12 Ιουν. 2016

Ενώ η Ευρώπη συγκλονίζεται, στην Ελλάδα μαλλιοτράβηγμα για τις ανοησίες...

Ο κρίσιμος Ιούνιος της Ευρώπης (…ή γιατί ο κ. Σόιμπλε κοστίζει πλέον πανάκριβα στην ευρωζώνη)

Καθώς τα πράγματα στην Ευρώπη τείνουν να προσλάβουν οξύτατο διλημματικό τόνο σε μια σειρά θεμάτων, από το προσφυγικό και το Brexit, ως τις αντιθέσεις Νότιας και Βόρειας Ευρώπης για την οικονομία και τη διαχείριση της κρίσης και την πολιτική ενίσχυση της ακροδεξιάς, στην Ελλάδα ο καυγάς είναι για την ουρανομήκη ανοησία του #παραιτηθείτε!

Ωστόσο, με τις ελληνικές βλακείες κανένας φυσικά σοβαρός άνθρωπος δεν ασχολείται στην ταρασσόμενη Ευρώπη  και δεν απομένουν παρά όσοι «τσίμπησαν» εν Ελλάδι στην αφήγηση των κλυδωνιζομένων συστημικών μέσων ενημέρωσης και συστρατεύονται στον αγώνα διάσωσης των παράνομων τηλεοπτικών αδειών, αντί της μεγάλης συζήτησης -που χρωστάμε στη χώρα και τους εαυτούς μας ως οιονεί νοήμονες πολίτες- για το μέλλον όλων μας. Όπως ανάλογης ανοησίας και επικινδυνότητας είναι, άλλωστε, και ο κυβερνητικός μικρονοϊσμός αναφορών, που καθιστούν την εξόφθαλμη  σκιαμαχία περί παραίτησης μιας προ εννεαμήνου δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης, σε αντικείμενο δήθεν κρίσιμου πολιτικού βάρους για τη συνέχεια, αν και προδήλως μόνο μια ακροδεξιά ατζέντα νεο-αγανακισμένων θα είχε να ωφεληθεί απ’ όλα τούτα.                   

Όμως, επιστρέφοντας στα σοβαρά (και για την Ελλάδα, βεβαίως), διαπιστώνω τις τελευταίες εβδομάδες μια μεγάλη κλιμάκωση κινήσεων, με αντικειμενικό σκοπό την αγωνιώδη προσπάθεια επίσπευσης αποφάσεων που θα συνέβαλαν ουσιαστικά και τελεσφόρα στην εκκαθάριση εκκρεμοτήτων που κρατούν την Ευρώπη προσδεδεμένη σε μια εικόνα γενικευμένης κρίσης, πολιτικής και οικονομικής, και την καθιστούν υποχείριό της.

Για παράδειγμα:

-όπως πληροφορήθηκα χθες, μεγάλη εταιρεία χρηματοοικονομικών συμβούλων (από τις μεγαλύτερες στον κόσμο), που μέχρι τώρα καμωνόταν ότι δεν υπήρχε κίνδυνος αφού το δημοψήφισμα στη Βρετανία θα είχε βεβαία έκβαση υπέρ της παραμονής της χώρας στην Ε.Ε., εξέδωσε προ ημερών αγωνιώδη εγκύκλιο προς τα χιλιάδες στελέχη και τους εργαζομένους της, με πλήρη ανάλυση γιατί πρέπει να πάνε όλοι στις κάλπες και να ψηφίσουν κατά του Brexit (αν και στελέχη της παραλήπτες της εν λόγω εγκυκλίου εκτιμούσαν ότι τα πρώτα δύο χρόνια μετά από ένα τυχόν Brexit οι εταιρείες παροχής χρηματοοικονομικών συμβουλών θα τρώνε με «χρυσά κουτάλια» ένεκα της αγωνιώδους αναζήτησης από μεριάς των επενδυτών εναλλακτικών λύσεων σε ό,τι αφορά την προστασία των κεφαλαίων τους),     

-την ίδια ώρα, εγκυρότατοι αναλυτές στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού Ωκεανού, αξιολογώντας τις επιπτώσεις ενός ενδεχόμενου Brexit για τη βρετανική οικονομία (και θεωρώντας ότι οι συνέπειες για την οικονομία της ευρωζώνης θα ήταν ολέθριες), υπογραμμίζουν ότι επειδή ακριβώς το ευρώ θα πληγεί καίρια, μόνον οφέλη θα είχε να αποκομίσει από ένα Brexit η βρετανική λίρα,

-παράλληλα, στη Γερμανία, η κυρία Μέρκελ και ο κ. Σόιμπλε (με την πρώτη να έχει κατά βάση αποτύχει πολιτικά να αποστασιοποιηθεί πειστικά από τον υπουργό της, ώστε να είχε διασώσει μια καλύτερη ευκαιρία για το πολιτικό μέλλον της), βήμα-βήμα μεταβάλλονται στο εσωτερικό γερμανικό πολιτικό σκηνικό από στιβαρή ηγεσία σε μείζονες αιτιολογικούς παράγοντες των αρνητικών εξελίξεων. (Και εν πολλοίς αδίκως, τουλάχιστον για την καγκελάριο, η οποία στο προσφυγικό έλαβε τολμηρή θέση, ανεξάρτητα από τη μεταγενέστερη υπαναχώρησή της),

-στην Ισπανία, η σοβαρή (δημοσκοπική) ενίσχυση των Podemos σε βάρος ιδίως του σοσιαλδημοκρατικού PSOE, δείχνει (σε μιαν ακόμη περίπτωση) ότι ίσως τα ευρωπαϊκά σοσιαλιστικά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα εξεμέτρησαν οριστικά τα του βίου τους ως μείζονες πόλοι των πολιτικών συσχετισμών δυνάμεων στις ευρωπαϊκές δημοκρατίες και αν η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία δεν σχετιστεί στενά με τον ριζοσπαστισμό των παραδόσεων της ευρωπαϊκής αριστεράς, θα περιοριστεί σε συμπληρωματικούς ρόλους –αν δεν συρρικνωθεί πλήρως,

-τέλος, με τις χώρες Βίζεγκραντ να αποθρασύνονται διεκδικώντας την ευρωπαϊκή ηγεσία (όπως έγραφε προ ημερών ο EUROBSERVER - η ειδική ιστοσελίδα των χωρών Βίζεγκραντ για την πρόσφατη σύνοδό τους στην Πράγα βρίσκεται στο http://www.praguesummit.eu/) και την Τουρκία να έχει οριστικά παγιδευτεί στον παρανοϊσμό και τη μεγαλομανία Ερνοτγάν, και με την ακροδεξιά να δείχνει καθαρά τα δόντια της στην Αυστρία και αλλού, η ανάγκη εξισορρόπησης  του συριακού δράματος με εξομάλυνση των ευρω-ρωσικών σχέσεων (πολιτικών και οικονομικών) μοιάζει πιο απαραίτητη παρά ποτέ (κι άλλωστε στη Γερμανία και τη Γαλλία ανοιχτά δηλώνεται από τις κυβερνήσεις των δύο χωρών ότι επιζητείται δραστηρίως τέτοια εξομάλυνση).           

Όμως σημαντικότερο απ’ όλα βρίσκω ότι μέσα σε διάστημα μιας μόλις εβδομάδας, συνέβησαν τρία πράγματα, τεράστιας κατά τη γνώμη μου σημασίας, για την προοπτική της Ελλάδας (και συνάγωγα ολόκληρης της Ευρώπης) να δραπετεύσουμε από τις εσφαλμένες περιοριστικές οικονομικές πολιτικές που θανατώνουν την ελπίδα μιας ουσιαστικής ανάκαμψης της οικονομίας και παγιώνουν τον αντιπληθωρισμό στην ευρωζώνη.

Τα τρία γεγονότα είναι:

Πρώτον, η ίδια η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα -για πρώτη φορά τόσο ανοιχτά- κάνει λόγο για «…έναν ακόμη γύρο ελάφρυνσης του Δημοσίου Χρέους της Ελλάδος, παρόλο που αυτό έχει αναδιαρθρωθεί δύο φορές…»,

Δεύτερον, ο Olivier Blanchard, πρώην επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ ως το 2015, δηλώνει απερίφραστα ότι "…Μία νέα διαγραφή του ελληνικού χρέους είναι απαραίτητη", και

Τρίτον, ο κ. Πέτερ Μπόφινγκερ (ένας εκ των πέντε μελών του Συμβουλίου Οικονομικών Συμβούλων της Γερμανίδας καγκελάριου, Άνγκελα Μέρκελ), για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες μέρες, επιτίθεται ανοιχτά κατά του κ. Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, χαρακτηρίζοντας την οικονομική πολιτική του Γερμανού υπουργού Οικονομικών ως τακτική του «λαθρεπιβάτη» στις πολιτικές ζήτησης στην ευρωζώνη.

Τα τρία τελευταία αυτά γεγονότα ήρθαν μετά από κάποια δήλωση του κ. Σόιμπλε (αντίδραση σε πληθώρα δηλώσεων κορυφαίων πολιτικών και οικονομικών παραγόντων και αναλυτών απ’ όλον τον κόσμο για την ανάγκη «κουρέματος» του ελληνικού χρέους), σύμφωνα με την οποία όσο εκείνος παραμένει υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, δεν θα επιτρέψει να γίνει κανένα «κούρεμα». Και τα τρία σημεία ένα πράγμα διαμηνύουν στον Γερμανό υπουργό: «Η οικονομική πολιτική σου κοστίζει πλέον πανάκριβα στην ευρωζώνη. Και είτε θα την αλλάξεις, είτε θα πρέπει να φύγεις»! (Μικρό μόνο δείγμα της αντιδημοτικότητας του κ. Σόιμπλε είναι οι γερμανικές δημοσκοπήσεις, στις οποίες ηττάται κατά κράτος από τον σοσιαλδημοκράτη Γερμανό υπουργό Εξωτερικών, κ. Σταϊνμάγιερ, ως προτιμώμενο πρόσωπο-εναλλακτική λύση για την αντικατάσταση του απερχομένου Προέδρου της χώρας, κ. Γκάουκ).              

(Επειδή στην οικονομία τα τεχνικά στοιχεία έχουν μεγάλο βάρος, συνιστώ ανεπιφύλακτα την προσεκτική ανάγνωση του τελευταίου άρθρου του κ. Μπόφινγκερ στο FT.com -πλήρης ελληνική μετάφραση στο http://www.euro2day.gr/ftcom_gr/article-ft-gr/1426368/mpofignker-o-soimple-einai-o-lathrepivaths-ths.html).

[ΥΓ.: Για τον κίνδυνο ένεκα των εμμονών Σόιμπλε να καταστεί ο ξεπερασμένος τοις πράγμασι κεϊνσιανισμός, η μελλοντική προτιμητέα οικονομική πολιτική για τη ζώνη του ενιαίου νομίσματος, με ολέθριες φυσικά συνέπειες για την ευρωπαϊκή οικονομία και τον απολύτως αναγκαίο εκδημοκρατισμό των λειτουργιών της και  τον έλεγχο κίνησης των κεφαλαίων, θα ακολουθήσει άλλη ανάλυσή μου…]