22 Απρ. 2017

Η προστιθέμενη συνέπεια της πολιτικής κρίσης στην ΕΕ

3 εκλογές στην Ευρώπη

Έφτασε λοιπόν η ώρα για τις γαλλικές κάλπες και τον α΄ γύρο των προεδρικών εκλογών! Ο β΄ γύρος θα διεξαχθεί την Κυριακή 7 Μαΐου 2017.

Θα ακολουθήσουν οι γαλλικές βουλευτικές εκλογές, ο α΄ γύρος των οποίων θα διεξαχθεί την Κυριακή 11 Ιουνίου 2017 και ο β΄ γύρος την Κυριακή 18 Ιουνίου.

Τρεις μέρες πριν τις γαλλικές βουλευτικές εκλογές θα ανοίξουν οι κάλπες για τις πρόωρες εκλογές στη Βρετανία.

...και έπονται στις 24 Σεπτεμβρίου οι εκλογές στη Γερμανία!...

Μ’ όλα αυτά μπροστά μας, θα ήταν ανόητος όποιος θα απέρριπτε τη σκέψη ότι δεν έχουμε να κάνουμε με μια συνήθη πολιτική διαδικασία στην Ε.Ε.. Με τη Βρετανία ήδη να φαίνεται πως εξασφαλίζει στο κόμμα που την οδήγησε εκτός Ε.Ε. μια άνετη εκλογική νίκη σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, το οικοδόμημα τρίζει πλέον σοβαρά. Κι ακόμη κι αν στη Γαλλία -και πολύ περισσότερο στη Γερμανία- επικρατήσουν οι ευρωπαϊστές, το διακύβευμα για την ενωμένη Ευρώπη δεν είναι πια αν θα υποστεί κάποια ζημία -αυτό είναι αναπόφευκτο- αλλά το τί θα έχει διασωθεί από εκείνην απ’ όσα πρόκειται να συμβούν τις επόμενες 100 μέρες.

Για να συμπληρωθεί η εικόνα των πραγμάτων, να λεχθεί ότι τα φαινόμενα αποσύνθεσης έχουν προσλάβει ενδημικό χαρακτήρα!

Ένα παράδειγμα πολιτικής αποσύνθεσης είναι ότι αρκετές χώρες απειλούνται ανοιχτά από την Κομισιόν με κυρώσεις για τους πρόσφυγες και μετανάστες που έχουν δεσμευτεί πως θα υποδεχτούν, και εμμένοντας στην άρνησή τους διακωμωδούν απολύτως την Ε.Ε..

Κι ένα ακόμη παράδειγμα, από τον χώρο της οικονομίας, είναι το δημόσιο μαλλιοτράβηγμα του κεντρικού τραπεζίτη με τον υπουργό Οικονομικών της ισχυρότερης οικονομίας της ευρωζώνης, σχετικά με το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ.

Η προστιθέμενη συνέπεια όλων αυτών δεν είναι ασφαλώς αν θα κερδίσουν οι «κακοί» αντι-ευρωπαίοι ή οι «καλοί»φιλο-ευρωπαίοι, όπως εντέχνως έχει τεθεί και κυριαρχεί το πρόβλημα ως εντύπωση στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη. Διότι, φυσικά, τυχόν εκλογή μιας πούρας ακροδεξιάς και εθνικιστικής προσωπικότητας στην προεδρία, θα είναι πριν και πάνω απ’ όλα μια επικίνδυνη περιπέτεια για τη γαλλική δημοκρατία και δευτερευόντως ταλαιπωρία για την Ε.Ε.. Η Γαλλία θα πρέπει δηλαδή στην περίπτωση του απευκταίου σεναρίου εκλογής της Λε Πεν, πρώτα να σώσει τον εαυτό της και μετά να διαφυλάξει την ευρωπαϊκή συνοχή. Κι αυτά τα δύο δεν είναι τόσο άρρηκτα δεμένα μεταξύ τους, όπως -επίσης εντέχνως- έχει παρουσιαστεί.

Για να γίνει κατανοητό πόσο μηχανίστικες είναι αυτές οι σκέψεις ως βάση παραδοχών για την κατανόηση του προβλήματος προϊούσας αποσύνθεσης της Ε.Ε., αρκεί να λεχθεί ότι εθνικίστρια ηγέτιδα στη Σκωτία, έχει ενδυθεί τον ευρωπαϊκό μανδύα για να πείσει τους πολίτες της σχετικά με τα αυτονομιστικά της σχέδια. (Και μη μου πει πει κανένας ότι για τον εθνικισμό της κυρίας Στέρτζον φταίει το Brexit, διότι από πολυ νωρίτερα ετέθη ο πραγματικός στόχος του σκοτσέζικου εθνικισμού...)           

Το πρόβλημα της Ε.Ε. φαίνεται, λοιπόν, να είναι ακριβώς αυτό: Τα προβλήματα και τα αδιέξοδα των χωρών που την συνθέτουν, είναι σαφές πως δεν μπορούν να τύχουν αποτελεσματικού χειρισμού τους, επειδή απλά ...υπάρχει η Ε.Ε. και θα κάνει κάτι για να επιλύσει. Οι κοινωνίες των χωρών-μελών έχουν τον πρώτο λόγο και τώρα που η οικονομική κρίση μετεξελίσσεται σε πολιτική κρίση και πλήττει τον πυρήνα της συνοχής του ευρωπαϊκού ενοποιητικού διακυβεύματος, αποδεικνύεται από πού θα πρέπει να αντληθούν οι δυνάμεις υπέρβασής της –πάντως στις Βρυξέλλες ουδεμία σοβαρή λύση ανιχνεύεται.

Οι 3 εκλογές στην Ε.Ε., λοιπόν, δεν θα φέρουν λύσεις ή θα δημιουργήσουν προβλήματα εντασσόμενες στο φιλο-ευρωπαϊκό ή το αντι-ευρωπαϊκό καλαπόδι. Αντιθέτως, το έχουν ήδη υπερβεί! Και η ρητορία περί της Ε.Ε. στις προεκλογικές αναφορές όλων βήμα-βήμα, μεταβάλλεται σ’ αυτό που στην πραγματικότητα είναι: Σε ρητορεία! Οι αντίπαλοι της Ε.Ε. και οι υποστηρικτές της μιλούν για την Ευρώπη κοιτάζοντας στο εσωτερικό των κοινωνιών.   

Πραγματικά ενδιαφέροντα των πολιτών και στις 3 χώρες, εδώ και καιρό έχουν πάψει να είναι οι ευρωπαϊκές υποθέσεις! Απομένει να δούμε αν θα το κατανοήσουν και οι ηγεσίες που επενδύουν τα πάντα στην Ε.Ε., με πρώτη τη γερμανική πολιτική ηγεσία (ανεξαρτήτως εάν πρόκειται για το CDU ή το SPD), ώστε να ξεκινήσει από την αρχή μια σοβαρή συζήτηση για το μέλλον της ενωμένης Ευρώπης, που αν είναι να υπάρξει πρέπει να αλλάξει!