21 Νοε. 2016

Η νέα Γιάλτα

Ο ελληνικός ρόλος

(Μέρος Β΄ - Γιατί είναι κρίσιμος και πώς θα υποστηριχτεί η χώρα)

Όπως υπαινίχτηκα στο προηγούμενο, η Ελλάδα -όπως άλλωστε και πριν 70 χρόνια, δηλαδή μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου- επιλέγεται ως προνομιακός εταίρος και σύμμαχος στο πλαίσιο του νέου σχεδιασμού της Δύσης και στην προσπάθεια να ανακοπεί η τάση γενίκευσης της διεθνούς γεωπολιτικής αποσταθεροποίησης.

Στη συνάντηση του Βερολίνου (μια νέα Γιάλτα, όπως την αποκάλεσα) έγινε πλέον ή σαφές ότι η τυχόν παράταση της διεθνούς εντύπωσης (εδώ και έξι χρόνια τώρα) περί «αδύναμης Ελλάδας», όχι μόνο δεν συνέβαλε στην αποτροπή των συνεπειών της οικονομικής κρίσης στην ευρωζώνη, αλλ’ -αντιθέτως- συνέβαλε καίρια στην επέκτασή της στα πεδία της Πολιτικής και της Γεωπολιτικής στην ευρύτερη περιοχή (αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λοζάνης από την Τουρκία, έγερση απαιτήσεων από την Αλβανία για το «τσάμικο», ενίσχυση της αδιαλλαξίας των Σκοπίων). Οι ηγέτες των πέντε ισχυρότερων ευρωπαϊκών χωρών και ο Αμερικανός πρόεδρος Ομπάμα στην ιστορική αυτή συνάντηση του Βερολίνου συναίνεσαν στην παραδοχή ότι η Ελλάδα και η διασφαλισμένη πρόσδεσή της στο άρμα της Δύσης, συνιστά στοιχείο εκ των ων ουκ άνευ στην προσπάθεια αποκατάστασης της ηρεμίας στη νοτιοανατολική Ευρώπη.  

Τούτο οφείλεται στη συνειδητοποίηση ότι τυχόν ρήγμα στην πρόσδεση της χώρας μας στο δυτικό σύστημα, θα αποσταθεροποιούσε ταχύτατα τη βαλκανική χερσόνησο και εν συνεχεία τη ρωσο-ευρωπαϊκή μεθόριο.

Η πρόδηλη αδυναμία της Ε.Ε. να υπηρετήσει τούτον -τον, κατά άλλα, αυτονόητο- σκοπό, επέβαλε ταχείες και τελεσφόρες αποφάσεις σχετικά με το «ελληνικό ζήτημα». (Υπενθυμίζω το ανόητο φλερτάρισμα της Ε.Ε. με το σενάριο «Ελλάδα εκτός της Σένγκεν», που βεβαίως ποτέ δεν έγινε πραγματικότητα, αλλά που άρκεσε η για μερικές μόνο εβδομάδες διακίνησή του στη διεθνή εικοτολογία, για να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στις συνοριακές γραμμές των χωρών της Βαλκανικής, από τις μετακινήσεις δεκάδων χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών στη χερσόνησο στον δρόμο προς την καρδιά της Ευρώπης. Χαρακτηριστικά ήταν τα περιστατικά στα ελληνοσκοπιανά σύνορα, αλλά και στα σύνορα Σερβίας-Ουγγαρίας. Μόλις πριν δύο μέρες σοβαρά ανάλογα περιστατικά σημειώθηκαν στη σερβο-κροατική μεθόριο).   

Μεταξύ των άλλων (δηλαδή των θεμάτων που άπτονται του συμβολισμού τυχόν απωλείας της πολιτισμικής «ψυχής» του δυτικού κόσμου), στο Βερολίνο αποφασίστηκε ότι η Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί άμεσα και αποφασιστικά σε 3 πεδία:

α. Το προσφυγικό, με την προετοιμασία εναλλακτικού σχεδίου της ευρω-τουρκικής συμφωνίας για τη φραγή πρόσβασης προσφύγων στα νησιά του αντολικού Αιγαιου, μέσω Τουρκίας. Η διαφαινόμενη δύσκολη παράταση της συμφωνίας Ε.Ε.-Τουρκίας για το θέμα αυτό, έχει οδηγήσει τη Δύση στην απόφαση να μην επιτρέψει την παραμικρή χαλάρωση στο μέτωπο διακίνησης προσφύγων και μεταναστών του Αιγαίου. Σε περίπτωση που η Τουρκία θα αποσυρόταν από τη συμφωνία με την Ε.Ε., στο Βερολίνο αποφασίστηκε η άμεση ενίσχυση της παρουσίας δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην περιοχή, ώστε να αποτραπεί το ενδεχόμενο αύξησης των προσφυγικών ροών στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου.

β. Την οικονομία, με πλέγμα παρεμβάσεων προς ενίσχυση της ρευστότητας και την οριστική ρύθμιση του ελληνικού χρέους σε ορίζοντα 5ετίας, δηλαδή έως το 2022. (Άλλωστε, μ’ αυτό το χρονοδιάγραμμα συμπίπτει και ο δυτικοευρωπαϊκός εκλογικός κύκλος, που περίπου ολοκληρώνεται εντός του 2017).

γ. Την Ασφάλεια και την Άμυνα, με κεντρικό σημείο στο πεδίο αυτό τη λύση του Κυπριακού και την εγκατάσταση ΝΑΤΟικών δυνάμεων στην Κύπρο (και μάλιστα, όπως αναφέρουν κάποιες πληροφορίες, με το βρετανικό σύστημα των περίκλειστων βάσεων με δικαιώματα κυριαρχίας για τις δυνάμεις που θα στρατοπεδεύσουν εκεί).

Κοντά σ’ αυτά τα τρία σημεία, η αποκατάσταση της πολιτικής και κοινωνικής σταθερότητας στη χώρα μας θεωρείται (πάντα κατά το κλίμα των διαβουλεύσεων του Βερολίνου σχετικά με την Ελλάδα) αναγκαίο στοιχείο για την ομαλή υλοποίηση των αποφάσεων της «νέας Γιάλτας».

Τα όσα ανέφερα έως εδώ, περιγράφονται από άτυπες πηγές ως η «συμφωνία 1 + 5 + 1» για την προαγωγή των στόχων της Δύσης την προσεχή περίοδο. Όπου: 1 (Η.Π.Α.) + 5 (πέντε ισχυρές ευρωπαϊκές χώρες, Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία) + 1 (Ελλάδα), αποτελούν τον «θεμελιώδη άξονα» επί του οποίου η Δύση θα οικοδομήσει την πολιτική της για τον 21ον αιώνα.

Το τί θα απογίνει με την Ε.Ε. θα το συζητήσουμε στο επόμενο Γ΄ και τελευταίο μέρος...