15 Φεβ. 2016

Τηλεοπτικές άδειες

Τί θα γίνει από ‘δω και πέρα;

Σε δύο προηγηθείσες αναρτήσεις, επιχειρήθηκε να περιγραφεί το τυπικό και τεχνικό πλαίσιο εντός των οποίων κινείται η υπόθεση αδειοδότησης των καναλιών. Ας επιχειρήσουμε τώρα να προβλέψουμε τη συνέχεια!    

Όπως ήδη έχει αναφερθεί, προσφυγές κατά της αδειοδότησης των καναλιών θα ερχόντουσαν οπωσδήποτε, με οποιονδήποτε τρόπο κι αν αυτή προχωρούσε –από το ΕΣΡ ή όχι! Με βάση αυτό, ας προσπαθήσουμε να εικάσουμε βασίμως τί θα συμβεί από ‘δω και πέρα!  

- Οι προσφυγές θα γίνουν με κύριο αντικείμενο να κριθεί η αντισυνταγματικότητα, ή όχι, της αδειοδότησης. Δηλαδή στο επίκεντρο και κυρίως θα είναι η διαμάχη στο πεδίο του εσωτερικού δικαίου, με τις τυχόν προσφυγές σε συνάρτηση με την ευρωπαϊκή νομοθεσία να περιορίζονται σε υποθέσεις του γενικού δικαίου και όχι της ευρωπαϊκής ραδιοτηλεοπικής νομοθεσίας.

- Δηλαδή, ομιλούμε για την τελείως αντίθετη επί της διαδικασίας αλλά και επί της ουσίας κίνηση, απ’ ό,τι είχε συμβεί επί κυβέρνησης Κ. Καραμανλή, όταν με την περίφημη υπόθεση των «νταβατζήδων» τα ιδιωτικά κανάλια είχαν απευθυνθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ζητώντας να καταπέσει η ισχύς των διατάξεων του Συντάγματος της Ελλάδας υπέρ της ευρωπαϊκής ραδιοτηλεοπτικής νομοθεσίας (και όχι μόνο). Τώρα, τα ιδιωτικά κανάλια μάχονται υπέρ της συνταγματικής ελληνικής έννομης τάξης καμπτομένης ενδεχομένως της ευρωπαϊκής ραδιοτηλεοπτικής νομοθεσίας. Έτσι, ΜακΚρίβι, δεν θα έχουμε αυτήν τη φορά! Και δεν απομένει παρά εκείνοι που τόσο προσβλητικά λόγια και τόσο υποτιμητική μεταχείριση επιφύλαξαν στην ελληνική συνταγματική έννομη τάξη, να εξηγήσουν γιατί τώρα ομνύουν στο όνομα του Συντάγματος της Ελλάδας. (Μα, γιατί, φυσικά, είναι τα συμφέροντα, ανόητε!).

Απλώς να υπενθυμίσουμε εδώ ότι τότε υπουργός χειριστής της υπεράσπισης του Ελληνικού Συντάγματος από μεριάς της ελληνικής κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή ήταν ο σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κ. Προκόπης Παυλόπουλος. Ο οποίος, παρά την αρχικά μαχητική στάση του υπέρ του ελληνικού Συντάγματος, τελικά υπεχώρησε και παρεχώρησε τον πρώτο λόγο στην ευρωπαϊκή νομοθεσία. (Επίσης, υπενθυμίζεται ότι εκείνη η σύγκρουση αφορούσε στον έλεγχο μέχρις φυσικού προσώπου των μετόχων των καναλιών, όπως επιβάλλει το ελληνικό Σύνταγμα, κάτι που παραμερίστηκε πλήρως! Με συνέπεια την πλήρη αδιαφάνεια στις ιδιοκτησίες των καναλιών (και σε κατάφωρη παραβίαση του άρθρου 14 του ελληνικού Συντάγματος) και την επικράτηση της λεγόμενης «διαπλοκής» στις διαδικασίες Ενημέρωσης των Ελλήνων πολιτών.     Ίσως, έτσι, μπορεί να γίνει κατανοητό και πόθεν οι προφανείς σήμερα εκλεκτικές πολιτικές συγγένειες υπέρ ή κατά Κώστα Καραμανλή και Γιώργου Παπανδρέου και υπέρ ή κατά των καναλαρχών…).    

- Οι προσφυγές, λοιπόν, που θα γίνουν, επίσης, κατά πάσα βεβαιότητα θα είναι δυνατό να ασκηθούν μετά την πρώτη εφαρμογή του νέου νόμου, αφού γενικά και χωρίς να υφίστανται έννομα αποτελέσματα από την εφαρμογή του νέου νόμου, δεν μπορώ να αντιληφθώ τί προσφυγή θα μπορούσε να υποστηριχτεί. Μ’ άλλα λόγια, η διαγωνιστική διαδικασία θα ξεκινήσει και κατόπιν θα γίνουν όλα! Μπορούμε βασίμως να εικάζουμε ότι οι προσφεύγοντες θα ζητούν από τα διοικητικά δικαστήρια να ανασταλεί γενικώς η εφαρμογή του νόμου, μέχρις ότου τελεσιδικήσει η κρίση επί της αντισυνταγματικότητας. Και εδώ τα διοικητικά δικαστήρια θα κληθούν να συνεκτιμήσουν τη νομολογία που τα ίδια έχουν διαμορφώσει με παλιότερες αποφάσεις τους, σύμφωνα με τις οποίες οι έχοντες έννομο συμφέρον να ασκήσουν τις προσφυγές (δηλαδή τα ιδιωτικά κανάλια), εκπέμπουν παρανόμως τα προγράμματά τους. (Συγκεκριμένα, με την υπ’ αρ. 3578/2010 απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ, κρίθηκε αντισυνταγματικό το μεταβατικό νομοθετικό καθεστώς της επ’ αόριστον ανοχής λειτουργίας τηλεοπτικών σταθμών με την νομοθετική τακτική των συναπτών παρατάσεων).

- Τι ακριβώς θα αποφασίσουν τα δικαστήρια δεν είναι εύκολο να προσδιοριστεί, διότι εκτός των νομικών πτυχών της υπόθεσης, θα συνεκτιμηθούν και θέματα όπως για παράδειγμα η ενδεχόμενη ζημία για ραδιοτηλεοπτική επιχείρηση που λειτουργεί επί πολλά χρόνια (νομίμως ή όχι, κι αυτό πάνω στο τραπέζι είναι), και φυσικά οι πολιτικές πλευρές του πράγματος.

- Νομίζω πως μεγάλη σημασία θα έχει για τις τελικές εξελίξεις ότι τα δικαστήρια θα κληθούν να κρίνουν και μια λεπτή πτυχή της όλης υπόθεσης: Συγκεκριμένα, ότι τα δικαστήρια έχουν αποφανθεί ότι η διαιώνιση εκπομπών ραδιοτηλεοπτικών προγραμμάτων από εταιρείες των οποίων οι άδειες εκπομπής και λειτουργίας έχουν κριθεί ως παράνομες, παραβιάζει και τη συνταγματική απαίτηση να υπάρχει ισότητα ευκαιριών μεταξύ όσων επιθυμούν να δραστηριοποιηθούν στον κλάδο αυτόν και των επιχειρήσεων που ήδη λειτουργούν στον ίδιον κλάδο. (Έχω, μάλιστα, την εντύπωση, πως εάν τυχόν προσέφευγε κανένας εκ των εχόντων νόμιμο συμφέρον στην Ευρωπαϊκή Ένωση τόσο επί του πεδίου που ο ίδιος ο κ. Βενιζέλος επικαλείται -συγκεκριμένα για πρακτικές που αντιβαίνουν το άρθρο 10 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου- όσο και για πρακτικές που πλήττουν την ελευθερία του ανταγωνισμού, η δικαίωση όσων θα προσέφευγαν θα ήταν πανηγυρική).   

Και μ’ όλα αυτά, υπάρχει πολύς ακόμη δρόμος να βαδίσουμε. Μια πολύ ενδιαφέρυσα πολιτική συνέχεια βρίσκεται ενώπιόν μας…