5 Μαϊ. 2016

Και οι «συστημικές» γερμανικές εφημερίδες αναγνωρίζουν πια τα λάθη στο πρόγραμμα «διάσωσης»

Καταρρέουν και τα τελευταία υπολείμματα αξιοπιστίας του «μοντέλου διάσωσης Σόιμπλε» 

Η είδηση πως στη γερμανική εφημερίδα Handelsblatt δημοσιεύτηκε ο καταμερισμός της συνολικής βοήθειας που παραχωρήθηκε στην Ελλάδα από τους δανειστές της (https://www.facebook.com/l.php?u=https%3A%2F%2Fglobal.handelsblatt.com%2Fbreaking%2Fexclusive-lion-share-of-greek-bailout-used-to-pay-old-debts-not-support-greek-budget-study-finds&h=GAQFYH3an&enc=AZNvQlgcJWGQws2fD4bvqMfZDWl-hzdRAs0WZqOWRc7RdIe4UTrTPbaGQQhcoN6dY-Qvkd-BsYE-_clv3IYrWQD1vugGE8LN61dqSgDbH6YHZRSqoVHJgw9vUGWH3bgsmgS51NcHlXn79xWTc8rmRzG5EqCrXhUjx1EQdcFQEiyfzisqcDxy3Oz81jVSOCo7j5o&s=1/breaking/exclusive-lion-share-of-greek-bailout-used-to-pay-old-debts-not-support-greek-budget-study-finds), έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία στην ευρωπαϊκή επαρχία όπου διάγουμε!  Μάλιστα, ένας εξαίρετος φίλος μου που εκτιμώ ιδιαίτερα (υποστηρικτής του «Ποταμιού»), έκανε ανοιχτά λόγο για «εγκλήματα» κατά του ελληνικού λαού, από κάποιους εντός και εκτός Ελλάδας, υιοθετώντας διατυπώσεις που μέχρι τώρα αποδίδονταν -και δικαίως- στους Καμμένους και τους Λαφαζάνηδες!   

Η έκπληξη ήταν ότι -κατά την αναφορά της εφημερίδας- από τα €215.9 δισ. ($249.57 δισ.) της βοήθειας προς τη χώρα μας, λιγότερο από το 5% (δηλαδή €9.7 δισ.) διατέθηκαν για την κάλυψη δαπανών του ελληνικού κράτους εγγραφόμενα στους κρατικούς προϋπολογισμούς, ενώ τα υπόλοιπα:

- €86.9 δισ. πήγαν για αποπληρωμές οφειλών της Ελλάδας σε πιστωτές της (με μεγάλο τμήμα αυτού του τεράστιου ποσού να έχει καταβληθεί στις ευρωπαϊκές τράπεζες),

- €52.3 δισ. κατευθύνθηκαν σε αποπληρωμές τόκων

- και €37.3 δισ. παραχωρήθηκαν σε πιστώσεις για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών.   

Βεβαίως, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι έστω και η τεχνητή αποφυγή του πτωχευτικού περιστατικού για την Ελλάδα έγινε με χρήματα άλλων ευρωπαίων πολιτών! Αυτό δεν παραβλέπεται και δεν υποτιμάται από κανέναν λογικώς σκεπτόμενο άνθρωπο! Μέχρι αρκετό καιρό, μάλιστα, μετά την προσφυγή στην επιλογή να επιχειρηθεί η ελληνική διάσωση σε συνεννόηση με τους δανειστές μας, αυτή η αναγνώριση της συμβολής των ευρωπαίων ως μίας πράξη αλληλεγγύης σε μια δοκιμαζόμενη χώρα-μέλος της ευρωζώνης, γινόταν ανεκτή από μεγάλα τμήματα του ελληνικού λαού, παρά το αντιδημοφιλές της επιλογής και των επιπτώσεών της στο εισόδημα των νοικοκυριών. Όμως, εδώ κρίνονται πλέον άλλα! Γιατί η συνέχιση της αρχικής επιλογής, παρ’ ότι υπήρχαν πια σοβαρές ενδείξεις ότι επρόκειτο για σφάλμα; Η μόνη που «διασωζόταν» από τις συνέπειες της κρίσης απ’ αυτήν την πιστωτική στήριξη της χώρας μας το 2010 ήταν η Ελλάδα, ή διασώζονταν με τις ίδιες πιστώσεις και ευρωπαϊκές τράπεζες και το ίδιο το ενιαίο νόμισμα; Κι ακόμη, γιατί ακόμη και μετά την παραδοχή του σφάλματος συνεχίστηκαν τα ίδια; Οι ευθύνες για την αποτυχία ανήκουν στους Έλληνες που δεν έκαναν τις «μεταρρυθμίσεις», ή στη δομικά εσφαλμένη συνταγή που επελέγη; Και το πρόσθετο κόστος που κατέβαλαν -και συνεχίζουν να καταβάλλουν οι Έλληνες- γιατί τους επιβλήθηκε, αφού -όπως αναγνωρίζει ανοιχτά σήμερα η γερμανική εφημερίδα που μας ενδιαφέρει, ήταν λανθασμένη επιλογή ευρωπαίων πολιτικών; Κι άραγε, θα επιβαρυνθούν ποτέ οι χώρες, οι πολιτικοί των οποίων διέπραξαν τα λάθη; Ή περασμένα-ξεχασμένα, …αλλά με την Ελλάδα να συνεχίζει να οφείλει και όσα δεν της αναλογούν; Αυτά κρίνονται σήμερα!                           

Οποία ταραχή, λοιπόν, για τις αναφορές της Handelsblatt!!! Μα, δεν το ξέραμε; Έπρεπε, δηλαδή, να το γράψει γερμανική εφημερίδα για να το μάθουμε; Μα, δεν γνωρίζουμε από τις αναφορές των ίδιων πιστωτών της Ελλάδας ότι η ελληνική «διάσωση» εξ αρχής ήταν σχεδιασμένη με στόχο την «εξυπηρετησιμότητα» του ελληνικού χρέους, ώστε να αποφεύγονται πτωχευτικά πιστωτικά γεγονότα και ταυτόχρονα να επιδιώκεται η «απομόνωση» της κρίσης στην Ελλάδα (ως virtual reality, βεβαίως), για να σπρώχνουν κάτω απ’ το χαλί οι άλλες χώρες της ευρωζώνης και οι τράπεζες τους, τους σκελετούς στα δημόσια οικονομικά τους και στα πιστωτικά τους ιδρύματα;

Όχι, αγαπητοί μου!  Τα γνωρίζαμε όλ΄ αυτά, όλοι μας, πολύ καλά, εδώ και καιρό!

Τότε προς τί η έκπληξη και η παράσταση αιφνιδιασμού;

Πιστεύω πως εκείνο που προσδίδει το διαφοροποιό στοιχείο στις «αποκαλύψεις» της Handelsblatt, είναι ότι πλέον μαζικά ακόμη και οι πιο φανατικοί οπαδοί του μονομανούς «μοντέλου διάσωσης Σόιμπλε», προσχωρούν στην ομολογία περί του σφάλματος στο ελληνικό πρόγραμμα.  Γι’ αυτό και μόνον ο Βαυαρός ακροδεξιός του κόμματος της κυρίας Μέρκελ, επικεφαλής της δεξιάς παράταξης (της οποίας και η Νέα Δημοκρατία τυγχάνει μέλος) στο ευρωκοινοβούλιο, κ. Βέμπερ, παραμένει στην ανόητη ρητορική των δήθεν «μεταρρυθμίσεων» σχετικά με την ελληνική οικονομία. Όλοι πια, συντηρητικοί, ενδιάμεσοι και αριστεροί στην Ευρώπη, ομονοούν ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο και η απομείωσή του είναι αναπόφευκτη και ότι η ελληνική «διάσωση» για να γίνει διάσωση, απαιτείται υποστολή της υφεσιακής πολιτικής που επιβλήθηκε στη χώρα εδώ και έξι χρόνια και υποκατάστασή της από πρόσβαση σε ρευστότητα, μεταξύ των άλλων και για δημόσιες επενδύσεις (όπως αναφέρει πλέον ανοιχτά και ίδια η Κομισιόν), ως μόνης μεθόδου για έξοδο από την κρίση.

Δηλαδή, χρειάστηκαν έξι χρόνια για να κατανοήσουν οι ευρωπαίοι (γιατί το ΔΝΤ από μεριάς του εδώ και πολύ καιρό έχει αναγνωρίσει το λάθος) ότι πλήρωσαν περισσότερα με το «μοντέλο διάσωσης Σόιμπλε» (χωρίς μάλιστα να λύσουν τα προβλήματα του δικού τους χρέους και των τραπεζών τους και φυσικά χωρίς να διασώσουν την ελληνική οικονομία), σε σύγκριση με εκείνα που αν είχαν διαθέσει για περισσότερη ρευστότητα (όπως άλλωστε έκαναν εξ αρχής οι Η.Π.Α.), θα είχαν αυξήσει την κατανάλωση, στηρίζοντας προσωρινά την ανάπτυξη, συμβάλλοντας έτσι σε καλύτερη δημοσιονομική εικόνα των χωρών-μελών της ευρωζώνης  (π.χ., η Φινλανδία είναι βέβαιον ότι θα είχε αποφύγει τη σημερινή κρίση της), σε βελτίωση της εικόνας των πιστωτικών τους ιδρυμάτων και έχοντας φέρει από καιρό την ανάπτυξη στη χειμαζόμενη ελληνική οικονομία!

Ανακαλώ στη μνήμη μου μια συζήτηση μεταξύ συναδέλφων δημοσιογράφων, διαφόρων και ετερόκλιτων μάλιστα ιδεολογικών προελεύσεων μεταξύ μας, στην αρχή της κρίσης –κάπου στα τέλη του 2010. Όλοι, προβλέποντας μηδέ ενός εξαιρουμένου την υφεσιακή συνέπεια που θα ακολουθούσε συνεπεία της εμμονικής όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια περιοριστικής οικονομικής πολιτικής που επιβλήθηκε στην Ελλάδα από τους «διασώστες» της, είχαμε αναρωτηθεί, πώς είναι δυνατόν να επιλέγεται η λάθος συνταγή για χώρα του δυτικού καπιταλισμού. Ξέραμε από τότε, όλοι όσοι ήμασταν εκεί μαζεμένοι και κουβεντιάζαμε, ότι άλλο δρόμο υποδεικνύει το καπιταλιστικό manual ως ενδεδειγμένη συνταγή. Απορούσαμε και διερωτηθήκαμε γιατί τέτοιο προφανές σφάλμα και προσφύγαμε σε διάφορες εικασίες σχετικά με το ποιά η σκοπιμότητά του! Κανένας, όμως, δεν μπόρεσε να πιστέψει ότι επρόκειτο για τη στυγνότατη επιλογή διάσωσης των άλλων οικονομιών της ευρωζώνης αλλά και του ίδιου του ενιαίου νομίσματος, με θυσία μια μικρή χώρα, που, βέβαια, με τις δικές της απερισκεψίες και σπατάλες κατέστη το «ιδανικό θύμα». Κανένας από μας, τότε, δεν μπορούσε να πιστέψει ότι στα σπλάχνα του ευγενούς σκοπού της ευρωπαϊκής ενοποίησης θα κρυβόταν τόση βαρβαρότητα και εθνικός «φιλοτομαρισμός»! Φυσικά, έκτοτε ακολούθησαν οι ρητορικές αφηγήσεις προαγωγής των συμφερόντων επιχειρήσεων και μέσων ενημέρωσης  και ένας-ένας οι συνάδελφοι δημοσιογράφοι εκείνης της συζήτησης στην αρχή της κρίσης, εγκατέλειψαν τη λέμβο της λογικής ιστόρησης των πραγμάτων και προσεχώρησαν στα διηγήματα περί των «μεταρρυθμίσεων», της ορθότητας των «Ζαππείων», της ανάγκης πλήρους απαξίωσης του δημόσιου τομέα προς όφελος συμφερόντων ιδιωτών ως προϋπόθεσης μάλιστα για τη διάσωση και την παραγωγική ανασύνταξη της Ελλάδας, την αναγκαιότητα του 2ου μνημονίου, το success story και τόσα άλλα!... Όμως, η καρδιά του προβλήματος ποτέ δεν έφυγε μπροστά απ’ τα μάτια τους. Παρέμενε εκεί φωνάζοντας την αλήθεια. Απλώς όλοι εκείνοι οι συνάδελφοί μου, επέλεγαν να αποστρέφουν το βλέμμα τους από το δάσος και να βλέπουν το δέντρο!      

Εκτός, όμως, από την «έκπληξη» που επιλέγουμε όλοι τώρα να βιώσουμε για όσα γνωρίζουμε εδώ και καιρό, υπάρχει και μια πραγματικά συγκλονιστική πτυχή στο δημοσίευμα της Handelsblatt! Διότι, φερ’ ειπείν,  όταν πληροφορείσαι από τη γερμανική εφημερίδα ότι ο κ. Γιοργκ Ρόχολ, διευθυντής της Ευρωπαϊκής Σχολής Μάνατζμεντ και Τεχνολογίας (ESMT) του Βερολίνου και μέλος του γνωμοδοτικού συμβουλίου του γερμανικού Υπουργείου Οικονομικών δηλώνει, μεταξύ άλλων, ότι «…Το κούρεμα του ελληνικού χρέους θα έπρεπε να έχει γίνει ήδη στην αρχή των προγραμμάτων βοήθειας το 2010», και να προσθέτει: «…Θα έπρεπε, βέβαια, η γερμανική κυβέρνηση να είχε στηρίξει πιθανόν τις γερμανικές τράπεζες με κρατική ενίσχυση, αλλά θα είχε γίνει σαφές τουλάχιστον που πάνε τα λεφτά», αισθάνεσαι κάπως περίεργα. Όπως παράξενα αισθάνεσαι και για τη διαπίστωση της ίδιας της εφημερίδας ότι  «…«Πρόκειται για κάτι που υπέθεταν όλοι αλλά το γνώριζαν λίγοι και επιβεβαιώνεται τώρα από την εν λόγω έρευνα: Εδώ και έξι χρόνια η Ευρώπη προσπαθεί μάταια να τερματίσει την κρίση στην Ελλάδα με δάνεια και απαιτεί συνεχώς σκληρότερα μέτρα και μεταρρυθμίσεις. H αιτία της αποτυχίας βρίσκεται όμως προφανώς λιγότερο στην πλευρά της ελληνικής κυβέρνησης και περισσότερο στο σχεδιασμό των προγραμμάτων βοήθειας»!!!

Μόνον που εγώ αυτήν την περίεργη αίσθηση που με διαπερνά δεν τη λέγω «έκπληξη»! Δικαίωση την ονομάζω!...