31 Αυγ. 2016

To πραγματικό περιεχόμενο της υπόθεσης ΕΛΣΤΑΤ

Ο Καραμανλής, ο Παπανδρέου, ο Γεωργίου και η Κομισιόν

H ανακοίνωση παραπομπής του κατά το 2010 επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ, Ανδρέα Γεωργίου, σε δίκη επανέφερε τον δημόσιο διάλογο στο γενεαλογικό θέμα της κρίσης στην Ελλάδα. Και στη χώρα μας, εξ αρχής, αυτός ο διάλογος διεξάγεται με όρους κότας και αυγού, σε ότι αφορά το τί εκ των δύο πρωτοεμφανίστηκε ως αίτιο για τα προβλήματά μας.

Όμως, με την υπόθεση Γεωργίου η ευθύνη για την κρίση διαζευκτικά περιορίζεται σκοπίμως αποκλειστικά και μόνο σε δύο πρόσωπα: τον Κώστα Καραμανλή και τον Γιώργο Παπανδρέου. Και έτσι, ό,τι προηγήθηκε αυτών των δυο εξαερώνεται λες και δεν υπήρξε άλλος αιτιολογικός παράγοντας εκτροπής των δημοσιονομικών της Ελλάδας.

Η ένταξη στο ευρώ -ιδίως με τον τρόπο που έλαβε χώρα- δεν έφταιξε; Η διαχείριση της προετοιμασίας των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 και τόσα άλλα είναι σαν να μην έγιναν ποτέ; Και, τέλος -και το σημαντικότερο-, ο ίδιος ο τρόπος χειρισμού της κρίσης μετά τη «θερμή» εκδήλωσή της, εξέλιπε πλήρως του προβληματισμού μας;

Αυτό το πλαίσιο συζήτησης προσωπικά θεωρώ πως προσβάλλει τη νοημοσύνη μου!

Ας ξαναδούμε, λοιπόν, εκείνα που οι σκοπιμότητες των μιντιακών συρμών (προσπαθούν να) μας κάνουν να ξεχνάμε:

Α. (Σχετικά με την περίοδο Σημίτη)

- Η ένταξη της Ελλάδας στο ευρώ έγινε με κάκιστους όρους και ήταν πανάκριβη (η ισοτιμία δραχμής/ευρώ με τον ιλιγγιώδη αφανή πληθωρισμό που γέννησε στην οικονομική μας καθημερινή ζωή υπήρξε ένα από τα θεμελιωδέστερα αίτια εκτροπής της «κανονικότητας» στη λειτουργία της ελληνικής οικονομίας). (Σημ.: Αν δεν μας κατέτρυχε «το κεφάλι το ξερό μας» θα θυμόμασταν ότι η ίδια η απόφαση της Ε.Ε. να αναγνωρίσει στην Ελλάδα -μετά τη δημοσιονομική απογραφή Αλογοσκούφη- λογιστική αύξηση του ελληνικού ΑΕΠ (αρχικά κατά 25% και αργότερα οριστικά κατά 10%) αποτελεί ηχηρότατη παραδοχή ότι ο τρόπος ένταξης στο ευρώ έγινε με όρους συντριπτικά σε βάρος της ελληνικής οικονομίας. Διότι, φυσικά, λίγα έτη μετά την ένταξη στο ενιαίο νόμισμα να αναγνωρίζεται τόσο εντυπωσιακή αύξηση του ΑΕΠ, είτε θα πρέπει να είχαμε μέση κατ’ έτος ανάπτυξη κατά 5% (και δεν είχαμε), είτε θα έπρεπε να γίνουν επανορθώσεις των αστοχιών της ένταξης. Αυτή η επανόρθωση επιχειρήθηκε τότε με την παραχώρηση στην Ελλάδα από την ευρωζώνη της αύξησης του ΑΕΠ, μόνον που οι ευθυνόμενοι για τις αστοχίες -δηλαδή οι εταίροι μας που επέβαλαν τους όρους της αρχικής ένταξης- το έκαναν χωρίς να καταβάλλουν το κόστος που δημιούργησαν στην ελληνική και την ευρωπαϊκή οικονομία και απλώς διεύρυναν τα περιθώρια εξωτερικού δανεισμού για την Ελλάδα για να εξευρεθούν πόροι κάλυψης της ζημίας, που θα τους πλήρωναν, όμως, ξανά οι Έλληνες -όπως και έγινε).      

- Ο ιδιότυπος νεποτισμός της σημιτικής περιόδου, που είχε σαν αποτέλεσμα τη virtual ανάπτυξη άνευ επενδύσεων των αποθεμάτων κεφαλαίων της χώρας και μόνο με εξωτερικό δανεισμό, ανέτρεψε εν τη γενέσει της την όποια θετική δυναμική θα μπορούσε να αναδυθεί από την ένταξη στο ευρώ. Διότι αύξηση της κατανάλωσης που δεν απολήγει σε διεύρυνση των αποθεμάτων κεφαλαίων προς επένδυση σε μια οικονομία, μοιραία θα καταλήξει σε κρίση δανεισμού –όπως και έγινε.              

- Την ίδια περίοδο αυτής της virtual αναπτυξιακής έκρηξης, έλαβε χώρα ο τεράστιος αφελληνισμός κεφαλαιακών αποθεμάτων που διέθετε η Ελλάδα και η μεταμφίεση αυτών των κεφαλαίων από πόροι διαθέσιμοι για την οικονομία της χώρας σε αποθησαύριση ιδιωτών στην αλλοδαπή. Και το κακό δεν φάνηκε, απλούστατα διότι την αποχώρηση αυτών των «ελληνικών πόρων» την υποκατάστησε ο εξωτερικός δανεισμός.

- Τα νάζια Σημίτη σχετικά με τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 σε συνδυασμό με την προνομιακή στήριξη συγκεκριμένων επιχειρηματικών και μιντιακών συμφερόντων, περίπου διπλασίασαν το κόστος στη διοργάνωσης (τί να σού κάνει ο δύσμοιρος Μπακούρης, όταν η ανώτατη πολιτική ηγεσία της χώρας δεν χάνει ευκαιρία να δηλώσει την αντίθεσή της στη διοργάνωση και τις αμφιβολίες της για τη σκοπιμότητά της –έτσι σε καμιά χώρα της υφηλίου κανένα αναπτυξιακό σχέδιο, ακόμη και το καλύτερο, δεν μπορεί να ορθοποδήσει). Όταν φτάσαμε στο αδιέξοδο και ο τότε πρωθυπουργός επί τέλους κατενόησε ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες θα γίνονταν, είτε το ήθελε είτε όχι, τα πρόσθετα κεφάλαια που χρειάστηκαν ανευρέθησαν με εξωτερικό δανεισμό και μόνη μέριμνα της τότε κυβέρνησης ήταν το σε ποιόν θα κατευθυνθούν (άλλη μια επιβεβαίωση του ιδιότυπου νεποτισμού που επικαλούμαι).   

- …και σταματώ εδώ, αν και θα μπορούσα να αναφέρω πληθώρα άλλων παραδειγμάτων (ενδεικτικά, η μονομερής σε βάρος των εργαζομένων παρέμβαση στο ασφαλιστικό, που ούτε κι εκείνη όμως έγινε …αλλά δεν φταίει εκείνος που ενώ την επρότεινε με δική του απόφαση εν συνεχεία την ακύρωσε για να μην χάσει την καρέκλα, η συμπαραγωγή του eurofighter κ.λπ.).    

Β. (Σχετικά με τον χειρισμό της κρίσης)

- Μεταφυσικά απορρίπτουμε την είσοδο της χώρας στη μνημονιακή επιλογή, λες και υπήρξε οιοδήποτε άλλο προσφερόμενο διαθέσιμο σχέδιο για την ελληνική οικονομία το 2010. Κι ας εφήρμοσαν όλες οι έκτοτε κυβερνήσεις την ίδια συνταγή! (Υπήρξε, βεβαίως, η πρόταση εξόδου από το ευρώ, η οποία όμως έκτοτε προσκρούει στη σαφή αντίθεση του λαϊκού παράγοντα προς τούτο).

- Η ίδια η επιλογή που επιβλήθηκε τότε στην Ελλάδα έχει πολλές φορές πλέον τύχει σκληρής αυτοκριτικής από τους ίδιους όσοι την επέβαλαν, με σκληρότερον επικριτή του …εαυτού του το ΔΝΤ. (Παρά ταύτα, για όλα έφταιγαν …τα στατιστικά στοιχεία του 2010!!!).  

- Παρ’ ότι ανεκόπη δύο φορές η πολιτική περίοδος εφαρμογής του πρώτου μνημονίου (μία κατά την έσωθεν ανατροπή Παπανδρέου το 2011 και μία με την επιμονή του «Σαμαρά των Ζαππείων» για πρόωρες εκλογές το 2102 -διπλές μάλιστα εκλογές,  παρ’ ότι αχρείαστες), σήμερα είναι κοινός τόπος ότι το πρωτογενές πλεόνασμα που από το 2012 θα είχε επιτευχθεί και ο αδιανόητος σε παγκόσμια κλίμακα βαθμός προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας, θα έδιναν άλλη συνέχεια στις εξελίξεις στην οικονομία. (Παρ’ όλ’ αυτά, αυτά τα άτιμα στα στατιστικά στοιχεία του 2010 έκαναν όλη τη ζημιά).

- Οι ίδιες οι σήμερα σε ευρύτατη κλίμακα πολιτικές ρευστότητας που εφαρμόζονται από τις κεντρικές τράπεζες σ’ όλον τον πλανήτη και η αυστηρότατη κριτική της συντριπτικής πλειοψηφίας των οικονομολόγων  για τον απρόσφορο χαρακτήρα των περιοριστικών οικονομικών πολιτικών προς χειρισμό της κρίσης, ούτε αυτά μπόρεσαν να αλλάξουν την αίσθηση αληθείας παρ’ ημίν: Εδώ δεν έφταιξε η περιοριστική πολιτική των μνημονίων, αλλά τα …στατιστικά στοιχεία!

- …και σταματώ εδώ και σε τούτο το στοιχείο, αφού και εδώ θα μπορούσα να συνεχίσω την αδιάκοπη παράθεση ισχυρότατων επιχειρημάτων και ευρύτατης αποδοχής σχετικά με την απολύτως εντοπισμένη πλέον αποτυχία των πλαισίων οικονομικής πολιτικής, εντός των οποίων προσπαθήθηκε η (ο Θεός να την κάνει) ελληνική «διάσωση».

…και 2 παρατηρήσεις για τους διαζευτικώς κατηγορούμενους από την ανόητη (πλην φύσει πανίσχυρη) κρατούσα αφήγηση, δηλαδή τον Κώστα Καραμανλή και τον Γιώργο Παπανδρέου:

-          Για τον Κώστα Καραμανλή - Προληπτική αντιμετώπιση της κρίσης επί της πρωθυπουργίας του δεν μπορούσε να υπάρξει, χωρίς να θυσιαστούν όλα τα -όποια υφιστάμενα- θετικά στοιχεία της ένταξης της Ελλάδας στο ευρώ. Μ’ άλλα λόγια, από το 2004 και μετά, είτε θα έπρεπε να απέχουμε εθελουσίως εξ αφετηρίας της ένταξης από την όποια δυναμική προσδόθηκε στην οικονομία μας ένεκα της εισόδου μας σ’ ένα ισχυρό διεθνές νόμισμα (και απομένοντας σε μας μόνον το υψηλότατο κόστος της ίδιας της ένταξης στο ευρώ να πληρώσουμε, παρά το ότι όλοι οι υπόλοιποι χρήστες του ενιαίου νομίσματος μας προέτρεπαν έως εκβιασμού «να ξοδέψουμε για να αναπτυχθούμε» καθιστάμενοι το παράδειγμα για τις άλλες βαλκανικές χώρες), είτε θα έπρεπε «να κάνουμε κι εμείς ποδήλατο» προς το ευρωπαϊκό όνειρο που μας υπόσχονταν …για να μην πέσουμε!              

-          Για τον Γιώργο Παπανδρέου - Έπραξε το λογικώς αποδεδειγμένο ως αυτονόητο και οι συνομωσιολογίες των Σαμαράδων και των Καμμένων, αδυνατούν τοις πράγμασι να πλήξουν την αλήθεια.        

Οι δύο πρώην πρωθυπουργοί, ναι, ο μεν πρώτος απέτυχε παταγωδώς να ανακόψει την επέλευση της κρίσης ή έστω να περιορίσει τις συνέπειές της, ο δε επόμενος δεν μπόρεσε πολιτικά να υπηρετήσει τη μνημονιακή ατραπό. Έως εδώ, όμως, και τίποτα περισσότερο για κανέναν εκ των δύο! Οι οπαδοί τους, εκατέρωθεν, έχουν παγιδευτεί σε μιαν ανούσια αντιπαράθεση περί του τις πταίει ανάμεσά τους, ενώ οι ευθύνες βρίσκονται στον ολέθριο εκσυγχρονισμό ιδίως της περιόδου 2000-2004 και στις μεταγενέστερες του 2012 πολιτικές ηγεσίες της Ελλάδας (…και κάπου απροσδιορίστως αντιλαμβάνομαι ότι και οι Έλληνες πολίτες γνωρίζουν πια με σχετική ακρίβεια ποιός και τί ευθύνεται, κι ας φωνασκούν ακατάσχετα οι διάφοροι οπαδοί). 

Έτσι, όμως, καραμανλικοί και παπανδρεϊκοί έχουν καταστεί αθύρματα των σκοπιμοτήτων του Αλέξη, του Κυριάκου και των μιντιακών σκοπιμοτήτων και ενώ «οι μουσίτσες» του σημιτισμού, των σαμαρικών και των βενιζελικών, ποιούνται την νήσσαν για όσα εκείνοι έκαναν. Η φυσική πολιτική συμμαχία καραμανλικών και παπανδρεϊκών, με οδηγό και πρόταγμα ένα μέτωπο αλήθειας για την ελληνική κρίση και σκοπό την αποκάλυψη των ψευδών που και τους δύο τούς έριξαν από την πρωθυπουργία (και για τους δύο έστερξαν προς τούτο ομοθύμως τα μιντιακά συμφέροντα), έτσι αποδυναμώνεται! Σε τέτοιο σκηνικό είναι απολύτως λογική η αντίδραση της Κομισιόν να υπερασπιστεί τα στατιστικά στοιχεία του 2010 (αν έπραττε αλλιώς θα ήταν σαν να ομολογούσε ότι το μνημόνιο εκτός από το σφάλμα πολιτικής που εγγενώς φέρει θα στηριζόταν και σε λάθος στοιχεία). Κι έτσι, η υπόθεση εμφανίζεται από τα εγχώρια μέσα:

-          είτε ως νέα συνωμοσία των καραμανλικών κατά του Γιώργου Παπανδρέου, του Κυριάκου και οποιουδήποτε άλλου (έκαστος διαλέγει και παίρνει ανάλογα με το τί επιδιώκει να αιτιολογήσει και πολλώ μάλλον να δικαιολογήσει μέσα στο μυαλό του), -ναι ακόμη και οι νοήμονες νεο-φιλελεύθεροι αυτά πιστεύουν σ’ ένα κρεσέντο παραλογισμού ως προς την πολιτική ανάλυση που συνοδεύει την αφήγησή τους,

-          είτε ως συνωμοσία του …Τσίπρα κατά του Γιώργου και του Κυριάκου!

Βεβαίως, θεωρώ εξαιρετικά πιθανό ο Τσίπρας να προσβλέπει σε μιαν αναθεώρηση του συντάγματος, που διά της διεύρυνσης των αρμοδιοτήτων του Προέδρου της Δημοκρατίας, θα έκανε υποστηρικτές του πρώην προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, να βλέπουν με καλό μάτι την αναθεώρηση! …αλλ’ ότι ο Καραμανλής συνωμοτεί με τον Τσίπρα κατά του Κυριάκου (!), μόνον εκσυγχρονιστές που αηθέστατα έλαβαν μέρος στις εσωκομματικές εκλογές άλλου κόμματος για να τσαλαβουτήξουν σε ανάδειξη επιθυμητής ηγεσίας (με πεντακάθαρο ταξικό πρόσημο και σε σαφή αντιστοίχηση με συμφέροντα που φέρουν ονοματεπώνυμο), θα μπορούσαν να μηχανευτούν ως σενάριο, σκεπτόμενοι ως η πολιτική τους φύση επιβάλλει. Είναι οι ίδιοι που δεν αφήνουν στο ΠΑ.ΣΟ.Κ., ουδέ καν την τελευταία ευκαιρία προς ουσιαστική αντιστροφή της πτωτικής πορείας του να επιχειρήσει. Πρώην αξιωματούχοι, που μόνο ως λάφυρο κατανοούν την εξουσία και προς ανακατάληψή της μετέρχονται οποιοδήποτε μέσο, μη διστάζοντας να επιστρατεύσουν ακόμη και τους εντυπωσιακότερους μύθους προς καθαγιασμό του επαίσχυντου τυχοδιωκτισμού τους και για να αποποιηθούν τις φανερές ευθύνες που εκείνοι πρωτίστως φέρουν για τη σημερινή μνημονιακή τύχη της χώρας.                   

Σ’ αυτές τις -κατά τη γνώμη μου- ανοησίες, εγώ δεν μπορώ να πάρω μέρος. Τί βλάκα και μικρονοϊκό ανέβαζαν και κατέβαζαν οι εκσυγχρονιστές και τα συμφέροντα που εκπροσωπούσαν τον Γιώργο Παπανδρέου! Τί μανιοκαταθλιπτικό σουβλακοφάγο στόλιζαν τον Κώστα Καραμανλή, οι ίδιοι. ...αλλά αν σήμερα αποτολμήσει κάποιος να αποκαλέσει «Κούλη» τον πολιτικό κολοσσό Κυριάκο, είναι απρεπής!

Αν οι παπανδρεϊκοί και οι καραμανλικοί δεν κατανοούν πως οι γενεσιουργές της κρίσης ευθύνες βρίσκονται πριν απ’ αυτούς και οι διαχειριστικές τοιαύτες μετά απ’ αυτούς, δεν μπορώ εγώ να τους αποτρέψω από την πλάνη που θέλουν να βιώσουν, πέφτοντας στην παγίδα που τους στήθηκε. Κι αν δεν αντιλαμβάνονται ότι και οι δύο είναι εκείνοι οι μόνοι που προσπάθησαν να βρουν διέξοδο από την κρίση, ο καθένας με τον τρόπο του και τα λάθη του, αλλά με κοινή επωδό την ανάγκη να ανατρέψουν το «σύστημα εξουσίας» και τον ιδιότυπο νεποτισμό που είχε δομηθεί έως το 2004 και προκάλεσε την κρίση, είναι άξιοι τα τύχης τους.  Αν, τέλος, παπανδρεϊκοί και καραμανλικοί, με τόση αφροσύνη δώσουν χώρο στον πολιτικό τυχοδιωκτισμό της επίρριψης όλων των ευθυνών για το κακό στους εαυτούς τους, αφήνοντας αλώβητους τους πραγματικούς υπαιτίους για την κρίση και τη διαιώνισή της, τότε και πάλι άξιοι της τύχης τους. Εγώ πιστεύω πως αν είναι να υπάρξει ένα κάποιο came back, μόνον από κοινού για τους δύο θα μπορούσε να έρθει, προς ήττα των κύκλων που με απίστευτη βιαιότητα επιτέθηκαν σε βάρος και των δύο και πέτυχαν να επιβάλλουν την ανατροπή αλληλοδιαδόχως αμφοτέρων.  

Ένα μέτωπο αληθείας και λογικής ενάντια στη συνωμοσιολογία και τα ψεύδη σκοπιμοτήτων είναι ό,τι χρειάζεται περισσότερο τούτη τη στιγμή ο τόπος!