4 Μαρ. 2017

Με αφορμή μια ομιλία στους Δελφούς...

Mετριότητα και ιδιωτεία στη σύγχρονη Πολιτική

(ΠΡΟΣΟΧΗ: Αυτό το κείμενο δεν πρέπει να αναγνωστεί από ανθρώπους μη έξυπνους)  

…Κάπως έτσι, λοιπόν, φτάσαμε έως εδώ! Ακολουθώντας τη μοιραία συνέπεια να αλλάξουμε τις ευφυείς και δημιουργικές ηγεσίες, με τις θλιβερές μετριότητες και τις ακόμη και κάτω του μετρίου περιπτώσεις που τις διαδέχτηκαν.

Από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή (της αντίπαλης της δικής μου παράταξης), τον Ανδρέα Παπανδρέου και το παρακολούθημά τους (τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη), στους επόμενους… Τι σειρά!       

Το φαινόμενο, βεβαίως, δεν είναι ελληνικό! Την ίδια περίπου εποχή, στις Η.Π.Α. θριάμβευε ο Μπους, στη Ρωσία ο Γιέλτσιν, στη Βρετανία ο Μέιτζορς. Στην Τουρκία ο Ερντογάν. Και ακόμη, στην Ευρώπη ο Ζακ Σαντέρ, στη Γερμανία η Μέρκελ. Και στη συνέχεια, ο Όλι Ρεν και άλλοι. Και σήμερα, ο Ντάισελμπλουμ, ο Σόιμπλε, ο Κάμερον, ο Ολάντ… Ο Τουσκ και ο Ντομπρόβσκις!

Πάντως, για να είμαστε καθαροί, εδώ δεν ομιλούμε για την εξατομικευμένη αποτίμηση της ευφυΐας -ένα IQ test των προσώπων. Εδώ ομιλούμε περί της πολιτικής μωρίας των περί ων… 

Επίσης, πρέπει να σημειωθεί ότι η κατεύθυνση και η οριστική εγκατάσταση της Δύσης στις άσχημες (α στερ. + σχήμα) σημερινές ηγεσίες, δεν ήρθε πάντα με ευθύγραμμο τρόπο. Για παράδειγμα, η εκλογή Ομπάμα έσπασε την αλυσίδα μετάδοσης της συνέχειας επικράτησης των επικίνδυνων ασήμαντων. Και το ίδιο απειλείται να συμβεί και σήμερα στις Η.Π.Α. με τον κ. Σάντερς. Στην Ιταλία ο κ. Ρέντσι, όσο περνάει ο χρόνος, αποδεικνύεται «διαβόλου κάλτσα» σε σύγκριση με τον κ. Μόντι της συνομοταξίας των απίθανα υπερτιμημένων μετριοτήτων. Αλλά και στην Ελλάδα, ο Τσίπρας! Όχι προνομιακής υπεροχής ευφυΐας ένεκεν έναντι των άλλων, αλλά γιατί είναι πιο «αλητάκος». Και μερικές φορές αυτό φτάνει, ιδίως όταν ο ανταγωνισμός στέλνει μηνύματα περί της ενδεχόμενης βλακείας του! Πώς, λοιπόν, να τον αντιμετωπίσουν ο Σαμαράς ή ο Μεϊμαράκης;

Ωστόσο, και στην άλλη πολιτική όχθη το φαινόμενο παρεπιδημεί! Με λαμπρά παραδείγματα την κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον κ. Γιάννη Βαρουφάκη. Τον κ. Καμμένο! Έκαστος στο είδος του! 

Φυσικά, πρέπει να αναγνωριστεί ότι στην αρχή όλοι αυτοί οι επικίνδυνοι μικρονοϊκοί ηγήτορες, μας ξεγέλασαν όλους. Φάνηκαν να είναι κάτι σαν «χρήσιμοι». Μαζέψανε λιγάκι την αφρονέστατη καταναλωτίτιδα της λεηλασίας δημοσιονομικών αποθεμάτων, που πηγαίνει στις τσέπες των ιδιωτών και όχι σε δημόσια ταμεία. Τους ανεχτήκαμε, δηλαδή, με τη σκέψη ότι θα έκαναν τη δουλειά και μετά η φυσιολογική επιβολή των ευφυών θα αποκαθιστούσε τα πράγματα και θα επιστρέφαμε στον απαράβατο δημοκρατικό κανόνα της φυσικής επιλογής των αρίστων, για να ηγηθούν. Τώρα που στρογγυλοκάθησαν και είναι καταστροφικότατοι και επικίνδυνοι, γιατί θα τους ανεχόταν κανένας;           

Πάντως η αντεπίθεση της ανάγκης να αναδειχτούν επί τέλους έξυπνες (εκ + ύπνος) ηγεσίες, είναι ήδη εδώ, στην Ελλάδα και σ’ όλον τον κόσμο, από τη στιγμή που η κρίση -κανένας πια δεν τολμά να το αμφισβητήσει- είναι παγκόσμια. Η απαίτηση να επιστρέψουν λαμπερά πρόσωπα στις εξουσίες, εκφράζει άλλωστε την ανάγκη των πληθυσμών να υπάρξουν επί τέλους λύσεις στα διαιωνιζόμενα και μεγεθυνόμενα προβλήματα τους. Η αφήγηση του νοικοκυριού που με στερήσεις χτίζει το μέλλον των κοινωνιών, τείνει πλέον να χρεοκοπήσει, επειδή η πειθώ της κατέρρευσε: Χτίζουμε-χτίζουμε-χτίζουμε, στερούμεθα-στερούμεθα-στερούμεθα και διαρκώς οι πλουσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι …για να αντιμετωπίσουμε την κρίση. Δηλαδή, η ζωή μας ως πολιτών χειροτερεύει. Αυτό για τις κοινωνίες δεν είναι εξέλιξη, βελτίωση, κίνηση! Είναι οπισθοδρόμηση και σάπισμα.

Κι ακόμη χειρότερο, όταν κοιτάμε πίσω στις πρόσφατες δόξες της αφθονίας, με έκπληξη διαπιστώνουμε ότι υπήρχε μια γερή δόση ματαιοδοξίας σε όσα απολαμβάναμε. Ίδιον της κατανάλωσης αυτοσκοπού, όπως μας εξεπαίδευσαν τα μέσα ενημέρωσης.    

Ας δούμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα από τα δικά μας. Ο Κώστας Σημίτης σε διάλεξή του προ ημερών στην Κύπρο, μεταξύ πολλών άλλων, αναφέρθηκε στις διάφορες απόψεις και συζητήσεις για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ισχυρίστηκε πως "…η σκέψη ότι η μετεξέλιξη της Ένωσης μπορεί να πραγματοποιηθεί με μία νέα Συνθήκη, η οποία θα επιλύει όλα τα κύρια προβλήματα, είναι εξωπραγματική". Στον σύγχρονο κόσμο -της παγκοσμιοποίησης και των κρατών με γιγαντιαίες διαστάσεις και δυνατότητες (όπως η Κίνα, οι Η.Π.Α., η Ρωσία)- "είναι ουτοπικό να πιστεύει κανείς ότι η Ελλάδα, η Δανία ή ακόμη και η Γαλλία και η Ιταλία θα μπορέσουν να ακολουθήσουν μια αυτόνομη πολιτική απέναντι σε παγκόσμια προβλήματα, όπως είναι η ενέργεια, το κλίμα, τα κύματα μετανάστευσης, οι κερδοσκοπικές τακτικές των μεγάλων επιχειρήσεων και των διεθνών κεφαλαιαγορών", παρατήρησε ο πρώην πρωθυπουργός, για να προσθέσει ότι στο ερώτημα ποιά θα είναι η πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα χρόνια που έρχονται "συγκεκριμένη απάντηση δεν είναι σήμερα δυνατή".

Πιο εντυπωσιακή και άμεση ομολογία ανεπάρκειας θα μπορούσε να αναλογιστεί κανένας;

- Η Ευρώπη δεν μπορεί να μετεξελιχτεί με μια νέα Συνθήκη (δηλαδή δεν μπορεί ουδέ καν να κουβεντιάσει τα ζέοντα προβλήματά της), διότι κάτι τέτοιο είναι «εξωπραγματικό»! Ό,τι δεν μπορεί να υλοποιήσει ο κ. Σημίτης -ούτε καν του περνάει από το μυαλό- δεν μπορεί να υπάρξει! Κλασσική αντίδραση μικρονοϊσμού απέναντι στην «απειλή» της εξέλιξης. (Γι΄αυτό άλλωστε η πολιτική συντήρηση ονομάζεται «συντήρηση», εμμένοντας στην διαιώνιση και όχι στη μετεξέλιξη των συστημάτων και αποκτώντας προνομιακές σχέσεις με την κοινωνική ηλιθιότητα. Και γι΄αυτό οι ιδιώτες ως ελπίδα για το μέλλον των κοινωνιών, όπως τόσοι και τόσοι σύγχρονοι ηγέτες διατείνονται, είναι μια κατάδυση στην επικράτεια του αποτελεσματικού «βλάκα»).

- Οι χώρες, λέει, δεν μπορούν πλέον να επηρεάσουν τις διεθνείς εξελίξεις! (Τί άραγε θα μπορούσε να επηρεάσει τις διεθνείς εξελίξεις, αν όχι οι χώρες;). Όλες μαζί; Μα, για να γίνει αυτό δεν πρέπει πρώτα κάθε μία συνειδητά να πράξει για τον εαυτό της;

- «Οι κερδοσκοπικές τακτικές των μεγάλων επιχειρήσεων και των διεθνών κεφαλαιαγορών» (δηλαδή τα αίτια της σημερινής κρίσης), δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν από τις χώρες!!! (Ναι! Πολιτική ηγεσία -και δη και αποτιμημένη ως υψηλού επιπέδου- το είπε αυτό!  Δηλαδή, απλά μας εξηγεί ότι δεν έκανε τη δουλειά της όταν έπρεπε, και δεν θα ήθελε να την κάνει και από ‘δω και πέρα, αν της δινόταν η ευκαιρία! Αντί να κάνει τη δουλειά της, να ψάξει να βρει λύσεις για την αντιμετώπιση των κερδοσκοπικών τακτικών, τις μετατρέπει σε «φυσικό φαινόμενο» και ανθρώπινη συμπεριφορά μη επιδεχόμενη επεξεργασίας και ξεμπερδεύει! Έτσι, οι κερδοσκοπικές τακτικές γίνονται κάτι σαν το κλίμα, την ενέργεια και τα κύματα μετανάστευσης. Μ’ άλλα λόγια, όχι απλώς δεν απαντά στα ερωτήματα των καιρών, αλλ΄ούτε καν τολμά να τα θέσει!

- Είπε: Η πορεία της Ε.Ε. δεν είναι προβλέψιμη! (Μα, καλέ μου άνθρωπε, δουλειά μιας ηγεσίας -ή μιας απελθούσας, τέλος πάντων, αγιογραφημένης μέχρις αηδίας ηγεσίας- δεν είναι να μας πει ότι δεν μπορεί να κάνει προβλέψεις.  Ως πολίτες, αυτό το ξέρουμε ήδη και γι’ αυτό προστρέχουμε στην πείρα και τη σοφία των ηγεσιών, ώστε να μας δώσουν τουλάχιστον μια γραμμή πλεύσης, να μας βοηθήσουν, βρε αδελφέ, να  σκιαγραφήσουμε έστω  το επιθυμητό μας…).

Αν οι απόψεις αυτές δεν είναι αποδείξεις των συνεπειών που είχε (και θα συνεχίσει να έχει αν παραμείνει στην εξουσία) η επικυριαρχία των καταστρεπτικών μετριοτήτων, τότε τι;

Άλλωστε, αυτά -ακριβώς τα ίδια- εξέπεμψε και ο κ. Βολφγκανγκ Σόιμπλε με το «Είναι η εφαρμογή, ανόητε», πριν μια-δυο εβδομάδες! Ποτέ δεν θα μπορούσε να ευθύνεται για τα προβλήματα του ελληνικού προγράμματος διάσωσης, το ίδιο το πρόγραμμα!  Μόνον η εφαρμογή του μπορεί και επιτρέπεται να ευθύνεται! Δεν πα’ να γράφουν και να αναλύουν, οικονομολόγοι, θεσμοί κι ακόμη και το ίδιο το ΔΝΤ! Αυτοί κάνουν λάθος, όχι βέβαια ο Βόλφγκανγκ. Αυτό μπορεί να αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος αυτό λέει! Κι αν αυτό συνιστά βλακεία -ακόμη και εξόφθαλμη, θα τολμούσα να πω- κακό του κεφαλιού της βλακείας.

Θυμάται κανένας, σ’ αυτό ακριβώς το σημείο, τις απόψεις του Ανδρέα Παπανδρέου, στο κύκνειο άσμα του σε ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής και καταλαβαίνει γιατί εκείνος υπήρξε ο προνομιακός αντίπαλος όλων αυτών,  όλ΄ αυτά τα τα χρόνια!  Ακόμη και τα χρόνια που ήταν παντοδύναμος τον μισούσαν αλλά… -όπως κάνουν οι κλασσικοί βραδύνοες, όποτε αισθάνονται ότι απειλούνται, εάν ό,τι τους απειλεί είναι ισχυρό, λουφάζουν, ενώ όταν είναι αδύναμο, πέφτουν να το ξεσκίσουν. Αυτή ακριβώς ήταν η στάση του Βόλφγκανγκ απέναντι στον Τσίπρα.

(σ.σ.: Οι δηλώσεις του Ανδρέα Παπανδρέου αμέσως μετά τη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. στις Κάννες στις 27 Ιουλίου 1995, μπορούν για όσους ενδιαφέρονται να  αναζητηθούν στο https://www.youtube.com/watch?v=VEpIjdXNDuA)

Βεβαίως, όλοι αυτοί απειλούνται από τις ανατροπές, τις αλλαγές, την εξέλιξη!

Ας δούμε πως το  εκφράζει ο κ. Σημίτης: Αναφερόμενος στην ίδια διάλεξή του στην Ελλάδα ο πρώην πρωθυπουργός υποστήριξε ότι "ο εθνολαϊκιστικός λόγος, τα μεγάλα λόγια για την εθνική κυριαρχία της χώρας, που δεν επιτρέπεται και δεν μπορεί να περιορισθεί, όπως και οι φαντασιώσεις «ότι εμείς θα διαμορφώσουμε μία νέα ευρωπαϊκή πολιτική διαφορετική εκείνης που μας επιβλήθηκε» αποτελούν ένα μόνιμο εμπόδιο, να συνειδητοποιήσουμε και να αξιοποιήσουμε τις δυνατότητες μας". Ο εθνολαϊκιστικός λόγος, υποστήριξε, "δεν ενδιαφέρεται για τη χώρα". Εκείνο που επιδιώκει, εκτίμησε ο κ. Σημίτης, "είναι η προστασία του συντηρητικού κατεστημένου που παρουσιάζεται υπό διάφορες σημαίες και μορφές -ακροδεξιές, δεξιές, αριστερές ή επαναστατικές".

Σύμφωνα με τον ίδιο δεν πρέπει να γίνει αποδεχτή μια τέτοια εξέλιξη, διότι, όπως είπε, "τη χώρα, τη συμφέρει η οργανωμένη πρόοδος προς την ενοποίηση, η διαπραγμάτευση, ο συντονισμός με άλλες χώρες, οι κοινοί σχεδιασμοί όπου μπορούμε να προβάλουμε τις απόψεις μας και όχι οι επικλήσεις στο αθάνατο αρχαίο πνεύμα, ή η προλεταριακή επανάσταση". Επίσης, πρόβαλε την άποψη ότι όσο πιο άναρχη είναι η παγκοσμιοποίηση και η ευρωπαϊκή ενοποίηση, "τόσο περισσότερο η δυνατότητα παρέμβασης των μικρότερων κρατών (όπως η Ελλάδα ή η Κύπρος) συρρικνώνεται". Γι' αυτό, ανέφερε, "πρέπει να επιδιώκουμε άμεσα τον εκσυγχρονισμό της χώρας και σε συνάρτηση με τις δυνατότητές της και τις προοπτικές της, τη συμβολή της στη μετεξέλιξη της Ένωσης".

Ο ποιητής μας λέει, δηλαδή, ότι ο μεγάλος αντίπαλος των μοιραίων ηλιθίων που μας κατήντησαν εδώ που μας κατήντησαν δεν είναι άλλος, από τον λαϊκισμό! Και λαϊκισμός εστί (τον περιγράφει γλαφυρά ο κ. Σημίτης) ό,τι δήποτε αμφισβητεί το σύστημα. Το αρχαίο πνεύμα και η προλεταριακή επανάσταση, σε πακέτο ενός, με το όνομα «λαϊκισμός».  Η παραμονή στην ακινησία του σημερινού αδιεξόδου, αντιθέτως, διατίθεται υπό μορφήν λύσης. Προς Θεού να μην αλλάξει τίποτα, …και όλα θα πάνε καλά!  (Στεναγμός ανακούφισης).

Κι ύστερα, πάλι, αναλογίζομαι ότι εκείνοι που κατηγορήθηκαν από τους «βλάκες» περισσότερο απ’ όλους ως βλάκες, ξαφνικά αποκτούν νοημοσύνη και διαχωρίζονται από τη σειρά των καταστροφικών «καταλληλότερων»! Ποιοί κατηγορήθηκαν από τους «βλάκες» ως ηλίθιοι, αργόστροφοι, καθυστερημένοι, αποχαυνωμένοι, μπουνταλάδες, «ηλεκτρονικάκηδες», ζωντόβολα; Από τη σειρά ήταν μόνο δύο: Ο Κώστας Καραμανλής και ο Γιώργος Παπανδρέου! Τυχαίο; Μάλλον όχι! Τελικά, μάλλον ήταν οι απειλητικότεροι για να χαλάσουν τη δουλειά!...

Κι ακόμη (και αντιστρόφως): Ποιός τοποθετήθηκε με τυμπανοκρουσίες στην ηγεσία των ευφυεστάτων; Απάντηση: Ο Ευάγγελος Βενιζέλος!     

Κοιτάς γύρω σου και βλέπεις τους προβεβλημένους της εποχής των ηλιθίων: Χάρης Θεοχάρης, για παράδειγμα!

Κι απ’ την άλλη, οι μπουμπούνες των ηγεσιών έχουν και τα ξεκαρφώματά τους: Μπογδάνος! Ένας τόσο οξύνους άνθρωπος δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι βλάκας; Όχι βέβαια! Σωστό! …Εκτός κι αν κάνει τη δουλειά που του έχουν αναθέσει οι βλάκες!... 

Γιατί, όμως, μας προέκυψαν τόσοι βραδύνοες μαζεμένοι στις απανταχού πολιτικές ηγεσίες; Δεν προέκυψαν! Επελέγησαν! Μα, φυσικά, γιατί είναι εύκολοι στον χειρισμό και προσχωρούν ανέτως στο «ο δρόμος είναι ένας». Τί καλύτερο και πιο εξυπηρετικό για τους αετονύχηδες; Ενώ οι ξύπνιοι, κάνουνε πολλές ερωτήσεις, όλο εμφανίζουν προσκώμματα όποτε χρειάζεται να ληφθούν αποφάσεις δύσκολες για τον κοσμάκη και καμιά φορά κάνουν και του κεφαλιού τους. Α πα πα πα! Να λείπει το βύσσινο! Ιδιωτεία και ξερό ψωμί!        

Σκέπτομαι πάλι ότι ένα ακόμη είδος τέτοιων βούρλων είναι οι συνομωσιολόγοι. Ο λαϊκισμός για εκείνους έχει καταστεί μια συνωμοσία κατά του αυτονόητου, όπως οι ίδιοι το έχουν ορίσει. Είναι όντως καταπληκτικό το φαινόμενο εκείνων  των υποστηρικτών της στρατιάς των βλακέντιων ηγετών, που διαπιστώνουν ότι όσοι διαφωνούν μαζί τους, δηλαδή αντιδρούν την ακινησία και τη σαπίλα που αυτή προκαλεί, …τρώνε σανό! Μαμά, αυτός ο βλάκας με είπε βλάκα!

Και αναλογίζομαι, ακόμη, ότι η μεγαλύτερη προσπάθεια για «ξεκάρφωμα» της επικυριαρχίας των ηλιθίων που βιώνουμε, αναλήφθηκε από τον …Σταύρο Θεοδωράκη!  Ο Λεβέντης ακολούθησε. Και, τέλος, το τελευταίο χαρτί που τους απομένει: Κυριάκος Μητσοτάκης!!!    

Ένα χρόνο πριν το κύκνειο άσμα του Ανδρέα Παπανδρέου σε σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. στις Κάννες, στις κινηματογραφικές αίθουσες όλου του κόσμου προβαλλόταν ένα θαυμάσιο φιλμ! Ο Φόρρεστ Γκαμπ ήταν πια εδώ! Μαζί μας. Ίσως ποτέ άλλοτε το Χόλιγουντ δεν υπήρξε τόσο προφητικό! Στις Η.Π.Α. άλλωστε είχαν λάβει χώρα από πολύ νωρίτερα οι πρώτες επιθέσεις ορδών ανοήτων προς την εξουσία. Ξεκίνησαν οι επιθέσεις αυτές, κατά πάσα πιθανότητα, όταν κατέβηκε υποψήφιος για την προεδρία και εξελέγη ο Ρόναλντ Ρίγκαν. (Είπαμε οι συντηρητικοί έχουν πλεονέκτημα στο πεδίο του αβδηριτισμού). Οι Δημοκρατικοί στις Η.Π.Α., αντιθέτως, σχεδόν πάντα ήταν μέρος των «έξυπνων» ηγεσιών της χώρας. Ο Τζον Κέννεντι και ο αδελφός του ο Ρόμπερτ, που αμφότεροι δολοφονήθηκαν. Ο Μπιλ Κλίντον (που αυτό που κυρίως του καταλογίστηκε από τους Ρεπουμπλικάνους ήταν ένας λεκές σε γυναικείο φόρεμα)! Ο Μπάρακ Ομπάμα!  Θα μου πείτε: «Είσαι πολιτικός ρατσιστής! Οι Ρεπουμπλικάνοι είχαν τον Νίξον!». Ίσως έχετε δίκιο. Νομίζω, όμως, πως μια πιο προσεκτική ματιά θα δείξει ότι ο πρόεδρος του Γουότεργκεϊτ ήταν περισσότερο «μαφία», παρά ευφυής… 

Ας κρατήσουμε την τεράστια παπαριά, που παρουσιάστηκε ως φοβερή μαγκιά, όταν ένας πρόεδρος των Η.Π.Α. για να ψέξει την πολυφωνία στην Ευρωπαϊκή Ένωση είπε πειρακτικά ότι σε περίπτωση κάποιας σοβαρής κρίσης δεν είχε κανέναν να καλέσει για να συνεννοηθεί μαζί του στην Ευρώπη. Η τραγική φιγούρα και η αντίδραση του προέδρου που επισκεπτόμενος ένα σχολείο και καθήμενος μπροστά στα παιδάκια, πληροφορείται στο αυτί από κάποιον συνεργάτη του τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, στον αντίποδα!

Επί τέλους! Ήρθε η ώρα της εξέγερσης των έξυπνων! Ούτε οι προλετάριοι ούτε κάποιοι άλλοι θα κάνουν την επόμενη επανάσταση, εάν δεν έχουν στην αρχηγία έναν ξύπνιο ηγέτη!     

 -----------------------------------

“Ο πιο πονηρός βλάκας είναι ο σοβαρός. Το υστερικά τυπικό και λιγόλογο ανθρωπάκι που οχυρώνεται καχύποπτο προς όλους πίσω από ένα προσωπείο σοβαρότητας και σπουδαιότητας. Αυτή η μάρκα πονηρών βουλώνει τρύπες: πάντα κάπου θα διοριστούν πρόεδροι, διοικητές, βιτρίνα για να κάνουν από πίσω τα τσακάλια τη δουλειά τους. Ένας τέτοιος έφτασε να γίνει και πρωθυπουργός, δεν διέθετε καμία έμφυτη κοινωνική επιρροή (λάμψη, ευφυΐα, παράστημα, γοητεία, ευφράδεια), σιχαινόταν τη συνάφεια με τον κόσμο (μετά τις αναγκαστικές χειραψίες είχε στο αυτοκίνητο ένα μπουκαλάκι οινόπνευμα για να απολυμαίνει τα χέρια του) και ήταν τόσο σοβαρός που γινόταν αστείος. Όμως δεν χρειαζόταν να πείσει ο ίδιος για τίποτα, τη δουλειά είχαν αναλάβει εργολαβία τα κανάλια και οι εφημερίδες -και όποτε το επιχειρούσε, το σαθρό και ολίγιστο μέσα του τον εξέθεταν. Αλησμόνητη είναι η σκηνή του εν λόγω όταν μετά τους σεισμούς... πήγε με τις κάμερες να επισκεφτεί τις περιοχές των σεισμοπλήκτων. Κοίταξε ξινά τα παιδάκια που πλατσούριζαν ξυπόλητα στις λάσπες ανάμεσα στα κοντέινερ και, κάνοντας προσπάθεια να φερθεί ανθρώπινα, τα ρώτησε: «Πού είναι πιο καλά, εδώ ή στο σπίτι;»”.

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Διονύση Χαριτόπουλου «Εγχειρίδιο βλακείας», Εκδόσεις Τόπος, 2008)