31 Μαρ. 2017

"Είμαστε η χώρα των αξιοποιημένων αναξιοτήτων και των αναξιοποίητων αξιών" Βασίλης Ραφαηλίδης

Το τέλος του Κώστα Σημίτη

Η συνέντευξη που θα έδινε προαναγγέλθηκε με τυμπανοκρουσίες και γερό υποστηρικτικό «μιντιακό μηχανισμό». Η υποσχετική που τη συνόδευε ήταν ενδεδυμένη με τη λέξεις «σοβαρότητα» και  «σημαντικό». Διαρρεύσανε και ατάκες! Έτσι κάνουνε στο εξωτερικό. Πέσανε και κανα-δυο προκαταβολικές αγκωνιές για να «ζεσταθεί» το κοινό!

Ύστερα η συνέντευξη προβλήθηκε και ...ήδη έχει ξεχαστεί. Όχι επειδή το Survivor ενδιέφερε περισσότερο! Αυτό πάντα συνέβαινε με τα ανά εποχή Survivor...

Απλά έπαψε να υφίσταται ως πολιτικό περιστατικό! Είτε έγινε είτε δεν έγινε, ένα και το αυτό! 

Ο Κώστας Σημίτης δεν είχε τίποτα σημαντικό να πει. Η υπόθεση δεν υπήρξε τίποτα περισσότερο από ένα πέρασμα στο γυαλί!

Δεν θυμάμαι άλλη περίπτωση συνέντευξης που να έχει προαναγγελθεί τόσο οργανωμένα και η προαναγγελία της να έχει προκαλέσει μεγαλύτερο ενδιαφέρον και να έχει συζητηθεί περισσότερο κι απ’ την ίδια τη συνέντευξη.

Βέβαια, θα μπορούσε να πει κανένας, πρώην πρωθυπουργός είναι, τα γεγονότα των ημερών του δεν θα μπορούσαν να παραμερίσουν τα καυτά σημερινά προβλήματα των Ελλήνων! Όμως, ο Κώστας Σημίτης δεν μας μίλησε για τις μέρες του. Για τα σημερινά μας είπε τη γνώμη του. Και η γνώμη του πάνω σ’ αυτά απέτυχε να προκαλέσει το ενδιαφέρον μας.  

Φυσικά, έγινε προσπάθεια να γίνει «θέμα», από τους ίδιους που διεκίνησαν και τη βαρύγδουπη προαναγγελία. Εις μάτην! Κάτι ασήμαντο, όσο και να το παλέψεις, μεγάλο δε γίνεται! Δεν είναι τυχαίο ότι μη υπάρχουσας αντιπαράθεσης επί του ουσιωδώς πολιτικού και ένεκα έλλειψης πρωτογενούς ενδιαφέροντος, «θέμα» έγιναν οι γκρίνιες «μα, δεν έχει το δικαίωμα ο Σημίτης να μιλάει δημόσια»!... Λες και το απαγόρευσε κανένας...    

Έχω την εντύπωση, εδώ και καιρό, πως όσο η ήττα της αντίληψης για τον δημόσιο βίο μας και τα συμφέροντα της χώρας που εκπροσωπεί ο Κώστας Σημίτης εμπεδώνεται και βαθαίνει μέσα στη συλλογική εντύπωση των πολιτών, τόσο και πιο «γυμνός» από την ικανότητα να προσελκύσει το ενδιαφέρον μας θα αποδεικνύεται, όποτε θα ξαναδίνει συνέντευξη από ‘δω και πέρα. Κι ακόμη, πιστεύω πως κάκιστα έπραξαν όσοι τον παρακίνησαν να επιχειρήσει δημόσια εμφάνιση ως φορέας «πολιτικής άποψης».

Αντιλαμβάνομαι φυσικά ότι οι σημερινοί διαχειριστές των ίδιων απόψεων με εκείνες του Κώστα Σημίτη, υποφέρουν πλέον από ανίατη αναξιοπιστία. Και ίσως αυτή ακριβώς η ανάγκη να δοθεί μια ακόμη μάχη για την ηττημένη αυτήν άποψη να υπήρξε και το ανομολόγητο κίνητρο της επανεμφάνισής του.

Αν υπάρχει, όμως, κάτι που είναι ισχυρότερο και από τις αποτιμήσεις των πρώην πολιτικών ηγετών, αυτό δεν είναι τελικά η αξιολόγηση της πολιτικής τους άποψης. Άλλωστε, αυτά τα ορίζει περισσότερο και γνησιότερα ο χρόνος, παρά οι διαπαραταξιακές αντιπαραθέσεις. Αυτό που μετράει και ζυγίζει αμείλικτα, είναι -όποια και να ‘ταν η άποψή τους- αν μετά την επιστροφή τους στον δημόσιο χώρο, εκείνο που απομένει ως ίχνος δικό τους είναι μια οσμή ομοψυχίας, μια παρακίνηση στους πολίτες να ενωθούν για να αγωνιστούν για το μέλλον της πατρίδας και των παιδιών τους. Ένας πρακτικός και συντριπτικός αντίλογος στον διχασμό μιας κουρασμένης από την κρίση κοινωνίας.

Γι’ αυτό η συνέντευξη αυτή ήταν και το οριστικό πολιτικό τέλος του Κώστα Σημίτη...