8 Φεβ. 2017

Μόνον η αντι-δεξιά γραμμή μπορεί να στηρίξει ένα πιθανό come back για το ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Σε τί οφείλεται η δημοσκοπική άνοιξη της κυρίας Φώφης Γεννηματά

Παρακολουθώ με μεγάλη προσοχή αυτήν την περίοδο τις διενεργούμενες δημοσκοπήσεις! Όχι, βεβαίως, για να εξάγω σοβαρά συμπεράσματα για τους συσχετισμούς δυνάμεων μεταξύ των κομμάτων, αφού το ποσοστό της λεγόμενης «αδιευκρίνιστης ψήφου» έχει σταθεροποιηθεί πέριξ του 30% σ’ όλες τις εταιρείες μετρήσεων. Με συνέπεια τα ευρήματα που αφορούν στη λεγόμενη «πρόθεση ψήφου» (με αναγωγές ή άλλες μεθόδους) να θεωρούνται επισφαλούς αξιοπιστίας.

Παράλληλα, το «κανένας από τους δύο» δεσπόζει και νικά κατά κράτος στην παράμετρο «καταλληλότητα για την πρωθυπουργία» τους κυρίους Τσίπρα και Μητσοτάκη, προαναγγέλλοντας ότι η επόμενη κυβέρνηση της χώρας (όποτε κι αν αυτή έρθει και εφ’ όσον τα σημερινά δεδομένα διατηρηθούν) θα έχει επικεφαλής «ακατάλληλο» αρχηγό (ήγουν και πρωθυπουργό που δεν εγκρίνουν οι πολίτες).      

Ωστόσο, η σημαντικότερη «τάση» αυτής της περιόδου, είναι η ενίσχυση του ΠΑ.ΣΟ.Κ.! Αντιθέτως, οι άλλες δύο βασικές διαπιστώσεις των μετρήσεων αυτής της φάσης, δηλαδή η ανακοπή της πτωτικής πορείας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και το πλαφόν που φαίνεται να έχει αγγίξει η Νέα Δημοκρατία, επαναλαμβάνονται και τείνουν να παγιωθούν.

Αντιδρώντας στη δημοσκοπική τάση ενίσχυσης του ΠΑ.ΣΟ.Κ., βλέπω τις τελευταίες εβδομάδες να ξεμυτίζει μια ανόητη αλαζονική συμπεριφορά ορισμένων προσώπων κοντά στη σημερινή ηγεσία του κινήματος. Κάποιοι θεωρούν βέβαιο ένα ποσοστό της τάξης του 10% εάν τυχόν γίνουν σύντομα εκλογές, ενώ οι πιο τολμηροί δεν διστάζουν να διαγιγνώσκουν ότι στις επόμενες κάλπες το ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα ...ξεπεράσει τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.!

Πρόκειται για αστήρικτες και μεγαλομανείς αντιλήψεις, οι οποίες προκαλούν θυμό σε μερίδα ψηφοφόρων που θα σκέπτονταν να επιλέξουν το ΠΑ.ΣΟ.Κ., αλλά ασφαλώς με τέτοιες συμπεριφορές απομακρύνονται ξανά -και τούτη τη φορά ίσως οριστικά- από το κίνημα.

Έχει, όμως, μεγάλο ενδιαφέρον το παίγνιο (μικρο)πολιτικής που εκτυλίσσεται πίσω απ’ αυτές τις εκτιμήσεις! Ας προσπαθήσουμε να δούμε τα κίνητρα ορισμένων εξ αυτών των συμπεριφορών:

- Μερικοί (εκσυγχρονιστικής προελεύσεως), αρνούνται τη δεδομένη εικόνα δημοσκοπικής ενίσχυσης του ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Πρόδηλα τα κίνητρά τους! Η επανάκαμψη του Γιώργου Παπανδρέου, λένε, έβλαψε το ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Εξηγήσιμη η στάση τους! Μετά την εσωκομματική πολιτική ήττα που υπέστη ο Βαγγέλης Βενιζέλος, που πλέον τον αναγκάζει να συμβιώνει με τον μισητό του τελευταίο πρωθυπουργό του κινήματος, η πίκρα έρχεται ως φυσική συνέπεια!

- Άλλοι, διαχειρίζονται τις επιστροφές και τις εντάξεις στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. όχι ως απόρροια της λογικής ερμηνείας ότι αθροίζονται δυνάμεις στην παράταξη, αλλά ως  αποτέλεσμα μιας μεταφυσικής αίγλης και ενός μη ανιχνεύσιμου «μαγνητισμού» της κυρίας Γεννηματά προς την κοινή γνώμη. 

Φυσικά,  ούτε το ένα ισχύει, ούτε το άλλο! Απλουστάτατη ανάγνωση των ποιοτικών στοιχείων των μετρήσεων δείχνει καθαρά ότι η ενίσχυση του ΠΑ.ΣΟ.Κ., δεν προέρχεται ούτε από μετακινήσεις αποστασιοποιούμενων ψηφοφόρων από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. προς το κίνημα (το αντίθετο, μάλιστα, στις τελευταίες μετρήσεις όπου το ΠΑ.ΣΟ.Κ. καταγράφει την ευκρινέστερη ενίσχυσή του, ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αυξάνει τη λεγόμενη «συσπείρωσή» του), αλλ’ ούτε από καμιά θεαματική βελτίωση αποδοχής της ηγεσίας του.

Η ενίσχυση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ανιχνεύεται, αντιθέτως, ως αποτέλεσμα ακριβώς της αντιστροφής διαρροών σε βάρος του, προερχόμενων από χώρους που δεν εψήφισαν ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (δηλαδή κυρίως από το ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ. και το Ποτάμι). Η οργανωμένη επιστροφή  του κινήματος του κ. Παπανδρέου μαζί με τις εντάξεις από το Ποτάμι που φυλλορροεί είναι που δίνουν την τάση ενίσχυσης!        

...Αλλά και ερμηνεύοντας πολιτικά γιατί το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δημοσκοπικά βελτιώνει οριακά τη θέση του, έχουμε απαντήσεις.

Για παράδειγμα, εκτιμώ πως όσοι άφησαν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. «για τα ματια του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.», δεν το έκαναν με τη σκέψη να επιστρέψουν με την πρώτη ευκαιρία. Το έκαναν γιατί το ΠΑ.ΣΟ.Κ. τους εξόργισε! Και δεν θα επέστρεφαν ούτε ακόμη κι αν ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. τους έχει απογοητεύσει –και τούς έχει. Η τωρινή αποστασιοποίησή τους από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. πιο πιθανό είναι να οφείλεται στη «στροφή» του κυβερνώντος κόμματος στις μνημονιακές πολιτικές, παρά σε διαμαρτυρία ότι το 3ο μνημόνιο δεν εφαρμόζεται ικανοποιητικά, όπως είναι η σημερινή γραμμή του ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Άρα και η γραμμή του σημερινού ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν θα τους προσελκύσει, αφού κείται σε άλλη κατεύθυνση από τις επιθυμίες τους.

Όσο κι αν προσπαθεί κανένας να υποβαθμίσει τον συνεκτικό ρόλο της επιστροφής Παπανδρέου στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της προσθετικής συνεισφοράς του υπό ρευστοποίηση Ποταμιού, οι απαντήσεις βρίσκονται σ’ αυτά τα δύο.

Οι σημιτικοί για να απαξιώσουν τη συμβολή Παπανδρέου στην τάση ενίσχυσης του κινήματος επικαλούνται το εύρημα μιας δημοσκόπησης. Σύμφωνα μ’ αυτό, περισσότεροι από το 80% των ερωτηθέντων εκτιμούν ότι η επιστροφή του Γιώργου Παπανδρέου θα βλάψει το κίνημα. Δεν αξιολογούν, οι ανόητοι, ότι στο ερώτημα αυτό σημασία δεν έχει πόσοι είναι που εκτιμούν ότι η επιστροφή του πρώην πρωθυπουργού θα βλάψει το ΠΑ.ΣΟ.Κ., αλλά πόσοι είναι που εκτιμούν ότι θα το ωφελήσει! Και οι δεύτεροι είναι περίπου διπλάσιοι από την εκτιμώμενη σημερινή εκλογική επιρροή του κινήματος!         

Όμως, εκείνο το στοιχείο πολιτικής που θα έδινε οριστικά περιεχόμενο και ευκαιρίες περαιτέρω ενίσχυσης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στις σημερινές συνθήκες, θα ήταν ένα και μόνο ένα: Η δέσμευσή του ότι θα αποτρέψει την παλινόρθωση της δεξιάς και δη και υπό την παρούσα απολύτως ανεπαρκή ηγεσία της!

Με γραμμή αυτού του περιεχομένου, που άλλωστε επιβεβαιώνεται ως ορθή από τις εξελίξεις στα συγγενή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. κόμματα στην Ευρώπη, οριοθετείται και αποκτά «διαφορετικότητα» και προστιθέμενη πολιτική αξία η παρουσία του κινήματος στις προσεχείς εξελίξεις. Για τους ίδιους λόγους, η εκσυγχρονιστική επιμονή στο πλευρό των νεοδημοκρατών περί προτεραιότητας του στόχου «να φύγει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.» έναντι οιουδήποτε άλλου στόχου (ακόμη και του στόχου διάσωσης της χώρας!!!), θα έθετε και πάλι το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στην τροχιά της υπόνοιας ότι αντικειμενικά προωθεί τα παραταξιακά συμφέροντα της ελληνικής δεξιάς.

Και τότε, η τελική απώλεια του κινήματος θα ήταν αναπόφευκτη!