27 Αυγ. 2016

Η απόφαση για τα εγκλήματα πολέμου στην πρώην Γιουγκοσλαβία

Σλόμπονταν (1)

Πέρασαν 2-3 μήνες για να φθάσει παρ’ ημίν η υπόθεση. Παρ’ ότι έμμεσα και άμεσα αφορά στην Ελλάδα και τα μείζονα συμφέροντά της! Ως ζήτημα που με τον τρόπο που εξελίχτηκε (θερμή πολεμική σύγκρουση στα Βαλκάνια με την ενεργή ανάμιξη του διεθνούς παράγοντα, με βαριές συνέπειες αποσταθεροποίησης της ήδη ευαίσθητης για όλη την Ευρώπη χερσονήσου μας), αλλά και με την ανάδυση του virtual κρατιδίου των Σκοπίων στα βόρεια σύνορά μας, ενέπλεξε τη χώρα μας σε μια φθοροποιό διένεξη με άδηλη κατάληξη, αν και η συντριπτική πλειοψηφία των διεθνών οργανισμών αναγνωρίζει τη βασιμότητα των ελληνικών θέσεων και ανεξαρτήτως του ότι μονομερώς πολλές χώρες αναγνωρίζουν τη FYROM ως «Μακεδονία».

Ο Μιλόσεβιτς έχει καταγραφεί στη συνείδηση της διεθνούς κοινότητας ως ο «Χίλτερ των Βαλκανίων». Προπαγάνδα αδιανόητης διαστροφής της αλήθειας, δαπάναις των δυτικών γεωπολιτικών συμφερόντων, που ήθελαν κατακερματισμό της πρώην ενιαίας Γιουγκοσλαβίας και τον επέβαλαν. Ούτε ξεκίνησε κανέναν πόλεμο εκείνος κατά άλλων κρατών, ούτε ήρξατο εκείνος χειρών αδίκων. Οι κτηνωδίες και οι βαρβαρότητες που ακολούθησαν, ιδιαίτερης σκληρότητας και σε κάποιες περιπτώσεις με χαρακτηριστικά γενοκτονίας, υπήρξαν ασφαλώς σύμπτωμα του πολέμου, παρά απόρροια ρατσιστικών αντιλήψεων. Και στις κτηνωδίες αυτές όλες οι πλευρές, μηδεμίας εξαιρουμένης, πήραν μέρος!      

Η τιτοϊκή Γιουγκοσλαβία καμιά απολύτως σχέση δεν είχε με τα δεσποτικά καθεστώτα του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού» στην ανατολική Ευρώπη, όπως πολύ καλά γνωρίζουν όσοι την είχαν επισκεφτεί -ανάμεσά τους μερικές φορές είχα την τύχη κι εγώ. Οι εθνότητες και τα φύλα που φιλοξενούνταν στην επικράτειά της, έχαιραν ανοιχτής αυτονομίας και ισοτιμίας στο πλαίσιο ενός μοντέλου ομόσπονδου κράτους. Το δεδομένο σύστημα της ροτασιόν στην ηγεσία της χώρας, έδινε το δικαίωμα άσκησης της κεντρικής εξουσίας σε κάθε εθνότητα. Ο ίδιος ο Τίτο κροατο-σλοβενικής καταγωγής, εξ αρχής όρισε την ισοτιμία μεταξύ Σέρβων και των άλλων λαών της χώρας του. Μάλιστα, ορισμένες αναφορές θέλουν ως στρατιώτη της Αυστρο-Ουγγαρίας να μάχεται κατά των Σέρβων. Από πολύ νωρίς μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, υπήρξε φανατικός αντίπαλος της Ε.Σ.Σ.Δ. και του σταλινισμού, παρά τη σοσιαλιστικού τύπου οργάνωση της μεταπολεμικής γιουγκοσλαβικής οικονομίας, κολεκτιβοποιώντας τη γη και εθνικοποιώντας τα μέσα παραγωγής. Ιδεολογικοπολιτικός και πρακτικός λόγος της σύγκρουσης Στάλιν-Τίτο, η ακλόνητη πίστη του τότε ηγέτη της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας στο δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού των λαών της Βαλκανικής, αντιστρατευόμενος τη συμφωνία της Γιάλτας, που ο Στάλιν ήθελε με κάθε μέσο να εφαρμοστεί -ιδίως στα Βαλκάνια-, στο πλαίσιο της κατανομής του κόσμου στις λεγόμενες «σφαίρες επιρροής», για να κερδίσει χρόνο προς ανοικοδόμηση της Ε.Σ.Σ.Δ..

Επίσης, άξιο ιδιαίτερης αναφοράς ότι η Γιουγκοσλαβία επί Τίτο, με συνεργασία του Μακάριου, του Νεχρού και του Νάσερ, προχώρησε στη συγκρότηση του Κινήματος των Αδεσμεύτων, ενός ισχυρού υπερεθνικού φόρουμ ανεξάρτητων χωρών. Με σκοπό την ανεξαρτητοποίηση κάθε χώρας από τον ασφυκτικό κλοιό του διπολισμού, που οδήγησε τη μεταπολεμική ανθρωπότητα πολύ κοντά στον όλεθρο της πυρηνικής καταστροφής.     

Ο Σλόμπονταν στη συνέχεια τις ίδιες αξίες προώθησε! Και θα παραμείνει στην ιστορία όχι με τη ρετσινιά που τού κόλλησε η καλοπληρωμένη δυτική προπαγάνδα ως ο «χασάπης των Βαλκανίων», αλλά ως ο ηγέτης μιας χώρας, που εφ’ όσον σέβεται την υπόστασή της οφείλει να αμυνθεί με κάθε μέσο στην έξωθεν απόφαση κατακερματισμού της, ακόμη κι αν ξέρει εξ αρχής πώς θα ηττηθεί. Δεν είναι θέμα συμπάθειας ή μίσους για το πρόσωπο. Θέμα αρχών και κανόνων λειτουργίας της διεθνούς κοινότητας είναι!               

Τα λέω όλ’ αυτά, εν πλήρει γνώσει του ότι μόνον ως εθνικιστική θα γίνει αντιληπτή η άποψή μου, στον περίεργο ελληνικό κόσμο όπου και σήμερα βαρύνοντα λόγο στη δημιουργία των επικοινωνιακών εντυπώσεων, εξακολουθούν να έχουν τα «ρετάλια» του «εκσυγχρονιστικού σημιτισμού». Μόνο που δικαιούμαι πλέον να την έχω αυτήν τη θέση, αφού η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου ρητά και κατηγορηματικά αποφαίνεται πια τελεσιδίκως ότι ο Μιλόσεβιτς δεν συμφωνούσε με τις πρακτικές γενοκτονίας από μεριάς στρατιωτικών και παραστρατιωτικών στελεχών της Σερβίας, και από κάποιο σημείο και μετά, μάλιστα, η διαφωνία τους μαζί τους, έγινε πολύ έντονη! Ιδιαίτερα κρίσιμο είναι το σημείο της απόφασης του Διεθνούς Δικαστηρίου, στο οποίο γίνεται σαφές ότι η σύμπραξη του Μιλόσεβιτς με τη σερβο-βοσνιακή ηγεσία (με τη δεύτερη κατά την απόφαση πλέον του Διεθνούς Δικαστηρίου να φέρει μόνη την καταδίκη της γενοκτονίας), αφορούσε την προσπάθεια «…διατήρησης της Γιουγκοσλαβίας και αποτροπής του κατακερματισμού της με την ανεξαρτητοποίηση της Βοσνίας…». 

(Όσοι με παρακολουθούν γνωρίζουν τη «μανία» μου σε ό,τι αφορά την τεκμηρίωση όσων ισχυρίζομαι. Σε τόσο σημαντικό θέμα, λοιπόν, δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο από το να αναρτήσω σ’ αυτό το σημείο τα πλήρη κείμενα των επίμαχων διατυπώσεων της απόφασης των 2.600 σελίδων του δικαστηρίου:

α. Σελίδα 1.303 της απόφασης: "…With regard to the evidence presented in this case in relation to Slobodan Milošević and his membership in the JCE (Joint Criminal Enterprise), the Chamber recalls that he shared and endorsed the political objective of the Accused and the Bosnian Serb leadership to preserve Yugoslavia and to prevent the separation or independence of BiH and co-operated closely with the Accused during this time. The Chamber also recalls that Milošević provided assistance in the form of personnel, provisions, and arms to the Bosnian Serbs during the conflict…".

β. Υποσημείωση της απόφασης υπ’ αριθμ. 11026: "However, based on the evidence before the Chamber regarding the diverging interests that emerged between the Bosnian Serb and Serbian leaderships during the conflict and in particular, Milošević’s repeated criticism and disapproval of the policies and decisions made by the Accused and the Bosnian Serb leadership".

γ. Υποσημείωση της απόφασης υπ’ αριθμ. 11027: "Τhe Chamber is not satisfied that there was sufficient evidence presented in this case to find that Slobodan Milošević agreed with the common planThe Chamber notes that the relationship between Milošević and the Accused had deteriorated beginning in 1992; by 1994, they no longer agreed on a course of action to be taken. Furthermore, beginning as early as March 1992, there was apparent discord between the Accused and Milošević in meetings with international representatives, during which Milošević and other Serbian leaders openly criticised Bosnian Serb leaders of committing “crimes against humanity” and “ethnic cleansing” and the war for their own purposes»).

So the chamber states there is not sufficient evidence that Milošević agreed with Karadžić plans in Bosnia. However, it also states that Milošević at the same time provided assistance to the Bosnian Serbs. Therefore, other claims in the linked article, such as that Milošević was trying to stop those war crimes, are not supported by the provided evidence from the Karadžić judgement").

…ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

(Στο β΄ μέρος, γιατί ο Μιλόσεβιτς «δεν αθωώθηκε», τί σημαίνει η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου και τα κίνητρα λήψης της)