26 Ιαν. 2017

Ανάλυση σε 3 μέρη για την αποχώρηση Ομπάμα από την προεδρία των Η.Π.Α.

Το τέλος του «δημοκρατικού καπιταλισμού»

Γ΄ μέρος: Ο αποχαιρετισμός στο πρόσωπο Ομπάμα της τελευταίας ευκαιρίας ευθύγραμμης υπέρβασης της κρίσης

Η ήττα της Χίλαρι Κλίντον (αν και σε εκλέκτορες και όχι σε επίπεδο «λαϊκής» ψήφου) προκάλεσε μεγάλη αντίδραση και μεγαλύτερη ανησυχία, ιδίως στην Ευρώπη. Με δεδομένες τις από νωρίς αρκετά σαφείς ανησυχίες σχετικά με την καταλληλότητα Κλίντον για τη διαδοχή Ομπάμα (σχετικά με το θέμα αυτό και την ανίχνευση των αιτίων της   ήττας Κλίντον όρα σε ανάλυσή μου την επόμενη μόλις ημέρα μετά τις αμερικανικές εκλογές, στο blog μου και στο link http://www.molyvi.com/424087502?pagenum=4, στο τελευταίο άρθρο της εν λόγω ιστο-σελίδας), η προοδευτική πτέρυγα της διεθνούς δημοκρατικής παράταξης για μια ακόμη φορά δεν επικράτησε, με καταστροφικές συνέπειες για τη διεθνή υπόθεση της Δημοκρατίας και της δικαιότερης δυνατής κατανομής του παραγόμενου πλούτου στο πλαίσιο του καπιταλισμού. (Άλλωστε -κι αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε- ακόμη και η ίδια η ευτυχής «εξαίρεση» Ομπάμα προέκυψε από μη αναμενόμενες ανατροπές στο εσωτερικό του αμερικανικού δημοκρατικού κόμματος, και όχι από εμπεδωμένη στροφή σε προοδευτικές πολιτικές –κάτι ανάλογο δηλαδή, με την εμμονική πρόσδεση και της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας σε συντηρητικές πολιτικές με αποτέλεσμα τη βαθμίαια απαξίωση των σοσιαλδημοκρατών και την επικράτηση της απρόσφορης για την ουσιώδη προαγωγή της ευρωπαϊκής ενοποίησης δεξιάς παράταξης στη Γηραιά Ήπειρο).

Δηλαδή, η επέλευση Τραμπ σηματοδοτεί την οργανωμένη μετάβαση της απόπειρας διαχείρισης της δομικής καπιταλιστικής κρίσης που βιώνουμε σήμερα με διεθνείς νομισματοπιστωτικές πρακτικές, στην εποχή του νέου γύρου ενδοκαπιταλιστικών αντιθέσεων, με έπαθλο την κατάκτηση της ηγεμονίας της Δύσης.

(Σχετικά με τη μορφή και τη συγκρότηση του μετώπου αντιπαράθεσης ανάμεσα στις Η.Π.Α. και τη γερμανική Ε.Ε. με επίδικο ζητούμενο ποιός θα ηγεμονεύσει στο δυτικό στρατόπεδο, αναφέρθηκα ήδη λεπτομερέστερα στο προγούμενο Β΄ μέρος αυτών των αναλύσεων).

Ωστόσο, ο άναρχος τρόπος με τον οποίο δείχνει να εξελίσσεται η αντιπαράθεση  Η.Π.Α.-Ε.Ε. μετά την εκλογή Τραμπ, επιβεβαιώνει τη βύθιση του ευρωπαϊκού μέρους στις αδιέξοδες εμμονές, που έχουν παγιώσει την κρίση και έχουν βαθύνει τις συνέπειές της. Εμμονές που ως σήμερα αντί να αξιοποιήσουν τα αποθέματα πλούτου και διαθεσιμότητας κεφαλαίων που άφηνε η προεδρία Ομπάμα να προσφέρονται στην Ε.Ε. για την υπέρβαση της κρίσης, τα εξέλαβαν ως πάγια «ιστορική υποχρέωση των Η.Π.Α.» και όχι «ως πολιτική επιλογή Ομπάμα», όπως πράγματι ήταν, οδηγώντας αντιθέτως σε πλήρη εξευρωπαϊσμό της κρίσης. Ταυτόχρονα, επέφεραν ενδυνάμωση της ακροδεξιάς, στο πλαίσιο χαριεντισμών των ευρωπαίων συντηρητικών με νεο-ναζί, για καθαρά μικροπολιτικούς λόγους.

Η έλλειψη συναίσθησης του πραγματικού συσχετισμού δυνάμεων στο εσωτερικό του στρατοπέδου της δύσης (όπου παρά τις οργανωμένες και σημαντικές αποχώρησεις των Η.Π.Α. σε περιοχές γύρω από την Ευρώπη η αμερικανική πλευρά συνεχίζει σαφέστατα να υπερτερεί της Ε.Ε. -πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά), είναι τουλάχιστον πρόδηλη στις διάφορες κατά καιρούς «προειδοποιήσεις» που μοιράζει προς πάσα κατεύθυνση ο κ. Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. (Τελευταία, η προειδοποίηση προς τη Βρετανία να μην μετατραπεί σε φορολογικό παράδεισο -με αναπάντητο, φυσικά, και γελοιοποιητικό του προειδοποιούντος στοιχείο το τί θα πάθαινε η Βρετανία αν δεν υπακούσει- προειδοποίηση που ασφαλώς μόνο θυμηδία θα προκάλεσε στην ένοικο του αριθμού 10 της Ντάουνινγκ Στριτ).

Οι «μαγκιές» των ευρωπαίων ήδη έχουν προκαλέσει σημαντικό κόστος σε βάρος της Ευρώπης σε ό,τι αφορά την εξέλιξη του Brexit. Και πολύ λογικά, αφού η ευρωζώνη δεν διαθέτει ούτε τα οικονομικά, ούτε τα πολιτικά αλλ’ ούτε και στα στρατιωτικά μέσα να πιέζει τη Βρετανία, με τον τρόπο με τον οποίο το επιχείρησε.

Όμως, αν το ανωτέρω στοιχείο είναι αληθές (και φυσικά είναι) πολύ περισσότερο ανάλογοι χειρισμοί δεν χωράνε απέναντι τις Η.Π.Α.! Όταν ο Αμερικανός υπουργός Τζακ Λιου και οι προκάτοχοί τους διετύπωναν επί σειράν ετών υποδείξεις για τον χειρισμό της κρίσης στην ευρωζώνη εισέπρατταν και τότε «μαγκιές» εις απάντηση. Η ευρωζώνη κατά την περίοδο αυτή διά της γερμανικής οδού απέρριπτε άκομψα τις παρατηρήσεις του μείζονος δυτικού εταιρου της, ενώ την ίδια ώρα επαιτούσε την αμερικανική συγχρηματοδότηση των προγραμμάτων διάσωσης στην Ευρώπη μέσω του ΔΝΤ.

Φυσικά, αυτό δεν θα μπορούσε να μακροημερεύσει – ανεξαρτήτως του πώς λήγει αυτή η ιστορία! Σήμερα, που ξανά ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε καλεί σε ευρωπαϊκή πανστρατιά για να αντιμετωπιστεί ο Τραμπ, πέπρωται να μείνει μόνος, πολύ περισσότερο αφού οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες  αρνούνται πλέον να συμπαρασταθούν στο Βερολίνο, πληρώνοντας μάλιστα παράλληλα οι ίδιες και το κόστος της πολιτικής που επέλεξε ο απομονωμένος Γερμανός πολιτικός.

Μ’ άλλα λόγια, με την αποχώρηση Ομπάμα και την εμμονή του Βερολίνου στο αποδεδειγμένο σφάλμα χάθηκε οριστικά και η τελευταία ευκαιρία υπέρβασης της δομικής καπιταλιστικής κρίσης με ευθύγραμμο τρόπο. Η συνέχεια -εικάζω- πως θα είναι κακή, ο δε βαθμός και το βάθος των συνεπειών που θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε προσεχώς, εξαρτάται από το πόσο ακόμη θα παραταθεί η εμμονή στο σφάλμα.

Εν κατακλείδι, η Ε.Ε. στο τέλος της θριαμβευτικής εικοσιπενταετούς πορείας της από την κατάρρευση του ευρωπαϊκού σοσιαλιστικού στρατοπέδου και εντεύθεν, καταλήγει σήμερα -παρά ταύτα- να έχει υποστεί ήττες:

-         στην οικονομία (παραμένει το περισσότερο πληττόμενο από τις συνέπειες της κρίσης τμήμα της δύσης),

-         στην πολιτική (με εντονότερες παρά ποτέ μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ενδείξεις επιστροφής στο προσκήνιο της ακροδεξιάς και των νεο-ναζιστικών και νεο-φασιστικών συνοδοιπόρων τους),

-         στη γεωπολιτική (με σημαντικές αστοχίες στη Βόρεια Αφρική, τη Μέση Ανατολή και τις ρωσο-ευρωπαϊκές σχέσεις),

-         στις δημοσιονομικές ανάγκες της (με υποχρέωση πλέον να σηκώνει πλέον κυρίως εκείνη το πανάκριβο κόστος της άμυνάς της διά του ΝΑΤΟ),

-         στην πολιτική σταθερότητα (με τις πολιτικές της εσωτερικής υποτίμησης που οφελούν μόνον το Βερολίνο και πλήττουν τους άλλους εταίρους, να έχουν ροκανίσει καταλυτικά τις ταξικές ισορροπίες και τη συγκρότηση και σταθερότητα του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου),

-         στο προσφυγικό-μεταναστευτικό (που από ευκαιρία ανανέωσης του γηράσκοντος ευρωπαϊκού πληθυσμού σήμερα έχει καταστεί πεδίο τρεχουσών κομματικών αντιπαραθέσεων στις χώρες-μέλη), και τέλος

-         στην εσωτερική πολιτική πειθώ του ίδιου του ενοποιητικού ευρωπαϊκού οραματισμού, που υπό τη «γερμανική μπότα» μοιάζει λιγότερο πειστικό και περισσότερο μισητό παρά ποτέ στην ιστορία.                                    

Η ύστατη «έξοδος» της προεδρίας Ομπάμα στην Ελλάδα, αυτά προσπάθησε να αποτρέψει. Η βλακώδης και ανοϊκή αντιμετώπιση της επίσκεψης του απερχομένου Αμερικανού προέδρου από τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης με ανακλαστικά υπηρέτησης της ακόμη βλακωδέστερης για το εθνικό συμφέρον αντιπαράθεσης Αλέξη-Κυριάκου, φυσικά δεν μπορεί να εξαφανίσει τον πραγματικό πολιτικό περιεχόμενό της. Αν κανένας δεν είδε την αγωνιώδη κραυγή περί της ανάγκης οριστικής και ουσιαστικής διάσωσης της Ελλάδας, ως κεντρικής συμβολικής πτυχής διάσωσης και του ίδιου του απειλούμενου δυτικού δημοκρατικού μοντέλου, τότε η άγονη τυφλότητα κυριαρχεί στο μέλλον μας.

Μόνη ελπίδα ανακοπής της πορείας επικράτησης του κακού σεναρίου, παραμένει η επιστροφή της ευρωπαϊκής προοδευτικής πολιτικής παράταξης στα κέντρα λήψης των αποφάσεων. Κι αυτό θα έλθει ως πολιτική νομοτέλεια είτε έτσι είτε αλλιώς! Απλώς, αν το επισπεύσουμε θα αποφύγουμε τα χειρότερα, αν όχι θα βυθιστούμε μοιραίοι σ’ αυτά.