14 Ιουν. 2016

Απλά μαθήματα πολιτικής (1)

Πώς να διακρίνετε μια δημοκρατική συνάθροιση πολιτών από μια μάζωξη ακροδεξιών

Πολλά λόγια και αδιανόητος όγκος ενοχών από μεριάς δημοκρατικών πλην κοινωνικά συντηρητικών πολιτών, που ενώπιον της αμηχανίας τους σε ό,τι αφορά τη στάση που (παγιδεύτηκαν να πρέπει να) έχουν να επιλέξουν  απέναντι στην αντικυβερνητική  συγκέντρωση, έχουν επιστρατεύσει επιχειρήματα εξαιρετικά αδύναμα.

Τα επιχειρήματα ετούτης της αδύναμης και εξ αντικειμένου ενισχυτικής μιας μεθόδευσης αντιδημοκρατικού περιεχομένου, με στόχο την έντεχνη αλλοίωση των κανόνων του αντιπροσωπευτικού πολιτικού συστήματος, είναι περίπου τριών ειδών:  

1. Επιχειρήματα καθαρής υπεκφυγής: (ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα:  «εγώ θα πάω στη συγκέντρωση όχι επειδή συμφωνώ με το σύνθημα ή τα κίνητρά της, αλλά για να υπερασπιστώ το δικαίωμα να λέει ο καθένας ό,τι θέλει και να οργανώνει πολιτικές δραστηριότητες επί τη βάσει εκείνου που θέλει και θεωρεί σωστό»). Σε τί συνίσταται η υπεκφυγή; Μα, απλούστατα, στο ότι ουδέποτε υπήρξε θέμα απαγόρευσης της συγκέντρωσης, πολλώ δε μάλλον περιορισμού του δικαιώματος να λέγει καθένας ό,τι θέλει, για να συντρέχει οιοσδήποτε λόγος υπεράσπισης τέτοιου δήθεν περιεχομένου! Εκτός κι αν οι απόψεις πολιτικής αξιολόγησης  της συνάθροισης και διατύπωσης γνώμης  σχετικά με τα κίνητρα διοργάνωσής της καθώς και αναφοράς στους εκτιμώμενους σκοπούς της είναι πράξεις περιορισμού της ατομικής ελευθερίας –που, βεβαιότατα, δεν είναι! Αντιθέτως, μάλιστα, η καθαρότατη και σαφέστατη απόπειρα να ποινικοποιηθούν πολιτικά οι απόψεις που αντίκεινται σε πρακτικές ευτελισμού του πολιτικού βάρους ενός λίαν προσφάτου εκλογικού αποτελέσματος (όπως η εν λόγω μάζωξη), είναι εκείνες που ελέγχονται για αντιδημοκρατικές προθέσεις.            

2. Επιχειρήματα μισής αλήθειας (ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: «εγώ θα πάω στη συγκέντρωση επειδή δεν την οργανώνουν κόμματα αλλά έχει αυθόρμητο χαρακτήρα»). Σε τί συνίσταται η μισή αλήθεια; Μα, στην γελοία απόπειρα να κρυφτεί «κάτω απ’ το χαλάκι» το πρόδηλο πολιτικό και κομματικοποιημένο πρόσημο της μάζωξης, δεξιότατο πρόσημο, απολύτως ανάλογο των πρακτικών Σαμαρά  όταν κατείχε την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας  σε βάρος της επίσης μνημονιακής κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου (της Νέας Δημοκρατίας, την οποία συνειδητότατα οδήγησε σε πούρα ακροδεξιές θέσεις -π.χ. η λαζαριδική θεωρία «των δύο άκρων»- και εξ ίσου ακροδεξιές πρακτικές και μεθοδεύσεις -π.χ. η υπόθεση Μπαλτάκου και το κλείσιμο της ΕΡΤ). Ο βαθμός ταύτισης της σημερινής  Νέας Δημοκρατίας με πρόσωπα και πολιτικές θέσεις ακροδεξιού προσανατολισμού και το μέτρο και η έκταση αντίστιξης των θέσεων αυτών με τον ιστορικό μεταδικτατορικό καραμανλισμό, είναι άλλωστε ενδεικτικότατα σημεία και της συμμετοχής στη μάζωξη των νεο-αγανακτισμένων ετούτης της περιόδου (όπως άλλωστε ήταν και στις μαζώξεις των αγανακτισμένων). Όχι, λοιπόν! Δεν είναι μια ακομμάτιστη συνάθροιση, αλλά μια συνάθροιση με πολιτικό πρόσημο, σαφούς ακροδεξιού προσανατολισμού! Συγκέντρωση, που σκοπό της έχει να φύγουν εκείνοι που εξελέγησαν  από τους πολίτες προ ολίγων μηνών.         

3. Επιχειρήματα ευθείας ακροδεξιάς κοπής (ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: «Δεν χρειάζεται να υπάρχει πολιτικός στόχος για να οργανωθεί μια μαζική συνάθροιση, αρκεί η καταδίκη της κυβερνητικής πολιτικής»).  Γιατί είναι ακροδεξιάς κοπής; Μα, επειδή στις αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες το μόνο στοιχείο που δεν αμφισβητείται απ’ όλους όσοι συμμετέχουν στα πολιτεύματα αυτά, είναι του σεβασμού της λαϊκής ετυμηγορίας!  Γι’ αυτό  και οιαδήποτε μαζική συνάθροιση καταδίκης και εκδήλωσης της αντίθεσης σε μια κυβερνητική πολιτική, οποτεδήποτε, είναι νοητή ως οιονεί αναφαίρετο δημοκρατικό δικαίωμα. Ενώ μια μάζωξη με αιτούμενο την παραίτηση μιας προσφάτως εκλεγμένης κυβέρνησης  (καλής ή κακής , αυτό αξιολογείται με συγκεκριμένο τρόπο και σε προσδιορισμένο χρόνο στις δημοκρατίες), ίδια λογική βάση έχει, άλλωστε, με εκείνην επί της οποίας στηρίχτηκαν  τα ακροδεξιά πραξικοπήματα των δεκαετιών του 1960-’70 (μεταξύ αυτών και της απριλιανής ελληνικής χούντας)! Και τότε γενικώς κινδύνευε η πατρίδα! Από τους κομμουνιστές, τους προδότες -κάθε φορά θα εφευρίσκεται ο κίνδυνος. Έχει, μάλιστα, ιδιαίτερο συμβολικό και πρακτικά πολιτικό ενδιαφέρον το γεγονός ότι ανάλογα με τότε φληναφήματα περί «κομμουνιστικής αριστεράς» και «επικείμενης εθνικής καταστροφής» επιστρατεύονται και σήμερα!

Στην πολιτική ιστορία της δυτικής δημοκρατίας, δεν είναι ούτε ή πρώτη και ούτε θα είναι η τελευταία φορά, που οργανώνονται μαζώξεις ακροδεξιών σκοπών! Και, παρά τις υπεκφυγές και τα μισόλογα, είναι σχετικά εύκολο να διακρίνει ο καθένας μας τις συναθροίσεις αυτού του περιεχομένου. Οι παλιότεροι εξ ημών γνωρίζουμε και τα μοντέλα μαζώξεων ακροδεξιού  τύπου που χρησιμοποιούνται για τέτοιους σκοπούς. Για παράδειγμα, το 1982, λίγους μήνες μετά την εκλογική νίκη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τον σχηματισμό της πρώτης κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου, διοργανώθηκε στην Αθήνα μια διαδήλωση της «κατσαρόλας». Τότε οι πολίτες δήθεν πείναγαν και αυθορμήτως βγήκαν στους δρόμους χτυπώντας τα καπάκια των μαγειρικών σκευών. Πολιτικός σκοπός ήταν να παραμεριστεί η βούληση του 48% των πολιτών που είχαν ψηφίσει ό,τι είχαν ψηφίσει.

Για τους λόγους αυτούς, εδώ τα μισόλογα  δεν χωράνε: Δεν πρόκειται για μια ουδέτερη εκδήλωση. Ο θνήσκων νεο-σαμαρισμός και οι κοινωνικοί, ταξικοί και μιντιακοί σύμμαχοί του (που απεγνωσμένα προσπάθησαν να δικαιώσουν τις φρούδες ελπίδες τους περί «αριστερής παρένθεσης»  και απέτυχαν παταγωδώς) παίζουν εδώ με τους ανομολόγητους κρυπτο-χρυσαυγήτες συνοδοιπόρους τους το τελευταίο τους χαρτί! Κι όσοι ανέχονται -πολλώ δε μάλλον, συμπράττουν- δεν θα είναι από ‘δω και πέρα αθώοι του αίματος που θα χύσει η χώρα για τα γινάτια των ακροδεξιών! Όπως, όσοι πασοκτζήδες (στην πλειονότητά τους ούτω καλούμενοι «εκσυγχρονιστές») αναισχύντως τσαλαβούτηξαν στις κομματικές εκλογές της Νέας Δημοκρατίας προς χάριν Κυριάκου, τώρα έχουν συνευθύνη βαριά για την συμφιλίωση της αξιωματικής αντιπολίτευσης με την εγχώρια ακροδεξιά, εξ ίσου όσοι τσαλαβουτήξουν στα νερά των νεο-αγανακτισμένων, θα έχουν καίρια ευθύνη.         

Όσοι, αντί της επιδίωξης της αναγκαίας ενότητας των Ελλήνων, ως όρου για μια καλύτερη συνέχεια, προτιμούν τον διχασμό, συμπράττοντας με πρακτικές ακροδεξιού πολιτικού προσήμου και συναγελαζόμενοι με πολιτικά πρόσωπα αυτών των στόχων, ορίζονται πλέον καταλυτικά από τη στάση τους απέναντι σ’ όλ’ αυτά.  Περνούν στην αντίπερα όχθη, αντίπαλοι πια των δημοκρατικών προταγμάτων. Τελεία και παύλα.