10 Φεβ. 2017

5 άρθρα-αναλύσεις για την Ελλάδα και το «ναι ή όχι» στο ευρώ - Μια παλιά συζήτηση που επανέρχεται

Μέρος 1ο: Το πολιτικό πλαίσιο

των προγραμμάτων διάσωσης

της ελληνικής οικονομίας 

Το πολιτικώς έωλον του εγχειρήματος που υποτίθεται πως εκόμιζε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. σε ό,τι αφορά την αναθεώρηση των σχέσεων της Ελλάδας με το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα (τόσο σχετικά με την ουσία των επιπτώσεων του στην οικονομία μας όσο και σε σχέση με το παράλληλο πολιτικό πλαίσιο που συνεπάγεται η ένταξη σ’ αυτό), αποκαλύπτεται μέρα τη μέρα ολοένα και περισσότερο! Αφορμή για την αποκάλυψη του αδιεξόδου της πολιτικής ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στο εν λόγω πεδίο, καθίσταται η εκατέρωθεν οριακότητα πλέον των όρων διαλόγου με τους ευρωπαίους πιστωτές της χώρας μας, προκειμένου να παραμείνει η Ελλάδα στην ευρωζώνη. Και θρυαλλίδα αυτής της αποκάλυψης η δυστοκία ολοκλήρωσης της β΄ αξιολόγησης.

Η κωμωδία περί της δήθεν βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους συνιστά πια ένα «αστείο», που αρχίζει να εκφεύγει των μνημονίων (ως της μεγαλύτερης πολιτικής και οικονομικής αποτυχίας από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και εντεύθεν για την οικονομική διάσωση μιας χώρας). Ίσως η παταγώδης αποτυχία του ελληνικού διασωστικού σχεδίου να αποτελεί μοναδικό παράδειγμα στην ιστορία χώρας, που η κατάρρευση του σχεδίου διαχείρισης των προβλημάτων της οικονομίας της να καταλήγει σε επέκταση σε τόσο σαφείς και μεγάλες εθνικές και πολιτισμικές επιπτώσεις σε βάρος της, χωρίς τα τυπικά στοιχεία μετατροπής της ίδιας της χώρας σε προτεκτοράτο. Δηλαδή, τα μεγάλα λάθη της ελληνικής διάσωσης, που εξ αρχής ψιθυρίζονταν ακόμη και μεταξύ μας και όχι μόνο ανάμεσα σε πολιτικές, οικονομικές και ακαδημαϊκές ελίτ, μεταβάλλονται συν τω χρόνω σε μια υπό διαρκή κλιμάκωση διεθνή βοή διαμαρτυρίας κατά των εμπνευστών του αποτυχημένου σχεδίου διάσωσης, και όχι βέβαια κατά της πληττόμενης χώρας. Οι βλακώδεις υπεκφυγές ότι δήθεν «δεν προχώρησαν οι μεταρρυθμίσεις» και εκεί οφείλεται η αποτυχία, ούτε στα καφενεία δεν στέκονται πια ως επιχειρήματα επεξήγησης του αδιεξόδου που έχει προκύψει. Άλλωστε, με καθημαγμένη και καταδικασμένη σε διαιωνιζόμενη ανέχεια κοινωνική μερίδα που αγγίζει πια το ¼ της ελληνικής κοινωνίας (και μάλιστα κατόπιν υποβιβασμού αυτών των ανθρώπων από τη μεσαία εισοδηματική τάξη στις κατώτερες), παρέλκει κάθε άλλη τεκμηρίωση της αποτυχίας! Σχέδιο οικονομικής διάσωσης που αφήνει πίσω του τόσα θύματα, μεταξύ εκείνων που υποτίθεται πως στη διάσωση των οποίων αποσκοπούσε, είναι γελοίο ακόμη και να ονοματίζεται έτσι!

Έτσι, η κατάρρευση του ελληνικού σχεδίου διάσωσης (που σήμερα είναι πλέον αναντίρρητη ακόμη και από τους πλέον θερμούς αρχικά υποστηρικτές του) είναι δεδομένη και οι συνέπειές της τρέχουν και δρουν, σε κάθε περίπτωση. Ακόμη και στην περίπτωση που έστω την τελευταία ώρα η αξιολόγηση θα έκλεινε τις επόμενες μέρες και το τυπικό πτωχευτικό περιστατικό θα αποφευγόταν και πάλι και μετά το προσεχές καλοκαίρι, που αυξάνονται οι αποπληρωμές οφειλών της Ελλάδας προς τους πιστωτές της.

Όμως, η κατάρρευση του ελληνικού σχεδίου οικονομικής διάσωσης, εκτός από την εδραίωση της ατελέσφορης κατάληξής του αναποφεύκτως, υπογραμμίζει και τις τεράστιες ευθύνες του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.! Σε ποιό σημείο; Μα, ακριβώς στο σημείο όπου το κυβερνών κόμμα, από πολιτική δύναμη που διεφώνησε με το σχέδιο διάσωσης εξ αρχής και το αποδέχτηκε μόνον κατόπιν καταναγκαστικού συμβιβασμού από μεριάς της και ένεκα του δυσμενούς σε βάρος της και σε βάρος της χώρας συσχετισμού δυνάμεων, μετεβλήθη αργότερα και η ίδια σε όψιμο αφήγητη της δήθεν επερχόμενης και αναμενόμενης «επιτυχίας», ως απόρροια μάλιστα του ίδιου του λάθος σχεδίου! Γιατί αυτήν την ανερμάτιστη επιχειρηματολογία περί της δήθεν θετικής έκβασης του σχεδίου διάσωσης, αποτολμά σήμερα να διακινεί ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., προσβάλλοντας τη νοημοσύνη των Ελλήνων πολιτών.

(σ.σ: Υπενθυμίζω ότι σε πολλά σχόλιό μου εδώ και πολύ καιρό έχω ασκήσει αυστηρότατη κριτική στην κυβέρνηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. για την εθελούσια μετάπλασή της από κυβέρνηση υπό καταναγκασμό σχετικά με το γιατί αποδέχτηκε το 3ο μνημόνιο και πώς υπηρετεί τους στόχους του, σε παράγοντα που αιτιολογεί και τελικά δικαιολογεί το 3ο μνημόνιο.

Για παράδειγμα το Μάρτιο του 2015 στο molyvi έγραφα: «...μια γνήσια αριστερά απαντά (στις υπαρκτές δυσανεξίες έναντι του ευρώ) με ιδεολογικοπολιτικές αναφορές που επιχειρούν να κάνουν τους ευρωπαίους πολίτες κοινωνούς των διαπιστώσεων περί ακραίας ταξικής συγκρότησης του οικοδομήματος του ευρώ, ορίζοντας έτσι και τους δυνάμει πολιτικούς και οικονομικά αναδιανεμητικούς στόχους, που θα μπορούσαν να εγγυηθούν στο μέλλον μιαν Ευρώπη πραγματικής συνοχής, δημοκρατίας και κοινωνικής αλληλεγγύης...».

Αργότερα, έξι μήνες μετά την πρώτη εκλογική νίκη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. σημείωνα: «...Δυστυχώς, “ο Τσίπρας και τ’ άλλα παιδιά”, ...μένουν ακίνητοι, ενώ τα γεγονότα αιτούνται ταχεία κίνηση προς τα εμπρός! Αν παρατείνουν αυτό το λάθος, ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν θα έχει μέλλον! Και τότε, το ποιός θα τον αντικαταστήσει, θα έχει μικρή σημασία! Μ’ άλλα λόγια θα έχει χαθεί η ευκαιρία πολιτικά σημαίνουσας εξέλιξης των πραγμάτων, δηλαδή προοδευτικής στροφής για την Ελλάδα -που για μιαν ακόμη φορά φαίνεται να είναι η ασφαλέστερη κίνηση-, και θα απομείνει η κίνηση αυτή καθ’ αυτή χωρίς ιδεολογικοπολιτικά σημαίνουσες αναφορές, να «μοστράρεται» ως “λύση”...»    

Και τον Ιανουάριο του 2016 διεπίστωνα: «...ΔΕΝ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ιδίως πολιτική που να μπορεί να αντιδιασταλεί πειστικά στο ό,τι επιχειρήθηκε μέχρι σήμερα!...»).

Σ’ αυτό το πλαίσιο η ομολογημένη αποτυχία του σχεδίου «διάσωσης» της ελληνικής οικονομίας αγγίζει το σύνολο  των αιτίων που ερμηνεύουν το αδιέξοδο της απόπειρας ευρωπαϊκής ενοποίησης διά της νομισματικής διόδου, αντί της πολιτικής συνοχής, που υπήρξε και παραμένει ο αρχικός στόχος και το αδιαπραγμάτευτο πρωταρχικό μέσο της ενοποίησης αυτής. Διαπερνά πια όλες τις χώρες που συμμετέχουν στην Ε.Ε. και ένεκα της γεωπολιτικής ρευστοποίησης των ισορροπιών στην ευρω-αφρο-ασιατική μεθόριο (στην ξηρά και τη Μεσόγειο Θάλασσα), προσλαμβάνει ήδη χαρακτήρα αστοχίας ιστορικού βάθους και μεγάλων διαστάσεων, που θα ταλαιπωρήσουν σοβαρά τις επόμενες γενιές, σ’ ολόκληρη την Ευρώπη.

Αντιπαρέρχομαι εδώ, βεβαίως, την ανόητη αντιπολίτευση της ανεπίτρεπτα εξουσιοθηρικής (επί Κυριάκου Μητσοτάκη, και του προκατόχου του) Νέας Δημοκρατίας, ότι δήθεν φταίει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. που δεν έκλεισε νωρίτερα την β΄ αξιολόγηση του 3ου μνημονίου! Λες και θα μπορούσε με κάποιον μεταφυσικό τρόπο να έχει κλείσει η αξιολόγηση, χωρίς να έχει αχθεί σε κορύφωση το αδιέξοδο με τη συμμετοχή του ΔΝΤ, ή όχι! Αυτές οι απόψεις είναι αυτόχρημα γελοίες και προς χρήση αποκλειστικά και μόνο από μεριάς μιντιακών διαχειριστικών σκοπών, προαγωγής πολιτικών project και υπηρέτησης οικονομικών και ταξικών συμφερόντων με ονοματεπώνυμο.

Μ’ όλα ετούτα, όμως, το ερώτημα αν ωφελείται η Ελλάδα από τη συμμετοχή της στο ευρώ, ή καλύτερο για την ίδια θα ήταν να ετίθετο από δω’ και πέρα σε τροχιά αποχώρησης απ’ αυτό, έχει ανοίξει και πάλι. Και τούτη τη φορά χρωστάμε στο ζήτημα μια σοβαρή συζήτηση, αντί της κατατρομοκρατημένης ανάλογης προσπάθειας διαλόγου που (δεν) έγινε στο παρελθόν. Αυτό θα προσπαθήσω να εξετάσω στα επόμενα 4 μέρη της παρούσας ανάλυσης, που θα ακολουθήσουν και είναι:

- Οι νομισματικές πτυχές της ελληνικής παρουσίας στο ευρώ

- Το ερώτημα «Αφού έχουμε ήδη κάνει τόσες θυσίες για να μείνουμε στο ευρώ, τώρα αξίζει τον κόπο να φύγουμε;»

- Συμφέρει την Ελλάδα η έξοδος από το ευρώ, με αντάλλαγμα το κούρεμα του ελληνικού χρέους;

- Συμφέρει την Ελλάδα γεωπολιτικά η παραμονή στο ευρώ, εάν άγει σε σύγκρουση της χώρας μας με τις Η.Π.Α.;