15 Σεπ. 2016

Εξελίξεις στην Ευρώπη

Η επιστροφή του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε

Οι τρίτες κατά σειρά εκλογές στην Ισπανία, οι αναφορές του Μάριο Ντράγκι σχετικά με τα όρια της Ε.Ε., η σύνοδος των νοτιο-ευρωπαίων στην Αθήνα και η προτροπή Γιουνγκέρ περί δημιουργικής εφαρμογής του Συμφώνου Σταθερότητας ώστε να μην πλήττεται η ανάπτυξη, είναι τα 4 σημεία των ημερών, τα οποία υπογραμμίζουν το αδιέξοδο της ευρωπαϊκής πορείας ενοποίησης. Στο πλευρό τους, οι χαριεντισμοί με την Τουρκία προς βάναυσο παραμερισμό των ευρωπαϊκών αρχών για τα ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα των πολιτών -προσφυγικού ένεκεν, η προσβλητική ευρωπαϊκή αδυναμία για ουσιαστική παρέμβαση στο συριακό ζήτημα -το μείζον αίτιο για την προσφυγική πίεση στην ήπειρο, και το Brexit, αποκαλύπτουν ότι το ίδιο αυτό αδιέξοδο παράγει πλέον με ταχύτατους ρυθμούς συνέπειες, οι οποίες βήμα-βήμα (αλλά με προδιαγεγραμμένο, θα ‘λεγε κανένας, τρόπο) αποδομούν πλέον ουσιωδώς το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.              

Ανιχνεύονται βήματα ελπίδας προς αντιστροφή του καταστροφικού δρόμου; Ακόμη κι αν έκαναν έξι χρόνια οι ευρωπαίοι ηγέτες να αντιληφθούν ότι για τη σημερινή απαράδεκτη κατάσταση, δεν ευθύνεται βεβαίως η ...Ελλάδα, όπως απροσχημάτιστα προσπάθησαν να εμπεδώσουν την εντύπωση στους ευρωπαίους πολίτες στην αρχή της κρίσης, τα όσα ανακοινώνουν σήμερα θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως η αρχή -έστω-  μιας νέας πορείας, αντίρροπης από την ολέθρια σημερινή; Οι έως σήμερα χαρακτηριζόμενες ως «μέτριες» ηγεσίες, θα πράξουν επί τέλους το καθήκον τους, σταματώντας το κακό άμεσα, ή στη συνέχεια από «μέτριες» θα καταστούν αναποφεύκτως «μοιραίες»;

Αν υπάρχει, όμως, μια ενδεικτική εικόνα του εάν και κατά πόσον η σημερινή Ευρωπαϊκή ηγεσία -ακόμη και την ύστατη στιγμή- πλήττει το κακό κατάστηθα και αποφασιστικά, γεννώντας ελπίδα, ή όχι, αυτή είναι η εικόνα επανεμφάνισης του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στην επικαιρότητα! Μια επανεμφάνιση, που όχι μόνο βάλλει την ελπίδα των ευρωπαίων πολιτών για κάτι καλύτερο αλλά και υπενθυμίζει με τραγικό τρόπο ότι η πορεία θα συνεχίσει να είναι καθοδική –ίσως, μάλιστα, χωρίς και ένα νέο πλήγμα ανάλογο της απώλειας της Βρετανίας από την Ένωση και με συνέπεια ένα γενικευμένο ευρωπαϊκό σοκ, δεν θα μπορούσε να αντιστραφεί. Θα μπορούσε να είναι οι γαλλικές εκλογές, η περαιτέρω επιδείνωση της αγκομαχούσας από τον αντιπληθωρισμό ευρωπαϊκής οικονομίας, η ρευστοποίηση της βαλκανικής Ε.Ε. λόγω του προσφυγικού και της ευρωπαϊκής αδυναμίας προς χειρισμό του, ή ο,τιδήποτε άλλο –οι αφορμές πολλές και οι προκλήσεις ατελείωτες. Σημασία, όμως, δεν έχει πια από πού θα έρθει το σοκ αλλά το ότι η Ε.Ε. αδυνατεί να περιορίσει τους παράγοντες που γεννούν τόσες και μεγάλες «ευκαιρίες» καταστροφής!

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών είχε λουφάξει εδώ και μήνες, επειδή η εμπέδωση της εκτίμησης ότι η οικονομική πολιτική που ο ίδιος εφαρμόζει και εν πολλοίς εξ ιδίων εμπνεύστηκε είναι ολέθρια, εγκαταστάθηκε για τα καλά στην ευρωπαϊκή επικαιρότητα. Αναγκάστηκε να σιωπά, διότι η απαξία για την πολιτική του άρχισε να προσλαμβάνει γενικευμένο χαρακτήρα.

Κι ύστερα, τον ...έσωσε η κλιμάκωση του προσφυγικού, λόγω της επιδείνωσης από το πραξικόπημα στην Τουρκία! Τα βέλη των ευρωπαίων πολιτών για το αδιέξοδο στην Ε.Ε. εστράφησαν στην καγκελάριο Μέρκελ και την προσφυγική πολιτική της. Η ηχηρή εκλογική ήττα στην περιφέρειά της, επισφράγισε το «τίς πταίει» για τα ευρωπαϊκά χάλια. Η καγκελάριος, για την οποία πολλά θα μπορούσε να πει κανένας αλλά για τη μεταναστευτική της πολιτική μόνον έπαινοι αναλογούν, έγινε το «εύκολο θύμα». Και ο υπουργός της, με τη γνωστή ψυχρότητα δεν έχασε την ευκαιρία! Επανέκαμψε για να διασώσει το ...λάθος (του)! Ούτε λέξη στήριξης στη μεταναστευτική πολιτική της καγκελαρίου. Αντ’ αυτού, κεκαντρεχέστατοι αστεϊσμοί σε βάρος ηγετών χωρών που αναζητούν λύσεις (όποιες λύσεις, καλές ή κακές, τουλάχιστον εκείνοι τις αναζητούν...). Χρησιμοποιεί σε βάρος ολοκληρης της Ευρώπης και χωρίς αιδώ την επιδείνωση στο προσφυγικό, για την αδύνατη ρεβάνς που επιχειρεί να λάβει στην οικονομική πολιτική του.    

Η προσωποποίηση των πολιτικών παθών (χαρακτηριστικό αναξίων ηγεσιών), θα ήταν το τελευταίο που θα χρειαζόταν η αποδυναμωμένη Ε.Ε. σε συνθήκες σαν τις σημερινές, της γενικευμένης αποσταθεροποίησης στη νοτιοανατολική γραμμή της ευρασιατικής μεθορίου. Αυτή τη «μικρών» κινήτρων πολιτική στάση τηρεί ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Ίσως δέσμιος της νοοτροπίας που στην πατρίδα του απαντήθηκε με δραματικό τρόπο στο παρελθόν, σύμφωνα με την οποία «αν δεν είναι να σε γράψει η ιστορία για καλό, ας σε γράψει κι ας είναι για κακό».