24 Δεκ. 2016

Αντί για ευχές, μερικές σκέψεις, έτσι, ατάκτως ερριμμένες...

Το πιο μεγάλο κακό της κρίσης

Είναι τώρα καιρός που το σκέφτομαι, αλλά το απόδιωχνα λες κι εκείνο θα ‘φευγε από μόνο του. Το πολέμησα κιόλας, μπας και κρυφτεί ξανά κάτω από το χάλακι που κρύβουμε τη σκόνη, τόσους αιώνες τώρα σ’ αυτόν τον τόπο. Εκείνο, δεν έφυγε ούτε μια στιγμή απ’ το μυαλό μου. Τριβέλιζε τις σκέψεις μου και κάποιο πρωί, πριν 2-3 μέρες, ήρθε πρώτα και ξελόγιασε οριστικά την ορθοφροσύνη μου και κατόπιν φώλιασε στο στομάχι και το στόμα μου. Είχε φτάσει η ώρα να λεχθεί και να ακουστεί! 

Ας το πω, λοιπόν! Ας το μοιραστούμε, με την ελπίδα να σταματήσει το κακό εδώ!

Το χειρότερο που μας έκανε η κρίση, το πιο ύπουλο και υπονομευτικό, το πιο σκληρό και ανέντιμο, το πιο καταστροφικό και ανέκλητο, είναι ότι μας πήρε τον χρόνο μας...

Θυμάμαι, στην αρχή, όταν οι περισσότεροι λέγαμε ανοιχτά την ελπίδα μας, που τόσο βάρβαρα διαψεύστηκε, ότι όλ’ αυτά δεν ήταν ήταν παρά ένα σκοτεινό διάλειμμα. Θα πέρναγε ο χρόνος, μερικοί μήνες, το πολύ-πολύ κα’νας χρόνος, και μετά όλα θα επέστρεφαν -ως διά μαγείας- στην κύληση του χρόνου που γνωρίσαμε από μερικά χρόνια πριν. Σκοτεινό διάλειμμα, ήταν. Ήμασταν βέβαιοι γι’ αυτό!

Μετά αρχίσαμε να ψυχανεμιζόμαστε ότι το κακό μπορεί να κρατήσει λίγο περισσότερο. Μια μικρή παράταση βρε αδερφέ! Ένας τραπεζίτης που τον ρώτησα για το τεχνικό μέρος, μου είπε με τη θρασύτητα της -όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια- αγνοίας του: «Μέχρι τον Σεπτέμβρη είναι, Χρήστο! Θα κάνουμε το κορόιδο και ...μετά βγαίνουμε στις αγορές»!

Εν τω μεταξύ, σιγά-σιγά άρχισαμε να ζούμε τον χρόνο μας με άλλα μέτρα. Ήρθαν τα spreads και τα PSI, τα παράγωγα και τα cds. Υπολογίζαμε πότε έληγαν εκείνα και τα όμοιά τους, για προσαρμόσουμε αναλόγως κι εμείς τη συνέχεια του βίου μας. Αν καταφέρναμε να τα ξεπληρώσουμε στην ώρα τους (όπα, κι άλλη μεταφορά των μονάδων μέτρησης του χρόνου για άλλες χρήσεις!), θα κερδίζαμε παράταση ζωής. Αν όχι...

Κάπου εκεί ενέσκηψαν οι δόσεις που θα μας δίνονταν για να μας επιτραπεί να συνεχίσουμε να ζούμε. Πότε θα καταβληθούν; Θα είναι έγκαιρα ή θα ‘χουμε προλάβει να πεθάνουμε; Αλλεπάλληλες αγωνιώδεις προσμονές και μικροί θρίαμβοι όταν ερχόταν η «επιτυχία»! ...και πάλι απ’ την αρχή!...

Προσπαθήσαμε να βάλουμε υποθήκη ό,τι περιουσία μας απέμενε! Τον χρόνο μας! Όπερ μεθερμηνευόμενον, την ίδια ζωή μας! Δεν έφτασε!

Και τα πράγματα άρχισαν να παίρνουν τον δρόμο προς το οριστικό τέλος (με την χρονική έννοια της λέξης), όταν συμπεριλάβαμε στην υποθήκη τα ίδια τα ...παιδιά μας! Τ’ ακούω στ’ αυτιά μου τα σχετικά λογύδρια: «Τί να κάνουν εδώ; Δεν έχουν καμιά τύχη! Ας τα χάσω εγώ απ’ τη ζωή μου, αρκεί να σωθούνε εκείνα!...». Κι από κοντά ένας πολιτικός αρχηγός της νεωτάτης γενιάς, που πήγε στο εξωτερικό για επίσκεψη, βρήκε εκεί τους Έλληνες επιχειρηματίες που την είχανε «κοπανήσει» για «να μη χάνουν άλλο χρόνο» και τους ...συνεχάρη για την εξωστρεφή επιχειρηματικότητά τους!

Μα, και τα παιδιά μας στον πάγκο του χασάπη, βρε αδέλφια!!! Ούτε αυτά δεν αφήσατε ήσυχα; Ούτε αυτά να μη ζήσουν εδώ; Τα διώχνετε έτσι ασυλλόγιστα από τον ευλογημένο τόπο (γιατί ο τόπος γέννησης είναι η ευλογία του, για κάθε άνθρωπο); Με τί δικαίωμα το κάνετε; Και ποιός σάς το παραχώρησε; Αν έχετε ενοχές απέναντί τους, συγγνώμη ζητήστε τους και δείξτε τους τον άλλον δρόμο. Δεν θα σηκώσουν εκείνα ό,τι εσείς βιώνετε ως την αποτυχία σας! Έχουν δικαίωμα στις δικές τους επιτυχίες. Όχι τις προσωποιημένες -αλλά έωλες και απάτριδες! Τις συλλογικές! Τις επιτυχίες της γενιάς τους!   

Καλά, εμείς, οι μεγαλύτεροι, εν τω μεταξύ είχαμε πεθάνει και δεν το ξέραμε. Λόγος της ύπαρξής μας εδώ, στον τόπο ετούτο, ο μόνος λόγος, η αναμονή της ληξιαρχικής πράξης. Άλλον λόγο δεν βρίσκω -και ψάχνω απεγνωσμένα, εδώ και πολύν καιρό, πιστέψτε με!

Βεβαίως, εμείς δεν είχαμε εξάρτυση δυστυχίας, όπως οι προηγούμενοι. Ποιός να μας μάθει εμάς ότι τη σιγουριά για το μέλλον και την εγκυρότερη ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, δεν τα δίνουν οι βεβαιότητες των χαρτονομισμάτων, αλλά μια πέτρινη γη, με λίγα αλλά σπάνια γεννήματα, και οι άνθρωποι με τις σχέσεις τους; Αν τά ‘χαναν αυτά, τί να κάνουν τα άλλα; Κι έτσι κάπως εξηγείται και το χαλάκι που ρίχναμε από κάτω τη σκόνη τόσους αιώνες, που έλεγα στην αρχή. Με τόση και τέτοια περιουσία, έφτανε μόνο να βάφουμε στις αυλές μας τους τενεκέδες από το λάδι με ασβεστόνερο, για νά ‘ναι όλα όμορφα ανθισμένα, τακτοποιημένα και ασφαλή! Με τους τενεκέδες ήμασταν το πιο όμορφο μέρος του κόσμου, ήταν η πίστη μας, εδραία και σίγουρη, γιατί έλεγε την αλήθεια. Δεν χρειάζονταν άλλα.

Τώρα ο χρόνος εξέλιπε! ...Δηλαδή, θέλω να πω, εξέλιπε το αίτιο της μέτρησης και του υπολογισμού του. Τί να μετρήσεις άλλωστε;...

Και τα δανεικά, θα με ρωτήσετε; Τί θα γίνει με τα δανεικά;

Πριν απ’ όλα να μη ξεσυνεριζόμαστε όσους μας τα δίνουν, καραδοκώντας την επιστροφή τους με το αζημίωτο! Αυτό μπορούν να μας δανείσουν και τίποτ’ άλλο! Έτσι νομίζουν πως βοηθούν στην ανημπόρια μας. Αν περιμέναμε να μας έστελναν ό,τι τους δανείσαμε εμείς πριν τόσο καιρό, λάθος κάναμε. Δεν τά ‘χουν εκείνοι αυτά! Δεν είναι «δικά» τους. Πώς να μας τα δανείσουν; Κι άλλωστε, εμείς παλιά δανείζαμε έτσι. Χύμα! Ποιός να γυρέψει τώρα εκείνα που πήραν για να τα πάρει πίσω;

Εκείνοι τα γυρεύουν, ναι! Μη τους ξεσυνερίζεστε, ξαναλέω! Δεν ξέρουν ότι δάνειες ζωές δεν έχουν καμιά απολύτως αξία! Και πώς να τους το εξηγήσεις; Αν είναι να το καταλάβουν, θα το καταλάβουν σε τόσους αιώνες, σε όσους πήρε και σ’ εμάς να το «δέσουμε». Πάντως, δεν είναι αυτής της ιστορικής φάσης, υπόθεση. Τη χάσαμε την ευκαιρία να ήταν! Κι εμείς κι εκείνοι!...

...πρέπει, λοιπόν, να τον ξαναβρούμε τον χρόνο μας, φιλαράκια μου! Όλοι μαζί, γενιές και γενιές, τρεις συναπτές -το λιγότερο, αντάμα! Παιδιά, γονείς και παππούδες. Πώς θα το κάνουμε; Μα, απλά αντί να δανειζόμαστε χάρτινες ελπίδες, να καθήσουμε στο γιορτινό τραπέζι και να διδαχτούμε από εκείνους πριν απο μας, που πέτυχαν να βλέπουν αυτό που μπορεί να έρθει και όχι να φαντασιώνονται και να λιγουρεύονται εκείνο που θα ήθελαν να έχουν.

Αλλά, ...καθαρές κουβέντες! Αφήστε τα παιδιά και τους νέους μας στην ησυχία τους! Έχουν την τύχη να μην τους καταδιώκει ο τόπος τους, δράμα τόσο συνηθισμένο στον κόσμο τον σημερινό! «Σώνει και καλά» μετανάστες και πρόσφυγες να τα κάνουμε, είναι ό,τι σκληρότερο και άδικο μπορούμε να τους αφήσουμε κληρονομιά!  Στο κάτω-κάτω, ας αποφύγουμε τη σε βάρος τους αδικία και με τη δεύτερη σκέψη ότι μέσα απ’ τη ματιά τους θα ξαναδούμε και θα ξαναβρούμε κι εμείς τον χρόνο μας.

Χρόνια Πολλά σ’ όλους!