25 Φεβ. 2017

Αναπόφευκτη η προσέγγιση των προοδευτικών δυνάμεων στην Ελλάδα και την Ευρώπη

Τί γίνεται με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και το ΠΑ.ΣΟ.Κ.; 

Ο πολιτικός καιρός περνάει και -ταχύτερα απ’ όσο μπορούσε κανένας να διανοηθεί πριν μερικές εβδομάδες- η σεναριογραφία προσέγγισης του μείζονος κυβερνώντος κόμματος με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. εγκαθίσταται για τα καλά στη δημόσια συζήτηση.

Αρχικά εμφανίστηκε ως αποστροφή του λόγου διαμαρτυρόμενου πρώην υπουργού, δηλαδή αιχμή κατά της κυβέρνησης και της πολιτικής που εφαρμόζει. Πολιτικής, σε καθαρή αντίστιξη με το αντιμνημονιακό πνεύμα που εκπροσωπούσε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. όντας στην αντιπολίτευση. Οι «βαθύτερες» (ας τις πούμε έτσι, γιατί μάλλον με συνομωσιολογικά κίνητρα διατυπώθηκαν) αναλύσεις, απέδιδαν στον κ. Ν. Φίλη τον συμφωνημένο με την ηγεσία ρόλο του «λαγού» προς διερεύνηση ευκαιριών αναδιαμόρφωσης  του διχασμένου -και εν πολλοίς αδιέξοδου- σκηνικού.

Σ’ αυτά τα δύο μοτίβα προσεγγίσεων στηρίζονται ως σήμερα οι αναφορές στην  κινητικότητα σχέσεων μεταξύ των δύο κομμάτων. 

Ωστόσο, υπάρχουν ερωτήματα!

Ανάμεσά τους:

-         Το θέμα είναι υπαρκτό ή ισχύει η θεωρία του «λαγού»;

-         Οι ένεκα των επισημάνσεων του πρώην υπουργού Παιδείας αναταράξεις στις σχέσεις ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ΑΝ.ΕΛ. είναι πραγματικές, ή επικοινωνιακό τέχνασμα;

-         Υπάρχει οποιαδήποτε περίπτωση να έχει πιθανότητες ευόδωσης το ανοιγμα κάποιου διαλόγου και πολύ περισσότερο διερεύνησης του ενδεχόμενου συνεργασίας των δύο συγκεκριμένων  κομμάτων;

Φρονώ πως χωρίς να λαμβάνονται υπόψη τα πραγματικά πολιτικά δεδομένα, δεν μπορεί να γίνει σοβαρή συζήτηση για το θέμα, χωρίς τον κίνδυνο να εκπέσει σε ανταλλαγή διαξιφισμών «πρωινάδικου». Αυτά τα πραγματικά πολιτικά δεδομένα θα προσπαθήσω να αναζητήσω στη συνέχεια!              

Πρώτον, τί έχει αλλάξει στα δύο κόμματα, ώστε να ανιχνεύονται βασίμως κίνητρα επανεξέτασης των απολύτως εχθρικών ως σήμερα σχέσεών τους; Με τη δική μου οπτική διακρίνω δύο μεγάλα σημεία αλλαγής, ένα στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ενα στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.:

-         Στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. η αλλαγή ηγεσίας ωριμάζει και σταθεροποιείται, διαφοροποιούμενη καίρια από την περίοδο επικυριαρχίας Βενιζέλου! Η αποστασιοποίηση από τη δεξιά και κάθε ενδεχόμενο συνεργασίας μαζί της (εκτός του σεναρίου ενός ευρύτερου πλαισίου συνεργασίας πολλών κομμάτων), προωθείται συστηματικά ως επιλογή και μετατρέπεται σε διακηρυγμένη πολιτική στάση του κινήματος.

-         Στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., η περίοδος της θριαμβολογίας και του κυβερνητισμού “at any political cost” πνέει τα λοίσθια! Η προσγείωση στις συνέπειες και τις υποχρεώσεις της πολιτικής επιλογής επιζήτησης διεξόδου για την υπό εξαιρετική πίεση Ελλάδα, σε συνεννόηση με τους δανειστές της και όχι σε διένεξη μαζί τους (το επιβεβαίωσε πέραν πάσης αμφιβολίας ο ίδιος ο πρωθυπουργός στη Βουλή), θα πρέπει πλέον να θεωρείται δεδομένη και αναπότρεπτη για τον κ. Τσίπρα και το κόμμα του.               

Σ’ αυτά τα δύο σημεία, συνοψίζεται το καινούριο πεδίο αναδιάταξης σχέσεων μεταξύ των 2 κομμάτων. Ούτε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είναι πλέον αντι-μνημονιακός, ούτε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι πλέον φιλο-δεξιό!

Δεύτερον, η διένεξη στο εσωτερικό του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. σχετικά με τον σοβαρότερο και βαθύτερο του αρχικώς εικαζομένου «πολιτικό αρραβώνα» με τον κ. Π. Καμμένο, δεν είναι άνευ περιεχομένου! Στην περίπτωση του πρώην υπουργού Παιδείας προσωποποιήθηκε μια κρίσιμη σύγκρουση, με βαθύτατο ιδεολογικοπολιτικό περιεχόμενο, σχετικά με την εκκλησία και το βαθμό ανάμιξής της στις κοσμικές υποθέσεις της εφαρμοσμένης πολιτικής! Και η προοδευτική πτέρυγα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ηττήθηκε, με παρέμβαση μάλιστα καίρια του κυβερνητικού εταίρου! Η ήττα αυτή, σε μια περίοδο που η γενική αριστερή πολιτική ταυτότητα και ο προοδευτικός προσανατολισμός του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αμφισβητείται βασίμως, τόσο λόγω τη στροφής στον «μνημονιασμό» (με κυβερνητική ρητορία, μάλιστα, ότι το πρόγραμμα των δανειστών αποδίδει!!!), αλλά και ένεκα της γενικότερης απορρύθμισης του ιδεολογικού στίγματος που εκπέμπει ο κ. Τσίπρας και οι συν αυτώ, δεν είναι απλή υπόθεση!

Η «προοδευτική υπεροχή» του ΠΑ.ΣΟ.Κ. σε μια σειρά θέματα (π.χ. στο εκκλησιαστικό) δεν περνάει πλέον απαρατήρητη σε δυνάμεις της ελληνικής αριστεράς που ανήκουν στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.. Πώς θα μπορούσαν αυτές οι δυνάμεις να περάσουν αβρόχοις ποσί  από τον καταλογισμό σε βάρος του μείζονος κυβερνώντος κόμματος ότι «δεν είναι αριστερά»; Εδώ, λοιπόν, εντοπίζεται ένα άλλο πεδίο του πολιτικώς επιθυμητού πλησιάσματος των δύο χώρων!

Τρίτον, υπάρχει, επίσης, η ευρωπαϊκή μετάβαση από τη “μαρτυρική περίοδο” συνύπαρξης δεξιάς και σοσιαλδημοκρατίας σ’ ολόκληρη την Ευρώπη (με βαρύ κόστος για την κοινωνική Ευρώπη, τους οικονομικά αδυνάτους της ηπείρου και φυσικά με μεγάλες πολιτικές απώλειες για τους σοσιαλδημοκράτες και καθαρό κέρδος για τη δεξιά και την ακροδεξιά), που σήμερα βήμα-βήμα υποκαθίσταται από την επαναπροσέγγιση με τον πολιτικά συγγενέστερο χώρο της αριστεράς.

Δεν νομίζω πως η Ελλάδα μπορεί να καμώνεται την αδιαφόρη για την εξέλιξη αυτήν! Ακόμη κι αν η συστηματική «φιλοξενία» του κ. Τσίπρα στις συνεδριάσεις του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος δεν είναι παρά θέμα τακτικής (που νομίζω πως δεν είναι!) κι ακόμη κι αν οι φημολογούμενες προτροπές του κ. Μάρτιν Σουλτς (εδώ και καιρό πριν γίνει υποψήφιος καγκελάριος) προς ΣΥ.ΡΙΖ.Α και ΠΑ.ΣΟ.Κ. «να τα βρουν» δεν είναι ακριβείς (που είναι!), το θέμα υπάρχει. Και τη δυναμική του δεν μπορεί φυσικά να αποτρέψει η γκρίνια μερικών προσώπων του ΠΑ.ΣΟ.Κ. που κάνουν «νάζια», αναπολώντας την εποχή της δικής τους δόξας! Θα ήταν λάθος στρατηγικής για την ευρύτερη υπόθεση προαγωγής προοδευτικών πολιτικών απόψεων στην Ελλάδα, η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία στην Ελλάδα να μείνει αποκλειστική υπόθεση μιας μικρής πλέον και πληγωμένης σε αξιοπιστία ενώπιον των πολιτών παράταξης και να μην επιχειρήσει ανοίγματα σε διαθέσιμα πολύ ευρύτερα κοινά!                 

Τέταρτον, υπάρχει, τέλος, η εφαρμοσμένη πολιτική. Που σήμερα, στο θέμα συνεργασίας δύο κομμάτων διέρχεται από τις ανόητες αναφορές της μίας πλευράς περί «βρωμιάς» (που έσπευσε -θυμίζω- να υιοθετήσει και ο κ. Καμμένος, από τον οποίο κατά τα άλλα αποστασιοποιούνται όσοι τις εκφέρουν). Διέρχεται, ταυτόχρονα και από τις αντίστοιχα ανόητες και πολιτικά απαράγωγες αναφορές της άλλης πλευράς, περί προκαταβολικής απόρριψης του ανοίγματος διαλόγου, επειδή έτσι είναι το ινάτι των εναπομενόντων μειοψηφικότατων πια «εκσυγχρονιστών» και επειδή μ’ αυτήν την προκαταβολική άρνηση διαλόγου, αντικειμενικά ευνοοείται η δεξιά του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη και πλήττεται η απολύτως αναγκαία για την πολιτική επιβίωση του κινήματος αντι-δεξιά στροφή σε προοπτικές συμπράξεων με προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις. Γι’ αυτό και οι άφρονες άποψεις πολιτικώς αστοιχείωτων σημερινών πασοκτζήδων, που βλακωδέστατα αποδίδουν το άνοιγμα στελεχών του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και με την αφήγηση ότι το ΠΑ.ΣΟ.Κ. καλπάζει δήθεν προς τη 2η θέση (και γιατί όχι και στην 1η) σε απεγνωσμένη προσπάθεια του αναφερόμενου ως «καταρρέοντος ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να συγκρατήσει απορροές του προς το ΠΑ.ΣΟ.Κ., πρέπει να σταματήσει!

(Γιατί πρέπει να σταματήσει; Διότι, α. είναι αυτόχρημα αναπόδεικτη και προς τούτο αναξιόπιστη και αυτο-γελοιοποιητική (όπως εξήγησα σε πρόσφατη ανάλυσή μου η σημερινή δημοσκοπική ενίσχυση του ΠΑ.ΣΟ.Κ., δεν συμβαδίζει με αντίστοιχη αποδυνάμωση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., τουναντίον ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ανακάμπτει οριακά στις ίδιες μετρήσεις) και β. η πολιτική εμπειρία έχει αποδείξει ότι όταν καταγράφονται απορροές από ένα κόμμα προς ένα άλλο, το πρόβλημα για τον πληττόμενο πολιτικό χώρο αντιμετωπίζεται επιτυχώς όχι με προσέγγιση φιλίας αλλά με ενδυνάμωση των διαχωριστικών γραμμών μεταξύ τους).                

Στην περίπτωση του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ιδίως, οι εναπομένουσες ελπίδες για ένα άξιο λόγου πολιτικό come back του κινήματος, δεν θα κριθούν από τον βαθμό «αντι-συριζισμού» που εντέχνως καλλιεργείται από τον συστημικό μιντιακό εσμό (των βαλλόμενων συμφερόντων με ονοματεπώνυμο)! Θα κριθούν από το εάν και κατά πόσον  το ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα δυνηθεί να αποκαταστήσει το σοσιαλιστικό πολιτικό DNA του, για να καταστεί εκπρόσωπος τουλάχιστον μέρους των μη προνομιούχων αυτής της εποχής.                           

Η συνεργασία, λοιπόν, είναι ζήτημα χρόνου και δεν τελεί υπό την αιρεσιμότητα του εάν θα έλθει, ή όχι, όπως προσπαθούν να «περάσουν» οι δεξιοί κήνσορες (που κραυγάζουν αλά Άδωνης για τον κομμουνισμό που έρχεται για να μας σκλαβώσει) μαζί με τους εντός των τειχών του ΠΑ.ΣΟ.Κ. συνοδοιπόρους τους!

Η προοδευτική συνεργασία στην Ελλάδα είναι ιστορική αναγκαιότητα για να αποτραπεί η παλινόρθωση της δεξιάς και ακροδεξιάς μειοψηφίας και των συμμάχων τους. Ποιός από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα τολμήσει να την πλήξει;