7 Μαρ. 2017

Προς μια Ευρώπη χωρίς ελπίδα

Το μεγαλύτερο πλήγμα κατά της Ε.Ε.

Κι έτσι, ξαφνικά, όπως μπαίνει η άνοιξη (του σωτηρίου έτους 2017), η Ευρωπαϊκή Ένωση αναγγέλλεται προς απόσυρση!

Άρκεσαν μόλις 5 χρόνια και 4 ηγετίσκοι! Δύο απ’ αυτούς, έχουν εκλογές σε λίγους μήνες και εξ αυτών ο ένας ουδέ καν θα είναι υποψήφιος, ενώ η άλλη περίπτωση είναι στήθος με στήθος στις  δημοσκοπήσεις με τον κυριότερο αντίπαλό της. Από τους εναπομένοντες άλλους δύο, ο ένας είναι δοτός (ο Ιταλός) και ο άλλος ανεπίδοτος, αφού έγινε πρωθυπουργός με αποστασία. Αυτοί έλαβαν τις αποφάσεις για το μέλλον της ηπείρου μας και με περισπουδαστη σοβαροφάνεια τις ανακοίνωσαν εις το πόπολο, που αγωνιά για τις ζωές των παιδιών του!

Ναι! Μόνον 5 χρόνια ήταν! Η ανακοπή της πολιτικής διευρύνσεων της Ε.Ε., το «σκάλωμα» στην αραβική άνοιξη, το βάθος και η έκταση της οικονομικής κρίσης, ο μικρόψυχος τρόπος διαχείρισης του προσφυγικού και το Brexit, δεν υπήρχαν πριν από 5 χρόνια!

Και κάπου εδώ αναφύεται το πρώτο ερώτημα: Νομιμοποιούνται να το κάνουν; Ή απλώς οι δύο ισχυρότεροι απ’ αυτούς κάνουν προεκλογική εκστρατεία (προς ίδιον -ή φιλικό προς αυτούς- όφελος) και οι άλλοι δύο για «ξεκάρφωμα» ήταν χρήσιμοι; Αλήθεια, όλη αυτή η δημοκρατική επανάσταση που ξεκίνησε με μοναδικούς στην ιστορία των μαζικών πολιτικών διαδικασιών διαλόγους και με αντιπαραθέσεις περιεχομένου μοναδικής αξίας, ως προς το βάθος και την ποιότητά τους, θα ολοκληρωθεί με τον μονόλογο 4 προσώπων χωρίς εξουσιοδότηση προς τούτο; Οι Γερμανοί πολίτες, συμφωνούν; Οι Γάλλοι; Οι Ιταλοί και οι Ισπανοί; Οι Ολλανδοί, οι Βέλγοι, οι Έλληνες, οι Ιρλανδοί και οι Μαλτέζοι; Χωρίς δημοψηφίσματα ή αποφάσεις κοινοβουλίων μπορεί να εφαρμοστεί η απόφαση των 4; Ή μόνο για την δανειοδότηση της Ελλάδας επιστρατεύονται τα κοινοβούλια και για τα άλλα παρέλκουν;  

Ακολουθεί το δεύτερο ερώτημα: Ακόμη κι αν νομιμοποιούνταν να το κάνουν, έτσι θα γίνει; Με μονομερείς ανακοινώσεις; Οι υπόλοιποι που έχουν επενδύσει σε όνειρα για τις γενιές των απογόνων τους, σε γεωπολιτικές εντάξεις (κάποτε και σε βάρος των στενών συμφερόντων τους ως μεμονωμένες χώρες), σε ιστορικό χρόνο, σε αποθέματα νομισματικά και παραγωγικά για την ενοποιητική υπόθεση, δεν μετράνε; Οι ζημίες που υφίστανται και που αρχίζουν να «γράφουν» κιόλας σε βάρος της κάθε χώρας ξεχωριστά αλλά και εις σύνολο, έτσι ξεπερνιώνται; Δεν θα πρέπει να γίνει ντεκαβάζ; Ή απλά επειδή οι αδύναμοι είναι και οι πιο φτωχοί, τους παραμερίζουμε και πάμε παρακάτω;

Τρίτο ερώτημα: Και πώς θα λειτουργήσει η Ε.Ε. έως τότε; To Eurogroup δεν οφείλει να εγκρίνει την απόφαση, κατά το τμήμα της που αφορά στην οικονομία; Ή μόνο επί των προγραμμάτων στήριξης, των περικοπών σε συντάξεις και μισθούς, των δημοσιονομικών πολιτικών ασφυξίας και των εσωτερικών υποτιμήσεων εκτείνεται η αρμοδιότητα Ντάισελμπλουμ;  

Τέταρτο ερώτημα: Το ευρώ θα μείνει; Κι αν ναι, ποιά κεντρική τράπεζα θα έχει τις νομισματικές αρμοδιότητες της διακίνησής του; Ή θα έχουμε ευρώ 1 και ευρώ 2;    

Τελευταίο ερώτημα (ούτως ή άλλως μόλις για να ξεκινήσει η μεγάλη συζήτηση τα θέτω): Με τον Τραμπ απελευθερώνονται οι χώρες να συνομιλούν πλέον εξ ιδίων για τις διμερείς ή και τις πολυμερείς σχέσεις τους. Η ΚΕΠΑΑ (Κοινή Εξωτερικών για την Ασφάλεια και την Άμυνα της Ε.Ε.) θα διατηρηθεί, ή θα ανακληθεί. Και το μεταναστευτικό-προσφυγικό ποιός πλέον θα το εποπτεύει ως προς τις ροές του στην Κεντρική Ευρώπη;

Σειρά ερωτημάτων ων ουκ έστιν αριθμός! Όμως το κακό έγινε! Και δεν μπορεί να διορθωθεί για πολλά-πολλά χρόνια από τώρα!

Και ίσως θα απομείνει στην ιστορία ως το πιο άδοξο τέλος παρά ποτέ, του πιο φιλόδοξου εγχειρήματος παρά ποτέ, οι προεκλογικές ανάγκες 3-4 ανθρώπων να επικαθορίσουν τις ζωές τόσων εκατομμυρίων ανθρώπων ερήμην τους. Γιατί το μεγαλύτερο κακό δεν το έκανε το Brexit, το προσφυγικό ή η κρίση. Τώρα ξέρουμε πως το έκαναν πρόσωπα με ονοματεπώνυμο! 

Άξιοι!