9 Νοε. 2016

Η.Π.Α.-εκλογές

Γιατί ηττήθηκε η Χίλαρι Κλίντον

Παρ’ ό,τι είναι ακόμη νωρίς για βαθύτερες αναλύσεις, ιδού 11 λόγοι -κατά τη γνώμη μου- για το απρόσμενο εκλογικό αποτέλεσμα:

1. Το έλλειμμα ηγετικής προσωπικότητας της κυρίας Κλίντον, που σε αναμέτρηση ιδίως με το «θορυβώδες προφίλ» του Ντόναλντ Τραμπ απέτυχε να προσελκύσει μεγάλη μερίδα Αμερικανών ψηφοφόρων, που στις προηγούμενες εκλογές είχαν ψηφίσει τον Μπάρακ Ομπάμα. (Η προσέγγιση της εκλογικής βάσης του απερχομένου προέδρου Ομπάμα, εντοπίστηκε από νωρίς ως αδυναμία της προεκλογικής εκστρατείας των Δημοκρατικών, ιδίως μετά την εσωκομματική περιπέτεια με τον «πολύ σκληρό για να πεθάνει» τόσο εύκολα στην κούρσα για το χρίσμα του κόμματος, Μπέρνι Σάντερς),

2. Η διαφαινόμενη κατάρρευση βασικών στοιχειών της εσωτερικής πολιτικής Ομπάμα και η αδυναμία παρουσίασης εναλλακτικού προγραμματικού λόγου από μεριάς της κυρίας Κλίντον για την υποκατάστασή τους (π.χ. Obamacare),

3. Το συντριπτικό πλεονέκτημα αμεσότητας της καμπάνιας του Ντ. Τραμπ σε σύγκριση με την καμπάνια της Χ. Κλίντον (Αναλυτές στις Η.Π.Α. έχουν αναφερθεί εκτεταμένα στην πίεση που ασκείται από τη σκληρή πολιτική Τραμπ κατά των μεταναστών στα εκλογικά κοινά υψηλών εισοδημάτων στα προπύργια των Δημοκρατικών (στις μεγάλες πόλεις των παραλίων στη δυτική και την και ανατολική ακτή της χώρας), όπου μετά την πρώτη είσοδό τους κατευθύνονται τα μεταναστευτικά ρεύματα των ισπανόφωνων),  

4. Η υποδόρια πειστικότητα της εξωτερικής πολιτικής Τραμπ, ιδίως στο προσλαμβανόμενο από τους Αμερικανούς πολίτες πεδίο του εικαζόμενου απομονωτισμού, που πιθανολογήθηκε ότι θα ακολουθήσει ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων,

5. Η σοβαρή φθορά που προκάλεσε στην κυρία Κλίντον η υπόθεση των e-mail της ίδιας και συνεργατών της, κατά την περίοδο που εκείνη ήταν υπουργός Εξωτερικών των Η.Π.Α. (δηλαδή, κατά την πρώτη προεδρία Ομπάμα). Παρ’ ό,τι λίγα 24ωρα πριν τις κάλπες το FBI επιχείρησε να κλείσει το θέμα, η εμφάνιση του θέματος στην προεκλογική επικαιρότητα ανέκοψε τη δυναμική που εμφάνιζε έως τότε η κυρία Κλίντον και οδήγησε τις μετρήσεις των τελευταίων δημοσκοπήσεων σε διαφορές στα όρια του στατιστικού λάθους, με συνέπεια από τη μία να μην ανατραπεί η «ασφάλεια» που αισθάνονταν οι ψηφοφόροι των Δημοκρατικών αλλά να ενεργοποιηθούν περισσότερο οι ψηφοφόροι των Ρεπουμπλικάνων, για ένα αποτέλεσμα που άρχισε να γίνεται αντιληπτό ως επιδεχόμενο ανατροπής.

6. Η μεγαλύτερη του αναμενομένου βαρύτητα των θεμάτων εσωτερικής πολιτικής για τη διαμόρφωση της στάσης των Αμερικανών εκλογέων,

7. Η υποτίμηση της διεισδυτικότητας του καταγγελλόμενου στην Ευρώπη ως λαϊκίστικου προφίλ Τραμπ, που άλλωστε στα αμερικανικά πολιτικά κοινά δεν είναι κάτι πρωτοφανές,

8. Ο καταλογισμός στο «σύστημα Κλίντον» μεγάλων ευθυνών για την απορρύθμιση του διεθνούς σκηνικού –και όχι μόνο την Ευρώπη (π.χ. σοβαρές αναταράξεις ισορροπιών καταγράφονται και στην αμερικανική ήπειρο, Βραζιλία, Βενεζουέλα κ.λπ.),

9. Η οικονομική κρίση που από το 2008 εξελίσσεται στις δυτικές οικονομίες και θεωρείται πως έχει πλήξει τα χαμηλότερα εισοδήματα και στις Η.Π.Α. (με πιο χαρακτηριστικό το περιστατικό άρνησης των Ρεπουμπλικάνων στο αίτημα Ομπάμα να εγκρίνουν αύξηση των επιπέδων εξωτερικού δανεισμού των Η.Π.Α, που κατέληξε στην για λίγο χρόνο αναστολή λειτουργίας τμημάτων αμερικανικού δημόσιου τομέα, πλήττοντας τους φτωχότερους),

10. Η αντιλαμβανόμενη από τους Αμερικανούς πολίτες προγραμματική ένδεια της υποψηφιότητας Κλίντον, σε σύγκριση με το πρόγραμμα Τραμπ. (Σήμερα δεν θυμόμαστε τίποτα από το πρόγραμμα της Χίλαρι Κλίντον, ενώ θυμόμαστε παρά πολλά σημεία του προγράμματος Τραμπ, ανεξαρτήτως του εάν με τα σημεία αυτά συμφωνούμε ή όχι).

11. Η ιστορικά συντηρητική αμερικανική ψήφος.