20 Νοε. 2016

Η νέα Γιάλτα

Το «τέλος» της Ε.Ε.:

...ή, πώς οι ανάγκες της ιστορίας

παραμερίζουν τα αδύναμα «σχήματα»

(Μέρος Α΄)

Η σύνοδος των 5 ευρωπαίων ηγετών με τον Μπάρακ Ομπάμα και σε συνέχεια επίσκεψης του Αμερικανού προέδρου στην Αθήνα, επέχει συμβολικά θέση πλήρους παράκαμψης  του υπερεθνικού οργανισμού που για δύο δεκαετίες περίπου εκπροσώπησε (με επιτυχία, είναι η αλήθεια!) τις ελπίδες των ευρωπαϊκών πληθυσμών. Δεν είναι η επιδεικτική παράβλεψη των ευρωπαϊκών οργάνων! Περισσότερο είναι η πρόδηλη ανυπαρξία κάθε προσλαμβανόμενης δυνάμει «χρησιμότητας» της Ε.Ε. στις ουσιαστικές προσπάθειες αποτροπής του «κακού σεναρίου» για τη νοτιοανατολική Ευρώπη! Τα προβλήματα είναι πλέον πολύ σοβαρά για να χάνεται κρίσιμος και χρήσιμος χρόνος σε διαβουλεύσεις με φορείς και πρόσωπα αδύναμα -και μάλλον απρόθυμα- «να λερώσουν τα χέρια τους» για να έρθουν ουσιώδεις λύσεις.

Η ανάδυση μιας «νέου τύπου κρίσης» στη ζώνη των χωρών του δυτικού καπιταλιστικού μοντέλου, πολιτικού, οικονομικού και πολιτισμικού, απαιτεί ανάληψη πρωτοβουλιών και δράσεων, που δεν θα μπορούσαν  να δρομολογηθούν από φληναφήματα περί της γενικής «χρησιμότητας της παγκοσμιοποίησης», και τα τοιαύτα. Και οι δράσεις αυτές αναλαμβάνονται! Δηλαδή απλώς ωρίμασε ο χρόνος επέλευσής τους, ως αδήριτης ανάγκης του ιστορικού χρόνου, και καμιά Ε.Ε., όσο αγιογραφημένη και καθαγιασμένη κι αν ήταν, δεν θα μπορούσε να τις αποτρέψει, ...επειδή (η E.E.) απλά είναι μια «καλή» -ακόμη και μια «μεγάλη»- ιδέα.

Η σύνοδος του Βερολίνου (που ενδεχομένως ο αυριανός ιστορικός θα της προσδώσει το βάρος μιας «καινούριας Γιάλτας») προσδιόρισε 3 σημεία παρεμβάσεων:

α. Στην Οικονομία: Την άμεση αναζωογόνηση, δηλαδή, της οικονομίας, με συμβατικές μάλιστα μεθόδους ενεργοποίησης των μηχανισμών του καπιταλισμού (φθηνό χρήμα, αξιοποίηση της παραγωγικής βάσης ανά χώρα -και όχι ανά την απροσδιόριστη και επί της ουσίας ανεξέλεγκτη παγκόσμια κίνηση των κεφαλαίων- και ενισχυμένη κεντρική δημόσια εποπτεία επί του εξωτερικού χρέους των χωρών που συμμετέχουν στο «κόλπο»),

β. Στην Άμυνα και την Ασφάλεια: Την ισομερή ως προς το κόστος και τη διάταξη δυνάμεων ανάληψη της ευθύνης, για τη γεωπολιτική θωράκιση του μεσογειακού και ανατολικο-ευρωπαϊκού τόξου, από τις σοβαρές ενδείξεις ρευστοποίησής του,

γ. Στην Κοινωνία, την Πολιτική και τον Πολιτισμό: Την (επανα)υιοθέτηση της μεσαίας τάξης ως προτιμητέου κοινωνικού «οχήματος», επί του οποίου θα επιχειρηθεί η δόμηση μιας «λύσης» για τον κόσμο του 21ου αιώνα.

Στις αποφάσεις αυτές, οι πρώτες αντιδράσεις δείχνουν πολλά!

Λίγες ώρες μετά την ολοκλήρωση της συνόδου του Βερολίνου, η Γερμανίδα καγκελάριος Άγγελα Μέρκελ, υιοθέτησε την αύξηση των δημόσιων δαπανών, ως μέτρου ενίσχυσης της ανάπτυξης, καθώς και τη διάθεση αυτών των αυξημένων πιστώσεων για δημόσιες δαπάνες, στην Ασφάλεια (όρα την Άμυνα), τις κοινωνικές μέριμνες και τα δημόσια δίκτυα και μάλιστα με τη δέσμευση ότι τα αναγκαία κεφάλαια για όλ’ αυτά δεν θα έρθουν από δανεισμό.

Στην αντίπερα όχθη, Κομισιόν και Σόιμπλε, πλατιάζουν ανόητως διαπραγματευόμενοι επί έτη για τα αυτονόητα. Όλοι αυτοί, απλώς παραμερίστηκαν και η εξέλιξη προχώρησε άνευ αυτών!  Η εντυπωσιακή απομόνωση Σόιμπλε στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό αποτελεί τη σαφέστερη ένδειξη του πόσο ξεπερασμένη και άχρηστη είναι η πολιτική που εμμένει να υποστηρίζει. Οι οπαδοί του (ανάμεσά τους και στην Ελλάδα, πολιτικά πρόσωπα και μιντιακά συστήματα, που τις προηγούμενες μέρες περίπου θριαμβολογούσαν που ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών μας αποστερούσε κάθε ελπίδα ρύθμισης του ελληνικού χρέους) επέχουν πλέον ρόλο "ξεπερασμένου παράγοντα". Και ασφαλέστατα πλέον το ελληνικό χρέος θα προχωρήσει ως ψηφίδα της γενικής πολιτικής που συμφωνήθηκε στο Βερολίνο για τον περιορισμό των χρεών του δημόσιου τομέα. Ό,τι και να λέει -ή να διάρεει πως λέει και να αναμεταδίδουν τα παπαγαλάκια, διεθνή και εγχώρια- ο κ. Σόιμπλε.

Σ’ όλην αυτήν την περιπέτεια, δυστυχέστατα, η Ε.Ε. έμεινε πολύ πίσω για να θεωρείται σήμερα μέρος της λύσης του προβλήματος! Έχει καταστεί μέρος του ίδιου του προβλήματος!

(Στο επόμενο Β΄ μέρος, η θέση της Ελλάδας στη «νέα Γιάλτα»)