11 Απρ. 2016

Η ανάκτηση του στρατηγικού πολιτικού ρόλου της σοσιαλιστικής πρότασης

Το πλαίσιο θέσεων για το μέλλον του σοσιαλιστικού εγχειρήματος στην Ελλάδα – Ζητήματα πολιτικής στρατηγικής  

Το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα περίπου έχει εκκαθαριστεί, ως προς τους βασικούς όρους διαμόρφωσης των συσχετισμών δύναμης που το διέπουν. Στα βασικά του συστατικά το κομματικό μας σύστημα περιλαμβάνει: 

- Μια κυβερνητική παράταξη, που αγωνιά να συγκεράσει τις αντιφάσεις των  ιδεολογικοπολιτικών καταβολών της, με κόστος συσσωρευόμενο σε βάρος της, ιδίως ένεκα της αντι-λαϊκής και αντι-αναπτυξιακής πολιτικής που καλείται να υλοποιήσει και ομολογημένα πλέον αδυνατεί να ανατρέψει.

- Μια αξιωματική αντιπολίτευση, προφανώς αντιφατικών σχέσεων μεταξύ της σημερινής ηγεσίας της και της ιστορικής της λαϊκής βάσης και εγκλωβισμένη σε δουλείες της απελθούσας ηγεσίας της εν κυβερνήσει.

- Μια νεοναζιστική ακροδεξιά προσώρας παγιωμένης -περίπου- εκλογικής επιρροής και εν αναμονή διευκρίνισης των δικαστικών αποφάσεων σχετικά με τις απεχθείς πρακτικές  που επιχείρησε να επιβάλλει.

- Μια κομμουνιστική αριστερά, ανάλογης παγιωμένης επιρροής, με εμμονές προσήλωσης σε περίκλειστες ιδεολογικοπολιτικές αναφορές  και τις δέουσες ένεκα τούτου παγιδεύσεις σε άγονες πολιτικές πρακτικές.

- Μια κεντρώα-σοσιαλδημοκρατική-σοσιαλιστική παράταξη (χρησιμοποιήστε όποιον όρο θέλετε), διασπασμένη εις τα εξ ων συνετέθη, αγωνιώντας  να απεμπλακεί από τις συνέπειες και τις ενοχές της άφρονος πρόσδεσής της  στο δεξιότατο σαμαρικό σχήμα (ΠΑ.ΣΟ.Κ.), αλλά και επιχειρώντας να διασκεδάσει τις εντυπώσεις των πρακτικών «πολιτικής αρπαχτής» μερίδας της (Ποτάμι).

- Μια εξωκοινοβουλευτική ομάδα, πρώην μελών της σημερινής κυβερνητικής παράταξης, προφανέστατα πάσχουσα από το σύνδρομο του «πολιτικού γενιτσαρισμού» και απολύτως αδύναμη και αφερέγγυα να προσδώσει  ρεαλιστικό περιεχόμενο στο κατά τα άλλα υπαρκτό -έστω υπόκωφα- ρεύμα του ελληνικού ευρωσκεπτικισμού.

- Και τέλος, κανα-δυο ακόμη κομματίδια, που εγώ -κυρίως για μεθοδολογικούς λόγους- συγκαταλέγω στην «παράφρονα μεταβλητή» της ταλαιπωρημένης από την κρίση  ελληνικής κοινωνίας. Χωρίς αξίες πολιτικών σημασιών και με μόνον ρόλο για εκείνα την δυνητική περιέλευση τους σε θέση «αποσκευής» τυχοδιωκτικού τύπου, προς περιστασιακή στήριξη κυβερνήσεων, ανεξαρτήτως ιδεολογικού πολιτικού προσήμου αυτών. (Δεν αξίζει τον κόπο να ασχοληθούμε άλλο μ’ αυτά, αφού ήδη η επιρροή τους από το  15% και πλέον στις εκλογές του 2012 έχει περιοριστεί στο 7%, με φθίνουσα εξέλιξη).

Αν η παραπάνω περιγραφή εκφράζει σε κάποιον σχετικό έστω βαθμό πληρότητας την  πραγματικότητα, πρακτικά σημασία θα είχε να ασχοληθούμε με τα τρία πολιτικά ρεύματα, που διαμορφώνουν τις υπαρκτές μεταβλητές διαμόρφωσης των πολιτικών εξελίξεων από ‘δω και πέρα:  Τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., τη Νέα Δημοκρατία και την κεντρο-αριστερο-σοσιαλδημοκρατική παράταξη! Το τί θα πράξουν, η Χρυσή Αυγή, το Κ.Κ.Ε., ο Λεβέντης, ο Καμμένος και η Λ.Α.Ε., δεν έχει σημασία. 

Όμως, ήδη οι δύο δυνάμεις αυτού του πολιτικού και κομματικού τριγώνου της Ελλάδας του σήμερα, σε σημαντικό βαθμό επικαθορίζονται από την άγονη και ατελέσφορη για τις ανάγκες της χώρας και των πολιτών της αντιπαράθεση μεταξύ ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και Ν.Δ.. Η αναβάθμιση δηλαδή του ρυθμιστικού λόγου του ενδιάμεσου πολιτικού και κομματικού χώρου, αποκτά δυσανάλογα μεγάλη σημασία στην προσπάθεια απεμπλοκής της Ελλάδας από το αδιέξοδο, απολύτως μη ανταποκρινόμενη η επιρροή αυτού του χώρου στην βασίμως εικαζόμενη έκταση προσδοκιών σημαντικής μερίδας των πολιτών, προς εκλογίκευση του δημοσίου βίου μας.

Προς αποπαγίδευση από την εύκολη ρυμούλκηση σε αχρείαστες αντιπαραθέσεις σχετικά με τον «κακό ΣΥ.ΡΙΖ.Α.» και την «καλή Νέα Δημοκρατία», ή το αντίστροφο, θα αρκούσε να επιχειρήσουμε να εξηγήσουμε γιατί τέτοια απαξίωση ενός «χώρου» με σημαντικό ρόλο, ενδεχομένως και ρυθμιστικό.

Οι αιτίες τούτης της εκτεταμένης -ποσοτικά και σε διάρκεια- απαξίωσης, σχεδόν προφανείς (τουλάχιστον για όσους διεξάγουν δημόσιο διάλογο με όρους στοιχειώδους πολιτικής αυτοκυριαρχίας):        

- Ασαφές ιδεολογικό πλαίσιο αναφοράς (αμφιταλάντευση ανάμεσα σε νεοφιλελεύθερες και κεϋνσιανές απόψεις διαχείρισης της οικονομίας, εμπλοκή σε υπερσυντηρητικές θέσεις διαχείρισης του πολιτικού ρόλου του λαϊκού παράγοντα, αμηχανία μέχρις δακρύων σε ό,τι αφορά τις διεθνείς εξελίξεις, ανυπαρξία στρατηγικού λόγου για το μέλλον της χώρας κ.λπ.),

- Μονομερέστατη πρόσδεση σε τακτικές συμπράξεις με τον στρατηγικό παραταξιακό πολιτικό αντίπαλο, τη Δεξιά, και μάλιστα επί διετία ανεχόμενοι ακροδεξιές και αντιδημοκρατικές κυβερνητικές και εν γένει πολιτικές πρακτικές της Νέας Δημοκρατίας,

- Πολιτική απονομιμοποίηση για πλειάδα στελεχών του «χώρου», σε ο,τι αφορά τον σκοπό εκπροσώπησης, πολλώ δε μάλλον αντιπροσώπευσης, προοδευτικών κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων,

- Προβλήματα αποδιδόμενης στον «χώρο» διαφθοράς,

- Καχυποψία έναντι προτάσεων του «χώρου» (ακόμη και πραγματικά καλών προθέσεων), υπό τo βάρος της υπόνοιας ότι το μόνο που επιδιώκεται είναι η επιστροφή σε θέση διακυβέρνησης,

- Μη πειστική ηγεσία.

Σ’ αυτές τις συνθήκες, η προσπάθεια συγκρότησης ενωτικών πρωτοβουλιών ώστε η δυνητική δυναμική να καταστεί πραγματικότητα θα κριθεί πρωτίστως από το πλαίσιο θέσεων, επί του οποίου θα στηριχτεί η συνέχεια.

Προτείνω το ακόλουθο πλαίσιο θέσεων»

Α. Εσωτερική πολιτική σκηνή

- Ρητή αναγνώριση της αξίας των θέσεων της ιδρυτικής διακήρυξης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. της 3ηςΣεπτεμβρίου 1974 και ορισμός του «ιστορικού σοσιαλιστικού ζητούμενου» ως θεμελιώδους ιδεολογικοπολιτικής παραδοχής – παρακαταθήκης της υπό ανασύσταση παράταξης.

- Σαφής δέσμευση αποστασιοποίησης από αυτο-χαρακτηρισμούς και επικοινωνιακά τεχνάσματα (όπως για παράδειγμα «κεντρο-αριστερά»), που -ακόμη κι αν έπεσαν στο τραπέζι με καλές προθέσεις- σήμερα συμβάλλουν στη σύγχυση και την ιδεολογικοπολιτική «θολούρα» που κυριαρχεί στον ευρύτερο παραταξιακό μας χώρο. (Συνδιάσκεψη ανασυγκρότησης παγιδευμένη και υπονομευμένη εξ αρχής σε πρακτικές και τεχνικές διαχείρισης επί μέρους πολιτικων κοινών του προοδευτικού κοινωνικού χώρου, ώστε βαρωνίες και μεμονωμένα πρόσωπα να εφεύρουν αναγκαιότητες ρόλων και με μόνον στην πραγματικότητα σκοπό έναν νέο συμβιβασμό ηγετίσκων δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Συνδιασκεψη τέτοιας μορφής και περιεχομένου δεν έχει κανενα νόημα, ει μη μόνο εάν ανομολόγητος σκοπός της θα ήταν να επικυρωθεί ο μοιραίος «κυβερνητισμός» του κινήματος, από την αποχώρηση του ιδρυτή μας και εντεύθεν). 

- Βασικός ιδεολογικός και παραταξιακός μας αντίπαλος παραμένει η δεξιά, ως πολιτικός εκπρόσωπος της συντήρησης και της εγχώριας άρχουσας τάξης και των συνοδοιπόρων της. Νεο-ναζιστικά και γενικότερα νεοδεξιά κινήματα και απόψεις, όπως και ο πολιτικός και οικονομικός νεοφιλευθερισμός, αποτελούν για μας όψεις του ίδιου νομίσματος της πολιτικής συντήρησης, της οποίας βασική επιδίωξη παραμένει η διαιώνιση ενός πολιτικού και οικονομικού συστήματος που εδράζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ανά χώρα και σε  παγκόσμια κλίμακα. Η ανατροπή αυτής της σήμερα κυρίαρχης πολιτικής και οικονομικής αντίληψης για την κίνηση των κοινωνιών και της ιστορίας και η υποκατάστασή της από μια παραγωγική δυναμική εξασφάλισης των αναγκαίων για την ομαλή ανάπτυξη της ανθρωπότητας πόρων, με σεβασμό στο Περιβάλλον και τον Άνθρωπο, συνιστά τον στρατηγικό μας στόχο.

- Η υπό ανασυγκρότηση παράταξη, οριοθετείται σαφώς έναντι της παραδοσιακής αριστεράς, τόσο σε ό,τι αφορά ζητήματα αρχικών ιδεολογικών αναφορών του εν λόγω χώρου, όσο και -κυρίως- σε αντιλήψεις χειραγώγησης του λαϊκού παράγοντα και των ευρύτερα των μαζών, όπως προκύπτει από την ιστορική εμπειρία δράσεων και πρακτικών του κομμουνιστικού κινήματος, αντιλήψεων από τις οποίες διαχωριζόμαστε ρητά.

- Η στρατηγική του «διμέτωπου» κατά ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και Νέας Δημοκρατίας ελέγχεται ως εσφαλμένη! Κύριος πολιτικός αντίπαλος των δυνάμεων του σύγχρονου σοσιαλιστικού εγχειρήματος ήταν, είναι και θα παραμείνει η συντηρητική πολιτική παράταξη, η δεξιά! Η τέμνουσα γραμμή των σημερινών κοινωνιών, ό,τι και να μηχανεύεται ο καπιταλισμός και οι πολιτικοί εκπρόσωποί του και όσον νεο-αντι-κομμουνισμό κι αν επιστρατεύουν σε συνεργασία με τα νεο-ναζιστικά μορφώματα στη Δύση, παραμένει η αντίθεση ανάμεσα στις διαδικασίες συγκρότησης της παραγωγικής διαδικασίας και της κατανομής του προϊόντος της, δηλαδή του πλούτου. Η "σούπα" της πολιτικής που δεν ορίζεται από την αντίθεση αριστερά/δεξιά (ως προμετωπίδας της ουσιαστικής αντιπαράθεσης συντήρησης/προόδου), δεν μπορεί να καταστεί επαρκές όχημα για την πολιτική εκπροσώπηση του σοσιαλιστικού DNA, που θα μπορούσε να καταστεί καταλύτης της ανασυγκρότησης ενός προοδευτικού βιώσιμου κομματικού σχήματος. Δεν θα πρέπει να μπερδεύουμε το αίτημα της τακτικά αναγκαίας ευρύτερης πολιτικής ενότητας που χρειάζεται η πατρίδα για να ξεπεράσουμε τον κυκλώνα της εποχής, με την ιδεολογικοπολιτική αντεπίθεση που οφείλουμε να αναλάβουμε. Να την αναλάβουμε, μετά από δεκαετίες φληναφημάτων της παγκόσμιας συντήρησης και της διεθνούς δεξιάς, οι οποίες με ενοποιό στοιχείο τον νεο-φιλελευθερισμό κατέφαγαν τη θετική εξέλιξη κατάρρευσης του αντιδημοκρατικού και άγονου υπαρκτού σοσιαλισμού, αξιοποιώντας τους τεράστιους πόρους που τότε απελευθερώθηκαν μονομερέστατα υπέρ της κεφαλαιοκρατίας. Με συνέπεια την παγκόσμια καταστροφή που ζούμε σήμερα. Δεν μπορεί να αφεθεί ξανά να χρεωθεί η ηχηρότατη καπιταλιστική αποτυχία που εκδηλώθηκε από τις αρχές του 21ου αιώνα, στην ...αριστερά. Θα πρόκειται για διακωμώδηση της αλήθειας.      

- Βάση, πολιτική και κοινωνική, της αντίληψης του σοσιαλισμού για την προαγωγή πολιτικών προόδου, προς όφελος της χώρας και των πολιτών της, παραμένει η στήριξη σε δυνάμεις της κοινωνίας, με δημοκρατικά μέσα και διαδικασίες, μακριά από πολιτικές γραφειοκρατίες και τεχνικές εξουσίας. Ο βαθμός συμμετοχής των δυνάμεων αυτών στις διαδικασίες λήψης των αποφάσεων, που θα διαμορφώσουν τις παραταξιακές θέσεις μας για την προσεχή περίοδο, συνιστούν το στοιχείο μείζονος νομιμοποίησης της γραμμής που θα κληθεί να εξειδικεύσει η ηγεσία που θα αναδειχτεί.

- Η πρόσκληση συμμετοχής στην προσπάθεια ανασυγκρότησης του ελληνικού σοσιαλιστικού παραταξιακού πόλου έχει τον χαρακτήρα take it or leave it και δεν υπόκειται σε καμιά άλλη διαπραγμάτευση και διαβούλευση και με κανέναν, μέχρι τη σύγκληση της πρώτης συνδιάσκεψης που θα διοργανωθεί για τον σκοπό. Η πρόσκληση αυτή απευθύνεται εφάπαξ και με τον ίδιον τρόπο προς πάσα πλευρά και καμιά ιδιαίτερη διαχείρισή της έναντι μεμονωμένων προσώπων ή πολιτικών ομάδων δεν είναι επιτρεπτή.

- Αποκλειστική ατζέντα της πρώτης συνδιάσκεψης είναι η κατάρτιση των ιδεολογικοπολιτικών μας αρχών. Το τελικό βασικό πολιτικό πλαίσιο που θα προκύψει θα πρέπει να είναι προϊόν ψηφοφορίας και όχι συμψηφισμών, ιδίως μεταξύ ανομοίων και ιδεολογικά ασύμβατων μεταξύ τους πολιτικών ιδεών, κάτι που η παράταξή μας πλήρωσε πολύ ακριβά, μόνο και μόνο για να συντηρηθεί στην εξουσία. Η καταγραφή μειοψηφικών απόψεων της ίδιας όμως αντίληψης περί της πολιτικής ιδεολογίας και πράξης καλωσορίζεται. Όντας χρήσιμη ένεκα της συμβολής στην καλώς νοούμενη «πολυσυλλεκτικότητα» του σοσιαλιστικού εγχειρήματος, που θα κληθεί να υποκαταστήσει την «πολιτική σούπα», που έφθειρε και παρέφρασε τις ιδέες και την παράταξή μας, υπονομεύοντάς την και οδηγώντας στη ρευστοποίησή της και δη και προς όφελος του μείζονος ιδεολογικού και πολιτικού αντιπάλου μας της δεξιάς. 

- Στο τέλος των εργασιών της πρώτης συνδιάσκεψης, θα εκλεγεί η παραταξιακή ηγεσία από το σώμα της συνδιάσκεψης και όχι από μαζικές κάλπες. Κοινωνικές δυνάμεις, αντιλήψεις προσωπικές και συλλογικές, ομάδες και πρόσωπα, όπως και οποιοσδήποτε άλλος δεν έλαβε μέρος στις εργασίες της συνδιάσκεψης και δεν τελεί εν γνώσει του διαλόγου που έλαβε χώρα και των απόψεων που διατυπώθηκαν, δεν φέρει τεκμήριο νομιμοποίησης για να μπορεί να συμμετάσχει στη διαδικασία εκλογής ηγεσίας.

- Οι αποφάσεις της συνδιάσκεψης δεσμεύουν όσους λάβουν μέρος στις εργασίες της.  

- Η οριστική συγκρότηση της ανασυγκροτούμενης παράταξής μας οφείλει να τελειωθεί με τη διοργάνωση του 1ου συνεδρίου της, σε λογικό χρόνο, που δεν μπορεί να υπερβεί τα 2 έτη από την ολοκλήρωση των εργασιών της πρώτης συνδιάσκεψης.   

Β. Η Ελλάδα στον κόσμο         

- Κατηγορηματική δέσμευση του σεβασμού στις παραδόσεις και τις αρχές του διεθνούς σοσιαλιστικού κινήματος, με την εμπειρία που αποκτήθηκε τους τελευταίους 2 αιώνες, από επιτυχίες και σφάλματα των προσπαθειών που αναλήφθηκαν σ’ ολόκληρο τον κόσμο, για να προωθηθεί η σοσιαλιστική ιδεολογία και πράξη και να καταστεί εφαρμόσιμη πολιτική, ανά χώρα και παγκοσμίως.

- Η ευρωπαϊκή ταυτότητα παραμένει κύριο στοιχείο του γεωπολιτικού αυτοπροσδιορισμού της πατρίδας μας. Η ευρωπαϊκή υπόσταση της Ελλάδας είναι νοητή αποκλειστικά και μόνο υπό τον όρο ότι συμμετέχουμε ισότιμα με τους άλλους εταίρους μας στη διαμόρφωση της ενιαίας Ευρώπης. Μιας Ευρώπης δημοκρατικής και κοινωνικά δίκαιης, ταγμένης στον σκοπό προαγωγής της παγκόσμιας Ειρήνης και της διαφύλαξης των ατομικών δικαιωμάτων των πολιτών της. Το δικαίωμα κάθε χώρας στις ιδιαίτερες πολιτισμικές παραδόσεις της είναι αναπαλλοτρίωτο και αδιαπραγμάτευτο.                       

- Ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της Ελλάδας, ως κεντρικής επιλογής της πατρίδας σε ό,τι αφορά τον γεωπολιτικό αυτοπροσδιορισμό της, δεν μπορεί να αντιμάχεται τις άλλες υφιστάμενες γεωγραφικές και ιστορικές παραμέτρους, που συγκροτούν την «ελληνικότητα», όπως αυτή είναι παγιωμένη ως εικόνα και αντίληψη στη διεθνή κοινότητα.

- Η μεσογειακή πλευρά της Ελλάδας παραμένει σημαντικό θεμέλιο του γεωπολιτικού ρόλου που οφείλει να συνεχίσει να διαδραματίζει η χώρα, ως παράγων ειρήνης, προόδου και συνεργασίας μεταξύ των ανόμοιων πολιτισμών και των εθνοτήτων που περιβάλλουν τη Μεσόγειο Θάλασσα. Επιπροσθέτως, αποτελεί το μεγάλο παραγωγικό απόθεμα που η αξιοποίησή του σε σεβασμο με το Περιβάλλον, είναι εγγύηση για ένα καλύτερο μέλλον για την Ελλάδα και τους πολίτες της.

- Η Ελλάδα, ως χώρα της Βαλκανικής Χερσονήσου, επίσης έχει ιδιαίτερο ρόλο στην περιοχή, ιστορικά προσδιορισμένο ως δύναμης, ειρήνης, άμβλυνσης των εθνικών και   άλλων διαφορών μεταξύ των λαών της περιοχής. Ο σύγχρονος ρόλος της Ελλάδας στα Βαλκάνια, αποκτά τελευταία αυξημένο βάρος, επειδή η χώρα μας και το Αιγαίο αποτελούν τα φυσικά σύνορα μεταξύ Ευρώπης και Ασίας και συνεπεία τούτου υποδέχεται το μεγαλύτερο μέρος των μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών που έχει παράξει η ρευστοποίηση των μέχρι σήμερα παγιωμένων πολιτικών ισορροπιών μεταξύ χωρών της ευρύτερης περιοχής, που αναδιατάσσονται. Η αρνητική συμβολή της οικονομικής παγκοσμιοποίησης στις εν λόγω αρνητικές εξελίξεις είναι αυταπόδεικτη και θα πρέπει να γίνει σαφές ότι χωρίς αναδιάταξη των οικονομικών σκοπιμοτήτων από μεριάς των ισχυρών δυνάμεων του πλανήτη, σε ό,τι αφορά την απόπειρα άφρονος διαχείρισης των πλουτοπαραγωγικών πόρων της περιοχής, το πρόβλημα θα συνεχιστεί και πιθανότατα θα ενταθεί.

- Το Κυπριακό πρόβλημα παραμένει για την Ελλάδα και τον ελληνισμό η μείζονα προς επίλυση ιστορική εκκρεμότητα. Οι ευνοϊκές συνθήκες που φαίνεται να διαμορφώνονται σήμερα, είναι μια ευκαιρία που δεν πρέπει να πάει χαμένη, ώστε η γενιά αυτή να λύσει επιτέλους το μείζον εθνικό μας πρόβλημα, με σεβασμό στις αποφάσεις της διεθνούς κοινότητας, εκπροσωπούμενης από τα ψηφίσματα και τις αποφάσεις του Ο.Η.Ε..          

- Η Ελλάδα συμμετέχει στη διεθνή κοινότητα, ως ισότιμος εταίρος σ’ όλες τις διεθνείς οργανώσεις, συμβάλλοντας στην κατανόηση και τη συνεργασία μεταξύ των λαών της γης. Δεν διεκδικεί τίποτα και από καμιά άλλη χώρα και δεν παραχωρεί τίποτα από τα διεθνώς κατοχυρωμένα δικαιώματά της σε κανέναν και για οποιονδήποτε λόγο.                       

Γ. Η Ελλάδα στη σημερινή συγκυρία

- Η δυσμενέστατη συγκυρία για την Ελλάδα είναι δεδομένη και σε σημαντικό βαθμό περιορίζει τις διαθέσιμες λύσεις για τη διαφυγή από το αδιέξοδο των τελευταίων ετών.  Οι δυσκολίες για την Ελλάδα ασφαλώς επιτείνονται από την τάση επιτάχυνσης και γενίκευσης της κρίσης του διεθνούς καπιταλισμού.

- Τις αγωνιωδώς επιζητούμενες λύσεις για την πατρίδα οφείλουμε να τις αναζητήσουμε σε συμπόρευση με τους περιορισμούς και τους όρους που εκ των πραγμάτων τίθενται στο πλαίσιο λειτουργίας της δυτικής καπιταλιστικής οικονομίας, της οποίας η Ελλάδα είναι τμήμα. Η Ελλάδα δεν μπορεί να διεκδικεί σε συνθήκες άγριου διεθνούς οικονομικού ανταγωνισμού ρυθμίσεις αλά καρτ προς όφελός της, αλλά να αναζητήσει δόκιμες προσαρμογές της οικονομίας της στους σκληρούς κανόνες του ανταγωνισμού και επιζητώντας παραγωγικές εξειδικεύσεις τους στις ιδιαιτερότητες της χώρας.     

- Κεντρικός πολιτικός τακτικός στόχος της υπό ανασυγκρότηση παράταξής μας ορίζεται η συμβολή στη διαμόρφωση της αναγκαίας ενότητας μεταξύ των πολιτικών οργανισμών  της χώρας, (κομμάτων, φορέων και σχηματισμών εκπροσώπησης των πολιτών), ώστε να συγκροτηθεί το ευρύτερο δυνατό μέτωπο δυνάμεων. Ένα μέτωπο δυνάμεων, προσδιοριζόμενο πρωτίστως από τις πολιτικές παραδοχές που θα συνομολογούν οι συμμετέχοντες σ’ αυτό και όχι υποκείμενο -όπως γίνεται σήμερα- σε καλύψεις αναγκών συγκρότησης κοινοβουλευτικών πλειοψηφιών, που η πράξη έδειξε ότι είναι βραχύβιες και υπηρέτησαν παραταξιακές σκοπιμότητες πριν απ’ ό,τιδήποτε άλλο και με τεράστιο εθνικό κόστος. Σ’ αυτό το πλαίσιο, η παράταξή μας αρνείται προκαταβολικά να συμμετάσχει στον διάλογο για τη διαμόρφωση των προϋποθέσεων επίτευξης της αναγκαίας ευρύτερης δυνατής πολιτικής ενότητας στη χώρα, εφ’ όσον ως όρος απ’ οποιαδήποτε πλευρά τίθεται η αξιολογική αποτίμηση των κυβερνήσεων που διαχειρίστηκαν την κρίση από την εκδήλωσή της έως σήμερα -ατζέντα που αποδεδειγμένα συνέβαλε στον διχασμό των Ελλήνων και δυναμίτισε κάθε ενδεχόμενο συνεργασιών που θα διευκόλυναν την πατρίδα στην αντιμετώπιση των μεγάλων σημερινών  προβλημάτων της.

- Η παράταξή μας δηλώνει ότι δεν επιθυμεί τη συμμετοχή της σε οποιαδήποτε κυβέρνηση από ‘δω και πέρα, τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που θα τελειωθεί η διεργασία συγκρότησής της. Είναι, όμως, διατεθειμένη να συμβάλλει με τις κοινοβουλευτικές δυνάμεις που διατηρεί σε στήριξη κοινά αποφασισμένων επιλογών στο πλαίσιο της ζητούμενης πολιτικής ενότητας των Ελλήνων.

- Η κατάρτιση των επί μέρους προγραμματικών στοιχείων της πολιτικής μας, είναι αυτονόητο πως θα διαμορφωθούν μετά την πρώτη συνδιάσκεψη ανασυγκρότησης και ανάλογα με το πλαίσιο αρχών και θέσεων που θα πλειοψηφήσει στη διάρκεια των εργασιών της.      

(ΥΓ.: Ορισμένες από τις θέσεις που εκτίθενται εδώ έχουν δημοσιευτεί σε παλιότερες αναφορές μου στο εξεταζόμενο θέμα)