15 Ιουν. 2016

Απλά μαθήματα πολιτικής (2)

Πώς να διακρίνετε εάν μια μαζική συνάθροιση μοιάζει με κάποιαν άλλη, ή διαφέρει απ’ αυτήν

Πριν μερικά χρόνια έκανε την εμφάνισή του στα δημόσια πράγματα της Ελλάδας το θέμα των «αγανακτισμένων»! …και η συνέχεια είναι γνωστή!...

Η αντικειμενική επίδραση της υπόθεσης αυτής στον δημόσιο βίο μας ήταν η συμβολή στην πολιτική αποσταθεροποίηση της χώρας (που στη συνέχεια έγινε αντικείμενο στυγνής κομματικής εκμετάλλευσης από παρατάξεις και πρόσωπα με ονοματεπώνυμο, εντός και εκτός Ελλάδας) και η επέλευση στην επιφάνεια του ακροδεξιού λόγου, με άμεσες συνέπειες την ενδυνάμωση του νεοναζιστικού μορφώματος, που πλέον έχει σταθεροποιηθεί στην τρίτη θέση της κατάταξης των ελληνικών κομμάτων.  (Φυσικά, καταλυτικής σημασίας παράγοντας για την ενίσχυση της εγχώριας φασιστο-ναζιστικής ακροδεξιάς υπήρξε η ανοχή και στη συνέχεια το ανοιχτό φλερτάρισμα του κ. Σαμαρά με την Χρυσή Αυγή και η καθαρή ιδεολογική υποδαύλιση των ρατσιστικών και λαϊκίστικων προταγμάτων αυτού του χώρου, με τα απίστευτα προεκλογικά συνθήματα της Νέας Δημοκρατίας του τύπου «εμπρός να ανακαταλάβουμε τις πόλεις μας», το περιστατικό Μπαλτάκου, και άλλα τοιαύτα, και κανείς δεν το υποτιμά αυτό! Όμως, μήτρα της ενδυνάμωσης, της αποθράσυνσης και ιδίως της νομιμοποίησης του χρυσαυγητισμού υπήρξαν οι πλατείες των «αγανακτισμένων». Κι όποιος καμώνεται πως αυτό είναι λάθος, απλώς εθελοτυφλεί). Μάλιστα,  για να είμαι απολύτως ακριβής και πλήρης στις αναφορές μου αυτές, θα πρέπει να υπογραμμίσω ότι των «αγανακτισμένων» προηγήθηκε η «πρόβα τζενεράλε» τον Δεκέμβριο του 2008, προανάκρουσμα καθαρό της προσπάθειας να υποκατασταθούν οι διαδικασίες λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος από μη νόμιμες δράσεις και πρακτικές, προδήλως σε βάρος του συμφέροντος της χώρας και των πολιτών της.

Επί πλέον, για την πληρότητα της εικόνας, θα πρέπει να σημειώσω ότι κεντρικό αρνητικό σημείο των επιπτώσεων της υπόθεσης των «αγανακτισμένων» στα δημόσια πράγματα της χώρας, υπήρξε η ενεργοποίηση του λαϊκού παράγοντα με όρους φασιστικών κινημάτων της περιόδου του μεσοπολέμου. Δηλαδή όχι ως προσπάθεια επέλευσης  στο προσκήνιο κοινωνικών δυνάμεων με μικρό ή και ανύπαρκτο λόγο στις διαδικασίες λήψης των πολιτικών αποφάσεων, αλλά ως επιδίωξη αμφισβήτησης της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και με άμεσο πρακτικό αποτέλεσμα την υπονόμευση  της Δημοκρατίας. (Γιατί εδώ βρίσκεται ο ορισμός του «λαϊκισμού», και όχι βεβαίως, στην πολιτική θέση όποιου πιστεύει ότι το κράτος  πρέπει να έχει ουσιαστικό ρόλο στην οικονομική διαδικασία, όπως συκοφαντούν ανερυθρίαστα, χρόνια τώρα, συγκεκριμένα ιδιωτικά επιχειρηματικά συμφέροντα και επίσης συγκεκριμένοι μιντιακοί σύμμαχοί τους).  Μ’ άλλα λόγια, οι «αγανακτισμένοι» -με «όχημα» τη υπαρκτή λαϊκή δυσαρέσκεια- πολιτικώς παρήγαν το προϊόν της ανομολόγητης επιθυμίας πολιτικών και οικονομικών κύκλων να υποκαταστήσουν την αντιπροσώπευση των πολιτών από εκλεγμένες ηγεσίες από ομάδες άνευ οιασδήποτε νομιμοποίησης, ως δήθεν «εκπροσώπων του λαού». Επομένως, εκεί ακριβώς όπου γεννώνται οι εκτροπές από τη δημοκρατική νομιμότητα και τα πραξικοπήματα και  δομούνται οι συνωμοσίες ανατροπών του πολιτεύματος.

Οι αντισυγκεντρώσεις, οι προπηλακισμοί, οι δημόσιες διαπομπεύσεις και οι ξυλοδαρμοί εκεί γεννήθηκαν! Και είναι θλιβερή η διαπίστωση ότι και σήμερα τέτοια φαινόμενα και συμπεριφορές δεν είναι σπάνια, αποδεικνύοντας ότι το κακό που ξεκίνησε με τους  «αγανακτισμένους» έχει βάθος και θα χρειαστεί να καταναλωθεί μεγάλη δημοκρατική ενέργεια για να αντιμετωπιστεί οριστικά  το πρόβλημα, ενώ τέτοια ενέργεια με την πατρίδα στις δυσκολίες  θα έπρεπε να αφιερώνεται στη συγκρότηση της λαϊκής ενότητας, ως προϋπόθεσης για την έξοδο από την κρίση.                

Τα αναφέρω αυτά εδώ, διότι διαπιστώνω πως στελέχη του κυβερνώντος κόμματος στο πλαίσιο της τρέχουσας δημόσιας αντιπαράθεσης σχετικά με τα ζητήματα της συγκυρίας, επιχειρούν να ψελλίσουν το επιχείρημα: άλλο οι «αγανακτισμένοι» και άλλο οι «#παραιτηθείτε»! Καλοί, δηλαδή, ήταν οι «αγανακτισμένοι» και κακοί οι «#παραιτηθείτε».  Όπως και από την αντίπερα όχθη, πολλοί ισχυρίζονται το αντίστροφο: κακοί οι «αγανακτισμένοι», καλοί οι «#παραιτηθείτε»!

Τα επιχειρήματα των κυβερνητικών στελεχών εν προκειμένω είναι βασικά 2:

α. Εμείς (δηλαδή ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.), συμπαρατασσόμενοι με τους «αγανακτισμένους» είχαμε τότε μια πολιτική στάση απέναντι στα πράγματα (λες και η τωρινή μάζωξη δεν υποτονθορύζει πολιτικά φληναφήματα από μεριάς της).

β. Οι «αγανακτισμένοι» (λένε τα στελέχη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) δεν ήταν ελληνικό φαινόμενο, αφού ανάλογες τέτοιες μαζώξεις γινόντουσαν  στην Ισπανία και σ’ άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Άρα, λένε οι ίδιοι, ήταν κίνημα ιδεολογικοπολιτικών στόχων (…και εξυπακούεται πως εννοούν προοδευτικής κατεύθυνσης).

Τα λένε αυτά οι ΣΥ.ΡΙΖ.αιοι, προφανώς ξεχνώντας ότι:

- και τα φασιστικά και ναζιστικά κινήματα του μεσοπολέμου ανάλογη πανευρωπαϊκή εκδήλωση και κλιμάκωση είχαν,

-  μια πολιτική εκδήλωση  δεν καθαγιάζεται από τις προθέσεις των διοργανωτών της. Δικαιώνεται ή καταδικάζεται από την ιστορία με κριτήρια, αφ’ ενός μεν τα αποτελέσματά της, αφ’ ετέρου δε τις πολιτικές πρακτικές που επιστρατεύει για την προαγωγή των σκοπών της. Και οι «αγανακτισμένοι» -που ενοχικότατα η κυβερνητική παράταξη  αδυνατεί να αποστασιοποιηθεί από εκείνους- άφησαν πίσω τους ως πρακτικό πολιτικό αποτέλεσμα της δράσης τους αποδυνάμωση της δημοκρατίας, ατελέσφορη απεμπλοκή από την πρακτική των μνημονίων ως μεθόδου διαχείρισης της οικονομικής κρίσης και πρακτικές τραμπουκισμών, προπηλακισμών και πολιτικής αυτοδικίας. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με τις τωρινές μαζώξεις!

Αν στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έχουν άλλη εικόνα των πραγμάτων, καλό θα ήταν να ξαναδούν τα γεγονότα και τον πολιτικό ρόλο της παράταξής τους, γιατί η ιστορία διαθέτει μνήμη που δεν χωράει μισόλογα! Όχι, κύριοι του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.! Το πολιτικό υπόλειμμα των «αγανακτισμένων» δεν το προσδιορίσατε εσείς! Η ακροδεξιά και ο χρυσαυγητισμός το όρισαν. Τέτοιες μαζώξεις, όπως και η τωρινή, δεν συγκαταλέγονται σε τρέχουσες πολιτικές και παραταξιακές δραστηριότητες αποτίμησης της ποιότητας της δημοκρατίας μας, πράγμα που αποτιμάται με άλλον τρόπο και άλλες διαδικασίες στο πολίτευμά μας. Τέτοιες μαζώξεις εξυπηρετούν  αντικειμενικά  την ακροδεξιά στροφή στον δημόσιο βίο μας και την απολίτικη διαχείριση του συλλογικού μας μέλλοντος, κάτι που πρέπει να αποκρουστεί οπωσδήποτε! Η ενοχή  και η βαριά ευθύνη όσων στηρίζουν την τωρινή μάζωξη των νεο-αγανακτισμένων, δεν είναι λόγος για εμμονές  στη μη αναγνώριση του λάθους. Η Δημοκρατία είναι εκείνη που θα οδηγήσει και θα εγγυηθεί την έξοδο της Ελλάδας από την κρίση.

Σήμερα ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν είναι μια συμπληρωματική πολιτική παράταξη για να διαθέτει την πολυτέλεια των συγχωρητέων σφαλμάτων του εν τη ρύμη του ιστορικού χρόνου. Σήμερα ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είναι η κυβέρνηση της χώρας!  Και η δικαίωση -κατ’ ιστορική διαστροφή, μάλιστα- της τότε ηγεσίας του ως μικρού κόμματος, δεν μπορεί να είναι το κίνητρο για τις σημερινές τοποθετήσεις του, με απροθυμία  αποστασιοποίησης από λαϊκίστικες πρακτικές και βολονταρισμούς που πλήττουν τη δημοκρατία και προσβάλλουν τις πολιτικές παραδόσεις της διεθνούς αριστεράς.

Κατά τα άλλα, στην προσπάθεια να σταματήσει η συνεχιζόμενη απόπειρα διχασμού των Ελλήνων, με βρίσκετε στο πλευρό σας…