5 Ιαν. 2017

Το παιγνίδι της Πολιτικής και το δράμα της Πατρίδας

Ο Μουτζούρης

Το τελευταίο εξάμηνο συνέχισα να παρακολουθώ, όπως γνωρίζετε, τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα με την επιμονή ενός μανιακού της Ενημέρωσης. Πέστε το «χουί», πέστε το «συνήθεια», από πολύ παλιά κάνω το ίδιο.

Από τα μέσα, όμως, του 2016  και εντεύθεν κατι πολύ σοβαρό έχει αλλάξει στις σταθερές που συγκροτούν τον ούτω καλούμενο «δημόσιο βίο» μας. Το είχα συνειδητοποιήσει και υπήρξε πληθώρα αφορμών προς τούτο. Ωστόσο, βεβαιώθηκα οριστικά ότι η μεγάλη αλλαγή στην πολιτική μας ζωη έχει συντελεστεί αμετακλήτως, ακούγοντας (μετά ολιγοήμερη εκούσια αποτοξίνωση από την εξάρτηση του facebook) συνέντευξη σε κάποιο ραδιόφωνο ενός στελέχους της αξιωματικής αντιπολίτευσης, από τα κορυφαία του οικονομικού επιτελείου Κυριάκου Μητσοτάκη και πρώην υπουργό της κυβέρνησης Σαμαρά, σχετικά με την Οικονομία μας. Προς επικύρωση, μάλιστα, της βεβαιότητάς μου περί των μη αντιστρέψιμων επελθουσών αλλαγών στο πολιτικό σκηνικό μας, ακολούθησε η απάντηση κυβερνητικού στελέχους στα όσα είπε ο πιο πάνω πρώην υπουργός από μεριάς της αξιωματικής αντιπολίτευσης, για να καταστεί διαυγέστερο παρά ποτέ ότι ο δημόσιος διάλογος δεν έχει πλέον κανέναν λόγο να διεξάγεται.

Ας τα πάρουμε με τη σειρά! Τί είπε, μεταξύ πολλών άλλων, ο πρώην υπουργός μέλος του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης Σαμαρά:

Πρώτον: Ισχυρίστηκε ότι η κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. θα υπογράψει 4ο μνημόνιο, εξηγώντας με ενδελεχέστατο ύφος ότι εάν το ΔΝΤ συναινέσει να συμμετάσχει χρηματοδοτικά στο 3ο μνημόνιο, θα χρειαστεί να υπογραφεί ξεχωριστό μνημόνιο με το ΔΝΤ (κι αυτό θα είναι το 4ο μνημόνιο).

(Δηλαδή, όπως έχω εξηγήσει κατ’ επανάληψη, ο κύριος υπουργός όταν ήταν στην κυβέρνηση είτε δεν κατενόησε ότι ο τακτικός αριθμός 1ο, 2ο, 3ο, κ.ο.κ., ως προσδιοριστικό στοιχείο των μνημονίων, αφορούσε τόσο τις συμβάσεις με τους ευρωπαίους δανειστές όσο και το ξεχωριστό σώμα συμβάσεων και συμφωνιών με το ΔΝΤ, είτε ψεύδεται και ανοητολογεί ανεπίτρεπτα, είτε είναι απλώς ιδιώτης. Αλλιώς, τώρα θα βρισκόμασταν στο 5ο μνημόνιο (και όχι στο 3ο) και ο κύριος πρώην υπουργός θα μάς εξηγούσε ενδλεχέστατα ότι η κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ετοιμάζεται να υπογράψει το ...6ο μνημόνιο!!!). Ανοησίες με περικεφαλαία!  Ό,τι και να τού συμβαίνει του κυρίου πρώην υπουργού, όμως, διάλογος για όσα ανέφερε δεν μπορεί να γίνει. Η επιχειρηματολογία του είναι επιπέδου Σώρρα και φυσικά ουδείς μπορεί να τον λάβει στα σοβαρά υπόψη. Ως πρόσωπο και ως παράταξη την οποία εκπροσωπεί! Τόση φθήνια επιχειρηματολογίας και τόση ένδεια τεκμηρίωσης θέσης κόμματος για τα προβλήματα της πατρίδας σπανιότατα συναντάται.

Δεύτερον: Ο κύριος πρώην υπουργός επίσης είπε -και το επανέλαβε πολλές φορές, δηλαδή είναι βέβαιος για την άποψή του- ότι η κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έχει συμφωνήσει σε πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ, έως το 2028. Όταν ο δημοσιογράφος τού υπενθύμισε ότι η κυβέρνηση με επίσημες επανειλημμένες αναφορές της το αρνείται και (ο δημοσιογραφος) τον κάλεσε να τεκμηριώσει τον ισχυρισμό του εκείνος προσεκόμισε το εξής επιχείρημα: Η έκθεση βιωσιμότητας που παρουσίασε ο ESM (Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας) στο Eurogroup της 5ης Δεκεμβρίου (όπου και ελήφθη η θετική απόφαση για τα βραχυπρόθεσμα μέτρα ρύθμισης του ελληνικού χρέους), υπογράμμισε ο κύριος πρώην υπουργός, θέτει ως σενάριο υπολογισμού της ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους κατά το 2060 ότι η Ελλάδα θα έχει πρωτογενή πλεονάσματα 3,5%. Κι επειδή η Ελλάδα, είπε ο κύριος πρώην υπουργός, έχει αποδεχτεί την έκθεση του ESM για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, αποδεικνύεται ότι η κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έχει συμφωνήσει  σε τέτοια πρωτογενή πλεονάσματα!

(Άφωνο το ακροατήριο! Μ’ άλλα λόγια, ο κύριος πρωην υπουργός και κατά πάσα βεβαιότητα στέλεχος της κυβέρνησης που «μοστράρεται» ως η λύση για τα προβλήματα της Ελλάδας, δεν κατανοεί τη διαφορά μεταξύ της συμβατικής δέσμευσης της χώρας σε υποχρεώσεις συνομολογημένες, από τη μία, και της βάσης υπολογισμών μελλοντικών μακροικονομικών εξελίξεων με ορίζοντα 45ετίας, από την άλλη! Αυτός ο άνθρωπος μπορεί να θεωρηθεί το πρόσωπο εκείνο που θα χρειαζόταν η Ελλάδα για το μέλλον της οικονομίας της!

Και αντιπαρέρχομαι -για την οικονομία των λόγων- ότι ο ασκών την κριτική, ως μέλος του οικονομικού επιτελείου της απελθούσας κυβέρνησης Σαμαρά, είχε συνομολογήσει -με βούλα και ρήτρες- πλεονάσματα 4,5% του ΑΕΠ έως το 2018, δηλαδή συντριπτικά βαρύτερα από εκείνα που καταλογίζει ως «σφάλμα οικονομικής πολιτικής» στη σημερινή κυβέρνηση. Τί να πεις; Το θράσος και η τεχνοκρατική και πολιτική ανεπάρκεια κρέμονται απ’ τα μπατζάκια).

Τρίτον: Ο κύριος πρώην υπουργός, τόλμησε να πει ότι η κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. επιβάρυνε το χρέος! Θου Κύριε!

Απλώς υπενθυμίζω κάτι που ανήρτησα προσφάτως: «Το δημόσιο χρέος ως ποσοστό επί του ΑΕΠ διαμορφώθηκε το 2015 στο 176,9% του ΑΕΠ δηλαδή στα 311,5 δισ. ευρώ από το 180% επί του ΑΕΠ (319,7 δισ. ευρώ) το 2014». (Και αφήνω τη βαρύτατη επιβάρυνση του ελληνικού χρέους επί των ημερών της διακυβέρνησης Σαμαρά, με αντάλλαγμα αποδεδειγμένα πλέον ατελέσφορη οικονομική πολιτική χειρισμού της κρίσης).    

Λίγο κράτει στις ανοησίες, κύριε πρώην υπουργέ!

Τέταρτον: Απεφάνθη ο κύριος πρώην υπουργός ότι τα βραχυπρόθεσμα μέτρα για το ελληνικό χρέος που αποφάσισε το Eurogroup στις 5 Δεκεμβρίου, είναι ατελέσφορα, διότι ό,τι δίνει η Ελλάδα ως αντάλλαγμα για τα μέτρα αυτά, είναι πολύ ακριβό, όπως είπε. Δηλαδή, είναι λίγο ξεχασιάρης ο κύριος πρώην υπουργός, αφού του διαφεύγει ότι ΚΑΝΕΝΑ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ δεν υπάρχει για τα βραχυπρόθεσμα μέτρα για το ελληνικό χρέος και απλώς η απόφαση του Eurogroup της 5ης Δεκεμβρίου, υλοποιεί ειλημμένες αποφάσεις προηγηθείσας απόφασης του ίδιου οργάνου (του  Eurogroup), που ελήφθησαν τον Μάρτιο του 2016, επί κυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α.. Και καλά, έστω ότι έχει κακή μνήμη ο κύριος πρώην υπουργός! Πώς γίνεται να παραβλέπει, όμως, ότι επί των ημερών που ο ίδιος ήταν μέλος του υπουργικού συμβουλίου του κ. Σαμαρά, η τότε κυβέρνηση δεν μπόρεσε να αποσπάσει από τους δανειστές την υλοποίηση της δέσμευσής τους να λάβουν μέτρα απομείωσης του ελληνικού χρέους, σύμφωνα με την απόφαση του Eurogroup του Νοεμβρίου 2012; Μπορεί να τού διέφυγε;! ...αλλά κι αν ακόμη του διέφυγε, δικαιούται να ομιλεί για «ατελέσφορα μέτρα» για το ελληνικό χρέος κάποιος, ο οποίος μέχρι την τελευταία ημέρα παραμονής της κυβέρνησης που υπηρετούσε ως υπουργός, υπερασπιζόταν ενθουσιωδώς τη θέση ότι  το ελληνικό χρέος είναι ...βιώσιμο; Η θρασύτητα δεν πρέπει να έχει, επί τέλους, κάποια όρια;

Σταματώ εδώ, με τον κύριο πρώην υπουργό, διότι αρκούν όσα ανέφερα για να σχηματιστεί εδραία πεποίθηση περί της σοβαρότητάς του. Της προσωπικής και της παραταξιακής.

Περνώ, λοιπόν, στον αντίλογο κυβερνητικού στελέχους σχετικά με τον καταιγισμό ανοησιών που εξετόξευσε ο κύριος πρώην υπουργός.  

Απάντησε, λοιπόν, ο κυβερνητικός αξιωματούχος και χαρακτήρισε «ψεύδη» όσα ανέφερε ο κύριος πρώην υπουργός της κυβέρνησης Σαμαρά και επίδοξος αυριανός υπουργός της κυβέρνησης εν αναμονή του μικρού αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ξέρετε, όμως, σε ποιό σημείο των ψευδών επικέντρωσε την προσοχή του ο κυβερνητικός αξιωματούχος; Όπως ο ίδιος είπε, το ψεύδος έγκειται στο ότι η αξιωματική αντιπολίτευση τρομοκρατεί τους Έλληνες πολίτες με τα ψεύδη της, ώστε να συσκοτιστεί και να αποκρυβεί η επιστροφή της χώρας στην ...ανάπτυξη! Δηλαδή, εκεί εντοπίζει η κυβέρνηση την ψευδολογία της αξιωματικής αντιπολίτευσης! Άφωνο το ακροατήριο εκ νέου! Κανένα άλλο πρόβλημα στην κοινωνία και την οικονομία δεν βλέπει ο κυβερνητικός αξιωματούχος!!!

Τα γράφω όλ’ αυτά, για να υπενθυμίσω στους παλιότερους και να πληροφορήσω τους νεώτερους ότι ένα παλιό παιγνίδι που παίζαμε ακόμη και σε μικρές ηλικίες -αν και χαρτοπαίγνιο- ήταν ο ...μουτζούρης!

Δηλαδή το μοίρασμα της τράπουλας στους παίκτες και η ανταλλαγή φύλλων μεταξύ τους, με μόνο ζητούμενο του παιγνίου να μη σου μείνει στο τέλος στα χέρια ο Ρήγας μπαστούνι, δηλαδή ο μουτζούρης! Κι όποιος έχανε, ποινή του ήταν ένα μεγαλοπρεπές μουζούρωμα με κάρβουνο.               

Στον μεταφορικό λόγο, όμως, «μουτζούρη» ονομάσαμε όποιον απέμενε στο τέλος για να εισπράξει, μόνος αυτός, όλην την ευθύνη για την αποτυχία πολύ περισσότερων υπευθύνων για όσα είχαν προηγηθεί.

Σ’ αυτήν τη φάση, λοιπόν, έχει εισέλθει οριστικά ο δημόσιος βίος μας! Στη φάση του «μουτζούρη»! Καμιά παράταξη, κανένα πολιτικό πρόσωπο, καμιά ηγεσία, δεν ασχολούνται με τις ανάγκες της χώρας και την προαγωγή του δημοσίου συμφέροντος! Όλοι αγωνίζονται να αποδιώξουν από πάνω τους τον «μουτζούρη». Με τίποτα άλλο δεν ασχολούνται! Λες και δεν ήταν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. που δεν μπόρεσε να υπηρετήσει πολιτικά την επιλογή του προσφυγής στο μνημόνιο! Λες και δεν ήταν ο Σαμαράς με τα Ζάππεια και την επιστολή υποταγής προς τους δανειστές, αυτός που σήμερα ανακαλύπτει «πνεύμα υποταγής» στην επιστολή Τσακαλώτου! (Κι αφήνω τις αχρείαστες διπλές εκλογές του 2012 -που κήδεψαν κάθε τελευταία πιθανότητα να «βγει» το 1ο μνημόνιο, το κλείσιμο της ΕΡΤ και τον Μπαλτάκο, που ενδεικτικώς αναφέρω εδώ ως περιστατικά αποκαλυπτικότατα του θράσους του απελθόντος πρωθυπουργού Σαμαρά να παίζει σήμερα ανερυθρίαστα τον «μουτζούρη» στις πλάτες όλων των Ελλήνων). Λες και ο συγκυβερνήτης του κ. Σαμαρά, Βαγγέλης Βενιζέλος, δεν ανέχτηκε και εν τοις πράγμασι συγκάλυψε τους Μπαλτάκους και το κλείσιμο της ΕΡΤ, και δεν συμμετείχε εκών-άκων (απομένει να μας διηγηθεί κάποια φορά την αλήθεια) σε πρακτικές εσωκομματικού πραξικοπήματος, που ανέτρεψαν νόμιμα εκλεγμένο πρωθυπουργό της χώρας. Λες και η σημερινή κυβέρνηση, δεν αποδείχτηκε απολύτως αναντίστοιχη μεταξύ προεκλογικών λόγων και μετεκλογικών κυβερνητικών έργων!

Κι αυτή είναι η νέα και απολύτως τραγική για την πατρίδα φάση στην οποία έχουμε εισέλθει. Γι’ αυτό και ο δημόσιος διάλογος δεν έχει πλέον κανέναν λόγο να διεξάγεται, όπως τόνισα στην αρχή.

Ακούς τον πρώην γραμματέα της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας, να γίνεται «βασιλικότερος του βασιλέως», υπερασπιζόμενος απόψεις στο πλευρό των ακροδεξιών του Κυριάκου Μητσοτάκη. Γίνεται να τον πιστέψεις; Ο Γεωργαλάς πριν λίγες μόλις ημέρες πέθανε...

Βλέπεις στελέχη με ιστορία στην εγχώρια προοδευτική πολιτική παράταξη να υπερασπίζονται πολιτικές στον αντίποδα της ιδεολογίας τους. Γίνεται να τα πιστέψεις;

Εκείνο, όμως, που μετατρέπει σε πραγματικό δράμα την κατασταση της Ελλάδας ξεκινώντας το 2017, είναι πως όλοι καμώνονται πως μπορεί να υπάρξει θετική εξέλιξη, χωρίς οριστική και τελεσίδικη διέξοδο από τη λάθος πολιτική της περασμένης εξαετίας. Κι αυτό δεν μπορεί να γίνει! Ως εδώ ήταν η προσπάθεια! Είτε μέσα στο α΄ εξάμηνο του 2017 θα έχει ενταχθεί η Ελλάδα στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ, θα έχει προχωρήσει ο διάλογος για τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για το ελληνικό χρέος, θα έχει εξέλθει η πατρίδα μας στις αγορές και θα έχει πιστοποιηθεί ότι κανένα νέο μνημόνιο δεν υπάρχει περίπτωση να συνομολογηθεί από καμιά ελληνική κυβέρνηση οιασδήποτε ιδεολογικο-πολιτικής προέλευσης, είτε όλα τελειώνουν εδώ! Οποιοδήποτε νοηματικό και πραγματολογικό φορτίο προσδίδει κανένας στη λέξη «τέλος»! ΤΕΛΟΣ!

Παίζουν όλοι στις πλάτες μας τον «μουτζούρη»! Χωρίς ενοχές! Καμώνονται πως δεν καταλαβαίνουν ή ευελπιστούν ότι δεν θα πάρουμε χαμπάρι ότι για παιχτεί ο «μουτζούρης» -όπως τον εννοούμε στον μεταφορικό λόγο- προϋποτίθεται πως το κακό έχει ήδη γίνει και μόνον ποιός θα αναλάβει την ευθύνη γι’ αυτό απομένει να καταλογιστεί.

Ο πολιτικός χείμαρρος που θα συμπαρασύρει τα πάντα στο διάβα του (Ε.Ε. και ό,τιδήποτε άλλο εικονογράφησε ως σήμερα τις ψευδαισθήσεις που μας μοίρασαν οι προπάτορες της νέας ελληνικής καταστροφής, «εκσυγχρονιστές» και οι πολιτικές μεταλλάξεις τους), είναι ήδη πολύ κοντά μας. Αν, μάλιστα, δεν συνέτρεχε ο «γεωπολιτικός φόβος» ο αντιευρωπαϊσμός θα είχε ανέβει σε δυσθεώρητα ύψη! Το 2017, είτε με τον έναν είτε με τον άλλον τρόπο, κομίζει στα σπλάχνα του το ΤΕΛΟΣ. Ας φροντίσουμε να δούμε την καλή εκδοχή του!