσης απειλών κατά συντεταγμένων οργάνων της πολιτείας, εν προκειμένω κατά δικαστικών. Αποκατάσταση και κολασμός, που όχι μόνο δεν επέβαλε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ως απαρεγκλίτως όφειλε ως πρωθυπουργός, αλλά αντίθετα ανέχτηκε απολύτως, μετατρεπόμενος από εκ θέσεως εγγυητής της δημοκρατικής αμαλότητας, σε φορέα υλοποίησης της εκτροπής! Ο πρωθυπουργός δεν είναι πια ο "μπροστινός" και "εκτός του εγκλήματος" παράγων των πραγμάτων! Είναι συμμέτοχος και συναυτουργός της δημοκρατικής εκτροπής.     

Το πραγματικό πρόσωπο της σχεδιασμένης εδώ και  χρόνια μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια εκτροπής σήμερα ξεδιπλώνεται πλήρως! Και είναι έργο οργανωμένου παρακράτους! Με όλα τα συμπαρομαρτούντα του παρακρατικού φαινομένου (από τη βία των τραμπούκων του Χρυσοχοΐδη και τη νοθεία στις εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ που ανέδειξαν πρόεδρο του κόμματος τον Κυριάκο Μητσοτάκη (*), ως τον προφανή νεποτισμό υπέρ συγκεκριμένων συμφερόντων με πασίγνωστο ονοματεπώνυμο και την υποβάθμιση των αδιαπραγμάτευτων κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας στο διεθνές σκηνικό!

(σ.σ: Το τελευταίο σημείο για το κόστος σε βάρος κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, ως «αυτόματη» συνέπεια ενός παρακράτους που ασκεί διασκυβέρνηση, μοιάζει κατ’ αρχάς ασύνδετο με τα υπόλοιπα. Δεν είναι, όμως, ιδεοληψία μου! Έχει τεκμηρίωση στην πρόσφατη ελληνική πολιτική ιστορία.

Έτσι, σχετικά με την πολιτική φύση του παρακρατικού μηχανισμού, εξηγώ ότι πρέπει να γίνει αντιληπτή ως μέρος μιας αντίληψης για την ενάσκηση της κρατικής εξουσίας, η οποία δεν θεωρεί την πολιτική ως μέσο προαγωγής του δημοσίου συμφέροντος αλλά την θεωρεί και την χρησιμοποιεί ως μέσο προαγωγής συμφερόντων ενός κλειστού μπλοκ εξουσίας -όπως το σημερινό περί τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Στο βωμό υπηρέτησης των συμφερόντων του μπλοκ εξουσίας που συγκρότησε το παρακράτος, κάμπτονται και μείζονα συμφέροντα της Ελλάδας, ανάμεσά τους και τα δικαιώματα κυριαρχίας σε ξηρά, θάλασσα και αέρα.

Δυστυχώς  για τη χώρα μας, έχει ιστορικά αποδειχτεί ότι όποτε εκδηλώθηκε το παρακρατικό σύμπτωμα προέκυψε σοβαρή ζημία για τα ζωτικά ελληνικά συμφέροντα στην ανατολική Μεσόγειο -και κατά κανόνα αυτό συνέβη όποτε η συντηρητική πολιτική παράταξη στην Ελλάδα απειλήθηκε πραγματικά να χάσει την προνομιακή πρόσβασή της σε «κληρονομικά» δικαιώματα διακυβέρνησης της Ελλάδας, όπως έγινε με τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ 2015-2019! Θύμα, πρωτίστως η Κύπρος, όπως αποδεικνύεται από την περίοδο του ανένδοτου το 1965, αλλά και από τον Αττίλα το 1974, τότε με το παρακράτος να ασκεί πλέον πραξικοπηματικά και ως δικατατορικό καθεστώς την εξουσία.

Κλείνοντας τη μακρά αλλά αναγκαία τούτη παρέκβαση, υπογραμμίζω ότι το κόστος για την Ελλάδα σε κυριαρχικά δικαιώματά της στην ανατολική Μεσόγειο, παλιότερα και σήμερα προκύπτει από την πάγια προσπάθεια ελληνικής προέλευσης συμφερόντων να αποκομίσουν υπέρ τους σοβαρό όφελος, από μια ελληνο-τουρκική συνεργασία. Ακόμη, κι αν στη συνεργασία αυτή μόνον η Ελλάδα θα βάλει και η Τουρκία μόνο θα πάρει, από πόρους που δεν της ανήκουν. Κάτι ανάλογο, διατυπώθηκε ως άποψη στην Ελλάδα την περίοδο της ήττας των Ιμίων και της Μαδρίτης. Σήμερα, αν κάτι ιστορικής σημασίας για την Ελλάδα κρίνεται από τις τουρκικές προκλήσεις στην ανατολική Μεσόγειο, αυτό είναι η εγκατάλειψη του δόγματος «δεν διεκδικούμε τίποτα-δεν παραχωρούμε τίποτα», που εγκατέστησε ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου και κανένας έκτοτε Έλληνας πρωθυπουργός δεν τόλμησε να αμφισβητήσει ανοιχτά. Θα το επιχειρήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ή μήπως κιόλας γι’ αυτό ακριβώς τον επέβαλε το σημερινό νεο-παρακράτος; Οι εξελίξεις θα δείξουν!).

Επιστρέφοντας στα σημερινά, υποστηρίζω ότι η σημερινή εκδήλωση του παρακρατικού συμπτώματος αφορά στην περίοδο από την εμφάνιση του Κυριάκου Μητσοτάκη ως «παίκτη» στα εσωκομματικά της ΝΔ, ως σήμερα με τον ίδιο πλέον στη θέση του πρωθυπουργού. Διατείνομαι, δηλαδή, ότι ο χρόνος, η μεθόδευση και τα μέσα επιτέλεσης του σχεδίου προώθησης του σημερινού πρωθυπουργού είναι οι ισχυρές ενδείξεις ότι πρόκειται περί σχεδίου πολιτικής «συμμορίας», με κεντρικό πρόσωπο τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ο σημερινός πρωθυπουργός επελέγη για να ηγηθεί  του μπλοκ εξουσίας που σήμερα διοικεί τη χώρα, λόγω των περιορισμένων  πολιτικών δυνατοτήτων του και της αναμενόμενης αδυναμίας του να ελέγξει ως πολιτικό πρόσωπο τα συμφέροντα που τον επέβαλαν και τον συντηρούν στην πρωθυπουργία. Τον έφεραν για να μπορούν να επιβάλλουν μέσω αυτού πολιτικές αποφάσεις που ευνοούν τα συμφέροντα των πολιτικών, επιχειρηματικών και μιτντιακών συνιστωσών  που αρθρώνονται πίσω από τη σημερινή κυβέρνηση και το μπλοκ εξουσίας που συγκροτούν γύρω της τα ίδια συμφέροντα, υπαγορεύοντας τις επιλογές της.

Ποιό ακριβώς είναι το σχέδιο των σημερινών νεο-παρακρατικών μεθοδεύσεων περί τον Κυριάκο Μητσοτάκη; Θα το δούμε στο επόμενο Μέρος Β΄ της παρουσας ανάλυσης.

___________________________

(*) Για να μη μένουν κενά μια υπενθύμιση: Όταν κανω λόγο για νοθεία στις εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ, στις οποίες εξελέγη πρόεδρος του κόμματος ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εννοώ τις 50.000 «ορφανές» ψήφους που βρέθηκαν σ’ εκείνη την εσωκομματική κάλπη της ΝΔ. Κατά πλήρη παραβίαση καταστατικών προβλέψεων του κόμματος, σύμφωνα με τις οποίες όλες οι ψήφοι πρέπει να αντιστοιχούν σε ονοματεπώνυμα πολιτών, σ’ εκείνες τις κάλπες 50.000 ψήφοι δεν αντιστοιχήθηκαν σε ονοματεπώνυμα-φυσικά πρόσωπα.  Το θέμα ως σήμερα εκκρεμεί (και αποσιωπήθηκε εντυπωσιακά από τα μέσα ενημέρωσης, για λόγους που όλοι υποθέτουμε) παρ’ ό,τι προσωπικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεσμεύτηκε να το ξεκαθαρίσει.

Ακόμη 2 ενδεικτικά σημεία σ’ αυτήν την υπόθεση:

-στον β΄ γύρο εκείνων των εσωκομματικών  εκλογών ανοιχτά στελέχη του εκσυγχρονιστικού μπλοκ Σημίτη-Βενιζέλου και αφελείς συμπαραστάτες τους ανοιχτά προέτρεπαν πολίτες που ανήκαν στο τότε ΠΑΣΟΚ να πάνε στις εσωκομματικές εκλογές στη ΝΔ (δηλαδή να γίνουν εσωκομματικοί ψηφοφόροι άλλου κόμματος!!!) και να ψηφίσουν υπέρ του Κυριάκου Μητσοτάκη! Οι ίδιοι  μετά την εκλογή Κυριάκου Μητσοτάκη πανηγύρισαν επίσης ανοιχτά το γεγονός. Υπάρχει εδώ κάποια συσχέτιση με τις 50.000 «ορφανές» ψήφους στις εσωκομματικές κάλπες της ΝΔ; Δεν το γνωρίζω αλλά κάνω τις σκέψεις μου. Άλλωστε, πώς να το γνωρίζω και ποιός να το γνωρίζει; Ακριβώς η διατήρηση στην ανωνυμία των 50.000 ψήφων στις εσωκομματικές κάλπες στη ΝΔ που εφεραν τον Κυριάκο Μητσοτάκη στην προεδρία του σήμερα κυβερνώντος κόμματος, αντικειμενικά λειτουργούν ως ασπίδα για την τυχόν αποκάλυψη όσων αντικανονικών πραγμάτων έλαβαν τότε χώρα. Ένα ενδιαφέρον παράδοξο εκείνου του β΄ γύρου της εσωκομματικής κάλπης στη ΝΔ, ότι ο ανθυποψήφιος του Κυριάκου Μητσοτάκη για την προεδρία του κόμματος, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, έλαβε λιγότερες ψήφους στον β΄ γύρο, απ’ όσες είχε λάβει στον α΄ γύρο!!!

-ορισμένοι φίλοι, όταν αναφέρομαι σ’ αυτά, αντιτείνουν ότι η ήπια αντίδραση Μεϊμαράκη δείχνει ότι δεν έγινε τότε και τίποτα κακό. Απαντώ, υπενθυμίζοντας την αναλογία της περίπτωσης Γκορ στις ΗΠΑ, ο οποίος ενώ στις προεδρικές εκλογές του 2.000 στις ΗΠΑ είχε μετεκλογικά «στριμώξει» τον Τζόρτζ Μπους τζούνιορ στο θέμα επανακαταμέτρησης της Φλόριντα, αιφνιδίως έριξε τους τόνους και ουσιαστικά απέσυρε την αμφισβήτηση νόμιμης εκλογής του Μπους –παρ’ ό,τι αν επέμενε οι περισσότεροι προέβλεπαν ότι τα πράγματα θα εξελίσσονταν διαφορετικά. Ποτέ δεν τα ξέρεις αυτά! Τα παρακολουθείς  και κάνεις τις σκέψεις σου.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

19 Ιουλ. 2020

ΣΥΡΙΖΑ: Καταδικασμένος

να ηγηθεί του νέου ανένδοτου

Με την ένθεση του Αλέξη Τσίπρα στο στόχαστρο της άδηλης συγκυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη-ΚΙΝΑΛ, όπως δείχνουν οι εξελίξεις στην προανακριτική, κλείνει ουσιαστικά ο κύκλος διαμόρφωσης των πολιτικών συντεταγμένων, στο πλαίσιο των οποίων θα κινηθεί η χώρα το προσεχές διάστημα, όπως οι συντεταγμένες αυτές αναδιατάχτηκαν από τις εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019 και μετά.

Δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση για μια πορεία αναβάθμισης της χώρας και προς το συμφέρον των πολιτών της. Αντίθετα, είναι ολοφάνερο και κοινά αντιλαμβανόμενο στους πολίτες (ό,τι και να ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές) πως είναι μια πορεία καθοδική! Καθοδική, ένεκα των συστημάτων που από το 2019 επανήλθαν στην αρχή, ως συντεταγμένο πλέον μπλοκ εξουσίας.

(Είναι, άλλωστε, απολύτως νομοτελειακό το φαινόμενο προκεχωρημένης σηπτικής εξέλιξης για οποιοδήποτε σύστημα -και σε οποιοδήποτε πεδίο- αναλαμβάνει δήθεν να κινήσει τα πράγματα προς τα εμπρός, αν και το σύστημα αυτό είναι ο δεδομένος γενεσιουργός παράγων της παρακμής που το ίδιο επέφερε  σε προτεραία περίοδο. Μια καταστροφή και μια έκδηλη γήρανση, ποτέ δεν την αναχαιτίζεις, ούτε την αντιπαρέρχεσαι, εποχούμενος των δυνάμεων που τις έφεραν και είναι σήμερα στη φάση της εξόφθαλμα διαπιστώσιμης αποδρομής τους. Αυτά τα ξεπερνάς με προσφυγή στην ικμάδα νέων δυνάμεων. Αν, παρά ταύτα και παρά το παλλαϊκό αίτημα να κινηθεί επιτέλους η Ελλάδα προς νέα πράγματα μέσα στην καρδιά ήδη του 21ου αιώνα,  επιμείνεις στις παλιές συνταγές, είναι σαν να προεξοφλείς την παγίδευση στο ίδιο σκηνικό σήψης και παρακμής. Αυτό ακριβώς, δηλαδή, που βιώνουμε σήμερα και με τα τωρινά πολιτικά δεδομένα στην Ελλάδα).      

Εξαιρετικά μεγάλης σημασίας είναι το γεγονός ότι η προφανής εκδήλωση της βούλησης να ποινικοποιηθεί η δημόσια ζωή με κεντρικό στόχο τον φυσικό ηγέτη της προοδευτικής παράταξης (και μάλιστα φυσική ηγεσία της δημοκρατικής-προοδευτικής παράταξης, σήμερα νοούμενης ευτυχώς ως ευρύτερα συγκροτούμενου υπό ριζοσπαστικοποίηση λαϊκού κινήματος, με πρωτεύοντα τον ρόλο της αριστεράς), έρχεται, ενώ η χώρα βιώνει μια πρωτοφανή εδώ και δεκαετίες αλλά και γενικευμένη παρακμή. Από το αντιλαμβανόμενο ως υποβαθμιζόμενο διεθνώς κύρος της Ελλάδας σήμερα, την αδιανόητη συρρίκνωση του πεδίου εφαρμογής των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, την κατάσταση της οικονομίας, την τραγική συγκυρία της πανδημίας, τις αλλεπαλληλες εκτροπές και παραβιάσεις της συνταγματικής τάξης, τον ενδημικό νεποτισμό των «σκοιλ ελικικου» και της «λίστας Πέτσα», και τόσα άλλα, η κατηφόρα είναι μεγάλη και διαρκώς επικλινέστερη. Και είναι μια κατηφόρα της Ελλάδας, η οποία διά γυμνού οφθαλμού προκύπτει ότι εγκαινιάστηκε ως «πολιτική φάση» για τη χώρα, από τις εκλογές της 7ης Ιουλίου και εντεύθεν! (…σ.σ. Προλαμβάνω διάφορες σοφιστείες υπεκφυγής από την αλήθεια, ότι δήθεν η σημερινή παρακμή ξεκίνησε νωρίτερα! Η κρίση του 2010 ήταν μια μεγάλη κρίση στην οικονομία που κλόνισε συθέμελα και τις πολιτικές και κοινωνικές ισορροπίες, αλλά ποτέ δεν προσέλαβε διαστάσεις σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας, όπως σήμερα εξελίσσονται τα πράγματα, με ενάργως διαπιστωμένη την υποβάθμιση της χώρας στο σύνολο της αντιληπτής υπόστασής της, τόσο ως γεωπολιτική οντότητα στον κόσμο του 21ου αιώνα, όσο και ως συνταγματικά δομημένη δημοκρατική επικράτεια.

Άλλωστε, κάνοντας ένα λογικό άλμα, ακόμη κι αν υποθέταμε προς στιγμήν για λόγους αναλυτικής «ευκολίας» ότι η σημερινή κυβέρνηση δεν συμπεριλαμβάνεται στους από παλιότερα αιτιώδεις παράγοντες  που προκάλεσαν το παρακμιακό φαινόμενο που βιώνουμε και ότι τα αίτιά του προηγήθηκαν της επέλευσής της, το μπλοκ εξουσίας περί τον Κυριάκο Μητσοτάκη όχι μόνο απέτυχε να αναχαιτίσει την καθοδική πορεία της Ελλάδας αλλά σαφώς επιδείνωσε τους ρυθμούς εκδήλωσής της).  Έτσι, η πορισματική αναφορά στο όνομα «Τσίπρας» στην πρόταση της ΝΔ στην προανακριτική, σχετικά με την αποδιδόμενη προσωπική εμπλοκή του πρώην πρωθυπουργού στις ούτως ή άλλως διαφορετικών κινήτρων σκοπιμότητες για τις δήθεν ποινικού ενδιαφέροντος δραστηριότητες του πρώην αναπληρωτή υπουργού Δικαιοσύνης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, βοά, αυτοαποκαλύπτοντας ότι πρόκειται περί πολιτικής δίωξης.

Για δύο λόγους:

α. Διότι, όπως είπα προηγουμένως, με την εμπλοκή Τσίπρα και τον πολιτικό κουρνιαχτό που θα παραχθεί, θα σπρωχτεί ακόμη περισσότερο κάτω απ’ το χαλάκι η υπόθεση Novartis και έτσι υπηρετείται πρωτίστως ο βασικός πολιτικός σκοπός συγκρότησης της προανακριτικής: Η συγκάλυψη του μεγαλύτερου σύγχρονου και με παγκόσμιες διαστάσεις ελληνικού πολιτικού σκανδάλου, του σκανδάλου της Novartis. Σκάνδαλο, σημειωτέον, το οποίο όλες οι κυβερνήσεις όπου Γης αναγνωρίζουν ως πολιτικό σκάνδαλο και η ίδια η Novartis αποδέχεται ανοιχτά ότι αφορούσε σε Έλληνες αξωματούχους, …αλλά μόνο στην Ελλάδα επί διακυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη καταβάλλεται τόση προσπάθεια να μετατραπεί σε ιατρική υπόθεση!!! (Προφανώς η διάψευση της ίδιας της Novartis από το κυβερνών κόμμα στην Ελλάδα, ότι η εταιρεία δεν «ελάδωνε» αξιωματούχους, έχει ιδιαίτερο «αποδεικτικό» ενδιαφέρον: Θα επιφέρει στα παγκόσμια εταιρικά ήθη την απολύτως πρωτοφανή πρωτοτυπία ότι το βάρος της απόδειξης στις υποθέσεις πολιτικής διαφθοράς δεν θα προκύπτει από την ομολογία του παράγοντα που υπήρξε ο αυτουργός χρηματισμού δημοσίων προσώπων ότι όντως διέπραξε το έγκλημα, αλλά …από τους παραλήπτες των προϊόντων του εγκλήματος). Ποιά άλλη απόδειξη άραγε θα χρειαζόταν για να αποκαλυφθούν τα κυβερνητικά κίνητρα, αν όχι η ίδια η στάση της ΝΔ στην προανακριτική, διά της οποίας συνομολογείται ότι έχει ουσιαστική εμπλοκή στο πολιτικό σκάνδαλο; Αλλιώς, γιατί στέργει με τόση επιμέλεια να μετατραπεί το σκάνδαλο Novartis από «πολιτικό» σε «ιατρικό»;       

β. Διότι το περιεχόμενο της αναφοράς στον Τσίπρα στην πορισματική πρόταση της ΝΔ, αυτό καθ’ αυτό, είναι αρκούντως ενδεικτικό!

Τί λέει η πορισματική πρόταση της ΝΔ; Ας το δούμε: «…«Η παραδικαστική λειτουργία της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ είναι βέβαιο ότι υποκινείτο, κατευθυνόταν και τελούσε εν γνώσει της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ και του πρωθυπουργού κ. Τσίπρα». Εδώ η υπόθεση προσλαμβάνει  διαστάσεις κωμειδυλλίου! Γιατί; Διότι, απλούστατα, εδώ, κόμμα που κυβερνά σήμερα τη χώρα και που προσποιείται τη σοβαρή πολιτική παράταξη προχωρεί στην ιστορική διαπίστωση ότι ένας πρωθυπουργός τελούσε εν γνώσει των πράξεων υπουργού του!!! Λες και μπορεί να υπάρξει πρωθυπουργός που δεν τελεί εν γνώσει των πράξεων κάποιου υπουργού του. Μα, αν ο τότε αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης αυτενεργούσε ερήμην της βούλησης του τότε πρωθυπουργού και εν αγνοία του, τότε θα επρόκειτο για πραξικόπημα. Μικρό ή μεγάλο, πάντως πραξικόπημα θα ήταν!

Τα λέω αυτά, διότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το μπλοκ εξουσίας που τον έφερε, και τον συντηρεί εδώ και καιρό (αλλα και σε αναφορές στελεχών του κόμματός του εμφανιζόταν αυτό) φλερτάριζαν με το γελοιοδέστατο επιχείρημα περί  δήθεν πραξικοπηματικής ενάσκησης εξουσίας την περίοδο 2015-2019 από τον Αλέξη Τσίπρα. Ήταν το μείζον επιχείρημα του νεοδημοκρατικού πολιτικο-μιντιακού απαράτ, Κυριάκου Μητσοτάκη όντος στην αντιπολίτευση. Επρόκειτο για την αηθέστατη για ευνομούμενη δημοκρατία «αντίληψη πολιτικής», ότι η αριστερά αν κυβερνά συντρέχει υπόνοια εκτροπής, ακόμη κι αν εχει κερδίσει πεντακάθαρα τις εκλογές (δύο αλλεπάλληλες φορές, μάλιστα). Εν προκειμένω, η διακίνηση τότε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη της θέσης ότι η κυβέρνηση Τσίπρα-ΣΥΡΙΖΑ είναι μια μη κανονική πολιτική κατάσταση για την Ελλάδα (που επιβεβαιώθηκε μάλιστα θριαμβευτικά όταν η ΝΔ έγινε κυβέρνηση με το κλισέ περί επιστροφής στην «κανονικότητα»), είχε και μια δεύτερη υπαινικτικού τύπου διάσταση, αριστοκρατικού τύπου: Πώς μπορεί οι «ξεβράκωτοι» να ασκούν δραστηριότητες που προσήκει να ανήκουν στους «ευγενείς»; Θα ήταν για γέλια, …αν σήμερα ο ολοφάνερος νεποτισμός της διακυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη δεν αποκάλυπτε με τραγικό τρόπο πόσο μεγάλο κόστος έχει για τις δημοκρατίες η «αριστοκρατική αντίληψη» περί πολιτικής…

Πόθεν όλ’ αυτά; Μήπως τα φαντάζομαι εγώ; Μα, στην ίδια πορισματική πρότασή της, σήμερα και όχι όταν ήταν στην αντιπολίτευση, η ΝΔ αναφέρει: «Η διακυβέρνηση της πρώτης φοράς αριστερά των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, μας είχε προετοιμάσει ότι έχοντας ως πρότυπα άλλες χώρες, που δεν φημίζονται για την δημοκρατική τους λειτουργία, βασική της επιδίωξη θα ήταν η ποδηγέτηση των θεσμών, των ΜΜΕ και της ίδιας της δικαιοσύνης»! Αυτή είναι η διατύπωση και το νοηματικό περιεχόμενο εισαγγελικού οργάνου (γιατί αυτό είναι η προανακαριτική για πολιτικά πρόσωπα)! Κι αν αυτό το περιεχόμενο και η διατύπωση έχουν την παραμικρή σχέση με «αποδείξεις» δικαστικού φορτίου και δεν συνιστούν ξεκάθαρα στοιχεία των πολιτικών -και σε καμιά περίπτωση δικαστικών- κινήτρων όσων επικαλούνται τέτοιες αναφορές το αντιλαμβάνεται ο καθένας. 

…Σήμερα, λοιπόν, η ΝΔ φαίνεται να εγκαταλείπει τη θέση ότι η διακυβέρνηση 2015-2019 ήταν μια εκτροπή στα όρια ενός πραξικοπήματος της αριστεράς. Δεν το κάνει επειδή κατενόησε την πολιτική αήθεια που υπάρχει σ’ αυτήν τη θέση. Το κάνει απλά γιατί πια δεν την εξυπηρετεί να επιμένει σε προφανώς έωλες απόψεις. Ο σκοπός της επετεύχθη: είναι πια κυβέρνηση! Έτσι, στην πορισματική πρότασή της προς την προανακριτική η ΝΔ δεν βλέπει πια πραξικόπημα από τον τότε αναπληρωτή υπουργό Δικαιοσύνης. Ο Τσίπρας εγνώριζε!

…και αντί, λοιπόν, να σπεύσει η ΝΔ, ως οφείλει απαρεγκλίτως ως συνέπεια όσων υποστηρίζει να πράξει ως κυβερνώσα παράταξη, διευρύνοντας το πεδίο ενοχής και στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα, …κάνει την πάπια!!! Η πορισματική πρόταση της ΝΔ είναι ένα άλλο απολύτως αποκαλυπτικό των πολιτικών προθέσεών της  σημείο, στο πλαίσιο της αήθειας να πληγεί όσο περισσότερο γίνεται ο σημερινός φυσικός ηγέτης της δημοκρατικής-προοδευτικής παράταξης, επειδή ακριβώς ως παράταξη ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και ως πολιτική προσωπικότητα ο Αλέξης Τσίπρας απειλούν την εξουσία που νέμεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι συν αυτώ. Στο σημείο αυτό, η προσματική πρόταση της ΝΔ συγκεκριμένα αναφέρει: «Η (προανακριτική) Επιτροπή μας, ωστόσο, στην παρούσα φάση βάσει της εντολής που έχει λάβει, εστιάζει στις τυχόν ποινικές ευθύνες του κ. Παπαγγελόπουλου, τις οποίες επισημαίνει αναλυτικά ανά υπόθεση, με την ελπίδα να μην επαναληφθούν από κανέναν που θα βρεθεί στην αντίστοιχη θέση στο μέλλον, διότι κατά τον Αγάθωνα, ο έχων την εξουσία οφείλει να κυβερνά με γνώμονα ότι κυβερνά ανθρώπους, ότι κυβερνά σύμφωνα με τους νόμους και ότι δεν κυβερνά για πάντα (Τον άρχοντα τριών δει μέμνησαι: πρώτον ότι ανθρώπων άρχει, δεύτερον ότι κατά νόμους άρχει, τρίτον ουκ αεί άρχει)».

Ξεπερνώντας εδώ το επικολυρικό στοιχείο που προσθέτει αυτο-γελοιοποιητικό βάθος στις αναφορές της ΝΔ, εδώ, τί μας λέει το κυβερνών κόμμα; Μας λέει ότι ο Τσίπρας  τουλάχιστον αποπειράθηκε (αν δεν υλοποίησε) εκτροπή, την οποία, όμως, η ΝΔ …δεν θα ερευνήσει!!! Μα, αν πραγματικά πιστεύει η ΝΔ, ως εμπλεκόμενη στο καθ’ αυτό πολιτικό σκάνδαλο της Novartis, ότι ο πρώην πρωθυπουργός διέπραξε αυτά τα ποινικού καταλογισμού κακουργήματα, γιατί δεν προτείνει στη Βουλή τη διεύρυνση της εντολής που έχει λάβει, ώστε να ελεγχθεί εισαγγελικά και ο Αλέξης Τσίπρας; Φυσικά, το αποφεύγει, διότι υπάρχει πλήρης ένδεια αποδεικτικών στοιχείων! Και επειδή ακριβώς οι αποδείξεις ελλείπουν γνωρίζει ότι τυχόν συνέχεια στην υπόθεση θα αποκάλυπτε ακόμη περισσότερο τον με αήθη μέσα σκοπό πολιτικής δίωξης και μείωσης του φυσικού ηγέτη της δημοκρατικής-προοδευτικής παράταξης, τον οποίο ως πολιτικό πρόσωπο και ως πλέγμα  ιδεολογίας και κοινωνικές δυνάμεις, τα οποία εκπροσωπεί,  η ΝΔ στην κυριολεξία τρέμει τον Αλέξη Τσίπρα!

(Στο σημείο αυτό μια αναγκαία παρέκβαση: Ισχυρίζεται η ΝΔ στεντορίως ότι ήταν, λέει, κατασκευασμένες ως πολιτικές διώξεις από την παραεξουσία Τσίπρα οι εμπλοκές πολιτικών προσώπων στο σκάνδαλο της Novartis. Εδώ, θα μπορούσε ίσως να ήταν ανεκτή μια πολιτική αμοιβαιότητα, αν ήταν όντως τόσο προφανώς κατασκευασμένες από ένα πολιτικό κέντρο (του Τσίπρα) οι εμπλοκές των πολιτικών προσώπων στο σκάνδαλο της Novartis. Και εδώ, όμως, υπάρχει ένα αδιάψευστο κριτήριο σχετικά με τη σύγκριση του αποδεικτικού βάρους της υπόθεσης ανάμιξης πολιτικών στο σκάνδαλο της Novartis, με το αποδεικτικό βάρος της υπόθεσης ότι ο Τσίπρας μεθόδευσε πολιτικές διώξεις! Και το αδιάψευστο κριτήριο είναι τί πιστεύουν οι πολίτες ανεξάρτητα από το τί ψήφισαν! Πιστεύουν οι Έλληνες πολίτες (ό,τι και να ψήφισαν) ότι στο σκανδαλο Novartis αναμίχτηκαν πολιτικά πρόσωπα, ή όχι; Την απάντηση στο ρητορικό ερώτημα, όλοι την ξέρουμε!)   

Όμως, πέραν των ίδιων των κειμένων της ΝΔ, που, επαναλαμβάνω βοούν τις προθέσεις πολιτικής δίωξης που δρομολογεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το μπλοκ εξουσίας που τον έφερε και τον συντηρεί, υπάρχουν και πρόσθετα  απολύτως ενδεικτικά στοιχεία των διωκτικών κινήτρων σε πολιτικό επίπεδο του κυβερνώντος κόμματος!

Ποιες είναι αυτές οι ενδείξεις; Ας τις δούμε!

Ξεχωρίζω τις 3 σημαντικότερες απ’ αυτές (γιατί υπάρχουν  κι άλλες):         

1. Οι μεγάλες ομοιότητες του σήμερα με την εποχή του «ανένδοτου αγώνα» το 1965 και με την εποχή  του «βρώμικου ’89»! Και είναι συγκλονιστικές οι ομοιότητες, τόσο στο γενικό πολιτικό περιβάλλον όσο και στο κλίμα που διαμορφώνεται στον δημόσιο βίο, όποτε η ελληνική δεξιά παράταξη απειλείται σοβαρά από ηγεσίες και κόμματα, που αμφισβητούν τον προνομιακό λόγο της στη διαχείριση των δημόσιων υποθέσεων στην Ελλάδα. Εντοπίζονται, λοιπόν, τεράστιες ομοιότητες (τις παραθέτω απλά και χωρίς άλλες τεκμηριώσεις ανίχνευσής τους, που άλλωστε παρέλκουν γιατί είναι ορατές διά γυμνού οφθαλμού):

- η αστυνομοκρατία, τότε και σήμερα,

- η απόπειρα ποινικοποίησης των πολιτικών κινητοποιήσεων, τότε με το ιδιώνυμο και σήμερα με τον νόμο Χρυσοχοΐδη,

- η βαθιά οικονομική κρίση και η διαχείρισή της με τρόπο που προκλητικά προάγει τα συμφέροντα των ισχυρότερων και σε βάρος των ασθενέστερων (π.χ. τότε αντί για το «Τσοβόλα δώστα όλα», το δόγμα ξεπουλήματος δημόσιου πλούτου σε προσωπα τύπου Παντσαβόλτα, και σήμερα με τις υποθέσεις του Ελληνικού ή των «σκοιλ ελικικου),

- η προκλητική συνδρομή  μιντιακών συμφερόντων υπέρ της δεξιάς (από τους εκδότες του «βρώμικου ΄89» -που και τότε τηλεοπτικές άδειες σε καθεστώς αυθαιρεσίας διεκδικούσαν- στη «λίστα Πέτσα» σήμερα),    

- η παρουσία ισχυρής ηγετικής προσωπικότητας στις τάξεις της δημοκρατικής-προοδευτικής παράταξης στις 3 περιόδους,

- η εμφάνιση στο πολιτικό σκηνικό, τότε και σήμερα, του φαινομένου των συγκλινόντων ταξικών συμφερόντων. Φαινομένου, που αργά ή γρήγορα παράγει πολιτικές και κοινωνικές πλειοψηφίες, επομένως και τις δέουσες πολιτικές νομιμοποιήσεις, δείχνοντας καθαρά ποιά πολιτική παράταξη έχει τις προϋποθέσεις να ενισχυθεί  ως η «δύναμη του μέλλοντος» και ποιά πολιτική παράταξη φθίνει, ως εκπρόσωπος των δυνάμεων του παρελθόντος».        

2. Η δικαστική συνδρομή από επίορκους λειτουργούς της δικαιοσύνης, για να γίνει εφικτή η εγκαθίδρυση  καθεστώτος διώξεων κατά της δημοκρατικής-προοδευτικής παράταξης και της ηγεσίας της! Ένα μόνο παράδειγμα: Ο δικαστής Σωκρατείδης, που εδίωξε τον Ανδρέα Παπανδρέου για τη σκευωρία ΑΣΠΙΔΑ (την ώρα που ο ακροδεξιός ΙΔΕΑ εσκάρωνε -και τελικά επέβαλε- την επτάχρονη δικτατορία με συνέπεια την κυπριακή τραγωδία), ήταν παρών και στη σύνθεση του Ειδικού Δικαστηρίου που εδίκασε τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ για τη σκευωρία του ’89. Σήμερα, η δικαστίνα Ράικου, που αποδεδειγμένα σε κοινό τραπεζικό λογαριασμό με τον σύζυγό της η Novartis κατέθεσε χρήματα την εποχή που εξελισσόταν το μεγάλο σκάνδαλο, αμοίβεται με προαγωγή από την κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη.

3. (Και σημαντικότερο!) Ότι όταν η δεξιά φοβάται τη δημοκρατική-προοδευτική παράταξη, συντρέχει μείζονα απειλή για τα μείζονα συμφέροντα της χώρας! Τότε και σήμερα!

Δεν είναι φαινόμενο σύμπτωσης! Η ενάσκηση της εξουσίας από ανάξιες δεξιές κυβερνήσεις, πάντα κετέγραφε στα κόστη σε βάρος της χώρας, σοβαρότατη ζημία για τα μείζονα συμφέροντα της Ελλάδας.

Φυσικά, αντιπαρέρχομαι στον κατάλογο των ομοιοτήτων την παρουσία του ονόματος Μητσοτάκης, το 1965, το 1989 και του 2020! Την  αντιπαρέρχομαι -αν και απολύτως ενδεικτική και κρίσιμη- επειδή τα άλλα πολιτικά στοιχεία που επικαλέστηκα, βαραίνουν πολύ περισσότερο! Όμως, δεν αποσιωπώ, την πτυχή του ονόματος Μητσοτάκη, γιατί θα ήμουν αφελής. Άλλωστε, στις πολιτικές οικογένειες μπορεί να μην κληρονομούνται αμαρτίες, κληρονομούνται όμως πολιτικές αντιλήψεις!

Τελευταία παρατήρηση για σήμερα! Σήμερα, τον ρόλο της παραδοσιακής αριστεράς του ’89 διαδραματίζει το ΚΙΝΑΛ! Αυτή είναι η αλήθεια!

Με μια μεγάλη, όμως, διαφορά: Τότε, η παραδοσιακή αριστερά «τσαλαβούτηξε» στους τυχοδιωκτισμούς Μητσοτάκη προσβλέποντας σε αφαίρεση προς όφελός της  πολιτικής επιρροής από το ΠΑΣΟΚ. Το ίδιο κάνει και σήμερα το ΚΙΝΑΛ με τον ΣΥΡΙΖΑ! Ο αντι-συριζισμός, μάλιστα, είναι το μόνο πολιτικό στοιχείο που συνέχει τους βενιζελο-εκσυγχρονιστές με τους υποστηρικτές του Γ. Παπανδρέου! Σ’ όλα τα άλλα, από την ανατροπή του Γ. Παπανδρέου ως την στάση απέναντι στην απαγόρευση των διαδηλώσεων, τη συμφωνία των  Πρεσπών κ.λπ. (δηλαδή στα ουσιώδη πολιτικά σημεία), είναι σαν «δυο ξένοι στο ίδιο μόρφωμα».

Ωστόσο, η παραδοσιακή αριστερά το ‘89 ούτε ενισχυμένη αναλογική υπερψήφισε, ούτε νόμους απαγόρευσης των λαϊκών κινητοποιήσεων υποστήριξε. Αυτά είναι που μετατρέπουν το ΚΙΝΑΛ σε πολιτική αποσκευή της δεξιάς του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και αυτά είναι που πιστοποιούν ότι εδώ δεν πρόκειται απλά για ψηφοθηρικούς τυχοδιωκτισμούς σαν εκείνους της παραδοσιακής αριστεράς του ’89, αλλά αφορά σε μετατροπή του ΚΙΝΑΛ σε δεξιό κομματικό υποκείμενο!   

 

 

 

 

15 Ιουλ. 2020

H ώρα του Αλέξη Τσίπρα

Όσο περνάει ο καιρός και παγιώνεται ως η «συνήθης κατάσταση της Ελλάδας» το δυστοπικό σκηνικό που έχει συγκροτηθεί με κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη, τόσο ταχύτερα πλησιάζουμε στην επόμενη πολιτική φάση. Η έκδηλη ανεπάρκεια του σημερινού πρωθυπουργού μπορεί να ήταν πολύ πριν αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας προφανής στους περισσότερους από εμάς, χρειάστηκε όμως το κόστος της πραγματικής πρωθυπουργίας του για να αποκαλυφθούν διά γυμνού οφθαλμού οι βαρύτατες συνέπειές της. Στην οικονομία, την εξωτερική πολιτική, τους θεσμούς και τη δημοκρατία, συσσωρεύονται ήδη επιπτώσεις, που όχι μόνο ξεπερνούν το πολιτικό «μπόι» του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά συμπαρασύρουν πια την Ελλάδα σ’ ένα καθοδικό σπιράλ πολυεπίπεδης παρακμής και σήψης.

Κι όλ’ αυτά, ακριβώς την ώρα που θα χρειαζόμασταν τη φυγή προς το μέλλον του 21ου αιώνα, το μέλλον που είναι ήδη εδώ και μας νεύει να το ακολουθήσουμε, κι εμείς κολλημένοι στην αφόρητη πολιτική αυτο-γελοιοποίηση των δημοσκοπικών ευρημάτων προσποιούμαστε  πως δεν καταλαβαίνουμε πού έχουμε μπλέξει  και πόσο χαμηλά υπόσχεται ότι θα μας οδηγήσει το δείγμα κυβερνητικής γραφής του ανεπαρκέστερου παρά ποτέ Έλληνα πρωθυπουργού.  Η παρουσία στην κυβέρνηση, ενός αδίστακτου μπλοκ εξουσίας που προάγει με αδίστακτο νεποτισμό και νεο-χουντικές μεθόδους συγκεκριμένα συμφέροντα κάθε λογής με πασίγνωστα ονοματεπώνυμα, πράγματι σηματοδοτεί την σε σημαντικό βαθμό ωρίμανση ευρέων πολιτικών κοινών, που μετακινούνται πια από τον συντεταγμένο αντι-συριζισμό, ως το δήθεν επαρκές πολιτικό πλαίσιο εκπροσώπησης της στάσης τους απέναντι στις εξελίξεις, στη συνειδητοποίηση του πόσο καταστροφική ήταν η κάλπη της 7ης Ιουλίου 2019.

Στις συνθήκες αυτές, η παράταση παραμονής του Κυριάκου Μητσοτάκη στην πρωθυπουργία  ολοένα και περισσότερο και ολοένα και σε περισσότερους γίνεται αντιληπτή ως το «κακό σενάριο» για τη χώρα και τους πολίτες της. Στις ίδιες συνθήκες, θα χρειαστούν βαρέα πολιτικά «όπλα» για να αποδράσουμε από τη σημερινή παγίδα, όπου έχουμε εγκλωβιστεί. Και, φυσικά, θα απαιτηθεί διαυγής και σε διαθεσμότητα εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, για να οδηγηθεί η χώρα σε  καλύτερη μοίρα.

Προφανώς, η σημερινή εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ δεν ανταποκρίνεται στις παραπάνω αναγκαίες προϋποθέσεις! Και εδώ ακριβώς είναι που αναδύεται η παραδοχή του αξιώματος ότι είναι η ώρα του Αλέξη Τσίπρα! Δεν είναι υπόθεση μιντιακής υποστήριξης, ούτε θέμα απλής αντιπολίτευσης σε συνθήκες πολιτικής ομαλότητας. Πολύ περισσότερο και με πολύ μεγαλύτερη σημασία, είναι υπαρξιακή πολιτική επιταγή για την Ελλάδα του 21ου αιώνα! 

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι επιφορτισμένος σήμερα με δύο μεγάλες ευθύνες:

- να ηγηθεί της πορείας προς το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, ώστε να αναδυθεί στον δημόσιο βίο μας η νέα πολιτική παράταξη που έχει ανάγκη η Ελλάδα για να βγει από το σημερινό αδιέξοδο. Μια ευθύνη, που είναι πασίδηλο ότι κατισχύει κάθε άλλης πολιτικής πτυχής, που συγκροτεί την όποια παρουσία και από την οποιονδήποτε καταγωγή ως σήμερα, με την ταυτοτική καταγραφή του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης ως πολιτικού φορέα-εκπροσώπου ευρύτερων κοινωνικών και ιδεολογικοπολιτικά προοδευτικών δυνάμεων στο σημερινό πλαίσιο εξελίξεων, και

- να τεθεί επικεφαλής του μετώπου πολιτικών και υπό προϊούσα ριζοσπαστικοποίηση κοινωνικών δυνάμεων, που θα επιβάλλουν τις πολιτικές λύσεις που χρειαζόμαστε ως χώρα και ως πολίτες της.

Και οι δύο αυτές μεγάλες ευθύνες δεν είναι ζήτημα διαδικαστικό να αναληφθούν και να υπηρετηθούν αποτελεσματικά. Ποτέ στην ιστορία οι ηγεσίες διεξόδου από μεγάλες κρίσεις υπαρξιακού βάθους δεν υπήρξαν προϊόν προαποφασισμένης και προσυνεννοημένης πολιτικής «διαδικασίας». Πάντα στις περιπτώσεις αυτές χρειάστηκε να σπάσουν ταμπού και να διαλυθούν προκαταλήψεις σχετικά με παγιωμένες  αντιλήψεις. Τον ρυθμό και τον τόνο στην πορεία προς το νέο και αναγκαίο, επίσης, αναλάμβαναν πάντα όσοι μπορούσαν να ανταποκριθούν στην ηγετική ευθύνη που τους αναλογούσε. Αλλιώς, στον απολογισμό έμενε η θετική συμβολή των μεγάλων δυνατοτήτων, που τελικά, όμως, έμεναν εσαεί «δυνατότητες» και ποτέ δεν δοκίμαζαν τα μεγάλα και κρίσιμα αναγκαία βήματα. Θα το λέγαμε και το «φαινόμενο της μοίρας των μετρίων»…

Αυτήν την επιλογή ανάμεσα στα δύο μοντέλα πολιτικής ηγεσίας είναι υποχρεωμένος να κάνει σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας! Και από τις αποφάσεις που θα λάβει εκείνος, σε απολύτως προσωπικό επίπεδο, θα κριθούν πολλά σχετικά με το εάν η Ελλάδα θα διαφύγει από το καθοδικό σπιράλ, όπου την έχει παγιδεύσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το σύστημα που τον επέβαλε και τον συντηρεί, ή εάν θα υποστεί χωρίς αντίδραση τις συνέπειες της νέας πολυεπίπεδης καταστροφής που πλησιάζει.

Γι’ αυτό δεν είναι πια θέμα στιλ αντιπολίτευσης, ούτε υπόθεση μιντιακής υποστήριξης το πως ο Αλέξης Τσίπρας θα ανταποκριθεί στις ευθύνες που τού αναθέτει η συγκυρία. Ουδέ καν είναι ζήτημα υπεράσπισης του κυβερνητικού έργου Τσίπρα 2015-2019! Κάθε σύγκριση της σημερινής γενικευμένης καταστροφής με την προηγούμενη διαυβέρνηση προφανέστατα παρέλκει. Και η διαφορά είναι εκεί, με μόνη υποχρέωση των πολιτών να την διακρίνουν ή να κλείσουν τα μάτια. Τα υπόλοιπα περιττεύουν!

Ο νέος πολιτικός συσχετισμός πλειοψηφίας υπό τον Αλέξη Τσίπρα, μάλιστα, τελικά και παρά την αναμφίβολη καταγραφή του ΣΥΡΙΖΑ ως παράταξης της αριστεράς και των προοδευτικών δυνάμεων, ίσως τελικά δεν έχει και πρακτική πολιτική σημασία το πώς καταγράφεται τυπικά στον πολιτικό χάρτη. Αρκεί το κινηματικό πολιτικό DNA ανατροπής που υπόσχεται, για να τοποθετείται απνευστί στις επαναστατικές δυνάμεις της εποχής μας. Όπως, επίσης, στο σημείο αυτό ακριβώς είναι που αποκαλύπτεται και ο δομικά συντηρητικός πολιτικός ρόλος του ΚΙΝΑΛ, που αδυνατεί να παρακολουθήσει τις δυνατότητες και τις ευκαιρίες που του προσφέρονται και αρκείται σε ρόλο πολιτικού παρακολουθήματος μιας εξουσίας, που είναι πεντακάθαρο ότι η εκρίζωσή της είναι θεμελιώδης προϋπόθεση για να βγει η Ελλάδα από το σημερινό αδιέξοδο υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Επειδή, όμως, στην πραγματική πολιτική τα οράματα και οι υψιπετείς στόχοι είναι αναγκαίοι μεν, απρόσφοροι δε για εφαρμοσμένη και αποτελεσματική πολιτική υποκατάστασης των πρόξενων του σημερινού κακού, για να αναλάβει ο Αλέξης Τσίπρας τις ευθύνες του ο ίδιος πρέπει να αποτολμήσει να θέσει καθαρά το δίλημμα:  Ο Αλέξης Τσίπρας έχει πλέον την ευθύνη να το θέσει απλά και καθαρά: Ο Μητσοτάκης πρέπει να φύγει ΤΩΡΑ!!!

Η ζημία για την Ελλάδα αρχίζει να προσλαμβάνει διαστάσεις τραγωδίας!

Περιθώρια για άλλους αντιπολιτευτικούς καθωσπρεπισμούς από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχουν!

Και στο σημείο αυτό είναι που προκύπτει και η «σοφία» της πολιτικής ωρίμανσης συστημάτων, την οποία κομίζει ως μέσο υπέρβασης των μεγάλων κρίσεων, όπως η παρούσα της Ελλάδας υπό τον σημερινό πρωθυπουργό, το εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής! Διότι είναι σαφές ότι η σημερινή δυστοπική εικόνα της Ελλάδας, που έχει παραχθεί ως πολιτική απόρροια μιας κυβέρνησης πολλών συνεργαζόμενων μεταξύ τους ονοματεπώνυμων, πολιτικών, επιχειρηματικών μιντιακών κ.λπ,, δεν μπορεί να ανάγεται σε κανένα κατασκευασμένο δίλημμα περί της λεγόμενης «κυβερνησιμότητας». Δίλημμα, που εκβιαστικά θέτει ήδη ο Κυριάκος Μητσοτάκης με την αήθη απειλή κατά της ίδιας της χώρας για πρόωρες διπλές εκλογές «καψίματος» της απλής αναλογικής που θέσπισε ο ΣΥΡΙΖΑ, τη στιγμή που η Ελλάδα καταρρέει ως οικονομία, πλέγμα κυριαρχικών δικαιωμάτων, διεθνές κύρος και δημοκρατικά συγκροτημένη πολιτεία. Αυτό, που σήμερα προηγείται πάντων είναι να σταματήσει  το συντομότερο να ασκείται η σημερινή πρωθυπουργία Κυριάκου Μητσοτάκη, για να αποτραπούν περαιτέρω καταστροφικές συνέπειές της!

Σ’ αυτό το πλαίσιο είναι που το αίτημα «να φύγει ΤΩΡΑ η σημερινή κυβέρνηση» αποκτά το αυξημένο θετικό βάρος του, ως απαίτηση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αλεξη Τσίπρα. Είναι μια παρέμβαση, καταλύτης στις εξελίξεις, πάνω την οποία θα οικοδομηθεί η επόμενη φάση.