22 Μαρ. 2017

Ένα διάγραμμα χίλιες λέξεις...

Η κατάρρευση του τελευταίου νεοφιλελεύθερου μύθου

Μελετώντας προ ημερών σ' ένα άρθρο του Bloomberg (σχετικά με τις γαλλικές εκλογές και τον Εμανουέλ Μακρόν) μερικά στοιχεία του OΟΣΑ για την παγκόσμια οικονομία βρέθηκα μπροστά σ’ έναν πίνακα, που επιβεβαιώνει την πλήρη κατάρρευση του τελευταίου εναπομένοντος εις «εικόνα πειθούς» νεοφιλελεύθερου μύθου: Του αφηγήματος, συγκεκριμένα, ότι από τα επίπεδα δαπανών του δημόσιου τομέα εξαρτάται δήθεν η αναπτυξιακή δυναμική των οικονομιών. Σύμφωνα μ’ αυτό, όσο υψηλότερα τα επίπεδα των δημόσιων δαπανών, τόσο λιγότερα διαθέσιμα κεφάλαια προς ιδιώτες για επενδύσεις και, φυσικά, τόσο μικρότερη ανάπτυξη.  

Το εν λόγω αφήγημα συνιστά κεντρικό σημείο της άποψης που διακινεί επί δεκαετίες ο νεοφιλευθερισμός, και εσχάτως με ιδιαίτερη έμφαση, σύμφωνα με την οποία η βαθμιαία υποχώρηση των δαπανών του δημόσιου τομέα και με ταυτόχρονη αύξηση της δαπάνης για ιδιωτικές επενδύσεις, είναι το όχημα για αναπτυξιακή εξυγίανση των οικονομιών. Μάλιστα, στο πλαίσιο αυτής της ίδιας άποψης γράφτηκαν χιλιάδες σελίδες ακαδημαϊκών συγγραμμάτων προς απόδειξιν ότι η καπιταλιστική ευημερία της δεκαετίας του 1990 θα πρέπει να αποδοθεί στην επικράτηση κατά κράτος αυτής της πούρας νεοφιλελευθέρης πρακτικής! Να αποδοθεί, δηλαδή, εκεί, και όχι στα κεφαλαιακά αποθέματα των χωρών του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού που κατέρρεαν, και τα οποία αποδόθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες εις χείρας ιδιωτικών συμφερόντων, στο μεγαλύτερο ίσως κερδοσκοπικό παιγνίδι στην ιστορία του σύγχρονου παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού.

Η εξειδείκευση του νεοφιλελεύθερου αυτού αφηγήματος σε όρους καθημερινότητας, παρ’ ημίν απαντάνται αποκαλυπτικότατα στις σημερινές εξελίξεις.

- Οι ευρωπαίοι δανειστές της Ελλάδας πιέζουν ασφυκτικά για υψηλά πλεονάσματα, ως όρου για την ανάνηψη της ελληνικής οικονομίας.

- Το ΔΝΤ, από μεριάς του, πιέζει -εξ ίσου ασφυκτικά- για μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων (δηλαδή μείωση των δημόσιων εσόδων) για να διευκολυνθούν οι ιδιώτες να κάνουν επενδύσεις. Στη λεκτική και τη φιλοσοφία του Ταμείου περισσεύουν οι αναφορές στην ανάγκη μείωσης του δημόσιου τομέα υπέρ του ιδιωτικού τομέα, ως κεντρικής διόδου απομάκρυνσης από τη μακρά ύφεση στην ανάπτυξη.

Την ίδια ώρα, τα μέσα ενημέρωσης στην Ελλάδα, υπό τον ιδιότυπο ρόλο τους ως ταξιθέτες συμφερόντων, πολιτικών οικονομικών και επιχειρηματικών, αντί της θεσμικης υποχρέωσής τους να παρέχουν ενημέρωση στην κοινή γνώμη, κρώζουν ακατάπαυστα: Ο λαϊκισμός χρειάζεται υψηλές δημόσιες δαπάνες για την πολιτική πελατεία του! Αν μειωθεί η φορολογία των επιχειρήσεων, αυτομάτως, θα ενεργοποιηθεί η αναπτυξιακή κίνηση! Το πλεόνασμα που ζητούν οι δανειστές πρέπει να εξασφαλιστεί από μείωση των δημόσιων δαπανών! Κ.λπ. κ.λπ. ...

Και τώρα ο Πίνακας του ΟΟΣΑ...

Πρόκειται για διάγραμμα που απεικονίζει τις χώρες που έχουν τα υψηλότερα επίπεδα δημόσιων δαπανών ως ποσοστό επί του ΑΕΠ.  

Το διάγραμμα μπορείτα να δείτε στο δημοσίευμα του Bloomberg: https://www.bloomberg.com/view/articles/2017-03-20/what-a-macron-presidency-would-mean-for-france

Από τον Πϊνακα του ΟΟΣΑ σχεδόν καθ’ ολοκληρία προκύπτει ότι οι περισσότερο αναπτυγμένες χώρες, μητροπόλεις του καπιταλισμού, προηγούνται των φτωχότερων χωρών.

Χρειάζονται και άλλα στοιχεία;...