6 Νοε. 2016

Τί προμηνύουν οι αναφορές Βενιζέλου και η απάντηση Παπανδρέου

Θα διασπαστεί το ΠΑ.ΣΟ.Κ.;

Και οι δύο βρίσκονται σε περίεργη κατάσταση! Ο πρώτος, ο Γιώργος Παπανδρέου, δημιούργησε δικό του κόμμα, το οποίο απέτυχε! Ο δεύτερος, προφανώς αδυνατεί να είναι μέρος ενός χώρου, του οποίου η στρατηγική περισσότερο αποκλίνει παρά συγκλίνει με τις απόψεις του (με τελευταίο ηχηρό παράδειγμα τις ψηφοφορίες για την τροπολογία Παππά).

Όσο περνάει ο χρόνος η συμπίεση μεταξύ δεξιάς και αριστεράς της πάλαι ποτέ κραταιάς πολιτικής παράταξης, μετεξελίσσεται από ευκαιρία επαναδιείσδυσης σε ευρέα κοινά, σε διαμοιρασμό των ιματίων της, προς όφελος των εκατέρωθεν δυνάμει νομέων της. Και τίποτα δεν φαίνεται ικανό να αποτρέψει την κληροδότηση των «περιουσιακών» στοιχείων του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στους θηρευτές του ιστορικώς τυχαίου, που σήμερα νέμονται αναρμοδίως τον χώρο του.  

Τί θα γίνει; Θα διασπαστεί το κίνημα; Θα διαγραφεί ο Βενιζέλος; Ή θα «περάσει» το δίλημμα του «ή εγώ ή εκείνος», που αρθρώθηκε από τον τέως πρόεδρό του;

Βεβαίως, το μέλλον άδηλο -ιδίως στην Πολιτική! Πολλώ μάλλον, όταν όλα μοιάζουν να γίνονται προς χάριν άλλων κινήτρων και όχι πολιτικών αρχών.

Ένα φαίνεται άκαμπτο στοιχείο για τα μελλούμενα της παράταξης: Στο ίδιο κόμμα τα δύο πρόσωπα δεν θα συνυπαρξουν! ...Αλλά κι αν ακόμη επιστρέψει ο κ. Παπανδρέου και υπαναχωρήσει ο κ. Βενιζέλος, αντί για συμβολή σε μια ουσιαστική ανασυγκρότηση του κινήματος, το όλο σκηνικό θα μοιάζει με ετοιμόρροπη φαβέλα φτιαγμένη από ετερόκλιτα υλικά των σκουπιδότοπων, γιατί οι προφάσεις του δεύτερου θα περισσεύουν κηδεύοντας την όποια πολιτική ουσία.   

Υπ’ αυτήν την οπτική ο Ευ. Βενιζέλος, με την στάση τού «ή εγώ ή εκείνος» ενταφίασε οριστικά κάθε πιθανότητα συνύπαρξης όλων μαζί των εναπομενουσών δυνάμεων του χώρου -όσων δεν έχουν εν τω μεταξύ δραπετεύσει προς τη Νέα Δημοκρατία και τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α..

Η στάση Βενιζέλου ασφαλώς και σε κάθε περίπτωση θα αποβεί προς βλάβην των πρόσκαιρων εκλογικών ποσοστών που θα μπορούσε να αποσπάσει το ΠΑ.ΣΟ.Κ. σε προσεχείς εκλογές. Ταυτόχρονα, όμως, η στάση Βενιζέλου θα μπορούσε να λειτουργήσει  προς όφελος μιας καθαρότητας αρχών, που θα ήταν η βάση έδρασης μιας πραγματικής επανεκκίνησης της παράταξης, στον αντίποδα  του σημερινής αντικειμενικά οππορτουνίστικης επαναδιεκδίκησης «δικών της» εκλογικών κοινών, χωρίς «βάθος» πολιτικών ιδεών.         

Ας δούμε, όμως, τί ρισκάρει έκαστος εκ των δύο πρώην προέδρων, μήπως έτσι διευκολυνθούμε να διακρίνουμε σε τί αποσκοπεί ή μία και σε τί ή άλλη πλευρά, ώστε να πιθανολογήσουμε εδραία πρόβλεψη για τη συνέχεια.

- Ο κ. Παπανδρέου, γνωρίζει ότι δεν υπάρχει άλλος χρόνος να διαπραγματευτεί το σχεδόν 3% που έλαβε στις πρώτες εκλογές του 2015. Κατανοεί ότι η προσδοκία κάποιας δικαίωσης για την πρωθυπουργία του, δεν μπορεί να είναι υπόθεση μιας κοντοπρόθεσμης θέασης των πραγμάτων, κι αν αυτή είναι να έλθει τούτο θα προκύψει με όρους ιστορικού χρόνου και όχι πολιτικής ανάγκης. Συνεισφέρει, λοιπόν, τις φθίνουσες δυνάμεις του σ’ ένα άθροισμα πολιτών χωρίς σοβαρά στοιχεία ιδεολογικοπολιτικής συνεκτικής αναφοράς. (Άλλωστε, τέτοιες αθροίσεις χωρίς να καταγράφεται προστιθέμενη αξία παραταξιακής συνοχής αρχών είναι το μόνο πεδίο κομματικών τακτικών στο οποίο ασκείται τα τελευταία χρόνια το ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Χωρίς επιτυχία!). Αν επιστρέψει ο κ. Παπανδρέου στο κίνημα, τα ανταλλάγματα που θα λάβει είναι βουλευτική έδρα και δικαίωμα λόγου στη Βουλή, με τα προνόμια, μάλιστα,  που προσφέρει ο κανονισμός της Βουλής στους πρώην πρωθυπουργούς. Αν δεν επιστρέψει, θα κρατήσει ανοιχτό το δικαίωμα μιας κατοπινότερης δικαίωσης, σε «άλλη φάση».

- Ο κ. Βενιζέλος, την ίδια ώρα, γνωρίζει ότι η συστηματική ρυμούλκηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. σε μονόδρομο αντι-ΣΥ.ΡΙΖ.Α., δεν μπορεί να παραταθεί επί μακρόν. Θα πρέπει, λοιπόν, είτε «να φύγει», είτε να μείνει συμβιβαζόμενος με τις παραταξιακές ανάγκες άθροισης -ακόμη και με τον «τρισκατάρατο».

Αλλά αν είναι να διαπραγματευτεί για ό,τι μπορεί να προσφέρει στο ΠΑ.ΣΟ.Κ., μόνον τώρα μπορεί να το διαπραγματευτεί. Αν το δίλημμα που έθεσε επικρατήσει, θα παραμείνει μέρος μιας μικρότερης παράταξης, στην οποία, όμως, θα έχει λόγο. Αν όχι, αυτό το «ό,τι» που θα προσέφερε στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα διακινηθεί προς άλλες κατευθύνσεις, με γνωστό μάλλον τον βασικό πολιτικό προσανατολισμό τους.   

Κάπως έτσι είναι τα πράγματα! Όπως και να ‘ναι, όμως το μέλλον του ΠΑ.ΣΟ.Κ. -αν υπάρχει τέτοιο- δεν μπορεί να είναι δημοσκοπικό και πολύ περισσότερο δεν μπορεί να είναι μια «πολιτική σούπα» κάπου ανάμεσα στην αριστερά και τη δεξιά. Το κίνημα θα πρέπει να επιλέξει πρόσημο πολιτικής κατεύθυνσης και με αυτό να χτίσει παραταξιακό μέλλον. Αλλιώς;...

(Αντί επιλόγου στίχοι του Σεφέρη:

...Στα λιμάνια

την Κυριακή σαν κατεβούμε ν' ανασάνουμε

βλέπουμε να φωτίζουνται στο ηλιόγερμα

σπασμένα ξύλα από ταξίδια που δεν τέλειωσαν

σώματα που δεν ξέρουν πια πώς ν' αγαπήσουν