12 Σεπ. 2016

Μια αναγκαία αναφορά στις πολιτικές εξελίξεις

Υπάρχει κάπου κεντροαριστερά;

(Α΄μέρος)

Πολύς θυμός, ελάχιστες ουσιαστικές πολιτικές αναφορές και καταιγίδα εντυπώσεων! Αυτή είναι η εικόνα από τις διαβουλεύσεις για τη συγκρότηση του πολυσυζητημένου «χώρου». Κι όσοι προσποιούνται πως ό,τι έγινε ήταν κάτι περισσότερο, ανοιχτή η πρόκληση να τεκμηριώσουν, τέλος πάντων, τί παραπάνω θα άξιζε τον κόπο κανένας να πει για όλ’ αυτά!

Κι έτσι, ένα ακόμη άνευ λόγου «πλάσμα πολιτικής» εξέπνευσε, δίνοντας νέο πλήγμα σε ό,τι απομένει να συνωστίζεται περί τα υπολείμματα του ΠΑ.ΣΟ.Κ..

Οι ειλικρινώς ασχολούμενοι με την προσπάθεια να γίνει κάτι -επί τέλους- με το πάλαι ποτέ κραταιό κίνημα (και δεν έχω κανέναν λόγο να μη συμπεριλάβω την κυρία Φώφη Γεννηματά ανάμεσα τους –το αντίθετο, μάλιστα), οφείλουν πλέον να ασχοληθούν με το πραγματικό ερώτημα σχετικά με την εμπεδωμένη δυστοκία οιασδήποτε προόδου για το ζητούμενο: Γιατί όλες οι απόπειρες θνήσκουν εν τη γενέσει τους; Τί θα μπορούσε να υποκαταστήσει τη διαλυτική συνθήκη, που φαίνεται να παγιώνεται ως εγγενές χαρακτηριστικό στην πολιτική περιοχή της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας; Ποιά, σε τελευταία ανάλυση, είναι τα πραγματικά ιδεολογικά και ευθέως πολιτικά ζητήματα που συνθέτουν το αιτιολογικό υπαρξιακό αντικείμενο του κινήματος; Κι αν το προσδιορίσουμε αυτό το πολιτικό αντικείμενο, πώς θα μπορούσε (αν το μπορεί) να μετουσιωθεί σε αποτέλεσμα απτό και πολιτικά υπολογίσιμο;

Πριν αποπειραθώ, όμως, την ουσιαστική συζήτηση νομίζω θα είχε σημασία και μια αναφορά σε ορισμένα γενεαλογικά αίτια για τις μέχρι τώρα αποτυχίες! Για παράδειγμα, οι συνωστιζόμενοι στις διεργασίες αυτές, έχουν τα ίδια κίνητρα; Συμπίπτουν, φερ’ ειπείν, με την παραδεδεγμένα καλή πίστη της κυρίας Γεννηματά, στην προσπάθεια να συγκροτηθεί κάποια λύση; Έχουν ίδιους -ή εν πάση περιπτώσει, έστω, παραπλήσιους- σκοπούς σχετικά με την ενδυνάμωση της οπωσδήποτε αντιλαμβανόμενης σοσιαλδημοκρατίας στην Ελλάδα; Ενδιαφέρονται στ’ αλήθεια για την πολιτική αντιπροσώπευση ενός ταξικού και κοινωνικού σχηματισμού από τα σπλάχνα της ελληνικής πραγματικότητας, ή περισσότερο ενεργούν ως ηγεσία μιας πολιτικής κάστας οικονομικών, μιντιακών και διαπροσωποποιημένης συγκρότησης κύκλων, απλά για προωθήσουν συμφέροντα και όχι πολιτικές;

Πιστεύω πως πέραν ενός μέρους των υπολειμμάτων του ΠΑ.ΣΟ.Κ., όλοι οι υπόλοιποι άλλα επιζητούν από την κενή περιεχομένου συζήτηση περί κεντροαριστεράς!

- Κάποιοι, ρετάλια παλιότερων επιτυχημένων «κόλπων» αλλοίωσης των συσχετισμών πολιτικής δύναμης, μέσα σε κόμματα και την ίδια την κάλπη. Πολιτικές και κοινωνικές μειοψηφίες, ταγμένες στην ανομολόγητη επιθυμία να ανακοπούν τα ισχυρά ανακλαστικά αντίστασης του λαϊκού παράγοντα σε δεξιές ατραπούς, ανακλαστικά που γεννήθηκαν και κάρπισαν ελέω ΠΑ.ΣΟ.Κ., ήδη από το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ‘70.    

- Καποιοι άλλοι -δυστυχώς πολλοί εξ αυτών εκ του ΠΑ.ΣΟ.Κ. πολιτικώς ορμώμενοι- που από μέλη μιας ιδεολογικοπολιτικής περιπέτειας για την αλλαγή της πατρίδας προς όφελος του λαού, μεταπήδησαν σε ρόλους εκπροσώπησης επιχειρηματικών συμφερόντων.

- Επίσης, άλλοι, που σχεδόν με φυσικό τρόπο και συνεπεία της μακράς διακυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της γραφειοκρατικοποίησης της Πολιτικής στο εσωτερικό του, από φορείς ιδεολογίας και απόψεων κατέστησαν αξιωματούχοι ιδιωτικών ή κρατικών μηχανισμών εξουσίας.

- Τέλος, μερικοί επί πλέον, οι οποίοι από την άχαρη παραταξιακή φάση της περιόδου από το 2010 και εντεύθεν, χειρίζονται τον χώρο ως αθροιστική αναγκαιότητα στήριξης της δεξιάς πολιτικής πορείας του τόπου (με τεράστιο κόστος για τη χώρα και τους πολίτες της) και με μόνο πρόταγμα και ενδιαφέρον από μέρους τους, την διατήρηση του εναπομένοντος ΠΑ.ΣΟ.Κ.  εις θέσιν δυνάμει εφεδρείας αυτής της δεξιάς πορείας.

Διακρίνετε άραγε συγκεκριμένα πρόσωπα πίσω από τις κατηγορίες δολιοφθορέων (γιατί περί υπονομευτών πρόκειται!) και κατασυκοφάντησης της ελληνικής σοσιαλιστικής και προοδευτικής παράταξης; Εγώ, ομολογώ πως ναι!  Τους έχω, άλλωστε, περιγράψει ενδελεχώς σε πολλές μέχρι τώρα αναλύσεις μου, από τις οποίες επιλέγω να υπενθυμίσω μία απ’ αυτές: Την πρόσφατη αναφορά μου -και όχι για πρώτη φορά- σ’ εκείνους τους πολιτικούς τυχοδιώκτες, οι οποίοι ανερυθρίαστα έγιναν ‘σώγαμπροι ψηφοφόροι σε άλλο κόμμα, της αντίπαλης ιδελογικά και πολιτικά παράταξης, στη δεξιά και συγκεκριμένα τη Νέα Δημοκρατία, για να τσαλαβουτήξουν και σ’ έναν ακόμη «μηχανισμό εξουσίας». Περίπου 50.000 απ’ αυτούς, σχεδόν επισήμως και ανοιχτά, μετετάγησαν διά ψήφου σε δεξιό κομματικό μηχανισμό με ονοματεπώνυμο, ιστορικά φορτισμένο και ταυτισμένο με εχθρικές και ύπουλες πρακτικές κατά της παράταξης, για να εκλέξουν τον ...Κυριάκο 

Μπορεί τέτοιες πολιτικές οντότητες και τέτοιες συμπεριφορές να μπαινοβγαίνουν με το πασπαρτού του πολιτικού τυχοδιωκτισμού στη συζήτηση για την προσπάθεια παραταξιακής ανάνηψης; Είναι ανεκτό «για τα μάτια» αυτών των θλιβερών κύκλων (με αποδεδειγμένα περιθωριακό πλέον ρόλο στα πράγματα) να απομακρύνονται δυνάμεις που ταξικά, κοινωνικά και ιδεολογικά συμπεριλαμβάνονται στην προοδευτική πολιτική παράταξη της πατρίδας; Ανεξαρτήτως της τύχης την οποία θα έχει η κάκιστη διακυβέρνηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ποιός τελικά αναλαμβάνει την ευθύνη για το νεο-φιλελεύθερο και δεξιό-ακροδεξιό come back, που σχεδόν ανοιχτά ομολογείται απ’ όλους αυτούς ότι σχεδιάζεται, πάλι για την με αντιθεσμικό τρόπο εξουδετέρωση των ισχυρών ανακλαστικών αντίστασης του λαϊκού παράγοντα σε δεξιές ατραπούς, με τα οποία μπόλιασε την ελληνική κοινωνία το ΠΑ.ΣΟ.Κ. τη δεκαετία του ’80; Οι ίδιοι άνθρωποι, οι ίδιοι κύκλοι, που δεν εδίστασαν μια μόλις μέρα μετά την ετυμηγορία του βρετανικού λαού υπέρ του Brexit, να αρχίσουν χωρίς καμιά ντροπή την ανταλλαγή απόψεων δημοσίως σχετικά με το πώς η βρετανική λαϊκή βούληση θα μπορούσε ...να φαλκιδευτεί! Αυτοί είναι που συμπεριλαμβάνονται στη συζήτηση για το μέλλον της προοδευτικής πολιτικής παράταξης στην Ελλάδα; Σοβαρολογούμε;

Για να γίνει ακόμη πιο κατανοητό τί βρίσκεται πίσω απ’ όλ’ αυτά, θα υπενθυμίσω:

-         αυτοί οι ίδιοι πολιτικοί, επιχειρηματικοί και μιντιακοί κύκλοι, έστερξαν για την ανατροπή της εκλεγμένης κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου (και μη διανοηθεί κάποιος υπούλως να ενθέσει εδώ στη συζήτηση τις ευθύνες του ίδιου του τότε πρωθυπουργού, που είναι άλλη υπόθεση εν πολλοίς εξαντλημένη τουλάχιστον για εμένα),

-         οι ίδιοι, που από τους κροκοδίλειους κλαυθμούς του 2012 για την ανάγκη να κυβερνηθεί γρήγορα η χώρα (υπό τον ακροδεξιό Σαμαρά, φυσικά), ανέχτηκαν και δεν απέτρεψαν και δεύτερες αχρείαστες τότε εκλογές, για να διευκολυνθεί ο τότε εκλεκτός της δεξιάς στη διακυβέρνηση που του προσέφεραν (...θα αρκούσε τότε απλουστάτη δέσμεση του τότε υπό τον Ευάγγελο Βενιζέλο ΠΑ.ΣΟ.Κ. ότι δεν θα ελάμβανε μέρος σε κυβέρνηση Σαμαρά εάν γινόντουσαν και δεύτερες εκλογές, για να αποφεύγονταν η μπαλτακιάδα, το κλείσιμο της ΕΡΤ, το ολέθριο 2ο μνημόνιο, οι παλινωδίες του eurogroup το 2012 για το ελληνικό χρέος ...και τόσα και τόσα άλλα. (Κι εδώ, επίσης, μην τολμήσει κανένας να αποπειραθεί συμψηφισμούς με τα της διακυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α., γιατί άλλη κι εδώ η συζήτηση...),

-         οι ίδιοι που διεπίστωναν τότε την αναγκαιότητα του αστείου φορέα της ΔΗΜ.ΑΡ., που κολακευόμενος τότε από τα συστημικά media παρεισέφρυσε διασπώντας εκ των πραγμάτων την εκλογική δύναμη που στις πρώτες εκλογές του 2012 (Μάιος) θα μπορούσε να λάβει το ΠΑ.ΣΟ.Κ., ξεπερνώντας το 17% που έλαβε τότε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και διαγκωνιζόμενο με το 19% της σαμαρικής τότε Νέας Δημοκρατίας ακόμη και για την πρώτη θέση,

-         οι ίδιοι, που κατέστησαν «ψηφοφόροι ’σώγαμπροι» του Κυριάκου (όπως ήδη είπα),

-         οι ίδιοι, που αυτοτοποθετούνται στην πρώτη γραμμή εκπροσώπησης των συμφερόντων του νεποτισμού, που από τον Σημίτη και εντεύθεν κυριάρχησε στον δημόσιο βίο μας, αποσταθεροποιώντας εκλεγμένες κυβερνήσεις και επιβάλλοντας τις επιλογές συμφερόντων με ονοματεπώνυμο επί των κέντρων λήψης των αποφάσεων για τη χώρα (τελευταίο παράδειγμα, η στάση όλων αυτών κατά οιασδήποτε κίνησης προς εκπόρθηση της μιντιακής χούντας),

-         οι ίδιοι, που κοπιάζουν για την προκαταβολική περιθωριοποίηση οιασδήποτε προσπάθειας ενδυνάμωσης και διεύρυνσης του ρόλου της ελληνικής προοδευτικής παράταξης και ιδίως της πέραν του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αριστεράς για να μην παρεμποδιστεί η παλινόρθωση της δεξιάς διά του Κυριάκου (εσχάτως ανοιχτά διακινούντες πλέον οι ίδιοι διά στόματος Σταύρου Θεδωράκη το αμίμητο «...όχι στη συμπόρευση προεκλογικά με τη Νέα Δημοκρατία, ...αλλα μετεκλογικά είναι άλλο ζήτημα, γιατί η χώρα πρέπει να αποκτήσει κυβέρνηση, αλλά με το ΣΥ.ΡΙΖ.Α. κυβέρνηση ποτέ!...).

Μ’ αυτούς, λοιπόν, γίνεται η συζήτηση, κυρία Γεννηματά;...

(Στο επόμενο β΄ μέρος επαναλαμβάνονται οι προτάσεις μου για τη ανασυγκρότηση της ελληνικής προοδευτικής-σοσιαλιστικής παράταξης)