14 Σεπ. 2016

Μια αναγκαία αναφορά στις πολιτικές εξελίξεις

Υπάρχει κάπου κεντροαριστερά;

(B΄ μέρος) 

Για να αναφερθεί κανένας στο πως θα μπορούσε (αν το μπορεί) να ανασυγκροτηθεί υπολογίσιμη σοσιαλιστική κομματική συνιστώσα στην ελληνική πολιτική ζωή  (και αφού, φυσικά, αποβληθούν εξ αφετηρίας της προσπάθειας πρόσωπα και πρακτικές που  σαφέστατα αντίκεινται στο ίδιο το περιεχόμενο του εγχειρήματος –όρα στο προηγούμενο Α΄ μέρος), είναι ανάγκη να εντοπιστούν και να θεραπευτούν οι χρόνιες παθογένειες του χώρου.

Ενδεικτικά αναφέρω:

-         η αποσυσχέτιση από αναποτελεσματικά, πολιτικά ασήμαντα και πλέον με τοξικό πλαίσιο αναφοράς έναντι των πολιτών μορφώματα και σχηματισμούς (π.χ. η «σούπα» περί «κεντρο-αριστεράς» και όλων τα συμπαρομαρτούντων), που δρούν εντός, εκτός ή και εκ παραλλήλου του ΠΑ.ΣΟ.Κ., απομυζώντας από την συγκλονιστική παραταξιακή ιστορία νομιμοποίηση που δεν τους αναλογεί και της οποίας, άλλωστε, ούτε και οι ίδιοι αισθάνονται πως υπήρξαν ποτέ μέρος,

-         η αποτίναξη του επικοινωνιακού ζυγού κατατρομοκράτησης των φορέων της σοσιαλιστικής ιδεολογίας, που ακόμη και στο εσωτερικό του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ευτελίζει απόψεις, σε συνεργασία με το πολιτικό, οικονομικό και μιντιακό κατεστημένο και με καθαρή επιδίωξη την περιθωριοποίηση και κατασυκοφάντησή τους,

-         η εκκαθάριση από την ηγετική ομάδα πρώην και επίδοξων αξιωματούχων (που διασύρουν κατάφωρα ακόμη και τις αγαθότερες προθέσεις -που φυσικά επίσης υπάρχουν στο ΠΑ.ΣΟ.Κ.) και η αντικατάστασή τους από πρόσωπα αγνά και διάφανα τόσο σε προθέσεις όσο και σε πρακτικές,

-         η οριστική και σαφής οριοθέτηση του ιδεολογικο-πολιτικού πλαισίου αναφοράς του ανασυγκροτούμενου κινήματος, με μόνο πρόταγμα τη σοσιαλιστική πρόταση για τη δημοκρατική συγκρότηση των κοινωνιών, την κοινωνικά δίκαια οργάνωση και λειτουργία τους και την πρωτοκαθεδρία των εθνικών αναγκών στη διαμόρφωση ενός βιώσιμου σχεδίου για το μέλλον της χώρας,

-         η απαλλαγή από τα συνδρομα παραταξιακού μικρο-μεγαλισμού, που δεν ευθυγραμμίζονται με τον πολιτικό ρόλο που οι πολίτες έχουν απονείμει στο ΠΑ.ΣΟ.Κ., ...και άλλα.

Η σημερινή προσπάθεια ανάνηψης της παράταξης και αποκατάστασης των αρχών που όρισε ο ιδρυτής της και επέβαλε στις εξελίξεις ο λαϊκός παράγων, περνάει υποχρεωτικά μέσα από την εθελούσια θεραπεία της από τον μιθριδατισμό του κυβερνητικού αυτοσκοπού, ιδίως ως συμπληρωματικού εταίρου ρυμούλκησης της χώρας σε συντηρητικές επιλογές και διασφάλισης έτσι της κίνησης της Ελλάδας σε κατευθύνσεις αντίρροπων πολιτικών προσανατολισμών από τους αναλογούντες σε σοσιαλιστικό κομματικό σχήμα. Το σημερινό ΠΑ.ΣΟ.Κ. ούτε οφείλει να έχει ως προτεραιότητα αλλ’ ούτε και τού αναλογεί από τον συσχετισμό των εν ισχύι πολιτικών δυνάμεων, να καταθέτει προτάσεις προς επίλυση των αναγκαιοτήτων διακυβέρνησης της σημερινής Ελλάδας. Αυτή η στάση, την προηγούμενη περίοδο, μετέτρεψε το κίνημα σε άθυρμα ανέντιμης μετακύλησής του από αυτόνομη παράταξη σε εξάρτημα κυβερνητικών σεναρίων και μάλιστα δεξιάς κατεύθυνσης. Κι αυτό πρέπει να σταματήσει εδώ! 

(Αναφέρω δύο παραδείγματα κακής αντίληψης του προσλαμβανόμενου από τη σημερινή ηγεσία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. δυνάμει ρόλου του κινήματος στις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις: 

  1. Από τις δέκα προτάσεις που παρουσίασε η κυρία Γεννηματά στη φετεινή ΔΕΘ, οι εννέα (!) είναι προτάσεις οικονομικής πολιτικής και μόνον η μία έχει θεσμικό περιεχόμενο! Επί πλέον, οι εννέα προτάσεις οικονομικής πολιτικής είναι αρκετά συγκεκριμένες και η μόνη θεσμικού περιεχομένου πρόταση αφόρητα γενικόλογη. Ερώτημα: Είναι αυτό που περιμένουν οι πολίτες από το ΠΑ.ΣΟ.Κ.; Αν υποθέσουμε (και είναι βάσιμη τέτοια σκέψη) ότι υπάρχουν πολίτες που επανεξετάζουν το ενδεχόμενο αποκατάστασης των σχέσεών τους με το κίνημα απομακρυνόμενοι από την υπερψήφιση είτε του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είτε της Νέας Δημοκρατίας στις τελευταίες κάλπες, τέτοιες αναφορές θα τους (επανα)προσείλκυαν; Γιατί να μην πάνε στη Νέα Δημοκρατία που σήμερα διά στόματος Κυριάκου Μητσοτάκη φωνασκεί ανερυθρίαστα πως «λεφτά υπάρχουν» για τις μειώσεις φόρων; (Κι άραγε, οι μειώσεις φόρων για τις οποίες έκανε λόγο το ΠΑ.ΣΟ.Κ στη φετεινή ΔΕΘ, κι αυτά από περικοπές δαπανών στη Υγεία και την Παιδεία θα εξασφαλιστούν;),      
  2. Είχε κανένα κίνητρο το ΠΑ.ΣΟ.Κ. να καταστήσει και το αναλογούν στη δύναμή του «μικρόφωνο» της ΔΕΘ ένα ακόμη πεδίο εξισορρόπησης των πολιτικών αποκλίσεών του από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και τη Νέα Δημοκρατία, καθιστάμενο έτσι διάδικο μέρος της άγονης κοκκορομαχίας που δηλητηριάζει τον δημόσιο βίο μας; (Κι αφήνω -προσώρας τουλάχιστον- το αντικειμενικό «μπατάρισμα» του ΠΑ.ΣΟ.Κ. υπέρ της Νέας Δημοκρατίας που εκτός από σοβαρό σφάλμα πολιτικών τακτικών -«διμέτωπος» μετά από διακυβέρνηση Σαμαρά είναι τουλάχιστον αυτοκαταστροφικός- είναι και ένταξη στο σημερινό κομματικό positioning υπέρ της δεξιάς, δηλαδή σε αντίρροπη πορεία από την παραταξιακή ιδεολογία). Ένα σημερινό ΠΑ.ΣΟ.Κ., για να είναι πειστικό προς τους πολίτες τουλάχιστον ως προς την πρόθεσή του να αποκαταστήσει το σοσιαλιστικό DNA του, δεν θα έπρεπε να επιλέγει ως κεντρικό πεδίο των αναφορών του στη ΔΕΘ, την τακτική και στρατηγική διαφοροποίησή του από την πολιτική που ακολουθείται στην Ευρώπη και επιβάλλεται και στην Ελλάδα για την αντιμετώπιση της κρίσης; Δεν θα έπρεπε να  κάνει λόγο για την επόμενη μέρα του τόπου;).

Τελειώνω με μια σύντομη αναφορά στο τεχνικό στοιχείο του -κατά τη γνώμη μου, πάντα- «δέοντος γενέσθαι» για την ανάνηψη  του εναπομένοντος ΠΑ.ΣΟ.Κ..

Οποιοσδήποτε διάλογος και εν συνεχεία ανασυγκρότηση κομματικού σχηματισμού για να έχει νόημα, οφείλει:

-         να ξεκινάει από τα κάτω με την ηγεσία περιοριζόμενη σε ρόλο «τροχονόμου των αναγκαίων» για την προαγωγή και ευόδωση του σκοπού,

-         να αποφύγει κάθε προκαταβολική περιγραφή της διαδικασίας και του στενώς προσδιορισμένου χρόνου ανάδειξης ηγεσίας (και τούτο θα έπρεπε να συγκαταλέγεται στις δυνάμει αποφάσεις της ίδιας της διαδικασίας ανασυγκρότησης),

-         να επικεντρωθεί σε αποκατάσταση της σοσιαλιστικής ιδεολογίας, ως του πλαισίου παραταξιακής αναφοράς προς τους πολίτες (ναι, δεν μπορούν να «χωράνε» πλέον όλοι στην προσπάθεια -οι δεξιές, οι φιλελεύθερες και πολλώ μάλλον οι νεο-φιλελεύθερες απόψεις απομακρύνονται πάραυτα),

-         το γενικό πλαίσιο θέσεων για τον προς διεξαγωγή διάλογο παραδίδεται από τη σημερινή ηγεσία του κινήματος (και το περιεχόμενό του συνιστά την επαρκή επαλήθευση της ειλικρινούς διάθεσης να επιστρέψει το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο γενεαλογικό του ιδεολογικό χώρο),

-         τέλος, προνομιακές μεταχειρίσεις πρώην αρχηγών και βαρόνων αποκλείονται. Πολύ περισσότερο αυτό ισχύει για ηγεσίες άλλων σχημάτων. «Χώρος» και «τόπος» της προσπάθειας είναι το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και μόνον, το οποίο όχι μόνο δεν χρειάζεται αλλαγή συμβόλων, ονομασίας και εμβλημάτων, αλλ’ -αντιθέτως- έργο της ίδιας της προσπάθειας παραταξιακής ανάνηψης είναι η αποκατάσταση της αξίας, του ηθικού φορτίου και της ανταπόκρισης σήμερα στις ιστορικές αφετηρίες του κινήματος, προς όφελος της πατρίδας και των πολιτών.