19 Δεκ. 2016

Μπορεί να σώσει την παρτίδα η Φώφη Γεννηματά;

Η αυτο-παγίδευση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στη δεξιά στροφή

και η διέξοδος...

Πριν πέντε μήνες, η πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. έλαβε την απόφαση να καταψηφίσει την πρόταση εκλογικου νόμου απλής αναλογικής που είχε προτείνει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.. Αποτέλεσμα, της επιλογής εκείνης, να μην περάσει από τη Βουλή η πρόταση νόμου με την ενισχυμένη πλειοψηφία των 180 βουλευτών! Κι έτσι, οι προσεχείς εκλογές, όποτε κι αν γίνουν, θα διεξαχθούν με το ισχύον σήμερα εκλογικό σύστημα ενισχυμένης αναλογικής. Δηλαδή, στις επόμενες εκλογές, το πρώτο σε ψήφους ανά την επικράτεια κόμμα, θα λάβει το μπόνους των 50 εδρών.         

Θυμίζω ότι για την καταψήφιση εκείνης της απλής αναλογικής, ως στάσης του ΠΑ.ΣΟ.Κ., σκληρή μάχη έδωσε τότε ο πρώην πρόεδρος του κινήματος, Βαγγέλης Βενζέλος, σε προφανή αντίθεση με παλιότερες τοποθετήσεις του. Στάση, η οποία, φυσικά, είχε ως συνέπεια να διευκολυνθεί τα μάλα ο πρόεδρος της Ν.Δ., Κυριάκος Μητσοτάκης, να επιμένει έως σήμερα και με ολοένα υψηλότερους τόνους  στην άγονη στάση «εκλογές τώρα και τίποτ’ άλλο». Μια στάση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η οποία συγκρούεται  κατάφωρα με την κεντρική γραμμή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της κυρίας Γεννηματά ότι οι εκλογές δεν είναι επιθυμητή λύση σήμερα, παρά τα σοβαρά προβλήματα της διακυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και η χώρα έχει ανάγκη πριν και πάνω απ’ όλα την αναζήτηση συναινέσεων, που ούτε το κυβερνών κόμμα αλλ’ ούτε και η αξιωματική αντιπολίτευση επιθυμούν.

Δηλαδή, εκ των πραγμάτων, εκείνη η προ πενταμήνου απόφαση της κυρίας Γεννηματά να μην ψηφίσει την απλή αναλογική, πλήττει σήμερα την προαγωγή της κεντρικής γραμμής του κινήματος για συναινέσεις προς όφελος της χώρας.

Γιατί; Διότι το εκλογικό σύστημα και το μπόνους των 50 εδρών που προσφέρει στο πρώτο σε ψήφους ανά την επικράτεια κόμμα, είναι εκείνο που ωθεί τόσο τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. όσο και τον κ. Μητσοτάκη σε απόρριψη κάθε πιθανότητας αναζήτησης πολιτικής συνεννόησης σήμερα μεταξύ των εν τη Βουλή κομμάτων.                    

- Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ευρισκόμενος σε δημοσκοπικά μειονεκτική θέση, ενεργεί αμυντικά προς παράταση της παρουσίας του στη διακυβέρνηση και αρνούμενος διάλογο με άλλα κόμματα, φοβούμενος διαρροές προς παρατάξεις με τις οποίες θα μπορούσε να συνεννοηθεί προς όφελος της χώρας.

- Η Νέα Δημοκρατία, προσδοκώντας αυτοδυναμία, όποτε κι αν γίνουν εκλογές, επιμένει στην άγονη γραμμή της μεγαλύτερης δυνατής πόλωσης, με την πεποίθηση ότι ενώπιον της κάλπης και με τέτοιον εκλογικό νόμο, ευνοείται η υπερψήφισή της, ακόμη και από οπαδούς άλλων παρατάξεων.

Ποιός πλήττεται, απ’ αυτές τις εξελίξεις; Πριν και πάνω απ’ όλα η χώρα, ...αλλά μαζί της και το ίδιο το ΠΑ.ΣΟ.Κ., που η πρότασή του για συνεννοήσεις και συναινέσεις, προσκρούει στον εκλογικό νόμο, με τον οποίο θα γίνουν οι επόμενες εκλογές, αργά ή γρήγορα!

Πολλοί -ανάμεσά τους κι εγώ- όταν είχε τεθεί το θέμα του εκλογικού νόμου προ πενταμήνου, είχαμε υπογραμμίσει ότι τυχόν απόρριψη της απλής αναλογικής από την κυρία Γεννηματά θα συνιστούσε πολιτικά αυτοκτονική στάση. Τα πράγματα σήμερα το επιβεβαιώνουν! (*)

Σήμερα, οι συνέπειες της ολέθριας επιλογής να μην υποστηριχτεί η απλή αναλογική του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είναι προφανείς και σοβαρές για το ΠΑ.ΣΟ.Κ.:

- Το κίνημα δεν μπορεί να τεκμηριώσει την ανάγκη αυτόνομου λόγου της παρουσίας του στον δημόσιο βίο μας και αντιμετωπίζεται μόνον ως δυνάμει «παρακολούθημα» άλλου κόμματος (Με τη Νέα Δημοκρατία οφελημένη -κυρίως- αφού έχει αφεθεί από τη σημερινή ηγεσία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να εικονογραφείται περίπου ως «υποχρέωση» του κινήματος να στηρίξει τον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη και να αποκηρύξει κάθε σχέση με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.),

- Οι εξ αντικειμένου σώφρονες και πολιτικά παραγωγικές (τόσο για τη χώρα όσο και για το στενό κομματικό συμφέρον του ΠΑ.ΣΟ.Κ.) προτάσεις περί συναινέσεων, να μην έχουν νόημα -αλλά ακόμη κι αν πειστεί ο κόσμος ότι θα είχαν, να μη μπορεί το κίνημα να τις υπερασπιστεί πειστικά ως πολιτικά «βιώσιμες»,

- Να εμφανίζεται τάση δημοσκοπικού «παγώματος» και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και κάμψης του ΠΑ.ΣΟ.Κ., λόγω καταγραφόμενων διαρροών «πρόθεσης ψήφου» ιδίως προς τη Ν.Δ.,

- Να κατισχύει τοις πράγμασι στη δημόσια ατζέντα το «πλάσμα» πολιτικής «να φύγει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.» ως δήθεν λύσης στα προβλήματα της Ελλάδας (και μάλιστα χωρίς καν να τίθεται το ερώτημα «από τί θα αντικατασταθεί;»), αντί της κατά τα άλλα αυτονόητηα οφειλόμενης από μεριάς των κομμάτων δέουσας αναζήτησης περί της ορθής πορείας της Ελλάδας από τούδε και στο εξής,

- Να ευνοείται αντικειμενικά ο μείζων ιστορικά και ιδεολογικά παραταξιακός αντίπαλος του ΠΑ.ΣΟ.Κ., δηλαδή η δεξιά,

- Να μην επωφελείται το ΠΑ.ΣΟ.Κ. από τα διαλυτικά φαινόμενα στο Ποτάμι και την επανειλημμένα αποτυχούσα «κεντρο-αριστερά», αλλά και την αποδόμηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και -αντιθέτως- οι απορρέουσες απ’ αυτούς τους πολιτικούς χώρους τάσεις να κατευθύνονται -και αυτές- είτε προς το λευκό και την αποχή, είτε προς τον κ. Μητσοτάκη.        

Αντιπαρέρχομαι, φυσικά, την προκλητικά υποκριτική δήθεν καλόπιστη «κριτική» και την «ανησυχία» εκσυγχρονιστικών, σημιτικών και τερατογενικά παρόντων στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. νεο-φιλελεύθερων κύκλων, που μιλάνε για «αποτυχία» της ηγεσίας της κυρίας Γεννηματά, επειδή καταγράφεται για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. η δημοσκοπική «αφασία» που προανέφερα! Πρόκειται τουλάχιστον περί θρασύτητας. Αυτοί οι ίδιοι που μετήλθαν εκβιασμούς (όχι για πρώτη φορά) αποχώρησης από το κίνημα, εάν τύχον η πρόεδρος συναινούσε στην απλή αναλογική τον περασμένο Ιούλιο, σήμερα καμώνονται τους θλιβομένους, για την παρούσα άχαρη δημοσκοπική εικόνα του ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Στην πραγματικότητα με δυσκολία κρύβουν την ικανοποίησή τους από τις απώλειες του ΠΑ.ΣΟ.Κ. προς τη Νέα Δημοκρατία. Επίσης, είναι οι ίδιοι, που στις εσωκομματικές εκλογές της Νέας Δημοκρατίας «τσαλαβούτηξαν» στο κρεσέντο καιροσκοπισμού τους στην υποστήριξη Κυριάκου Μητσοτάκη, σε άλλο κόμμα, και δη και το πολιτικά αντίπαλο της παράταξης που υποτίθεται στηρίζουν. Και τώρα, σήμερα, επιχειρούν την ολοκλήρωση του πολιτικού συμβολαίου δολοφονίας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. που έχουν υπογράψει, να διαλύσουν, δηλαδή, πλήρως κάθε εναπομένουσα -από τις ελάχιστες πλέον- δυναμική του σοσιαλιστικού χώρου στην Ελλάδα, «ταχυδρομώντας» όσο περισσότερους «πλανημένους σοσιαλιστές» μπορούν προς τον νέο εφιάλτη της δεξιάς. Το κάνουν, διαφοροποιούμενοι με κάθε ευκαιρία και κάθε αφορμή, σε κάθε προσπάθεια του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να αποστασιοποιηθεί πολιτικά, ιδεολογικά και συμβολικά από τη Νέα Δημοκρατία. Και κάθε φορά το κάνουν, λαμβάνοντας θέση που αντικειμενικά ευνοεί τον κ. Μητσοτάκη. Εις θέσιν «έκτης φάλαγγας» στα σπλάχνα κάθε απόπειρας να αποτραπεί το ενδεχόμενο η δεξιά μειοψηφία στην Ελλάδα -αν και μειοψηφία- να είναι εκείνη που θα κυβερνήσει στην επόμενη φάση!      

Η κυρία Γεννηματά ελέγχεται, ασφαλώς, για το ότι ανέχτηκε αυτές τις καθαρά αντικομματικές πρακτικές! (Εν μέρει, μάλιστα, τις ανέχεται και σήμερα! Διότι δεν μπορεί η κεντρική γραμμή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. σήμερα να ορίζεται από την ίδια την κυρία Γεννηματά ως πρωταρχικώς προσανατολισμένη στη γραμμή διαχωρισμού από τον μείζονα ιστορικά, ιδεολογικά και πολιτικά αντίπαλο χώρο, τη Νέα Δημοκρατία του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, και -παρά ταύτα- να γίνονται ανεκτές εσωκομματικές διαφοροποιήσεις που κατεδαφίζουν αυτήν τη γραμμή). Η εξήγηση που η ίδια η προεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. δίνει για την ανοχή της στις αντικομματικές πρακτικές, είναι ότι όταν ψηφιζόταν η απλή αναλογική δεν θα μπορούσε να την υποστηρίξει, διότι επλανώντο οι απειλές περί αποχώρησης της μισής κοινοβουλευτικής ομάδας από το κίνημα. (σ.σ.: ...και μιλώ μετά λόγου γνώσεως και μεταφέρω εδώ πράγματα που δεν ακούγονται ανοιχτά, αλλά που κάποια στιγμή πρέπει να λεχθούν δημόσια)! Τον επαπειλούμενο από τις αντικομματικές σημιτικές, εκσυγχρονιστικές και κεντρο-νεο-φιλελεύθερες δυνάμεις κίνδυνο διάσπασης, τον εκβιασμό, δηλαδή, για να μην προχωρήσει η απλή αναλογική και αποκοπεί ο δρόμος του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη προς την εξουσία, δεν την θεωρώ επαρκή δικαιολογία γι’ αυτήν την ανοχή της κυρίας Γεννηματά!

Τώρα, όμως, ήρθε η τελική ευκαιρία για την ίδια τη σημερινή πρόεδρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ., να δώσει οριστικό τέλος στην κωμωδία συνύπαρξης με τους ‘σώγαμπρους της δεξιάς, μεσα στο ίδιο το κόμμα της!                      

Μπορεί, άραγε, να αντιστραφεί με κάποιον τρόπο αυτή η δυσάρεστη εικόνα της θνησιγενούς στασιμότητας του ΠΑ.ΣΟ.Κ.; Μπορεί η κυρία Γεννηματά να ξεφύγει από την παγίδα που στήθηκε σε βάρος της ίδιας (και που η ίδια απέτυχε να αποτρέψει); Μπορεί, την ίδια ώρα, η κυρία Γεννηματά να ξεφύγει από το δόκανο που στήθηκε σε βάρος του κόμματος του οποίου ηγείται και να γυρίσει την «παρτίδα»;

Υπό τις δυσμενέστατες συνθήκες του παρόντος το μπορεί υπό μία προϋπόθεση: Να επανέλθει στην ημερήσια διάταξη του δημόσιου βίου μας το θέμα της απλής αναλογικής! Και όχι μόνο να τεθεί ως θέμα στον πολιτικό βίο μας, αλλά και να προωθηθεί ως πολιτική-καταλύτης, που θα αλλάξει τη θνησιγενή πορεία του σημερινού ΠΑ.ΣΟ.Κ..

Για να συμβεί αυτό αρκεί να καταθέσει το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στη Βουλή τροποποιητική νομοθετική πρόταση του ισχύοντος εκλογικού νόμου, που θα απαγορεύει το μπόνους των 50 εδρών υπέρ του πρώτου σε ψήφους ανά την επικράτεια κόμματος. Τυχόν υπερψήφιση της τροποποιητικής νομοθετικής πρωτοβουλίας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. με περισσότερες από 180 ψήφους θα είχε ως απόρροια οι επόμενες εκλογές, όποτε κι αν γίνουν να διεξαχθούν με απλή αναλογική.

Έτσι, θα ανεκόπτετο η άγονη εμμονή Μητσοτάκη για εκλογές, με μόνο λόγο διεξαγωγής τους το «φύγε ‘συ να ΄ρθω ‘γω». Που για δεύτερη συνεχή φορά ανερυθρίαστα επιχειρεί η δεξιά, μετά την καταστροφική επιμονή Σαμαρά για τις αχρείαστες εκλογές του 2012, που ο ίδιος μάλιστα τις έκανε «διπλές» (Μάιο και Ιούνιο) αν και δεν ήταν αναγκαίο, με μόνο σκοπό να κερδίσει μερικές περισσότερες έδρες στην κυβέρνηση συνεργασίας που στη συνέχεια σχημάτισε με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τη ΔΗΜ.ΑΡ.. 

Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!                                                                      

----------------------------------------------------------

(*) Για παράδειγμα στις 2 Ιουλίου 2016 έγραφα στο molyvi: «... Η εξαετής περιπέτεια της περιόδου των μνημονίων έχει μεταβάλλει σε σημαντικό βαθμό τις πολιτικές συντεταγμένες του κομματικού μας συστήματος και η αναθεώρηση του σήμερα ισχύοντος εκλογικού νόμου θα έπρεπε να αποσκοπεί σε διευκόλυνση των συνεργασιών μεταξύ κομμάτων, απλούστατα διότι οι ιδεολογικές και πολιτικές βάσεις των υφιστάμενων κομματικών σχηματισμών έχουν εν πολλοίς καμφθεί από την επικράτηση  μικροπροσωπικών και μικροκομματικών σκοπιμοτήτων. Σ’ αυτό το πλαίσιο, η προσπάθεια αποκατάστασης  πρωτίστως ιδεολογικών κινήτρων -άρα και η αναζήτηση τυχόν ομοιοτήτων πολιτικής και συνεργασιών μεταξύ κομμάτων- στις δραστηριότητες των πολιτικών οργανισμών, θα ήταν στοιχείο εξυγίανσης του δημόσιου βίου μας, αντί της «εκλογικής αρπαχτής» κομμάτων, κομματιδίων και προσωποπαγών σχημάτων...».

Και σε άλλο σημείο έγραφα: «...Ο συρμός περί του “κακού” της ενδεχόμενης ακυβερνησίας, έχω την εντύπωση πως κάθε άλλο παρά αφορά σε παραγωγική προσέγγιση των πραγμάτων. Και τούτο, διότι, με την διατήρηση του bonus υπέρ του πρώτου κόμματος, απλά θα παρατεινόταν και η εικόνα άγονης εναλλαγής κομμάτων στην εξουσία, δηλαδή θα ενδυναμωνόταν ο σημερινός υπαρκτός διχασμός, αντί να της ανάγκης επικράτησης συνθηκών που θα υποχρέωναν τα κόμματα να αναζητήσουν συναινέσεις που προδήλως έχει ανάγκη η Ελλάδα στις σημερινές συνθήκες...»