16 Μαρ. 2016

Σύνοδος κορυφής ΕΕ για το προσφυγικό - Ελλάδα - Τουρκία

Τα σημεία στα οποία η Ελλάδα δεν μπορεί να πει «ναι»

Για να συνοψίζουμε σχετικά με τη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. που θα συζητήσει το προσφυγικό, σε συνάρτηση με τη στάση της Τουρκίας και τα ανταλλάγματα που ζητεί η Άγκυρα: 

1. Παρ’ ότι οι πιθανότητες να συμφωνήσουν οι υπόλοιποι ευρωπαίοι σε ενιαία στάση απέναντι στην Τουρκία είναι εξαιρετικά περιορισμένες (οι διαφωνίες ανάμεσα στις χώρες-μέλη είναι βαθύτατες και στρατηγικού όσο και πολιτισμικού χαρακτήρα), η Ελλάδα δεν μπορεί να συμφωνήσει έναντι οιουδήποτε ανταλλάγματος σε υπογραφή συμφωνίας που θα αναβιώνει την ενταξιακή διαδικασία για τη γειτονική μας χώρα, χωρίς προηγουμένως η Τουρκία να έχει άρει το casus belli  σε βάρος της Ελλάδας  και σχετικά με το κατοχυρωμένο στο διεθνές δίκαιο και συνεπώς αναφαίρετο δικαίωμα της χώρας μας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στο Αιγαίο στα 12 μίλια (από τα 6 μίλια που είναι σήμερα), οποτεδήποτε το κρίνει αναγκαίο.

2. Έναντι οιουδήποτε ανταλλάγματος, επίσης, η Αθήνα δεν θα μπορούσε να υπαναχωρήσει της υποχρέωσής της να υποστηρίξει την Κύπρο, σε οποιαδήποτε απόφαση τυχόν επιλέξει η Λευκωσία για την προαγωγή του Κυπριακού ως μείζονος εθνικού μας θέματος.

3. Το ίδιο αυτονοήτως ισχύει και για την προσπάθεια της Τουρκίας να καταστήσει «γκρίζες ζώνες» περιοχές δεδομένης ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο.

4. Το ελάχιστο αντάλλαγμα που οφείλει να ζητήσει η Ελλάδα έναντι  της τουρκικής απαίτησης για την εγκατάσταση Τούρκων παρατηρητών στα ελληνικά νησιά όπου καταγράφονται ροές προσφύγων, είναι η εγκατάσταση Ελλήνων παρατηρητών σε τουρκικές περιοχές απ’ όπου διοχετεύονται οι πρόσφυγες προς τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου.

5. Οικονομικά ανταλλάγματα υπέρ της Ελλάδας, και μάλιστα υψηλού κόστους, είτε αφορούν σύνδεση προς χαλάρωση του 3ου μνημονίου, είτε επιτάχυνση ή βελτίωση της προετοιμαζόμενης  ρύθμισης του ελληνικού χρέους, τα θεωρώ απολύτως λογικά, επιβεβλημένα -θα έλεγα- με δεδομένο το μεσοπρόθεσμο κόστος του προσφυγικού στην ελληνική οικονομία και της άγονης στάσης των άλλων χωρών-μελών και της απροθυμίας τους να συμβάλλουν στην κατανομή των βαρών. Τα ανταλλάγματα αυτά, καμιά σχέση δεν μπορεί να έχουν με την ανθρωπιστική συμβολή προς την Ελλάδα για την τρέχουσα διαχείριση του προσφυγικού.      

Αυτά τα ολίγα προσώρας!

(ΥΓ.: Όπως ανέφερα στην αρχή,  η Ελλάδα εδώ και καμιά εικοσαετία, ανεξαρτήτως του ποιος κυβερνά, εφαρμόζει με επιτυχία την τακτική να αφήνει τις άλλες χώρες-μέλη να εκδηλώνουν την αντίθεσή τους στην προοπτική τουρκικής ένταξης, αντί να είναι η Αθήνα εκείνη που σηκώνει το κόστος μια τέτοιας αντίθεσης. Προφανώς το ίδιο οφείλει να πράξει και η σημερινή κυβέρνηση, αφού τακτική που κερδίζει δεν την αλλάζεις)