14 Μαϊ. 2016

Ένας διάλογος αριστεράς-δεξιάς για το face to face Αλέξη Τ.-Κυριάκου Μ.

Αναπαραγωγή μιας ενδιαφέρουσας συζήτησης   

…Όλα ξεκίνησαν όταν ο θετικά διακείμενος απέναντι στη Νέα Δημοκρατία αξιολογότατος φίλος Γιώργος Στείρης, επίκουρος καθηγητής Φιλοσοφίας στο ΕΚΠΑ (GeorgeSteiris), δημοσίευσε στη Ηuffington Ρost ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο-ανάλυση με τίτλο «Οι αυταπάτες δεν αφορούν τον Τσίπρα, αλλά την αντιπολίτευση». (Όλο το άρθρο στο http://www.huffingtonpost.gr/georgios-steiris/-_5494_b_9922946.html).

Α. Από το άρθρο, επιλέγω 3 χαρακτηριστικά σημεία:    

1. «…Όταν βγαίνει ο Βενιζέλος και κατακεραυνώνει τον Τσίπρα, ομολογουμένως με πολύ συγκροτημένο λόγο και επιχειρήματα, η μεγαλύτερη μερίδα του λαού δε θέλει να ακούσει τον Βενιζέλο και δεν κατανοεί τα όσα τεχνικά λέγει. Σε αυτή τη μερίδα των πολιτών ευδοκιμεί ένα είδος αλλεργίας προς αυτό που έχει εγγραφεί στο υποσυνείδητό τους ως παλαιό και διεφθαρμένο…»,

2. «…Ο λαός που λάτρεψε τον Νίκο Ξανθόπουλο όταν κατακεραύνωνε την κοινωνία της αδικίας, που αποθέωνε τους αριστερούς συνδικαλιστές στις γενικές συνελεύσεις όταν έκαναν την δακρύβρεχτη αυτοκριτική τους, που προσκολλήθηκε στην κλαμένη φάτσα του μονίμως αδικημένου από την διαιτησία Γιώργου Καραγκούνη, δεν μπορεί παρά να λατρέψει τον Τσίπρα…», και

3. «…Ο Τσίπρας προσπάθησε πολύ και πέτυχε να εγγραφεί στο υποσυνείδητο μεγάλου μέρους των πολιτών ως ο Γιάννης Πλούταρχος της πολιτικής. Το καλύτερο παιδί, το χαμογελαστό παιδί. Αυτό που έσπασε τα τζάκια και το κατατρέχουν οι παλιάνθρωποι που κατέστρεψαν την χώρα, αυτοί που έφαγαν και τις πέτρες…».

Β. Στον Γιώργο Στείρη «απάντησε» μέσω κοινωνικού δικτύου ένας άλλος, αυτοαναγορευόμενος ως «κεντρώος» (και δεν έχω κανέναν λόγο να κρίνω τον πολιτικό αυτοπροσδιορισμό του), ο Ιάκωβος Αρμάος (Jacques-Antoine Armaos).

Ο Jacques έγραψε στον «τοίχο» του: «Η δική μου άποψη είναι ότι η φράση περί αυταπατών αποτελεί μοιραίο σφάλμα του Αλέξη Τσίπρα. Και τεράστιο όπλο στα χέρια της Αντιπολίτευσης (εάν μπορέσει να το χειριστεί σωστά φυσικά). Η αυταπάτη δείχνει αδυναμία. Έτσι κατά τη γνώμη μου όχι μόνο αδυνατίζει το "ηθικό πλεονέκτημα" αλλά επιπλέον γεννιέται η "Αμφισβήτηση". Μέχρι σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας δεν επέτρεπε στον εαυτό του να αμφισβητηθεί. Με μόνο το 35,46% των ψηφοφόρων δίπλα του άφηνε να εννοηθεί ότι είναι ένας Κωνσταντίνος Καραμανλής ή ένας Ανδρέας Παπανδρέου. Εκείνοι "μάζεψαν 45αρια και 50αρια". Σε άλλη εποχή μεν, "μάζεψαν" δε. Η επιλογή στις "αυταπάτες" είναι δείγμα της ψυχολογικής πίεσης που βρίσκεται ο Πρωθυπουργός. Όσο κι αν οι περισσότεροι πιστεύαμε ότι η πρακτική λογική έλεγε ότι θα γινόταν αυτό που έγινε τον Αύγουστο κι αυτό που γίνεται σήμερα, σίγουρα δεν είναι εύκολο κανείς να προχωρήσει σε μια τέτοια ριζική μεταστροφή. Καθόλου εύκολο. Όπως δεν είναι εύκολο να απαντηθεί πολιτικά η όλη στροφή (λαϊκά η κωλοτούμπα). Οι άνθρωποι του, γνωρίζουν πάρα πολύ καλά τα δεινά που δημιούργησαν οι αποφάσεις του κατά τη διάρκεια του 2015, γνωρίζουν ότι τα μέτρα που λαμβάνονται είναι απαράδεκτα για τα μεσαία και κατώτερα στρώματα και προσπαθούν μάταια είτε να εξηγήσουν τις επιλογές τους είτε να πιστέψουν και οι ίδιοι σε αυτές. Επαναλαμβάνω δεν είναι εύκολο. Δεν θα είναι ποτέ εύκολο (δείτε λίγο τη συνέντευξη του κ. Νίκου Παππά στην Deutsche Welle). Κι εκτός εάν γίνει θαύμα εκτός από πολιτικό χρόνο η παρούσα Κυβέρνηση δεν κερδίζει κάτι άλλο. Κερδίζει μόνο πολιτικό χρόνο. Πολύτιμο για την ίδια διότι θαύματα γίνονται στη ζωή αλλά τίποτα άλλο. Προσωπικά δεν διστάζω να σας εκμυστηρευτώ ότι η σημερινή Κυβέρνηση είναι το τελευταίο κεφάλαιο μιας παλαιοκομματικής λογικής. Που βάζει την Πολιτική Επικοινωνία πολύ υψηλά και την Κομματική-Κυβερνητική Επιβίωση στην Κορυφή. Μετά ή θα έρθει η καταστροφή που απεύχομαι μέσα από την καρδιά μου ή θα έρθει μια άνοιξη αφού η πολιτική επικοινωνία θα πάρει τη θέση που της αρμόζει και η Πολιτική θα δώσει Αξία και σημασία στο Παραγόμενο απτό, μετρήσιμο Έργο».

Και προς επίρρωση των απόψεών του ο Jacques παρέπεμψε σ’ έναν (ιατρικό-ψυχολογικό) ορισμό της «αυταπάτης» στο http://www.iatronet.gr/iatriko-lexiko/plani-aftapati-paraisthisi.html.

Γ. Θα αδικούσα την πληρότητα αναπαραγωγής του διαλόγου, αν δεν αναφερόμουν στην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα απαντητική παρατήρηση του  MavrogenisGeorge, ο οποίος σχολίασε όσα έγραψε ο Jacques ως εξής: «Θα διαφωνήσω μαζί σου, καθώς νομίζω ότι είναι διαφορετικός ο τρόπος που αποκωδικοποιεί ένας αστός την έννοια της αυταπάτης, από τον τρόπο που επιδιώκει να την αξιοποιήσει ο κυβερνητικός λόγος. Στην πρώτη περίπτωση φανερώνει έλλειψη ωριμότητας και αδυναμία, στη δεύτερη αγνότητα και καλές προθέσεις. Μένει να δούμε πως εγγράφεται στην κοινή γνώμη, ή τουλάχιστο σε εκείνο το τμήμα της στο οποίο απευθύνεται».

Δ. Επίσης, σ’ αυτές τις αναφορές του Jacques, ο Γιώργος Στείρης, απάντησε ως εξής: «Γόνιμος ο προβληματισμός σου και ευχαριστώ. Δεν διεκδικώ αλάθητο. Να δούμε τι λέει και ο Christos Economou».

Δ. Απάντησα ως εξής:

[Πριν αναφερθώ στην ουσία!… Είναι λίαν προσβλητική για τη νοημοσύνη μου κάθε απόπειρα ουσιαστικής απάντησης στην προδήλως αδύναμη, ανερμάτιστη, ακραία εγωπαθή και πολιτικά έωλη τεκμηρίωσης (για να αποφύγω τον βαρύ χαρακτηρισμό της «ψευδούς»), αναφορά του κ. Ε. Βενιζέλου στην απόφαση του τελευταίου eurogroup! Σε αναφορές μου αλλού (π.χ. στο blog μου) έχω αποπειραθεί ένα συγκριτικό crash test στην απόφαση του ίδιου οργάνου τον Νοέμβριο του 2012 με τούτη την τελευταία απόφαση. Όχι, βεβαίως, απαντώντας στον κ. Βενιζέλο! Απλά, προσπαθώντας να αποδείξω ότι η ίδια η απόπειρα σύγκρισης, αυτή καθ’ αυτή, δεν αντέχει σε σοβαρή συζήτηση, με ουσιαστικές βελτιώσεις του σήμερα έναντι του τότε. Μπορεί οι λόγοι να ‘ναι διαφορετικοί (και είναι) από τη μανιοκαταθλιπτική απόπειρα Σαμαρά να αποδείξει ότι εκείνος πέτυχε και μόνον τα ψέματα Τσίπρα ευθύνονται για την ήττα του. (Και είναι διαφορετικοί οι λόγοι, π.χ. ένεκα του ότι σήμερα -και σε αντίθεση με τα φληναφήματα των εγχώριων μέσων ενημέρωσης- η χώρα μας είναι σε καλύτερη θέση -και για την τεκμηρίωση τούτου αρκεί ότι τώρα έχει και η Ευρώπη ανάγκη την Ελλάδα, ενώ το 2012 εξακολουθούσε να μην την έχει, όπως και το 2010). …αλλά, δεν χαραμίζω ούτε μια αράδα περισσότερο για να απαντήσω στις σοφιστείες εκείνου που εξακολουθεί να επιχειρεί να συγκρίνει το PSI (που ο Θεός να το κάνει «δικό» του, αφού είχαν προηγηθεί τεράστιες προσπάθειες και είχε ξοδευτεί πελώριο πολιτικό κεφάλαιο από άλλους, για να έρθει ο #μόνον_εγώ_έχω_δίκιο να το παρουσιάσει ως δικό του έργο –οι στοιχειωδώς ενήμεροι επ’ αυτών, διαθέτουν επαρκέστατα εφόδια να παρακολουθήσουν και να αντιληφθούν πόσο στο τέλος ήρθε ο τέως πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. για να ολοκληρώσει το PSI και -το χειρότερο για εκείνον- αν θα μπορούσε να το φέρει εκείνος επιτυχώς εις πέρας χωρίς να έχουν προηγηθεί λεπτές, δυσκολότατες και εξαιρετικά τεχνικές διαβουλεύσεις προκατόχων του) με την τελευταία απόφαση του eurogroup). Αυτά επ’ αυτού!]…

Ως προς την ουσία 2 παρατηρήσεις:
α. Δεν ξέρω εάν ο κ. Τσίπρας είναι ο Πλούταρχος ή ο Ξανθόπουλος! Ξέρω, όμως, ότι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι θανάσιμα παγιδευμένος στους πολιτικούς ετεροπροσδιορισμούς που ο ίδιος ανέχεται, ως κάτι πιο πολύ «σαμαρικό» από «καραμανλικό», και ως κάτι πιο πολύ ακροδεξιό από νεο-φιλελεύθερο. Δεν γνωρίζω -αλλά εικάζω, νομίζω βασίμως- εάν οι ετεροπροσδιορισμοί του αυτοί είναι δική του επιλεγείσα κομματική γραμμή ή αυτή εκπορεύεται από αλλού (και όλοι κατανοούμε από πού, ας μη μακρηγορήσουμε για τα αυτονόητα). Το πρακτικό αποτέλεσμά τους, όμως, είναι μια «κωμωδία αντιπολίτευσης», που αμφιταλανατεύεται ανάμεσα στο «ναι σε εκλογές» και στο «όχι σε εκλογές» και ανάμεσα στο #fygete και στο#meinete_ligo_akomi. Αν υιοθετούσα την παιγνιώδη διάθεση του George Steirisθα έλεγα ότι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι ένας Τζίμης Μακούλης ή ένας Σώτος Παναγόπουλος, την εποχή του ραπ! Πώς να κερδίσει μεσο-μακροπρόθεσμα; Μα, θα μου πείτε, εδώ μιλάμε για τον Τσίπρα! Επειδή κάτι κι εγώ σκαμπάζω από πολιτική επικοινωνία σας απαντώ: Λάθος! Μιλάμε για ένα δίδυμο! Και όσο παρατείνεται η «κωμωδία αντιπολίτευσης», η άλλη πλευρά, είτε θαυμαστών επικοινωνιακών εμπνεύσεων του Μεγάρου Μαξίμου ένεκεν (όπως διαπιστώνει η εξαιρετικά ενδιαφέρουσα δημοσίευση στη Ηuffington Ρost), είτε για οποιονδήποτε άλλο λόγο, η αδύναμη πλευρά παραμένει αδύναμη και η ισχυρή παραμένει ισχυρή! (Μια επιλογική σημείωση στην 1η παρατήρηση: Νομίζω πως αυτό που πληρώνει περισσότερο κι απ’ όσα ανέφερα ως τώρα ο σημερινός αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, είναι ο εγκλωβισμός του στον πολιτικό λόγο μιας σημιτο-εκσυγχρονιστικής (τυχοδιωκτικής, εν προκειμένω) ομάδας άλλου κόμματος, που επιστρατεύτηκε για να «τσαλαβουτήξει» στις πραγματικότητες της εγχώριας συντηρητικής παράταξης, όχι επειδή πράγματι έχει η προσχωρήσει η ομάδα αυτή στη Νέα Δημοκρατία, αλλά επειδή η ομάδα αυτή -ως κλασσικό υπόλειμμα παραμερισμένης νομενκλατούρας διαχείρισης εξουσίας, ελέω ενός ιδιότυπου νεποτισμού- χρειαζόταν απαραιτήτως μια νίκη κάπου, οπουδήποτε, και διάλεξε να την εμφανίσει εκεί που θα «φαινόταν» περισσότερο! Η «μεταγραφή περιορισμένου χρόνου», με μόνο στόχο να πληγεί η «φυσική ηγεσία εν υπνώσει» του κ. Κώστα Καραμανλή, έχει τυλίξει ως τοξικός πολιτικός βρόχος τη νεαρή ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης οδηγώντας την στον πολιτικό βυθό. Όσο αυτές οι δουλείες της σημερινής ηγεσίας της Νέας Δημοκρατίας -ιδίως η τελευταία- εμμένουν και ενισχύονται, όσο οβιδιακές κι αν αποδεικνύονται οι αναφορές Τσίπρα, ο πρωθυπουργός δεν έχει να ανησυχεί! Και ο νεαρός, δοτός (εν τη εννοία που εξήγησα) πολιτικός αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας δεν διαθέτει ούτε το βάρος, ούτε την εμπειρία, αλλ’ ούτε και τη διάθεση να κανει όσα χρειάζονται. Πολλώ μάλλον, αφού οι πολιτικές σκιές του συγκρούονται με την ιστορική παράδοση της παράταξης….).

β. Οι απόπειρες να αποδειχτεί ότι «ο Τσίπρας είναι κακός» και «ο άλλος καλός», με επιμονή σε μιντιακού τύπου προτάγματα (π.χ. ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. νέμεται την εξουσία, από πρόσωπα που διαχειρίστηκαν την εξουσία κληρονομικώ δικαίω, ή «ο Τσίπρας είναι κωλοτούμπας» από πρόσωπα που προ διμήνου μόλις τόλμησαν να υποστηρίξουν ότι τα «Ζάππεια τώρα δικαιώνονται»), εκτός από τοξική πολιτική σχέση, συνεχίζει να καλλιεργεί την οργή ανάμεσα στους «ξυπόλητους εξ αιτίας της κρίσης». Σε κάποιο τελευταίο σχόλιό μου εξέφρασα την απογοήτευσή μου, γιατί στη σημερινή Βουλή ο καβγάς δεν είναι ανάμεσα σε «μια πολιτική» και σε «μια άλλη πολιτική», αλλά ανάμεσα σε «μια πολιτική» και «στην ίδια πολιτική». Έτσι, ο σήμερα ισχυρός, δεν κινδυνεύει να ανατραπεί. Όπως εγώ από μεριάς μου μέμφομαι την αριστερά για την ένδεια εναλλακτικών πολιτικών προτάσεων, διεξόδων ουσίας από τον σημερινό πολιτικό εγκλωβισμό της Ελλάδας σε μια έτσι ή αλλιώς οικονομική ασφυξία, έτσι θα οφείλατε οι δεξιοί να διεκδικείτε εναλλακτικές πολιτικές από τη μεριά σας και όχι να εξαντλείστε σε σχέδια διαφορών διαχείρισης της ίδιας αδιέξοδης πολιτικής. Μ’ αυτήν την ενοχή σας εμβολίασε η τυχοδιωκτική εισροή «περιορισμένου χρόνου» των σημιτο-εκσυγχρονιστών: Φοβόσαστε να αναζητήσετε ουσιαστικούς πολιτικούς αντιλόγους, μπας και χρεωθείτε ως αντι-ευρωπαϊστές! Δηλαδή, ο Κάμερον είναι αντι-ευρωπαϊστής; Και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε φιλο-ευρωπαϊστής;».

Ε. Ο επίλογος ανήκε στον ιδιοκτήτη του "τοίχου", επί του οποίου έγινε όλος ο εν λόγω διάλογος! Ο Jacques-Antoine Armaos έγραψε: «Εδώ και μήνες δεν έχω πάρει θέση υπέρ του Kyriakos Mitsotakis στις ανά καιρό εναντίον του, αναρτήσεις του Χρήστου. Αλλά τον αδικεί συνέχεια και χωρίς ουσιαστικό λόγο. Ο σημερινός Επικεφαλής της Νέας Δημοκρατίας δεν έχει προλάβει να κάνει το μεγάλο λάθος στρατηγικής όπως του προσάπτει ο Χρήστος. Ταυτόχρονα είναι πολιτικά άδικο να κατηγορείται κάποιος ο οποίος έχει αναλάβει την αρχηγία λίγους μήνες. Ιστορικά και πρακτικά πολιτικά άκομψο. Το εναντίον, ο Κυριάκος Μητσοτάκης με τη στάση του έχει ξεπεράσει πολλά από τα ιστορικά ταμπού της παράταξης. Έχει δώσει ελπίδα, δείγματα πολιτικής ωριμότητας και εικόνα πολιτικού σχεδίου. Και είναι πρώτη φορά που το καταγράφω αλλά θα το πω ευθαρσώς: αισθάνομαι ότι η κριτική σου Χρήστο είναι βγαλμένη από τα μακρινά χρόνια της αντιπαράθεσης Ανδρέα Παπανδρέου - Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Βγαλμένη από το χρονοντούλαπο της ιστορίας. Κολλημένη δε, στο απώτερο παρελθόν προσπαθεί να βρει ψήγματα επιχειρημάτων μέσα από μια έμμεση αλλά σαφή προσπάθεια αποδόμησης του υπερβατικού προφίλ του Κυριάκου Μητσοτάκη. Κάπου εκεί μπαίνει και μια κεκαλυμμένη κριτική αφενός περί σημιτικοποίησης αφετέρου περί αποκαραμανλοποίησης της ΝΔ. Δεν έχει ανάγκη υπεράσπισης ο Κυριάκος Μητσοτάκης αλλά θα πρέπει η κριτική που του ασκείται να έχει να κάνει με τα δικά του πεπραγμένα κι όχι με το παρελθόν του επώνυμου του. Την ίδια ώρα, υπό την μεταμφίεση του ανένταχτου, ο φίλος μου Χρήστος πραγματοποιεί 100 φορές κριτική στη ΝΔ και 1 στο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν ζητώ να υιοθετήσει τις απόψεις της ΝΔ αλλά δεν μπορώ να αποδεχθώ και το 1 προς 100 "πολιτικό κακό". Τέλος θα πρέπει να σημειώσω τα ακόλουθα: καλέ μου φίλε Χρήστο: α) οι μεγάλες πολιτικές οικογένειες χωράνε πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους. Ένας αρχηγός διαλέγει ποιους θέλει κι απ' αυτούς που θέλει παίρνει το καλύτερο β) σε καμία περίπτωση οι πολιτικές δεν είναι ίδιες. Και οι απόψεις δεν είναι ίδιες. Είναι μνημονιακή ισοπέδωση αυτό που αναφέρεις παραπάνω γ) συμφωνώ σ' ένα πράγμα μαζί σου. Στο γεγονός ότι χρειάζεται ελληνικό σχέδιο. ΥΓ. Ο George Steiris και ο Mavrogenis George εξαιρετικοί και οι δύο αισθάνομαι ότι πέφτουν κι αυτοί στον πειρασμό που και η υπόλοιπη συντηρητική διανόηση (διότι και οι δύο ανήκουν σε αυτή) έχει υποπέσει: στην τάση αγιοποίησης του επικοινωνιακού χαρίσματος του Αλέξη Τσίπρα. Το 35,46% δεν τη δικαιολογεί. Ειδικά σήμερα πρέπει να κρίνεται από το έργο του. Αυτό έχει σημασία. Ούτε πως ανέλαβε την εξουσία, ούτε τι είπε για να την αναλάβει. Το μόνο που έχει σημασία είναι τι κάνει σήμερα ως Πρωθυπουργός. Κι εκεί πρέπει να εστιαστεί η -όποια- κριτική υπάρχει. Στη σημερινή άσκηση εξουσίας. ΥΓ2. Χρήστο μου εξακολουθώ να διατηρώ το δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζομαι ως Κεντρώος. Δεν έχω κανένα δισταγμό να αποδεχθώ την καλή ιδέα είτε προέρχεται απ' αυτό που ονομάζουμε ιστορικά Αριστερά είτε απ' αυτό που ονομάζουμε ιστορικά δεξιά. ΥΓ3. Για να μην μας παρεξηγήσουμε εκείνοι που δεν μας ξέρουν καλά. Ο Χρήστος είναι αγαπητός μου φίλος. Εξαιρετικά έμπειρος δημοσιογράφος και πολιτικός αναλυτής. Άριστος δε, γνώστης της ελληνικής γλώσσας (θεωρώ ότι μαζί με τον Αντώνη Σαμαρά είναι δύο άνθρωποι που γνωρίζω καλά προσωπικά και ξέρουν ελληνικά όσο ελάχιστοι. Μάλλον -επειδή είναι κοντά σε ηλικία- απόρροια μιας αστικής παιδείας που μετά κάπου χάθηκε). Με τιμά με την φιλία του. Οι διαφωνίες μας στην πολιτική ανάγνωση σε κανένα σημείο δεν σημαίνουν προσωπικές διαφωνίες. ΥΓ4. το βάρυνα σήμερα το facebook...».

Ευχαριστώ τους συνομιλητές μου για τη συζήτηση, που θεωρώ πως αποδεικνύει ότι οι διαφορές ιδεολογικοπολιτικών και κομματικών προτιμήσεων, ακόμη και σε εποχές μεγάλων παθών, όπως η σημερινή, δεν απαγορεύουν ωραίους και ώριμους διαλόγους.

Ελπίζω να σας ενδιέφερε κι εσάς!

Τέλος, ένα μη ιατρικό σχόλιο περί αυταπάτης: "Μεταξύ της επιθυμίας και του σπασμού, μεταξύ της ισχύος και της ύπαρξης, μεταξύ της ουσίας και της πτώσης, ενσκήπτει η σκιά. Έτσι τελειώνει ο κόσμος". (Τ. Σ. Έλιοτ)