5 Οκτ. 2016

Μερικές σκέψεις για την Ελλάδα του 21ου αιώνα

Οι αρχαίοι έλληνες, οι νεοέλληνες,

ο ρατσισμός, ο εθνικισμός

και ο νεο-φιλελευθερισμός

(Γ΄ μέρος)

Μ’ όλα αυτά, όμως (όρα δύο προηγούμενα μέρη), έχει σχεδόν ποινικοποιηθεί στον δημόσιο διάλογο, κάθε αυτοαναφορική συσχέτιση νεοέλληνα με την αρχαία Ελλάδα. Όποιος τολμήσει να το κάνει, αντιμετωπίζει ομαδικά πυρά, διότι «τί σχέση έχουμε εμείς οι σημερινοί», οι αστοιχείωτοι, οι λαϊκιστές, οι καθυστερημένοι, οι «ζεϊμπεκόπληκτοι» και «σκυλαδικοτραφείς», με τους υψηλοτάτων φρονημάτων αρχαιότατους κατοίκους της περιοχής, με τους οποίους ούτε γονιδιακή αλλ’ ούτε και πολιτισμική σχέση έχουμε! Όποιος, από ‘μας όλους, αποπειραθεί να εκφράσει τον θαυμασμό του για την αρχαία ελληνική προσφορά στην παγκόσμια υπόθεση του Πολιτισμού των ανθρώπων, με υπαινιγμό κάποιου δικαιώματος σχέσης με τους δημιουργούς της, από γραφικός και εθνικιστής καταγγέλλεται, έως τόσο αμόρφωτος που να μη μπορεί να διακρίνει ότι οι σημερινοί Έλληνες «δεν δικαιούνται» να ομιλούν περί αυτών.

Ίσως, όμως, στο σημείο αυτό θα είχε κάποιο νόημα, να δούμε ποιοί διανοούμενοι ακριβώς είναι οι ιδεολογικοπολιτικοί φορείς της αντίληψης περί πλήρους αναρμοδιότητας των νεοελλήνων να αναφέρονται στους αρχαίους ημών προγόνους».

Διακρίνω τρεις κατηγορίες διακινητών της άποψης περί «εμπεδωμένης νεοελληνικής απροσδιοριστίας» (ιστορικής, γονιδιακής, πολιτισμικής κ.ο.κ.):

-         1η κατηγορία (οι νουνεχείς): Εκείνους που μας μέμφονται, διότι, αντί να δουλέψουμε, αυτο-αναλωνόμαστε στις πολυτέλειες τέτοιων διαλόγων και τέτοιων πεδίων προβληματισμού. Που για τις ανάγκες του σήμερα οι ίδιοι προσέρχονται ως οπαδοί της αντίληψης ότι η σημερινή μαστιζόμενη από την κρίση Ελλάδα, δεν πρέπει και πολύ-πολύ να το συζητά το θέμα, αλλά -αντιθέτως- να εφαρμόζει ό,τι της υποδεικνύεται από τους εκάστοτε επαΐοντες. («Είναι η εφαρμογή, ανόητε»). Είναι το ίδιο μοτίβο σκέψης -προσαρμοσμένο στα σημερινά- που κυριαρχούσε την εποχή του αγγλικού, του γερμανικού και του ρωσικού κόμματος, ώστε οι απείθαρχοι άπλυτοι φουστανελοφόροι που τους απελευθέρωσαν οι ευρωπαίοι, να συναινέσουν χωρίς πολλά-πολλά στις επιλογές γεωπολιτικής κατανομής συμφερόντων που οι ίδιοι επέβαλαν. (Είναι σαν να τους ακούω να συνομιλούν μεταξύ τους και να λένε: Και «πολύ τους πήγαινε», τόσο αμόρφωτοι άνθρωποι, πώς να μπορέσουν από μόνοι τους να διαχειριστούν τις τύχες τους; Εμείς θα τους πούμε τί θα κάνουν, προωθώντας και τα συμφεροντά μας, «το ανθρωπιστικόν μετά του ωφελίμου»). Αν σας θυμίζει τίποτα με τα σημερινά πρόκειται κάθε άλλο παρά περί συμπτώσεως...        

-         2η κατηγορία (οι γιάπηδες του 21ου αιώνα): Εκείνους, που μας κουνάνε το δάχτυλο, διότι στην ένδοξη εποχή της παγκοσμιοποίησης εμείς δίνουμε τη μάχη οπισθοφυλακών, έτσι λένε, για την ασήμαντη υπόθεση του αυτο-αναφορικού προσδιορισμού μας ως συνθήκης αναγκαίας για να ανακαλύψουμε τον ιδιαίτερο ρόλο μας (όπως και κάθε άλλος λαός) στο μέλλον της ανθρωπότητας, ...αντί να ορμήξουμε μαζικά στο λουφέ της νομισματοπιστωτικής αρπαχτής που κατατρώγει τα παραγωγικά σπλάχνα της σημερινής γενιάς κατοίκων του πλανήτη.

-         3η κατηγορία (οι «σοφοί»): Εκείνους, που αναγνωρίζουν μεν το αδιέξοδο του σημερινού μοντέλου οργάνωσης των κοινωνιών (πολιτισμικού και καταναλωτικού, ανθρωπιστικού και με ακροδεξιές πολιτικές προτιμήσεις, οικονομικού και κοινωνικού), εισηγούνται δε «ακόμη περισσότερο κακό» ως της δήθεν διεξόδου!

Αν αναζητήσει κανένας την ύπαρξη τυχόν συνεκτικών στοιχείων μεταξύ των τριών πιο πάνω κατηγοριών φορέων της άποψης περί «εμπεδωμένης νεοελληνικής απροσδιοριστίας», θα βρει μια οικονομική σχολή, που ενηλικιώθηκε και έγινε πολιτική άποψη, και αντιστοιχίζεται μάλιστα στις μέρες μας και σε κόμματα σε πολλές χώρες: τον νεο-φιλελευθερισμό! 

Το ιδεολογικό υπόστρωμα επί του οποίου δομήθηκε η καταλωτική κοινωνία, ...που στη συνέχεια κατέστη κοινωνία επιδοτούμενης κατανάλωσης, ...και στην εποχή μας αγγίζει το αδιέξοδο ακόμη και στερέματος των πλουτοπαραγωγικών πόρων του πλανήτη για μια φούχτα χαρτονομίσματα, εμμένει ότι η λύση στην καταστροφή που το ίδιο προκάλεσε, είναι ...ακόμη μεγαλύτερη καταστροφή, με ολοσχερή πλέον εξαφάνιση των τοπικών στοιχείων που συνθέτουν την πλουραλιστική και πολύχρωμη ταυτότητα της γης μας. Με ανομωλόγητο, όμως, πραγματικό σκοπό τη διάσωση των ισχυρότερων από τον χαλασμό που δημιούργησαν -δηλαδή μια μονοθεματική πολιτική ταξικών προταγμάτων.

Κι επειδή, όλοι αυτοί, γνωρίζουν πως μόνη ελπίδα σωτηρίας των ξυπόλητων ανά την υφήλιο, σωτηρίας ιδεολογικής αλλά και εναλλακτικά παραγωγικής, είναι η αξιοποίηση των ιδιαίτερων ταλέντων κάθε πληθυσμού, εφορμούν ίσως κατά της εν λόγω τελευταίας ελπίδας των φτωχών, διότι οι ίδιοι γνωρίζουν πως η μεγαλύτερη απειλή σε βάρος τους είναι η εμπέδωση κοινωνιών με αναφορική αυτεπίγνωση, ιστορική και πολιτισμική. Το ίδιο επιχειρούν λοιπόν και στην Ελλάδα! Μόνον που εδώ, σε πληθυσμό με «σκιά ιστορίας» στην αρθρωμένη συλλογική συνείδησή του, η προσπάθεια διακωμώδησης και ποινικοποίησης των αναζητήσεων σχέσης με ενδοξότερες παλιές περιόδους της περιοχής, είναι σκληρότερη απ’ ό,τι σ’ άλλες.              

(...συνεχίζεται...)