4 Μαϊ. 2016

Το "σκληρό" ΔΝΤ και οι εξοργισμένοι με τα καμώματά του ευρωπαίοι...

Η διαφωνία Ευρώπης-ΔΝΤ κρύβει την απροθυμία του Ταμείου να αναλάβει την ευθύνη για την αποτυχία του ελληνικού προγράμματος  

Όπως ίσως θα προσέξατε ή θα θυμάστε, από πολύ νωρίς -και σχεδόν μόνος, τότε- εξανέστην κατά της πρότασης του ΔΝΤ να ψηφιστούν από την Ελλάδα «ενδεχόμενα μέτρα», ως ακραίας αντιθεσμικής και αντισυνταγματικής απαίτησης, που πλήττει το κύρος του πολιτεύματος. (Η αρχική αναφορά μου στο θέμα, από τις 17 Απριλίου ήδη, βρίσκεται εδώ:  https://www.facebook.com/christos.economou.14/posts/10209352564632482).

Στη θέση αυτή, σιγά-σιγά προσεχώρησε το σύνολο των ευρωπαίων αξωματούχων (με μόνη την εξαίρεση του επικεφαλής της ευρωπαϊκής δεξιάς -της οποίας η Νέα Δημοκρατία είναι μέλος- στο ευρωκοινοβούλιο, Βαυαρού ακροδεξιού, κ. Μάνφρεντ Βέμπερ).  Ακόμη και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης αναγκάστηκε με μεγάλη βέβαια καθυστέρηση (αντί να πρωτοστατήσει) να δηλώσει πως δεν συμφωνεί με την νομοθέτηση των πρόσθετων μέτρων που ζητεί το ΔΝΤ! (Κι ας συνεχίζουν να διερωτώνται στελέχη του κόμματός του «Μήπως έχει δίκιο το ΔΝΤ;»).

Όπως και να ‘ναι, σήμερα βρισκόμαστε σ’ ένα σημείο της διαπραγμάτευσης, στο οποίο θα ληφθούν αποφάσεις και επί του εν λόγω ζητήματος. Δηλαδή, είτε θα επιβληθεί στην Ελλάδα η παραβίαση της  συνταγματικής και θεσμικής τάξης με αντάλλαγμα τη «διάσωση» (και η κυβέρνηση που θα έχει συναινέσει σ’ αυτό θα κριθεί αναλόγως), είτε το ΔΝΤ θα λάβει ρητή απόφαση ρύθμισης του ελληνικού χρέους από τους ευρωπαίους πιστωτές της Ελλάδας. Τρίτος δρόμος για την πλήρη παραμονή του Ταμείου στο ελληνικό πρόγραμμα, ως χρηματοδότης του, δεν υφίσταται! (Εκτός κι αν επιβεβαιωθούν πληροφορίες -που κατά έναν περίεργο τρόπο αποσιωπούνται από πληθώρα μέσων ενημέρωσης, και όχι μόνον ελληνικών- ότι ήδη εξετάζεται το σενάριο αποχώρησης του Ταμείου από το ελληνικό πρόγραμμα ως χρηματοδότης και η συνέχιση της συμμετοχής του ως «τεχνικού συμβούλου» -σενάριο στο οποίο έχω αναφερθεί, για παράδειγμα στο https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10209430874310175&set=a.10203717279313871.1073741827.1274573556&type=3).             

Έτσι, όμως, η όλη διαφωνία φαίνεται να έγκειται στην απόκλιση εκτιμήσεων μεταξύ της eurostat και του ΔΝΤ σχετικά με τις επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας (διαφωνία που έφερε τις προσβλητικές για τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τα ευρωπαϊκά όργανα δηλώσεις της κυρίας Κριστίν Λαγκάρντ). Εκτιμήσεις, ωστόσο, που και η Κομισιόν επιβεβαίωσε με έμφαση μόλις χτες (3/5/2016): «Η ελληνική οικονομία επέδειξε αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα το 2015, αποτυπώνοντας την ανελαστική ιδιωτική κατανάλωση και την θετική συμβολή των καθαρών εξαγωγών». (Από τη χθεσινή επίσημη ανακοίνωση της Κομισιόν. – Για περισσότερα στο http://www.capital.gr/oikonomia/3122953/komision-apodoxi-protogenous-pleonasmatos-0-7-aep-to-2015).

Αν, όμως, αυτή είναι η όλη διαφωνία (που -ειρήσθω εν παρόδω- όσο περνάει ο καιρός εντείνει και επισημοποιεί τη δυσαρέσκεια της Ε.Ε. για το ΔΝΤ βαθαίνοντας το χάσμα), τότε γιατί δεν πάνε σε μια λύση, στην οποία η πλευρά που ασκεί τις μεγάλες πιέσεις, δηλαδή το ΔΝΤ, θα δεχόταν εκείνο «ενδεχόμενη χρηματοδότηση» του ελληνικού προγράμματος, και μάλιστα αναδρομικά, και αφού θα έχουν πιστοποιηθεί τα δημοσιονομικά στοιχεία για την Ελλάδα, για τα έτη 2017 και 2018, για τα οποία και η διαφωνία; Δηλαδή, να δεσμεύσει το Ταμείο τις πιστώσεις της δικής του χρηματοδότησης  του ελληνικού προγράμματος και εφ’ όσον επαληθευτεί η eurostat και τα ευρωπαϊκά όργανα να καταβληθούν οι πιστώσεις αυτές για το ελληνικό πρόγραμμα, αν, αντίθετα, επιβεβαιωθεί το ΔΝΤ, οι δεσμευμένες πιστώσεις να επιστρέψουν εις χείρας του Ταμείου.

Θα μου πείτε: «Μα, αυτό δεν είναι σοβαρό»! Ασφαλώς και δεν είναι σοβαρό, θα πλειοδοτήσω κι εγώ μαζί σας! Όπως σοβαρό δεν είναι να ζητείται από την Ελλάδα νομοθέτηση «ενδεχόμενων μέτρων»!...

Έτσι, λοιπόν, για να παραμερίσουμε τα αστεία σε σοβαρές υποθέσεις, σε μια επανάληψη του σκηνικού διαβουλεύσεων όπου οι λαϊκίστικες σκοπιμότητες των ευρωπαίων δανειστών κατισχύουν του πραγματικού σκοπού (που δεν είναι άλλος από την ουσιαστική και όχι την εικονική διάσωση της οικονομίας της Ελλάδας, χώρας-μέλους της ευρωζώνης), η ουσία βρίσκεται αλλού: Ποιος θα σηκώσει το βάρος της ευθύνης για την ελληνική αποτυχία, που πια δεν φτιασιδώνεται πίσω από τις ανοησίες περί «μεταρρυθμίσεων που δεν έγιναν» και άλλα τοιαύτα!  Η ίδια η Κομισιόν στην τελευταία έκθεσή της για την Ελλάδα, στην οποία ορθότατα αναγνωρίζει την εγκυρότητα των στοιχείων της eurostat απορρίπτοντας τις αήθειες Λαγκάρντ περί της μη εγκυρότητάς τους, σχολιάζει: «…Η οικονομική δραστηριότητα υποστηρίχθηκε από την απροσδόκητη ανθεκτικότητα της ιδιωτικής κατανάλωσης, τις θετικές καθαρές εξαγωγές και από την επιτάχυνση των δημόσιων επενδύσεων στο τέλος του έτους».

Τι μας λέει, δηλαδή, ο ποιητής; Μας λέει δύο πράγματα: 1. Ότι η καταστροφολογία της εγχώριας εκπροσώπησης των απόψεων του ΔΝΤ περί ολοσχερούς καταστροφής της οικονομίας μας ελέω ΣΥ.ΡΙΖ.Α., όπως κραυγάζει η μιντιακή επικαιρότητα των προς αδειοδότηση ελληνικών καναλιών, είναι μια πομφόλυγα! Και 2. (Μας λέει) ότι οι δημόσιες επενδύσεις συνέβαλαν στη μεγέθυνση της οικονομίας, κατεξευτελίζοντας και απονομιμοποιώντας πλήρως την απαίτηση του ΔΝΤ (και Ελλήνων πολιτικών) περί περαιτέρω μείωσης του δημόσιου τομέα, αλλά χαστουκίζοντας και την ίδια την ευρωπαϊκή συνθήκη που συμπεριλαμβάνει τις δαπάνες για δημόσιες επενδύσεις στον υπολογισμό του δημοσιονομικού ελλείμματος κάθε χώρας.

Φυσικά, δεν μπορώ να προβλέψω τι θα συμβεί στο τέλος! Προσώρας αρκούμαι στη διαπίστωση ότι ακόμη και οι πιο διαπρύσιοι και σκληροί ευρωπαίοι κριτές της Ελλάδας, τείνουν σε μια ομοφωνία περί του μη αποδεκτού της απαίτησης του ΔΝΤ  να νομοθετήσει η χώρα μας «ενδεχόμενα μέτρα».  (Της ευρωπαϊκής ομοφωνίας εξαιρείται βεβαίως ο περίφημος αρχηγός (και) των ευρωβουλευτών της Νέας Δημοκρατίας, κ. Βέμπερ. Αλλά αυτό είναι πρόβλημα δικό τους κι ας το λύσουν). Όπως και να ‘ναι, όμως, η φανερή δυσαρέσκεια της Ε.Ε. κατά του ΔΝΤ προσδίδει μια ετεροχρονισμένη αλλά εξαιρετικά ενδιαφέρουσα διάσταση στην επιστολή διαμαρτυρίας που απέστειλε πρόσφατα στο ΔΝΤ ο Αλέξης Τσίπρας, όσο κι αν οι βαθυστόχαστες αναλύσεις αναλυτών των εγχώριων καναλιών εξηγούσαν επί εβδομάδες γιατί η επιστολή ήταν λάθος…

Την ώρα που η Κομισιόν απομυθοποιεί την αφήγηση της εγχώριας δεξιάς ότι η ελληνική οικονομία καταρρέει ελέω ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και (η Κομισιόν) "ανακαλύπτει" τις θετικές επιδράσεις των δημόσιων επενδύσεων, το Ταμείο (και μέρος του ελληνικού πολιτικού προσωπικού) ζητεί και πάλι μείωση του δημόσιου τομέα! Οι διαφωνίες Ευρώπης-ΔΝΤ σχετικά με τον χειρισμό της κρίσης στην ευρωζώνη δεν είναι πλέον στις λεπτομέρειες αλλά στην ίδια την οικονομική στρατηγική της υπόθεσης. Κι ακόμη κι αν το χάσμα γεφυρωθεί προς χάριν του θεαθήναι των πραγμάτων οι διαφωνίες ευρωπαίων-Ταμείου ολοένα και περισσότερο θα αποκλίνουν.